Tibetan
པར་ངས་མ་བསྟན། །ཡེ་ཤེས་ཡུལ་ལ་མི་རྟོག་ཅེས་བསྟན་པ། །ཡུལ་དེ་ཡེ་ནས་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡེ་ནས་ཡུལ་དང་བྲལ། །ཡེ་ཤེས་ལ་ནི་ཡེ་ནས་ཡུལ་མ་མཆིས། །དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་། ཁམས་གསུམ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀུན། །ཀློང་ཆེན་སེམས་ཀྱི་གནས་དེ་ལ། །མི་གནས་པ་ནི་གཅིག་ཀྱང་མེད། །ཀུན་གྱི་གནས་དང་ས་ཡིན་ཏེ། །འདུ་འབྲལ་མེད་པར་དེ་ན་བཞུགས། །དེ་ལ་སྦྱང་ཞིང་བགྲོད་མི་དགོས། །དེ་ལ་སྦྱང་ཞིང་བགྲོད་གྱུར་ན། །རང་སེམས་དེ་ལ་འཆོས་པ་སྟེ། །བཅོས་པས་རང་སེམས་འབྱོངས་མེ་འགྱུར། །ཅེས་གསུངས་སོ། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནམ་མཁའ་ཆེ་རྒྱལ་པོ་རྒྱས་པའི་རྒྱུད་ལས། བཅོས་པ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅོ་བརྒྱད་པའོ།། །།དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བྱ་མེད་རྫོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་བརྗོད་དོ། །བྱ་མེད་ཡུལ་ནི་མི་གནས་ནམ་མཁའ་འདྲ། །མི་གནས་དམིགས་པའི་ཡུལ་མེད་མི་རྟོག་ཆོས་ཀྱི་ལམ། །བསྔོ་བའི་ཆ་ཤས་ཕྲ་མོའི་ཡུལ་ལས་འབྱུང་བ་སྟེ། །རྟོག་སྒོམ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་ཁྱད་པར་དོན་མེད་པས། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀུནཏུཇིབཞིན གནས། །བྱ་བྲལ་ཡུལ་ལ་མི་གནས་གཉེན་པོས་བཅོས་སུ་མེད། །ཡན་ལག་ཆོས་ཀྱི་དབང་གིས་སྙིང་པོ་ཡུལ་འཚོལ317༄༅། །ཞིང་། །རྣམ་པ་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་ཐབས་ཀྱིས་དེ་ལ་རོལ། །སྙིང་པོ་རང་བཞིན་འབྱུང་བས་ཆོས་སྐུ་གཞན་ན་མེད། །རྡུལ་ཕྲན་གཅིག་ལ་གཅེས་ཤིང་ཕྱོགས་བཅུ་ཀུན་དང་བྲལ། །མི་གནས་དོན་ཉིད་ལེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་འབྱུང་སྟེ། །མངོན་སུམ་ཀུན་ཏུ་མི་རྟོག་ལེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལ། །རྣམ་དག་ལམ་དེར་ཞུགས་ནས་མཉམ་པའི་རྒྱལ་པོ་ཐོབ། །མི་འགྱུར་འགྱུར་བ་མེད་པས་ཆགས་པའི་གནས་མེད་དེ། །དེ་བཞིན་གཟུང་བའི་ཡུལ་མེད་སེམས་ཀྱི་གནས་ཀྱང་མེད། །མངོན་སུམ་མཐོང་བར་འདོད་པས་རྒྱུ་ལ་རྟག་ཏུ་བསྒོམ། །བསྒོམ་ཆགས་བདེ་བ་དེ་ལས་མཉམ་པའི་དོན་མི་འབྱུང་། །སྐུ་གཅིག་ཀུན་ཏུ་ཁྱབ་པས་བསྣན་པའི་ཆོས་མེད་དེ། །མཐའ་ལ་ཐུག་པ་མེད་པས་དབྱིངས་ལ་བྲི་བ་མེད། །ཆོས་ཀྱི་རོལ་བས་ཉམ་བག་ལྷག་པའི་གནས་མེད་དེ། །རང་བྱུང་ཆེ་བའི་ཡུལ་ལ་ཀུན་ཏུ་ཇི་བཞིན་གནས། །ངོ་མཚར་མཐོང་བའི་ཡུལ་མེད་དེ་ལ་མཐོང་བའི་མིག །གང་ལ་ཐོས་པར་མི་རིགས་བསྙད་པ་ཀུན་དང་བྲལ། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་རྟུག་ཏུ་འདྲེས་ཤིང་དབྱེར་མེད་མཚུངས། །དོན་དམ་ཆོས་ཞེས་ལྷག་པའི་གནས་ཞེས་བཤད་པ་མེད། །འཁྲུལ་དང་བྱང་ཆུབ་ལམ་དེ་རྟོག་པས་ཐོབ་པ་མེད། །རང་
Chinese
我未曾展示图像。 已展示在智慧的境界中不作分别。 该境界本初即是自生智慧。 自生智慧本初即与境界分离。 智慧之中本初即无境界。 三世一切诸佛，以及三界一切有情众生， 皆在那广大心之境地中， 无一不居于此。 是众生之居所与根基， 无有聚散地安住于此。 无需于此修习与行进， 若于此修习与行进， 即是矫饰自心， 以矫饰则自心难以成就。 如是说。 出自《金刚萨埵虚空大王广大续》，名为“无有矫饰之教”第十八品。 其后，薄伽梵入于无作圆满之三摩地，并宣说此偈颂： 无作之境地，不住犹如虚空。 不住无有对境，不分别乃是正法之路。 乃是回向微细分之境地所生， 故思与修于法身无有差别意义。 自生智慧，俱胝（藏文，梵文天城体，Koti，一亿）如是安住。 离作之境地，不住亦无对治可修饰。 以支分正法之力量，心髓寻觅境地。 无论何种形象皆不分别，以方便而享用之。 心髓自性生起，故法身不在他处。 珍爱一微尘，且远离十方一切。 不住之实义，乃是善妙之自生智慧。 显现俱胝（藏文，梵文天城体，Koti，一亿）不分别，于善妙心髓之中， 进入那清净道，获得平等之王位。 不变异故无有变异，故无有贪执之所。 如是无有能取之境，亦无有心之所。 欲求现量见，故恒常修习于因。 由修习生贪执安乐，彼中不生平等之义。 一身体性周遍一切，故无有增益之法。 无有穷尽之处，故于法界无有减损。 以正法之嬉戏，无有怯懦剩余之所。 于自生广大之境地，俱胝（藏文，梵文天城体，Koti，一亿）如是安住。 无有惊奇所见之境，亦无有见之眼。 于何者不应听闻，远离一切言说。 正法与非法，恒常混杂无有分别相同。 无有宣说何为胜义谛法，何为殊胜之所。 迷乱与菩提之路，非由分别而能获得。 自
English
I have not shown images. It has been shown that there is no conceptualization in the realm of wisdom. That realm is inherently self-born wisdom. Self-born wisdom is inherently separate from realms. In wisdom, there is inherently no realm. All Buddhas of the three times, and all sentient beings of the three realms, All reside in that vast space of mind, There is not one who does not reside there. It is the abode and ground of all, Without gathering or scattering, they dwell there. There is no need to purify or traverse it. If you purify and traverse it, It is to fabricate your own mind, By fabrication, your own mind will not be accomplished. Thus it is said. From the Tantra of the Great King of Space, Vajrasattva, the eighteenth chapter, "The Teaching of Non-Fabrication." Then, the Bhagavan entered into the Samadhi of Actionless Perfection, and spoke this verse: The realm of actionlessness is non-abiding, like the sky. Non-abiding, without an object of focus, non-conceptualization is the path of Dharma. It arises from the realm of subtle parts of dedication, Therefore, contemplation and meditation have no different meaning in the Dharmakaya. Self-born wisdom, Koti (藏文,梵文天城体, Koti, one hundred million) abides thus. The realm of actionlessness is non-abiding, and cannot be fabricated by antidotes. By the power of the Dharma of the limbs, the essence seeks a realm. Without conceptualizing any form, enjoy it through skillful means. The essence arises from its own nature, therefore the Dharmakaya is not elsewhere. Cherishing one atom, and being separate from all ten directions. The very meaning of non-abiding is the excellent self-born wisdom. Manifest Koti (藏文,梵文天城体, Koti, one hundred million) without conceptualization, in the excellent essence, Enter that pure path and attain the kingdom of equality. Unchanging, without change, therefore there is no place of attachment. Likewise, there is no object to be grasped, and no place for the mind. Desiring to see manifest perception, therefore always meditate on the cause. From meditation arises attachment and happiness, from which the meaning of equality does not arise. One body pervades all, therefore there is no Dharma to be added. Without reaching the end, therefore there is no decrease in the Dharmadhatu. By the play of Dharma, there is no place for timidity or excess. In the realm of great self-birth, Koti (藏文,梵文天城体, Koti, one hundred million) abides thus. There is no realm of wondrous sights, and no eye to see it. What should not be heard, is separate from all expressions. Dharma and non-Dharma are always mixed, undifferentiated, and equal. There is no saying of what is ultimate Dharma, or what is a superior place. The path of delusion and enlightenment cannot be attained by conceptualization. Self-
Tibetan
བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཀྱང་ཚིག་གི་མཐའ་དང་བྲལ། །ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་བདག་ཉིད་མངོན་སུམ་གནས་པ་ལ། །གྲུབ་མ་གཟུགས་ཀྱི་དཔེ་བཞིན་དེ་ལས་རྟོག་པ་འབྱུང་། །མེད་དེ་318མེད་པ་མ་ཡིན་མེད་པའི་སྙིང་པོ་འབྱུང་། །སྟོང་སྟེ་སྟོང་པ་མ་ཡིན་སྟོང་པའི་ཡུལ་ལ་གནས། །ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དེ་ལས་འབྱུང་བའི་དྲན་པ་སྐྱེ། །བྱ་བྲལ་ཟིན་པའི་བདེ་བ་འདོད་པ་མེད་པས་ལེན། །བཟའ་བའི་ཡུལ་མེད་དེ་ལས་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བ་རྩོམ། །སྔོན་གྱི་དྲང་སྲོང་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་ཡིད་ཀྱང་འཇོག །རྣམ་རྩོལ་འབད་པའི་གདུང་བས་ཀུན་ཏུ་ཟིན་ཏ་རེ། །རང་བཞིན་ལམ་དེར་ཞུགས་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མེད། །ཇི་བཞིན་པ་ཞེས་རྣམ་རྟོག་དེ་ཕྱིར་རྟོག་བསྒོམ་པ། །བདེ་བ་ཆེན་པོ་འདོད་པས་ཆགས་པའི་ནད་ཡིན་ཏེ། །མི་གཡོ་མཉམ་པར་གནས་པའི་སྨན་ཞེས་མ་བྱས་ན། །མཐོ་རིས་བགྲོད་པའི་རྒྱུད་དེས་ཉོན་མོངས་ཟིན་པར་འགྱུར། །ལམ་མེད་ལམ་དུ་ཞུགས་བ་རྣམས་ཀྱི་ནད་ཆེ་བ། །ཕྱིན་པར་འདོད་པས་རི་དགས་སྨིག་སྒྱ་སྙེག་པ་འདྲ། །རྙེད་པའི་ཡུལ་མེད་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་མི་འབྱུང་ཞིང་། །ས་བཅུར་བལྟོས་པའི་གནས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་བསྒྲིབ་པ་ཡིན། ཁེན་ཏུ་མྱུར་བའི་ཡེ་ཤེས་བསམ་པ་ཀུན་དང་བྲལ། །བཤེས་གཉེན་ཀུན་ལས་འབྱུང་བའི་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་བཞིན། །དམིགས་པ་མེད་ཅིང་འགྱུར་བའི་གནས་ལ་མི་ལྟོས་པར། །རང་གི་རང་བཞིན་ལེགས་པར་རེ་བ་ཐམས་ཅད་སྐོང་། །བརྟགས་ནས་མེད་ལ་བཞག་ན་ལེགས་བའི་འབྱུང་བ་ཆེ། །དངོས་སུ་མི་སྣང་ཆགས་པའི་ཆ་ལུགས་ཀུན་ལ་སྟོན། །བདག་དང་གཞན་དུ་བྲལ་བའི་སྟོན་མཁན་རིན་319༄༅། །ཆེན་མཛོད། །ཐམས་ཅད་གྲུབ་བའི་ཡུལ་ཞེས་བདག་མེད་སྙིང་རྗེར་བསྟན། །ནང་ནས་མ་གཡོས་ནལ་དུ་བཙལ་བའི་ཡུལ་མེད་དེ། །ཡུལ་ཕྱིར་ཆགས་པ་ཡུལ་ལ་བསྔོ་བའི་དམིགས་པ་མེད། །མི་འབྱུང་མི་འཇུག་བདག་མེད་སྙིང་རྗེ་དེ་ཡིས་ནི། །གཞན་གྱི་ནོར་མིན་མི་འོང་ཡེ་ནས་གནས་པ་ཡིན། །བདེ་བ་འདོད་པས་བདེ་ལ་རྒྱབ་ཀྱི་ཕྱོགས། །བདེ་བ་ཟིན་ཏེ་བདེ་བས་བདེ་བ་ཚོལ། །བྱང་ཆུབ་འཁྲུལ་བ་ཡེ་རྔམ་ཆོས་ལ་ཟ། །འདི་ལྟའི་ཡུལ་ཅན་སངས་རྒྱས་མཐོང་བ་མིན། །སངས་རྒྱས་མེད་པས་སངས་རྒྱས་མིང་ཡང་མེད། །སངས་རྒྱས་སྟོན་པས་མིང་དུ་བཏགས་བ་ནོར། །སངས་རྒྱས་གཞན་ནས་ཐོབ་བྱེད་ནོར་བའི་ལམ། །གཟུགས་མེད་ཆོས་སྐུས་བཤད་པ་རྡུལ་ཙམ་མེད། །ཟིན་དང་ཆགས་དང་བྲལ་དང་ཞི། །དངོས་པོ་མེད་དང་རྣམ་པར་སྤོང་། །བདུད་རྩི་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་པས། །བཟའ་བའི་ཐབས་ལ་རག་པ་མེད། །ཡངས་སོ་ཆེའོ་
Chinese
所生智慧亦离言语边，本来佛陀自性现前住，如成女色之譬喻，由此生起分别念，无也318，非无，生起无之精要，空也，非空，安住于空之境，虚空自性由此生起之忆念生，离作已得之安乐，无欲而取受，无有可食之境，由此开始生起智慧，亦安住于追随昔日仙人之后之意，以种种勤作之苦恼，一切皆被掌握，如是，入于自性道，则无有遍知，如是，所谓如是者，彼分别念故，修习分别念，欲求大乐乃是贪着之病，若不作为不摇平等安住之药，则以此趋往天界之相续，将被烦恼所染，于无路之中趋入者，其病甚大，欲求到达，如鹿追逐阳焰，无有可得之境，不生于三界，观待十地之境亦是菩提之障碍，迅速敏捷之智慧，远离一切思念，如从一切善知识所生之珍宝，不观待无有对境及变异之处，善好地满足自之自性一切希愿，考察后若安住于无，则有极大之善妙生起，不显现于事物，于一切贪着之相皆示现，远离自他之示现者，珍319贵之宝藏，示现一切成就之境，是为无我大悲，不从内动摇，则无有向外寻觅之境，于境外贪着，则无有向境外回向之对境，不生不灭，以彼无我大悲，非他人之财，不来，乃是本来安住，欲求安乐，乃是安乐之背道，已得安乐，却以安乐寻觅安乐，菩提乃是错乱，乃以傲慢吞食佛法，如是之境，不能见佛，无有佛陀，故亦无有佛名，以示现佛陀而立名，乃是错误，从他处获得佛陀，乃是错误的道路，无色法身所说，亦无有丝毫，得与贪着，离与寂灭，无事物与完全舍弃，以大甘露之自性，不依赖于食用之方法，广大啊，甚大啊。
English
The wisdom that arises is also free from the limits of words. The Buddha's own nature is manifestly present from the beginning. Like the example of a fully formed woman, from that arises conceptual thought. Non-existent 318, not non-existent, the essence of non-existence arises. Empty, not non-empty, it abides in the realm of emptiness. From the nature of space arises the memory that arises. Taking the bliss of having finished action without desire. Without an object to consume, from that begins the arising of wisdom. Also placing the mind that follows after the ancient sages. With the suffering of various efforts and endeavors, everything is completely grasped. By entering that path of self-nature, there is no omniscience. As it is, that conceptual thought, therefore, meditating on conceptual thought. Desiring great bliss is the disease of attachment. If one does not make the medicine of unwavering, equal abiding, then the continuum of going to higher realms will be tainted by afflictions. Those who enter a path where there is no path have a great disease. Wanting to go, it is like a deer chasing a mirage. There is no object to be found, it does not arise from the three realms. Even the state that depends on the ten bhumis obscures enlightenment. The wisdom that is swift and quick is free from all thoughts. Like a precious jewel that arises from all spiritual friends. Without an object of focus and without depending on a changing state. Fulfilling all hopes well in one's own nature. If, after examining, one places it in non-existence, then a great and excellent arising occurs. Not appearing as a thing, showing all aspects of attachment. The teacher who is free from self and other, a precious 319 treasure. Showing the state of all accomplishments, it is taught as selfless compassion. If one does not move from within, then there is no object to be sought externally. Attachment to external objects, there is no object of dedication to external objects. Not arising, not entering, with that selfless compassion. It is not the wealth of others, it does not come, it is naturally abiding. Desiring bliss is turning one's back on bliss. Having attained bliss, one seeks bliss with bliss. Enlightenment is confusion, consuming Dharma with arrogance. With such an object, one does not see the Buddha. Because there is no Buddha, there is also no name of Buddha. Giving a name by showing the Buddha is a mistake. Obtaining the Buddha from elsewhere is a mistaken path. What is taught by the formless Dharmakaya is without even a particle. Attainment and attachment, separation and cessation. Without things and complete abandonment. With the nature of great nectar. It does not depend on the method of consumption. Vast, very vast.