Tibetan
་བའི་རང་བཞིན་མེད་པར་ནི།། བྱ་བྱེད་བྱེད་པ་ཤེས་རབ ཉིད།། ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི།། ཀུན་གཞི་ཉིད་སྣང་སྤྱོད་ཡུལ་ལ།། ང་དང་བདག་ཏུ་རྣམ་པར་རྟོག། བདེ་སྡུག་མཚན་མ་སོ་སོར་འཛིན།། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་གཟུང་གྱུར་ཀྱང།། ཀུན་གཞི་དངོས་པོ་མེད་པས ན།། བག་ཆགས་བསག་པའི་གནས་མེད་དེ།། སྣང་བ་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ།། ཉོན་མོངས་བློ་ཡིས་བླང་དུ་མེད།། བགོ་དང་བགོ་བར་བྱ་བ་མིན།། དེ་ལྟར་བགོ་བྱེད་དངོས་པོ་མེད།། དེ་བཞིན་སེམས་ཀྱི་ལོག་བརྟགས པས།ཁམས་གསུམ་བཙོན་རར་རྟག་པར་འཁོར།། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི།། སྣང་དང་མི་སྣང་གཉིས་ཀ་ལ།། སྐད་ཅིག་ཡུད་ཙམ་རྟོག་པ་ཡིན།། རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་ན།། ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་ག་ལ་ གྲུབ།། ཡིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་རྒྱུན་ཉིད་ནི།། སྔ་མ་འདས་ཤིང་མི་དམིགས་པ།། ཕྱི་མ་མ་བྱུང་རྟག་ཏུ་མེད།། ད་ལྟ་རང་བཞིན་དམིགས་སུ་མེད།། རྩཝ་ཤིང་ཁ་ནས་རླུང་འཕྱོ་འདྲ།། རྒྱུན་ནི་ཡོངས་སུ་མ་ཆད་པ།། འདི་ནི་ཀུན ཏུ་འབྱུང་བ་ཡིན།། དེ་ལྟར་དོན་རྣམས་དངོས་པོ་མེད།། ཆུ་དང་རླུང་བང་རླབས་འདྲ་བར།། དེ་བཞིན་གཅིག་དང་སོ་སོ་མིན།། དེ་བཞིན་ཀུན་གཞི་ཉོན་མོངས་ཡིད།། གཅིག་པ་མིན་ཏེ་སོ་སོ་མིན།། ཆོས ཀྱི་དབྱིངས་དང་མཉམ་པའི་དབྱིངས།། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་གསུམ།། དབྱེར་མེད་གཅིག་གི་ངང་ཡིན་ཏེ།། གཅིག་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་བརྗོད་པ་མེད།། དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་སེམས་ཅན་ཡིན།། རྟོགས་ན་སངས རྒྱས་གུད་ན་མེད།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི།། མཚན་མས་མཚོན་དུ་མེད་པ་སྟེ།། ཤིན་ཏུ་མི་དམིགས་བརྟག་དཀའ་བ།། ཡངས་ཤིང་རྒྱ་ཆེར་གཏིང་ཟབ་པ།། ཤེས་རབ་ཟབ་པས་རྟོགས་འགྱུར་ཏེ།། གང ནས་མ་འོངས་གར་མི་འགྲོ།། འོང་དང་འགྲོ་བར་བྱ་བ་མིན།། བརྟག་དཀའ་ཤིན་ཏུ་མི་དམིགས་ཏེ།། མཐའ་དང་དབུས་ཀྱང་རྟག་ཏུ་མེད།། གཟུང་འཛིན་བྲལ་བའི་རང་རིག་ཉིད།། དམིགས་མེད་ཚུལ་དུ་དེར སྣང་ངོ།། དབྱིངས་དང་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང།། རང་རིག་ཁ་ན་ཙམ་དུ་ཟད།། རང་རིག་བསྟན་དུ་མེད་པར་ནི།། སེམས་ཅན་མ་ལུས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས།། དེ་ལྟར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱོས།། ཉོན་མོངས་སྡུག་བསྔལ མེད་པ་དང།། བླ་མེད་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་འགྱུར།། རྩ་བ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡིས།། སེམས་ཅན་མ་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ།། སྙིང་རྗེ་ཐེག་པ་མ་ཆད་པར།། ཉོན་མོངས་ལམ་ལས་བསྒྲལ་བའི་ཕྱིར།། བྱམས་པས་སེམས་ཅན ཀུན་ཟིན་གྱིས།། དེ་བཞིན་འཁོར་བའི་བཙོན་ར་ལ།། སྙིང་རྗེའི་ཞགས་པ་ཆེ་བརྐྱང་ནས།། ཉོན་མོངས་འ
Chinese
无有自性之体性，乃是能作所作之智慧。 烦恼之分别识，乃是阿赖耶识显现之境。 于我与我所分别执着，于乐与苦之相各自分别。 虽为颠倒所执取，然阿赖耶识无有实体，故无积聚习气之处。 于显现无实体者，烦恼心识无从取舍，非为分割与可分割者。 如是分割之实体亦无有。如是心之邪分别，于三界牢狱中恒常流转。 意之分别识，于显现与不显现二者，刹那须臾生起分别。 若分别本身亦不成立，境之实体又如何成立？ 意之如是相续性，前者已逝不可得见，后者未生恒常无有，当下自性不可得见。 如风起于树梢，相续未曾断绝，此乃普遍生起之理。 如是诸法无有实体，如水与风之波浪，如是既非一体亦非异体。 如是阿赖耶识与烦恼意，非为一体亦非异体。 法界与等性之界，一切智智之三智，无别一体之自性，然一亦不可说为一。 如是不悟即为众生，若悟则佛陀不在他处。 菩提心之自性，不可用相来表示，极其不可见，难以测度，广阔深邃。 以甚深智慧方能证悟，从何处来，未来往何处去？ 无有来与去之作用，难以测度，极其不可见，无有边际与中心。 离能取所取之自明觉性，于无所缘之状态中显现。 界与界之智慧，仅是自明觉性之显现。 于不可指示之自明觉性，所有一切众生，如是令其通达。 无有烦恼痛苦，并获得无上果位。以根本大悲心，于所有一切众生，慈悲之乘永不断绝，为从烦恼道中解脱之故，以慈爱之心摄持一切众生。 如是于轮回之牢狱中，伸展大悲之索，将烦恼
English
The nature of having no self-nature is the wisdom that is the agent and the action. The discriminating consciousness of afflictions is the realm of appearance and experience of the ālaya. It discriminates and clings to "I" and "mine," and separately grasps the characteristics of pleasure and pain. Although grasped by perverted views, since the ālaya has no substance, There is no place to accumulate habitual tendencies. Since appearance has no substance, afflictions cannot be taken by the mind. It is not a division or something to be divided. Thus, there is no substance that divides. Likewise, due to the mind's wrong conceptions, It constantly wanders in the prison of the three realms. The discriminating consciousness of the mind Is a moment's thought of both appearance and non-appearance. If thought itself is not established, how can the substance of the object be established? The continuous nature of the mind is such that the former has passed and is invisible, the latter has not arisen and is always non-existent, and the present nature is invisible. Like the wind blowing from the top of a tree, the continuity is never interrupted. This is the universal arising. Thus, things have no substance. Like waves of water and wind, they are neither one nor separate. Likewise, the ālaya and the afflicted mind are not one, but not separate. The realm of dharma and the realm of equality, the three wisdoms of omniscience, are the nature of indivisible oneness, but one cannot be expressed as one. Thus, those who do not realize this are sentient beings. If realized, the Buddha is not elsewhere. The nature of bodhicitta cannot be indicated by characteristics. It is extremely invisible and difficult to examine, vast, extensive, and deep. It is realized by profound wisdom. From where does it come, and where does it go in the future? There is no coming or going. It is difficult to examine and extremely invisible. There is no beginning, end, or middle. The self-awareness that is free from grasping and being grasped appears there in a way that is without an object. The realm and the wisdom of the realm are merely the appearance of self-awareness. Since self-awareness cannot be shown, may all sentient beings understand it in this way. There will be no afflictions or suffering, and the supreme fruit will be attained. With the root of great compassion, for all sentient beings, may the vehicle of compassion never be interrupted. In order to liberate them from the path of afflictions, may you embrace all sentient beings with love. Likewise, in the prison of samsara, stretch out the great rope of compassion and
Tibetan
དམ་ནས་འདྲེན་པར་བྱེད།། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱོ་མ་བྱེད།། དེ་བཞིན་སྐྱེ་བོ་ཕལ་རྣམས་ལ།། ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པས མི་གོས་ཤིང།། ཐམས་ཅད་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་པར།། དགའ་བ་དག་ལ་འགྱོད་མ་བྱེད།། སེམས་ཅན་ང་དང་བདག་མེད་ལ།། ཐུགས་རྗེས་གཉིས་རྟོག་མི་བྱེད་དེ།། བུ་གཅིག་འདྲ་བར་བློ་གཞག་བྱ།། ཐམས་ཅད དྲི་མ་མེད་པར་བྱ།། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་བས།། དེ་ལ་དངོས་དང་རྟོག་པ་མེད།། ནམ་མཁའི་ངང་ལ་གནས་པ་ལ།། དེ་ལ་བཅོས་ཤིང་བསྒྱུར་དུ་མེད།། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་མེད།། སྣང བ་ཐམས་ཅད་དངོས་མེད་པས།། ཡོད་དང་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན།། མཚན་ཉིད་མེད་པས་མི་དམིགས་སོ།། འཇིག་རྟེན་འདས་དང་འཇིག་རྟེན་པའི།། ཆོས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་ཡང།། བདག་ལས་གཞན་པ་མ ཡིན་པས།། ཀུན་ལ་སྨོན་ཅིང་ཆགས་སུ་མེད།། བྱང་ཆུབ་སེམས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི།། ཤིན་ཏུ་བདག་དཀའ་གཏིང་ཟབ་པས།། རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་དེ་མ་ཡིན།། མ་དམིགས་མི་དམིགས་དམིགས་སུ་མེད།། སེམས་ཉིད་དེ ཉིད་ཇི་ལྟ་བུར།། བྱང་ཆུབ་དེ་ནི་སེམས་ཡིན་ནོ།། སེམས་དང་བྱང་ཆུབ་དབྱེར་མེད་པས།། སེམས་ཅན་མ་ལུས་ཐམས་ཅད་དང།། དུས་གསུམ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡིན།། ཐམས་ཅད་མ་ལུས་ཆོས་སོ ཅོག།སེམས་དང་བྱང་ཆུབ་ཉིད་དུ་འུབ།། རྫུན་མེད་དཔའ་བོས་དེ་སྐད་བཤད།། སྐྱེས་བུ་བློ་རྩལ་རབ་ལྡན་པས།། ཅི་ལའང་ཐོགས་པ་མེད་པར་སྤྱད།། སྤྱོད་པ་ཉིད་ན་ཆགས་མེད་ཅིང།། དུས་མཐའ་ མེད་པར་མཉམ་པར་གནས།། འདི་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ལ།། མངོན་སུམ་ཚད་མས་བརྟག་མཐོང་ཡང།། སྣང་བ་ཉིད་ན་དངོས་པོ་མེད།། དེ་བཞིན་ཡང་དག་ཉིད་དུ་རྟོགས།། གང་ཞིག་སྟོང་པའི་ངང་ཡོད ཅེས།། མེད་པའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་སྟེ།། རི་བོང་རྭ་དང་མོ་གཤམ་བུ།། ཚིག་ཙམ་གདགས་སུ་རུང་མོད་ཀྱང།། ཐམས་ཅད་མིང་ཙམ་སྟོང་པ་ཉིད།། ཐམས་ཅད་མ་ལུས་སྟོང་ཞེས་ཏེ།། དྲན་མེད་གདོས་པ་མ་ཡིན པས།། རྟོག་མེད་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཞིང།། འདི་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀུན།། གདོས་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་མིན་ཏེ།། ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་ཁོ་ནའོ།། ཐམས་ཅད་གཉིས་མེད་རྟོགས་གྱུར་ན།། དེ་ཉིད་དོན་དམ་དབྱིངས ཡིན་ཏེ།། གཞན་ནས་བཙལ་ཞིང་གཞག་ཏུ་མེད།། ཡོད་པས་བཙལ་ན་སྒྲོ་བཏགས་འགྱུར།། མེད་པས་བཙལ་ན་སྐུར་བཏབ་ཏེ།། ཡོད་མེད་གཉིས་ལས་བཙལ་བྱས་ན།། དེ་ནི་ལུང་དུ་མ་བསྟན་འགྱུར།། རྣམ་པར རྟོག་པ་མི་མངའ་སྟེ།། དེ་ཡིས་མི་མཁྱེན་གང་ཡང་མེད།། རྣལ་འབྱོར་ལྟ་བ་དེ་ལྟ་བུ།། ཚིག་གིས་སྔ་ཕྱི་ཡོད་མེད་ཀྱང།། དོན་གྱི
Chinese
从誓言中引导。 大慈悲心不要厌倦。 同样对于普通众生， 不要因业障而沾染， 一切都显现成佛， 对于喜悦不要后悔。 对于众生我与无我， 不要以慈悲作二元分别， 应如独子般安住。 一切都应无垢。 诸法皆为空性， 其中无有实有与虚妄。 安住于虚空之中， 其中无有改造与改变。 诸法皆无自性， 一切显现皆无实体， 一切有与无， 皆因无自性而不可得。 超世间与世间的， 诸法种种显现， 非自性之外的他物， 故对一切无有贪恋。 一切菩提心， 甚深难测， 非思辨之境。 无所缘，不缘，无缘。 心性本身是怎样的？ 菩提即是心。 心与菩提无二无别， 一切无余众生， 与三时诸法一切皆是。 一切无余皆是法。 心与菩提融为一体， 无欺的勇士如是说。 具足智慧的士夫， 对一切无有阻碍地行持。 行持本身无有贪执， 无有边际地平等安住。 如此一切显现， 纵然以现量衡量而见， 显现本身无有实体。 如是如实了知。 若说空性之中有， 即是了知无有自性。 如兔角与石女之子， 虽仅能安立名言， 一切皆是名言空性。 一切无余皆是空性， 非无念的顽空， 无分别自性光明。 如此一切显现， 非有实体的法， 唯是了知而已。 若能了知一切二取不成立， 彼即是胜义法界， 不可从他处寻觅安立。 若以有而寻觅，则成增益， 若以无而寻觅，则成诽谤， 若从有无二者寻觅， 则成非经所说。 不具分别念， 因此无有不知晓的。 瑜伽士的见解即是如此， 言语上有先后有无， 义理上
English
From vows, one is led. Great compassion, do not be weary. Likewise, for ordinary beings, May they not be stained by karmic obscurations, May all manifestly attain Buddhahood, For those joys, do not regret. For sentient beings, self and selflessness, Do not conceptualize duality with compassion, May the mind be placed like a single child. May all be without defilement. All phenomena are emptiness, In that, there is no reality or fabrication. Abiding in the state of space, In that, there is no alteration or change. All phenomena are without characteristics, All appearances are without substance, All that is existent and nonexistent, Are not perceived due to the absence of characteristics. Of the transcendent and mundane, The various appearances of phenomena, Are not other than oneself, Therefore, there is no longing or attachment to all. All Bodhicitta, Is extremely difficult to possess, profoundly deep, It is not the domain of speculation. Unapprehendable, non-apprehendable, without apprehension. What is the nature of mind itself like? That Bodhi is mind. Since mind and Bodhi are inseparable, All sentient beings without exception, And all phenomena of the three times are all. All without exception are all phenomena. Mind and Bodhi are united as one, The fearless hero spoke thus. The person endowed with great intelligence, Practices without obstruction in anything. In the practice itself, there is no attachment, Abiding equally without end. Thus, in all appearances, Although seen through direct valid cognition, In appearance itself, there is no entity. Likewise, realize the true reality. Whoever says there is something in emptiness, Realizes the nature of non-existence, Like a rabbit's horn and a barren woman's child, Although it is permissible to assign mere words, All are merely names, emptiness itself. All without exception is emptiness, Not an inert blankness, The self-luminous nature of non-conceptualization. Thus, all appearances, Are not phenomena with substance, But only pure awareness. If one realizes that all duality is unestablished, That itself is the ultimate sphere, It cannot be sought or established from elsewhere. If sought with existence, it becomes exaggeration, If sought with non-existence, it becomes denial, If sought from both existence and non-existence, Then it becomes not taught in the scriptures. Not possessing conceptual thought, Therefore, there is nothing that it does not know. Such is the view of a yogi, Although there is before and after, existence and non-existence in words, In meaning