Tibetan
་ཏན དང།། བསྔགས་དང་ཆེ་བ་ལེགས་པར་བརྗོད།། ཡིད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་དང།། མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བ་སྟེ།། དེ་ལས་ལོག་པ་གཞན་མི་བསམ།། ཁྲོ་དང་བསྡུ་བ་ཉིད་རྣམས་སྤངས།། བསམ་པ་ཐམས་ཅད ལེགས་བསམས་ཏེ།། མ་ལེགས་བསམ་པ་མི་བསྐྱེད་དེ། དེ་ལ་བརྗོད་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད།། བཅོམ་ལྡན་རིག་པ་འཛིན་པ་ཡིས།། ཐོབ་བྱ་མ་ལུས་དེ་ལས་བྱུང།། ཅི་འབྱོར་པ་ཡི་ཡོ་བྱད་བསྟབ།། ཕྱི་མའི་དུས་ན་སྙོག་པ ཅན།། དུས་དང་ཉོན་མོངས་ལོངས་སྤྱོད་དང།། ཚེ་དང་ལྟ་བ་མཐར་ཐུག་སྟེ།། མྱུར་དུ་བགྲོད་པ་ཅུང་ཟད་ཙམ།། བརྒྱད་ཁྲི་པ་ནས་བཅུ་ཡི་དུས།། དུས་མིན་འཆི་བ་ཤིན་ཏུ་མང།། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག དང།། ང་རྒྱལ་ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་དག། སྟོབས་ཆེ་དེ་ཡི་གཉེན་པོ་ཆུང།། ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་ཀྱི་ཕོངས་ཤིང་དབུལ།། སྤྲོས་པའི་མཐའ་གཉིས་བརྒྱད་སོགས་འཛིན།། དེ་དུས་རིག་པ་འཛིན་མིན་པས།། སྐྱབས མཆོག་སུས་ཀྱང་མི་ནུས་ཏེ།། དེ་ལ་མཐར་ཐུག་བལྟ་བར་བྱ།། དེ་ལ་སྡིག་དང་བྱ་མིན་པའི།། ཉོན་མོངས་ལས་བྱུང་མ་ལུས་སྤངས།། དགེ་བ་ཕྱོགས་སྡུད་བྱ་བའི་ཆ།། གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་རྣམས་སྤྱད་ཅིང་བསྒྲུབ།། སྤང བླང་ཕྱི་ནང་མི་བྱ་སྟེ།། གཙུག་གི་ནོར་བུ་བཞིན་དུ་བཀུར།། དངོས་པོ་བསམ་པ་ཡུལ་རྣམས་ཀུན།། རྣམ་དག་སྒོ་ཡི་ཏིང་ངེ་འཛིན།། ཆོས་དང་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དག། རང་གི་དགོས་པ་རབ་སྤངས ཏེ།། དེ་ཉིད་ཕྱོགས་སུ་རབ་ཏུ་སྤྱད།། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་འབད་པ་གང།། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྗེས་འབྲངས་ཤིང།། དཀའ་ཐུབ་སྤྱད་པ་དང་བསྡཽས་ཏེ།། རིམ་གྲོ་དང་ནི་བསྙེན་བཀུར་བྱ།། ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་འཇིག་རྟེན མཁྱེན།། གང་དུ་བསྟན་པ་འདས་གྱུར་ཏེ།། ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་དགུའི་དུས་ཉིད་དུ།། ང་ཡི་ཚུལ་ལྟར་འཆོས་པ་ཉིད།། ཚིག་དོན་ཡན་ལག་མཁས་གྱུར་ཀྱང།། ང་རྒྱལ་དྲེགས་དང་རློམས་པ་ཡིས།། གཞན་དག་རྟེན་དང་ཆོས ཀུན་ལ།། ཁྱད་ཏུ་གསོད་ཅིང་གཤེ་སྐུར་བརྗོད།། བསླབ་བྱ་ཀུན་ལ་ལེགས་གནས་ཀྱང།། གཞན་དོན་མི་སྤྲོ་རང་བཞིན་འདོད།། སེམས་ཀྱི་ལྷག་བསམ་བཟང་གནས་ཀྱང།། འཇིག་རྟེན་ཆོས་ཀྱི་རབ་གཡེངས་ཏེ།། ཕྲ མོའི་རྣལ་འབྱོར་ཕྱིར་སྤོང་བྱེད།། མཐར་ཐུག་གཞན་དོན་ལེགས་སྤྱོད་ཀྱང།། ཡན་ལག་གཞན་རྣམས་སྡིག་པར་སྦྱོར།། ལེགས་སྤྱད་དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་དང།། སྤྲོ་བ་དག་གི་རྒྱ་ཆེ་ཡང།། གོང་མའི་རིག་འཛིན་གཙོར་མི འཛིན།། ལུས་ངག་དགེ་བ་རབ་འབད་ཀྱང།། རང་གི་སེམས་སྣང་ཡང་མི་དུལ།། མན་ངག་རྒྱུད་ལ་ཡོད་རློམ་ཡང།། བསྲུང་སྡོམ་གནང་བཀག
Chinese
赞颂和伟大善加宣说，心中视佛功德，等同于佛本身，不作其他邪念想。舍弃嗔怒和悭吝，一切念头皆善思，不生不善之念，对此有何可说？持明者薄伽梵，一切应得皆由此生。供养所有之资具，后世乃是浊世者，时与烦恼受用及，寿命与见究竟故，迅速前往仅少许。八万岁至十岁时，非时死亡极众多。贪欲嗔恨与愚痴，我慢嫉妒等等诸，力大彼之对治小。受用诸事皆贫乏，执持戏论二边八等。彼时非是持明者，故无任何人能救护，对此应作究竟观。于此罪恶与非行，烦恼所生皆尽舍，善法积聚应为分，对治之品应修且行。舍取内外皆不作，如顶髻宝般敬重。事物念头诸境皆，清净门之等持定。法与身及诸受用，极舍自身之所需，于彼方面应勤行。身语意之勤奋何，随顺身语意之后，与苦行修持相合，恭敬承侍应作之。大能仁者世间知，何处教法已隐没，五百之九倍之时，如我之行而行事。词义支分虽精通，然以我慢骄傲自负，于他有情及诸法，特意杀害且语诋毁。于诸学处虽善住，不喜利他唯好自，心之善妙虽安住，然为世间八法极散乱，抛弃幼女之瑜伽。究竟虽行利他事，然余支分皆染罪。善行彼之诸功德，及诸欢喜虽广大，不执上师持明者。身语虽勤行善事，然自心之显现亦不调伏。虽云拥有口诀传承，然毁犯三昧耶。
English
Praise and greatness are well spoken, in the mind, the Buddha's qualities are seen as equal to the Buddha himself, and no other wrong thoughts are entertained. Abandon anger and stinginess, all thoughts are well thought, and no unwholesome thoughts are generated. What is there to say about this? The Vidyadhara Bhagavan, all that should be obtained arises from this. Offer all the resources that are available. The future is the time of the degenerate, time and afflictions, enjoyments, life and views are ultimate, so go quickly only a little. From eighty thousand to ten years old, untimely deaths are very numerous. Greed, hatred, and ignorance, pride, jealousy, and so on, are powerful, but their antidotes are small. All enjoyments are poor and destitute, holding on to the extremes of elaboration, the two sides, eight, and so on. At that time, one is not a Vidyadhara, so no one can protect, and one should have an ultimate view of this. In this, all sins and non-actions, all that arises from afflictions, should be abandoned, and the accumulation of virtue should be a part, and the antidotal qualities should be practiced and performed. Abandoning and taking, inside and outside, should not be done, but revered like a jewel on the crown of the head. All things, thoughts, and objects are the samadhi of the pure gate. Dharma, body, and all enjoyments, greatly abandon one's own needs, and in that direction, one should diligently act. Whatever effort of body, speech, and mind, follow after body, speech, and mind, and combine with the practice of asceticism, and perform service and reverence. The Great Sage, the Knower of the World, wherever the teachings have disappeared, at the time of nine times five hundred, act according to my way. Even if one is proficient in the words, meanings, and branches, one kills and speaks abusively of other beings and all dharmas, especially out of pride, arrogance, and conceit. Even if one dwells well in all the trainings, one does not like to benefit others, but only likes oneself, and even if the good intention of the mind dwells well, one is extremely distracted by the eight worldly dharmas, and abandons the yoga of young women. Even if one ultimately performs the benefit of others, all other branches are stained with sin. The qualities of that good deed, and all the joys, are vast, but one does not hold the upper Vidyadhara as the main one. Even if one diligently performs virtuous deeds of body and speech, one's own mind's appearance is not tamed. Even if one claims to have the oral transmission in the lineage, one breaks the samaya.