Tibetan
ན་དུ།། རང་ཉིད་དྲན་པས་བསྐུལ་བར་བྱ།། མཐོང་དང་གོམས་པས་དྲངས་ཤིང་དབབ།། མ་ཆགས་སྤྱོད་པས་མཉེས་པར བྱ།། མི་སྨད་པ་ནི་བསྟོད་པ་ཉིད།། སྐྱེ་འགྱོད་ཡེངས་མེད་བཟླས་པའོ།། ཐེ་ཚོམ་སོམ་ཉི་ཡིད་གཉིས་དག། འདི་ལ་གང་བྲལ་དངོས་གྲུབ་ཐོབ།། དུག་ལྔ་རིན་ཆེན་ལྔར་བསྒྲུབ་པའི།། དུག་ལྔའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད ནི།། ཡེ་ཤེས་ལྔ་རྣམས་ཁོ་ན་སྟེ།། ཞེ་སྡང་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ།། དཔེར་ན་གཡའ་དང་དྲི་མའི་ཚོགས།། བྲལ་བྱས་མེ་ལོང་དཀྱིལ་འཁོར་ལ།། དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་མཚན་མའི་དངོས།། མ་འདྲེས་ཐ་དད་སྣང་བ ཉིད།། མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་གསལ་བ་ལྟར།། རྣམ་རྟོག་གློ་བུར་དྲི་མ་དང།། བྲལ་བའི་སེམས་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་ལ།། ཕྱི་ནང་སྣོང་བཅུད་རྣམ་པར་བརྟག། ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཚོགས།། བདེ་བ་སྡུག་བསྔལ བསམ་མི་ཁྱབ།། གཟུགས་བརྙན་སྒྲ་བརྙན་ཚུལ་བཞིན་དུ།། མ་འགགས་སོ་སོར་སྣང་བའི་རྒྱུས།། ཡུལ་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ།། དེ་ལས་ང་རྒྱལ་མཉམ་པ་ཡི།། ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་འདི་ལྟ་སྟེ།། འཁོར་བ་དང་ནི་མྱ ངན་འདས།། ཉོན་མོངས་པ་དང་རབ་ཏུ་བྱང།། ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་ཁྱད་པར་གྱིས།། ཆོས་རྣམས་སྟོང་པར་གཉམ་ཁྱེར་བས།། གང་ཟག་བདག་ཏུ་འཛིན་མེད་ཅིང།། ཡུལ་ཀུན་དེ་ཡི་ཚུལ་འདྲ་བར།། ཆོས་སུ་བདག འཛིན་བྲལ་བ་ཡིས།། དེ་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་འབྱུང།། འདོད་ཆགས་དུག་ལས་རྟོག་པ་ཡི།། ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་བསྒྲུབ་པ་ནི།། ཆོས་ཀུན་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་ཤིང།། རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་བསྒོམས ནས།། གཟུང་བའི་ཡུལ་དང་འཛིན་པའི་སེམས།། མི་དམིགས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ།། སྤྲོས་པའི་མཐའ་སོགས་བྲལ་བར་བསམ།། དམིགས་མེད་སྙིང་རྗེ་ངང་གིས་འབྱུང།། གཏི་མུག་ལས་ནི་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི།། ཡེ ཤེས་བསྒྲུབ་པ་སྙིང་རྗེའི་རྗེས།། གཟུང་འཛིན་ཡན་ལག་ཀུན་བྲལ་བ།། རང་བཞིན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བདག། དངོས་པོ་དང་བྲལ་འོད་གསལ་བ།། མཉམ་བཞག་སྟོང་པ་ཉིད་གནས་ན།། ཇི་ལྟ་བ་ཡི་ཡེ་ཤེས་སོ།། ཕྲག དོག་གདུག་ལས་ནན་ཏན་གྱི།། བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི།། ཀུན་རྫོབ་སྙིང་རྗེའི་དོན་རྫོགས་པས།། སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་སྨོན་ལམ་གྱིས།། གཞན་དོན་འབྱུང་བའི་ཁྱད་པར་ནི།། ཇི་ལྟར་རིགས་པའི་སྤྲུལ་པ ནི།། རང་གིས་ཚུལ་འདྲ་གཞན་དོན་དུ།། དོན་དམ་མྱ་ངན་འདས་དབྱིངས་ནས།། ཀུན་རྫོབ་རྣམ་འཕྲུལ་འཇིག་རྟེན་དུ།། མཐུན་འཇུག་སྣ་ཚོགས་དག་ཏུ་སྟོན།། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི།། རྒྱུ་དང་ངོ་བོ་རང བཞིན་ཏེ།། འདི་ལ་གྲོལ་
Chinese
那度。自己以忆念策励。以见与习引且降。以无染行令喜悦。不诽谤即是赞叹。无生悔无散乱而念诵。疑惑犹豫二心离。于此离何得成就。五毒转为五珍宝，五毒之自性彼即是，五智诸尊唯彼等。嗔恚明之智慧也，譬如垢与污秽聚，离已于明镜坛城上，形状与颜色相之物，不杂各异显现即，如未成而明了般，分别念忽尔污垢与，离之心性坛城上，内外情器种种观察，蕴界与处之诸聚，乐受痛苦不可思，如影像声响之理，无碍各各显现之因，缘于境之悲悯生。彼起慢之平等性，智慧生者如此也，轮回以及寂灭，烦恼以及极清净，世俗胜义差别之，诸法空性执持故，无有执著有情我，境皆彼之理相同，于法我执离之故，缘彼生起悲悯心。贪欲毒生分别之，智慧生起修持者，诸法本来未生且，修习无自性之义后，所取之境与能取心，不缘空性之境上，思择远离戏论边等。无缘悲悯自然生。愚痴生起法界之，智慧修持悲悯后，能取所取支分皆离，自性体性之我，离物光明之，等住空性安住时，如所有性之智慧。嫉妒悭吝勤勉之，事业成就之智慧者，圆满世俗悲悯义，以发心与愿文中，他利生起之差别者，如何如理之化身，自己以理相同为他利，胜义寂灭法界中，世俗种种幻化世间，示现和合种种清净。分别念之智慧的，因与体性自性也，于此解脱
English
Nadu. Encourage yourself with mindfulness. Drawn and descended by seeing and habit. Please with uncontaminated behavior. Not slandering is praise itself. Recite without birth, regret, or distraction. Doubts, hesitations, and double-mindedness are gone. Attain accomplishment by being free from what is here. Transforming the five poisons into five jewels, the very nature of the five poisons is none other than the five wisdoms. The wisdom of clear anger is like a collection of dirt and impurities. Having separated, on the mandala of the mirror, the shapes, colors, and characteristics of things appear distinctly without mixing. Just as it is clear even though it is not established, on the mandala of the mind itself, free from sudden defilements of conceptualization, one examines the outer and inner worlds, the aggregates, elements, and sources. Pleasure, pain, and the inconceivable. Like images and sounds, the cause of appearing distinctly without obstruction is the arising of compassion focused on the object. From that, the wisdom of equality of pride arises like this: Samsara and nirvana, afflictions and complete purification, by the difference of conventional and ultimate, because the dharmas are held to be empty, there is no grasping of a person as self, and all objects are similar in that way. Because of being free from grasping at dharmas as self, compassion arises focused on that. To accomplish the arising of wisdom from the poison of desire, meditate on the meaning that all dharmas are unborn from the beginning and without inherent nature. On the object of emptiness where the object of grasping and the mind that grasps are not focused, contemplate being free from extremes of elaboration and so on. Unfocused compassion arises naturally. From ignorance, the wisdom of the dharmadhatu is accomplished after compassion. All branches of grasper and grasped are separated. The self of self-nature and essence, free from things, clear light, when abiding in equanimity and emptiness, is the wisdom of suchness. From jealousy and miserliness, the wisdom of accomplishing diligent activity is the perfection of the meaning of conventional compassion. By the generation of bodhicitta and aspiration prayers, the distinction of the arising of benefit for others is how the emanations are according to reason. One's own conduct is similar for the benefit of others. From the sphere of ultimate nirvana, in the conventional manifold illusion of the world, they show various harmonious unions and purities. The cause, essence, and nature of the wisdom of discrimination is liberation in this.