Tibetan
ད་ཡངས་པའི་ཀློང་། །དྲང་སྲོང་བསྒོམ་འདོད་པ་ཡིས་འདི་མི་མཐོང་། །འདི་མཐོང་མཉམ་པའི་དོན་ལ་ཞུགས་སྲིད་པ་ན་དེ་ལས་མེད། །རབ་ཏུ་མཐོང་བ་དཀའ་ཕྱིར་ཆུ་བྲན་རྒྱ་མཚོ་ཚོལ་བ་བཞིན། །གཅིག་གི་སྙིང་པོ་འདི་ལ་རྟོག་གེས་ཐེག་པར་ཕྱེད། །ཐེག་པར་ཕྱེ་བ་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ་འདི་མེད་པར་ནི་ལམ་མི་རྙེད། །ལམ་རྙེད་པ་ནའང་འཁྲུལ་པའི་ལམ་རིངས་གླང་པོ་རྫབ་ཆུང་འདྲ། །ལོ་མ་ཐོག་གུ་ཡལ་འདབ་འབྱུང་བ་ཉིད་ནི་རྩ་བའི་སྐྱབས། །དེ་མེད་པར་ནི་དེ་འབྱུང་མི་སྲིད་ཕྱིར། །ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་འདི་ནི་མཆོག་གི་རྩ་བ་ཡིན་པས་སོ། །སྐུ་གཅིག་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པས་འདི་ལས་ཉམས། །གཉིས་བསྒོམས་པས་ནི་རྟོག་མཐའ་མང་སྟེ་རྣམ་གྲངས་པ། །འདི་འདོད་མངས་པ་རྣམ་པ་དག་ལ་རྟེན་པ་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་མེད། །ལམ་རིངས་ལམ་ལ་དེས་བགྲོད་པས་ནི་མཐོ་རིས་ལམ་མི་རྙེད་དེ་གོལ། །དེ་ཡིས་སངས་རྒྱས་མཐོང་མི་སྲིད་དེ་བྱང་ཆུབ་གཏིང་ནས་མེད། །འདི་འདོད་པ་ལ་འདི་མི་གནས་ཏེ་རྟོག་པའི་ཀློང་། །རྟོག་པ་ཅན་ལ་དོན་མི་སྣང་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་ཆེ། །འཁྲུལ་འཁོར་སྙོམས་འཇུག་ཡེ་ནས་མེད་དེ་བླང་དོར་མེད། །བྱང་ཆུབ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པས་འདི་རྙེད་འདི་མི་སྣང་། །བྱང་ཆུབ་འདོད་པ་དེ་ལ་ཡེ་ནས་འདི་མི་གནང་། །ས་བགྲང་བྱིས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ས་ཡི་མཆོག་མི་རྙེད། །གཉིས་འཛིན་པ་ལ་ཡངས་པའི་སྙིང་པོ་མེད་དེ་རྟོག་པའི་རྒྱུན། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དོན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས། ཆེད་དུ་བརྗོད་དེ། སྟོང་གསུམ་འཇིག་རྟེན་ཡེ་ནས་བསྒྲལ་མི་དགོས། །ཡེ་མཉམ་ཡེ་སངས་རྒྱས་པས་བསྒྲལ་དུ་གདོད་ནས་དག །མཆོག་གི་སྙིང་པོ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྐུ། །སེམས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དེ་ཅིས་ ཀྱང་གཞིག་ཏུ་མེད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་རིན་པོ་ཆེ་སྟེ་གང་ཡང་འབྱུང་། །ནམ་མཁའ་གསེར་ཏེ་ས་གཞི་རྒྱ་མཚོ་ཡིན། །ཟླ་གསལ་ལྟ་བུར་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སྐུ། །ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་མཁའ་སྟེ་དཔག་བསམ་ཤིང་། །མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་པ་མཆོག་གི་ཡུལ། །ཡེ་ཁྱབ་ཡེ་སངས་རྒྱས་པ་སྒོ་ཕུགས་མེད། །འཇུག་ལྟ་སྲུང་སྤྱོད་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་ཡོངས་མི་འདོད། །འདོད་པ་དེ་ཉིད་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་འདིའི་སྒྲིབ་ཆེན་ཡིན། །སྦྱང་གཞི་བཙལ་བས་རྙེད་པའི་ཡུལ་མེད་དེ། །ཡེ་ནས་སྦྱང་མི་དགོས་པས་ཁམས་གསུམ་ཡེ་སངས་རྒྱས། །ཚིག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དབང་པོ་ཕོབས་མི་རུང་། །བསྒོམ་ཞེས་འདི་ལ་གདགས་སུ་མེད་པ་ཡིན། །བསྒོམ་དུ་དངོས་པོ་མེད་དེ་ཚིག་ཙམ་མཚོན་དུ་མེད།
Chinese
如今广阔的虚空，正直的修行者想要禅修却看不到它。看到它，或许能进入平等的意义，除此之外别无他法。彻底见到它很难，犹如在水滴中寻找大海。以分别念来区分这唯一的精华。区分开来就是它本身，没有它就找不到道路。找到道路，也是歧途漫漫，犹如大象陷入小泥潭。树叶、树枝、嫩芽生发，这本身就是根本的庇护。没有它，就不会有它们的生发。这佛法的精华是至上的根本。仅仅禅修一个身，会因此而退失。禅修两个身，就会产生许多分别念，变得繁杂。对于那些贪求很多，依赖各种事物的人，他们没有菩提。以歧途为道路，那样行进无法找到通往天界的道路，会迷失方向。那样无法见到佛陀，菩提从根本上就不存在。想要得到它，它却不住留，因为那是分别念的虚空。有分别念的人看不到实义，非常痛苦。本来就没有融入轮回，没有取舍。背离菩提，就会找到它，看不到这个。想要菩提的人，根本不会得到这个。数沙子是孩童的行为，无法找到沙子的精华。执着于二元对立，就没有广阔的精华，那是分别念的延续。之后，世尊进入意义的等持，特别宣说：三千世界本来就无需度脱。本来平等，本来成佛，所以本来就需要度脱。至上的精华，大手印的身。心是金刚，无论如何也无法摧毁。菩提心本身是珍宝，能生出一切。虚空是黄金，大地是海洋。如明月般彻底解脱的身。生出一切的虚空，如意树。没有遗漏，没有剩余，至上的境界。本来遍布，本来成佛，没有门和墙。进入、观看、守护、修行、获得果实，完全不希求。希求本身就是大圆满的巨大障碍。寻找所要净化的对境，找不到，因为本来就无需净化，三界本来就已成佛。不要让言语的领域进入感官。所谓的禅修，是无法安立于此的。禅修中没有实物，仅仅是言语无法表达。
English
Now, the vast expanse of space, the upright meditator does not see it. Seeing it, one might enter the meaning of equality, there is no other way. It is difficult to see it thoroughly, like searching for the ocean in a drop of water. Distinguishing this one essence with conceptual thought. Distinguishing it is itself, without it, one cannot find the path. Finding the path, it is also a long detour, like an elephant sinking into a small mud puddle. Leaves, branches, and shoots sprout, this itself is the fundamental refuge. Without it, there will be no sprouting of them. This essence of Dharma is the supreme root. Merely meditating on one body, one will degenerate from it. Meditating on two bodies, many conceptual thoughts will arise, becoming complex. For those who crave much and rely on various things, they have no Bodhi. Taking the wrong path as the road, walking that way will not find the path to the heavens, one will get lost. That way, one cannot see the Buddha, Bodhi does not exist from the root. Wanting to obtain it, it does not stay, because it is the emptiness of conceptual thought. Those with conceptual thoughts do not see the true meaning, it is very painful. There is originally no merging into Samsara, no taking or abandoning. Turning one's back on Bodhi, one will find it, one will not see this. Those who want Bodhi will not get this at all. Counting sand is the behavior of children, one cannot find the essence of sand. Clinging to duality, there is no vast essence, it is the continuation of conceptual thought. Then, the Blessed One entered the Samadhi of meaning, and specially proclaimed: The three thousand worlds originally do not need to be liberated. Originally equal, originally enlightened, so originally there is a need for liberation. The supreme essence, the body of Mahamudra. The mind is Vajra, it cannot be destroyed in any way. Bodhicitta itself is a jewel, it can produce everything. The sky is gold, the earth is the ocean. Like the clear moon, the body of complete liberation. The space that creates everything, the wish-fulfilling tree. Without omission, without remainder, the supreme realm. Originally pervasive, originally enlightened, without doors or walls. Entering, viewing, guarding, practicing, obtaining the fruit, one does not desire at all. Desire itself is the great obstacle of this Great Perfection. Searching for the object to be purified, one cannot find it, because there is originally no need to purify, the three realms are originally enlightened. Do not let the realm of words enter the senses. The so-called meditation cannot be established here. There is no substance in meditation, only words cannot express it.
Tibetan
།དབྱིངས་མེད་ཡེ་ཤེས་གསོག་སྟེ་ངག་གི་སྨྲ་བ་སྒྲིབ། །ཅི་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་མེད་པའི་སྙིང་པོ་ཡོད། །ཅི་ཡང་དམིགས་ཡིན་དམིགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡོད། །མི་བལྟ་མི་སྤྱོད་མི་བསྲུང་མི་བསྒོམ་པ་ཉིད་སྙིང་པོ་ཡིན། །དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་གསོལ་པ།བཅོམ་ལྡན་འདས་སྙིང་པོ་མེད་པ་ལས་ཇི་ལྟར་རྫོགས་ཞེས་ཞུས་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས་ཐམས་ཅད་ལྷུན་གྱིས་རྫོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། །ཀུན་འབྱུང་རང་རིག་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་འདི། །གཞན་ནས་མ་བཙལ་གང་ན་ཡེ་ནས་མེད། །བརྗོད་པའི་ཐ་སྙད་མེད་པས་བྱང་ཆུབ་སྟེ། །ནམ་མཁའ་ནོར་བུ་འདི་ལ་ཀུན་རྫོགས་ཏེ། །སྤྱིར་ཡང་སྣང་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་ལྟར་སྣང་ཡང་འདི་ལ་རྫོགས། །གཟུགས་མེད་སྙིང་པོ་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུ་ནི། །གཟུགས་སྐུ་ཇི་ལྟར་སྣང་ཡང་འདི་ལ་རྫོགས། །ཡོད་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན་ཏེ་སངས་རྒྱས་མ་ལུས་ཡིན། །མེད་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན་ཏེ་གཞི་དང་རྩ་བ་མེད། །དོན་གྱི་སྙིང་པོ་འདི་ལ་སུས་ཀྱང་མཚོན་དུ་མེད། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལ་རྫོགས། །འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་རྫོགས། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཐིག་ལེའི་ཀློང་འདིར་རྫོགས། །སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་རྫོགས། །ལྟ་བ་ཁྱུང་ཆེན་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡི། །མཆོག་གི་སྙིང་པོ་འདི་ལ་མ་ལུས་རྫོགས། །དེ་ཕྱིར་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། །འདི་ལས་ཡོན་ཏན་འབྱུང་ བའི་གཟུགས་བརྙན་ནི། །སྒྲིབ་པ་གོལ་ས་ཉིད་དེ་སྙིང་པོར་ཡོངས་མ་གསུངས། །ཀུན་རྫོགས་འདི་མ་མཐོང་བར་རྒྱལ་བ་འབྱུང་མི་སྲིད། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས། རྫོགས་པའི་སྙིང་པོ་འདི་བསམ་པར་བྱ་བ་ཅི་མཆིས་ཞེས་གསོལ་པས། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། །མི་བསམ་མི་གཡེང་མི་བསྒོམ་མི་དམིགས་པར། །དེ་བཞིན་སྙིང་པོ་འདི་ལ་དམིགས་སུ་ཡོད་མིན་པས། །འཛིན་པས་མི་གཟུང་དེ་བཞིན་རང་བཞིན་བཞག །བསམ་པ་རྟོག་པ་ཡིན་ཕྱིར་ཅི་ཡང་བསམ་མི་ཁྱབ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་མི་སྤྱོད་པ་བསམ་པའི་མཆོག །ཡུལ་དང་དབང་པོར་མི་འབྱེད་ལྷུག་པར་བཞག །དབང་པོ་ཡུལ་ལ་ཡན་པ་བཏུལ་མི་བྱ། །ཡུལ་ལ་མ་གཞིག་ཡེ་ནས་དེ་བཞིན་ཉིད། །ཇི་བཞིན་ཡུལ་ལ་དེ་བཞིན་མི་འབྱེད་པ་ཉིད་མཆོག །ཀུན་བཟངས་ཡངས་པའི་མཁའ་དེར་ཐམས་ཅད་ལམ་གྱིས་རྫོགས། །ཁུ་བྱུག་དུས་
Chinese
無垠智慧積累，遮蔽語言之述說。 非是空無所有，實有空無之精髓。 凡有所緣之境，實有所緣之精髓。 不觀、不行、不守護、不修習，此即是精髓。 其後金剛持請問道：世尊，從無精髓之中如何圓滿？ 世尊普賢王如來入於一切任運自成之三摩地，特意宣說此偈： 本覺自性菩提心， 莫向他處尋覓，何處亦無有。 因無言說之名相而得菩提， 猶如虛空寶珠，於此皆圓滿。 普遍顯現故，壇城如何顯現亦於此圓滿。 無色精髓如水中月， 色身如何顯現亦於此圓滿。 乃是有之精髓，即是所有佛。 乃是無之精髓，無有基礎與根本。 此義之精髓，無人能詮釋。 於諸佛之自身圓滿。 一切諸法於虛空界圓滿。 一切諸法於明點之中圓滿。 一切諸佛於自心之中圓滿。 如鵬鳥之見，寂滅涅槃之， 殊勝精髓於此無餘圓滿。 是故名為大圓滿， 由此生出功德之影像， 遮蔽之處即是歧途，未曾完整宣說為精髓。 未見此全圓，則諸佛不可能出現。 其後金剛持向世尊請問：此圓滿之精髓應如何思維？ 其後世尊入於大悲三摩地，特意宣說此偈： 不思、不散亂、不修、不緣， 如是精髓無有可緣之境， 持者不執取，如是安住自性。 思維是分別，故無可思及之物。 不執著成見，乃思維之最上。 不分別境與根，放鬆安住。 勿使根隨境而轉。 不破壞境，本來即是如此。 如實不分別境，此乃最上。 於普賢廣闊之虛空中，一切道皆圓滿。 杜鵑時
English
Accumulating boundless wisdom, obscuring the speech of language. It is not emptiness, but has the essence of emptiness. Whatever is the object of focus, it has the essence of focus. Not seeing, not acting, not guarding, not meditating, this itself is the essence. Then Vajradhara asked: Blessed One, how is it perfected from the absence of essence? The Blessed One Samantabhadra entered into the samadhi of all spontaneously perfected, and specifically uttered this verse: This self-aware Bodhicitta, the source of all, Do not seek it elsewhere, it is nowhere to be found. Because there is no name to express, it is enlightenment, Like a jewel in the sky, everything is perfected in this. Because it appears universally, however the mandala appears, it is perfected in this. The formless essence is like the moon in water, However the form body appears, it is perfected in this. It is the essence of existence, it is all the Buddhas. It is the essence of non-existence, there is no basis or root. This essence of meaning cannot be represented by anyone. It is perfected in the very body of all the Buddhas. All elements are perfected in the realm of space. All phenomena are perfected in this sphere of bindu. All Buddhas are perfected in their own hearts. The view of the great Garuda, the supreme essence of Nirvana, is completely perfected in this. Therefore, it is called the Great Perfection, From this, the image of qualities arises, The place of obscuration is the wrong path, it is not completely spoken of as the essence. Without seeing this complete perfection, Buddhas cannot arise. Then Vajradhara asked the Blessed One: How should this essence of perfection be contemplated? Then the Blessed One entered into the samadhi of great compassion, and specifically uttered this verse: Without thinking, without distraction, without meditating, without focusing, Because there is no object to focus on in this essence, The holder does not grasp, thus abide in its own nature. Thinking is discrimination, therefore nothing can be thought. Not adhering to established views is the highest of thinking. Without separating object and sense, relax and abide. Do not let the senses follow the objects. Do not destroy the object, it is naturally as it is. As it is, not separating the object, this is the highest. In the vast sky of Samantabhadra, all paths are perfected. The time of the cuckoo