Tibetan
འགྱུར་བ། །ཡེ་ཤེས་ལྷའི་སྐུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བདག་གསལ་བར་གྱུར་ཅིག ། བདེ་གཤེགས་སེམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ། །སེམས་བསྐྱེད་པ་ལས། སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ནི། སེམས་ཅན་རྣམས་ ཡེ་ནས་བདེ་གཤེགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་ཡིན་ཡང་། བདག་ཏུ་རྟོག་པའི་དབང་གིས་འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་དུ་སྣང་བ་སྟེ། སྣང་བ་དེ་ལས་བཟློག་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་དགོད་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པ་པོས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་ཤེས་པ་ཁོ་ན་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ལུགས་ཀྱིས་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་གཉིས་ལས། ཀུན་རྫོབ་སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་དང་། འཇུག་པ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་བསྲུང་ལ། དོན་དམ་སྤྲོས་བྲལ་དུ་འདོད། འདིར་ནི་ཀུན་རྫོབ་བྱང་སེམས་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་རང་སེམས་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་མ་རྟོགས་པར་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ཡིན་ལ། དོན་དམ་བྱང་སེམས་ནི། ཡང་དག་བསྒྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོས། ཁམས་གསུམ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་ཐ་དད་དང་དབྱེར་མེད་པར་རྟོགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །མ་རྟོགས་འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས། །སངས་རྒྱས་ས་ལ་དགོད་པའི་ཕྱིར། །བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །སངས་རྒྱས་འདི་ཚེ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཕྱིར། །སྐུ་གསུམ་ས་ལ་གོམས་པར་བྱ། །སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པ་ལ། ཐེག་པ་འོག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཡུན་རིང་པོར་བསྒྲུབས་ནས། ཕྱིས་སངས་རྒྱས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། གསང་སྔགས་པ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་ཐེག་པ། མཐོང་བའི་ཆོས་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་སངས་རྒྱས་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གོམས་པར་བྱ་ཞིང་། ཆོས་སྐུ་ཀུན་ཏུ་འོད་ཀྱི་ས་ལ་སྦྱང་བ་དང་། ཀུན་ཏུ་སྣང་གི་ས་ལ་གོམས་པར་བྱ་ཞིང་ལོངས་སྐུ་པདྨ་ཅན་ལ་གོམས་པར་བྱ་བ་དང་། རྒྱུའི་ལམ་གོམས་པར་བྱ་ཞིང་སྤྲུལ་སྐུ་འཁོར་ལོ་ཚོགས་ཆེན་གྱི་ས་ལ་སྦྱངས་ཏེ། སྐྱེ་བ་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་དང་ལས་ལ་མི་ལྟོས་པར། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་འབྲས་བུ་འཐོབ་པར་བྱ་བའོ། །དེ་ནི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཏེ། ལྟ་བ་ལ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བརྗོད་ཅིང་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །བསྐལ་པ་བྱེ་བར་མི་འགྲུབ་པ། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་ཐེག་པ་འོག་མ་བས། གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་ཚོགས་བསགས་ནས་འབྲས་བུ་སྐུ་གཉིས་འཐོབ་པར་འདོ
Chinese
转变。愿智慧本尊身，于大手印中，我得明晰显现！ 证悟逝者心之精髓，于发心之中，观照有情众生：有情众生，本具如来藏之体性，然因执著于我，显现为轮回之有情。为从彼显现中解脱，安立于佛陀之境地，修行者需知一切有情皆为佛，此乃发菩提心之至上。于此，依理智之途，有世俗与胜义二种菩提心。世俗者，发愿菩提心，继而行入菩提心，守护菩萨戒。胜义者，离戏论。此处，世俗菩提心乃有情众生未悟自心为佛，故于轮回中流转。胜义菩提心乃：精进修持之瑜伽自在者，应观三界有情之真如，与吉祥金刚萨埵之心之真如，无二无别，不可分割地修持。未悟之轮回众生，为安立于佛陀之境地，发殊胜菩提心。为于此生证悟佛果，应于三身之境地勤修。于证悟佛果，非如小乘之法，需经长时修持，而后方能成佛。密咒瑜伽大乘，乃于现世证悟佛果之法。故应勤修如是之禅定，于法身普贤光明之境地修习，于报身莲花持明之境地勤修，于因之道勤修，于化身大乐轮之境地修习。不依赖来世之因与业力，于此生即得证果。此乃观修之所缘，于见解上，应以观修之所缘而发心。如是宣说，并发菩提心。无数劫不能成就者，较之声闻等小乘，需于三大阿僧祇劫积聚资粮，方能获得二身之果。
English
Transformation. May the wisdom deity's body, in the great mudra, become clear to me! Realizing the essence of the Sugata's mind, within the generation of bodhicitta, contemplate sentient beings: Sentient beings, inherently possessing the essence of the Tathagatagarbha, yet due to clinging to self, appear as samsaric beings. To liberate them from that appearance and establish them in the state of Buddhahood, the practitioner must know that all sentient beings are Buddhas, and this is the supreme generation of bodhicitta. Here, according to the path of reasoning, there are two types of bodhicitta: conventional and ultimate. The conventional is the aspiration for bodhicitta, followed by engaging in bodhicitta and upholding the bodhisattva vows. The ultimate is freedom from conceptual elaboration. Here, conventional bodhicitta is that sentient beings, not realizing their own minds as Buddha, wander in samsara. Ultimate bodhicitta is: The great yogi who has mastered diligent practice should contemplate the suchness of all sentient beings in the three realms, and the suchness of the heart of glorious Vajrasattva, as being non-dual, inseparable, and indistinguishable. Unenlightened samsaric beings, in order to be established in the state of Buddhahood, generate the supreme bodhicitta. In order to attain Buddhahood in this lifetime, one should diligently practice in the realm of the three bodies. In attaining Buddhahood, it is not like the Lesser Vehicle, which requires long periods of practice before attaining Buddhahood. The Great Vehicle of Secret Mantra Yoga is the path to attain Buddhahood in this very life. Therefore, one should diligently practice such samadhi, train in the realm of the Dharmakaya Samantabhadra's light, diligently practice in the realm of the Sambhogakaya Lotus Holder, diligently practice in the path of the cause, and train in the realm of the Nirmanakaya Great Bliss Wheel. Without relying on the causes and karma of future lives, one should attain the result in this very life. This is the object of contemplation, and in terms of view, one should generate bodhicitta with the object of contemplation. Thus it is said, and bodhicitta should be generated. What cannot be accomplished in countless eons, compared to the Lesser Vehicle such as the Shravakas, requires accumulating merit for three countless eons to obtain the result of the two bodies.
Tibetan
ད་པ་ནི། རྒྱུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལས་འབྲས་བུ་ནི་གཟུགས་སྐུ་ཐོབ། འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ལས་ཆོས་སྐུ་འཐོབ་པར་འདོད་པའོ། །འདིར་ནི་ལྷ་དགུ་བསྒོམ་པ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས། དེ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཏེ། སྐུ་གསུམ་དབྱེར་མེད་དུ་བསྒོམ་པའོ། །ཚེ་གཅིག་འགྲུབ་པས་ཁྱད་པར་ འཕགས། །དང་པོར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་ལ། །དམིགས་པ་མེད་པའི་དོན་གྱིས་བསྒོམ། །དང་པོ་དེ་བཞིན་བསྒོམ་པ་ལ་བཞི་སྟེ། དགོས་པ། ངེས་ཚིག །ཐབས། འབྲས་བུའོ། །དང་པོ་ནི་རྟོག་པ་སྦྱོང་བ་དང་། འབྲས་བུ་འཐོབ་པའི་དགོས་པའོ། །རྟོག་པ་སྦྱོང་བ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས། རྟག་ཏུ་རྟོག་པའི་དབང་གིས་འཁོར་བ་ཡིན་ལ། དེའི་གཉེན་པོ་དེ་བཞིན་ཉིད་བསྒོམ་པ་དང་། འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་དགོས་པ་ནི་གསང་སྔགས་འབྲས་བུའི་ཆོས་ཡིན་པས། འབྲས་བུ་སྐུ་གསུམ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་ཆོས་ཉིད་སྐུའི་ངང་ལས་གཟུགས་སྐུ་རྣམ་གཉིས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་པོ་བསྒོམ། ཅིའི་ཕྱིར་ན། ངེས་ཚིག་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་བློ་གཞག་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་སྒོམ་པའི་ཐབས་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རང་གི་སེམས་སུ་འདུས་པས། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། ཇི་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་ཡང་དག་མ་ཡིན་པས། སེམས་ཀྱིས་བཏགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་དངོས་པོ་མེད་དེ། རང་བཞིན་གྱི་སྟོང་ཞིང་དག་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ངང་ལས་མ་གཡོས་པར་བྱའོ། །དེའི་ངང་དུ་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་ཧཱུྃ་ཞེས་བརྗོད་དེ། རང་གི་སེམས་ཉིད་ཡི་གེ་ཨ་དཀར་པོ་གཅིག་ཏུ་གསལ་བར་བསྒོམ། ཨ་དེ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་ཏེ། དངོས་པོར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་བསྲེགས་ནས། སླར་འདུས་པས། ཇེ་ཆུང་ཇེ་ཕྲ་ལ་མཇུག་སྒྲ་ཙམ་དུ་བསམ་མོ། །སྒྲ་ཡང་མཐར་སྟོང་སྟེ། ཅིར་ཡང་མི་བསམ། ཅིར་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ངང་དུ་བསྒོམ་མོ། །འབྲས་བུ་ནི། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་སྐུ་ཆོས་སྐུ། ཡེ་ཤེས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པའོ། །བསྒྲུབ་མེད་ཡུམ་གྱི་བྷ་ག་ལ། །བརྗོད་མེད་སེམས་ཀྱི་ངང་དུ་གསལ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། །ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་ཁྱབ་པར་བྱ། །བཙལ་མེད་མ་བསྒྲུབས་ཇི་བཞིན་ལས། །ཀུན་སྣང་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་འབྱུང་། །མེད་པའི་རྒྱུ་ལས་ཀུན་སྣང་བསྒོམ་པ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་རོ་ལ་མི་ཆགས་པར་བྱ་བ་དང་། སྒྱུ་མའི་ཆོ་འཕྲུལ་འབྱུང་སླ་བ་དང་། གཞལ་ཡས་ཁང་དང་ལྷ་དགོད་པར་བདེ་བའོ། །
Chinese
再者，因福德资粮而得果报色身，欲从智慧资粮得果报法身。此处观修九尊为福德资粮，彼无自性为智慧资粮，即观修三身无别。一生能成就，此为殊胜。 起初于法界自性中，以无缘之义而修。最初如是修习有四：必要、词义、方法、果。最初是调伏分别念，以及获得果之必要。调伏分别念者，一切有情从无始时来，恒常为分别念所控制而流转轮回，彼之对治即是修习真如。获得果之必要者，因密咒是果之法，果即是三身，如是法性身之自性中生出二种色身之故，故最初修习。为何如此？词义是为于一切法之真如上安立心识之故，称为真如。如何修习之方法者，一切法皆摄于自心，心之自性远离一切相，非如何之真实物，故心所假立之法亦无实物，于自性空寂清净如虚空之自性中，不应动摇。于彼自性中念诵嘛哈苏卡 吽（藏文：མ་ཧཱ་སུ་ཁ་ཧཱུྃ།，梵文天城体：महा सुख हुं，梵文罗马拟音：mahā sukha hūṃ，汉语字面意思：大乐 吽），观想自心显现为白色阿字（藏文：ཨ།，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿）。从阿字放出光芒，焚烧一切显现为实物之物，复又收摄，渐小渐细，思维至仅余声响。声音最终亦空无，不思任何事物，于不缘任何事物之状态中修习。果者，如是修习而得身法身，智慧即得法界之智慧。无修之母之莲宫中，于不可言说之心之状态中显现，以法界之智慧，亦周遍一切。不寻不修如是之中，生起一切显现虚空之体性。从无之因中修习一切显现，亦如是分四，最初是不执着于真如之味，易于生起幻化之神变，以及易于安立宫殿与本尊。
English
Furthermore, the result of accumulating merit is obtaining the Rupakaya (form body), and the desire is to obtain the Dharmakaya (truth body) from the accumulation of wisdom. Here, meditating on the nine deities is the accumulation of merit, and the absence of inherent existence is the accumulation of wisdom, which is meditating on the inseparability of the three bodies. Achieving it in one lifetime is particularly excellent. Initially, meditate on the essence of Dharmadhatu (realm of truth) with the meaning of non-objectification. There are four aspects to meditating in this way initially: necessity, definition, method, and result. The initial necessity is to tame conceptualization and to obtain the result. Taming conceptualization means that all sentient beings, from beginningless time, are constantly revolving due to the power of conceptualization, and the antidote to that is meditating on Suchness (tathata). The necessity of obtaining the result is that mantra is the Dharma of the result, and the result is the three bodies. Thus, because the two Rupakayas arise from the nature of the Dharmata-kaya (body of reality), one meditates initially. Why is this so? The definition is that it is called Suchness because the mind is placed on the Suchness of all Dharmas. The method of how to meditate is that all Dharmas are gathered into one's own mind, and the nature of the mind is devoid of all characteristics, not being any kind of real object. Therefore, the Dharmas imputed by the mind are also without substance. One should remain unmoving in the nature of emptiness and purity, like the sky. Within that state, one recites "Mahasukha Hum" (藏文：མ་ཧཱ་སུ་ཁ་ཧཱུྃ།，梵文天城体：महा सुख हुं，梵文罗马拟音：mahā sukha hūṃ，汉语字面意思：Great Bliss Hum), and meditates on one's own mind appearing clearly as a single white letter A (藏文：ཨ།，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：A). Light radiates from that A, burning all appearances of substantial things, and then gathers back, becoming smaller and thinner, contemplating it until only a sound remains. The sound also ultimately becomes empty. One does not think of anything, and meditates in a state of not objectifying anything. The result is that by meditating in this way, one obtains the Dharmakaya, and wisdom is obtaining the wisdom of the Dharmadhatu. In the lotus palace of the uncreated mother, it appears in the state of the inexpressible mind, and with the wisdom of the Dharmadhatu, it also pervades everything. From the unsearched, uncreated, as-it-is state, the nature of all appearances of space arises. Meditating on all appearances from the cause of non-existence also has four aspects. The first is to avoid attachment to the taste of Suchness, to easily generate the miraculous transformations of illusion, and to easily establish the celestial palace and deities.