Tibetan
་དེའི་ཀློང་ན་བཞུགས་པས། དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཤད་པར་བྱའོ། །བཙལ་བ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ནི། །ཡབ་ཡུམ་གཉིས་སུ་སྤྱོད་པ་སྟེ། །དོན་འདི་རྟོགས་ཤིང་ཤིན་ཏུ་བདེའོ། །དབྱིངས་ལ་སྦྱོར་བ་ཡུམ་ཞེས་བྱའོ། །ཐབས་ལ་སྤྱོད་པས་ཡབ་ཅེས་བྱའོ། །ཉམས་སུ་ལོན་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས། །བློ་ལ་བསྟར་བས་དགྱེས་པའི་རོ། །གང་ཡིན་པ་ ཡི་ཆོས་རྣམས་ལ། །དེ་ཡི་ཤེས་པ་དེ་བཞུགས་པས། །བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཐབས་སུ་སྤྱོད། །མུ་མཐའ་མེད་པའི་སྤྱོད་པ་ལ། །དེ་ཡི་རྩོལ་བ་དེ་ཞུགས་པས། །བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཐབས་སུ་སྤྱོད། །མ་སྤངས་པ་ཡི་རྒྱུ་རྣམས་ལ། །རོལ་པ་ཆེན་པོའི་ཐབས་ཞུགས་པས། །བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཐབས་སུ་སྤྱོད། །གཉིས་སུ་མེད་པས་དགའ་ཞེས་བྱའོ། །གསལ་བ་དགའ་བས་བདེ་ཞེས་བྱ། །ཆགས་པར་བྱ་བ་ཡུམ་ཞེས་བྱ། །དམིགས་པར་བྱ་བས་ཡབ་ཅེས་བྱའོ། །གནས་པར་བྱ་བ་བྷ་གའོ། །དགའ་བདེ་སྐྱེས་པས་བྷ་གའོ། །སྤྱད་པར་བྱ་བས་བྷ་གའོ། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དགའ་བའོ། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་བདེ་བའོ། །མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་པའོ། །སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་ཕྲིན་ལས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་ཐུགས་ཀྱི་དགོངས་པའོ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་མཛད་སྤྱོད་དོ། །འདི་ལྟར་མན་ངག་དོན་འཆང་བ། །ཐབས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དམ་པ་འཆང་། །འདི་ལྟར་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་པ། །བརྩོན་པ་དོན་དང་ལྡན་པའོ། །ཐབས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ལྟ་བ་གང་དང་ལྡན་པ་ནི། །ལྟ་བ་ཐོག་མ་ཉིད་ནས་བལྟ་བ་ལ། །དེ་ཇི་ལྟར་དུ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བལྟ་བའོ། །དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཐོག་མ་ཉིད་ནས་རང་བཞིན་མེད་པ་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་དུ་བལྟ་བ་དང་། ཐོག་མ་ཉིད་ནས་མ་གཡོས་བཞིན་གཉིས་སུ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བལྟ་བ་དང་། ཐོག་མ་ཉིད་ནས་མ་བཅོས་ཤིང་མི་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་བལྟའོ། །དེ་ནས་དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཤད་པར་བྱའོ། །ཡེ་ནས་བཅོས་པ་མེད་པ་ཡི། །རང་བྱུང་སྙིང་པོ་ཡིན་པ་ལ། །དེ་བཞིན་བཙལ་བ་མེད་པ་ཡིས། །དེ་བཞིན་གཡོས་པ་མེད་པར་བཞག །དེ་བཞིན་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཤེས་ན། །གཞན་དུ་ཆོས་ཉིད་བཏགས་མི་དགོས། །མ་བཅོས་པ་ཡི་མན་ངག་ལ། །དེ་ལ་གོམས་པའི་གདེང་ཆེན་དུ། །ངེས་པར་ལུང་བསྟན་བཤད་པར་བྱའོ། །དེས་ནི་ཡིད་ཆེས་ལ་བཟླས་སོ། །སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ བརྩོན་པ་དོན་ལྡན་གྱི་རྒྱུད་ལས། ཐབས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་གང་ལྟར་སྤྱོད་ཅིང་ལྟ་བའི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་པའོ།། །།དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་ཤིན་ཏུ་ག
Chinese
安住于彼之中的缘故，应对其如是宣说。无可寻觅之二元对立，即是父与母之行，通达此义则极为安乐。与法界结合称为母，行于方便称为父，证悟则为菩提心，于心中相续则为喜悦之味。凡是何者 之诸法，彼之觉性安住其中，则以大乐作为方便。于无边无际之行中，彼之精勤融入其中，则以大乐作为方便。于未舍弃之诸因中，融入大乐之方便，则以大乐作为方便。无二元对立故称为喜，明亮之喜悦故称为乐，应贪执者称为母，应专注者称为父，应安住者为巴嘎（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），生起喜乐故为巴嘎（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），应行持者为巴嘎（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）。金刚萨埵之喜悦，普贤之安乐，平等性之行持，无生无灭之事业，瑜伽士心中之密意，诸佛之事业行持。如是口诀持其义，持方便之殊胜行持，如是安住于一切，精勤具有意义。应称之为方便之行持。彼所具有之见为何？从最初之见而观之，如其所是而观之。又是何者呢？又是从最初即无自性、不生，故如是观之；从最初即不摇动，无二元对立，故如是观之；从最初即不造作且不变异，故如是观之。之后应对其如是宣说。本来无有造作之，自生心要之所在，如是无有寻觅之，如是安住于不摇动。如是知晓法性时，无需另立法性之名。于无造作之口诀中，于彼串习之大把握中，定当宣说授记之语。因此以信心而复诵。一切行持之王 精勤具义之续中，方便之行持如何行持及见之品第四。之后，世尊如是宣说，金刚萨埵甚为
English
Because it dwells within that, it should be said to it as follows: The non-duality that is sought is the practice of father and mother; understanding this meaning is extremely blissful. Union with the sphere is called mother; practicing with skillful means is called father; realization is the mind of enlightenment; continuing in the mind is the taste of joy. Whatever of the dharmas, the awareness of it dwells within, then use great bliss as a means. In the practice without beginning or end, the effort of it enters within, then use great bliss as a means. In the causes that are not abandoned, the means of great enjoyment enters, then use great bliss as a means. Non-duality is called joy; clear joy is called bliss; what should be desired is called mother; what should be focused on is called father; what should be dwelled in is Bhaga (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思); because joy and bliss arise, it is Bhaga (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思); what should be practiced is Bhaga (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思). The joy of Vajrasattva, the bliss of Samantabhadra, the practice of equality, the activity without birth or cessation, the intention of the yogi's mind, the deeds and practices of the Buddhas. Thus, the oral instruction holds the meaning, holds the supreme practice of skillful means, thus dwells in all, diligence is meaningful. It should be called the practice of skillful means. What is the view that it possesses? From the very beginning of the view, look at it, look at it as it is. And what is it? And from the very beginning, it is without self-nature, unborn, so look at it as it is; from the very beginning, it is unmoving, non-dual, so look at it as it is; from the very beginning, it is uncreated and unchanging, so look at it as it is. Then it should be said to it as follows: Originally without creation, the essence of self-arising is there, thus without seeking, thus abide without moving. When you know that it is the nature of reality, there is no need to impose another name for the nature of reality. In the uncreated oral instruction, in the great confidence of becoming familiar with it, the words of prophecy should be definitely spoken. Therefore, repeat it with faith. The king of all practices In the Tantra of Diligence with Meaning, the fourth chapter on how to practice the practice of skillful means and the view. Then, the Bhagavan spoke thus, and Vajrasattva was very
Tibetan
དུང་བའི་མཆི་མས་ངུས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ངལ་བསང་བའི་ཕྱིར། འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །འགྲོ་ལ་ཕན་པའི་གཙོ་ཆེན་གྱིས། །གདུང་བ་སྐྱེ་བ་ཤིན་ཏུ་ལེགས། །གང་ཞིག་མཉན་པར་བརྩོན་པ་ནི། །ལེགས་འོང་བུ་ལ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་གསོལ་པ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤྱོད་པས་སངས་རྒྱས་ན།སེམས་ཅན་སྤྱོད་པས་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པ་ཤིན་ཏུ་འགྱོད་དོ། །ལུས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རོལ་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཡིན་པ་ལ། སེམས་ཅན་གྱིས་དེ་ལྟར་མ་རིག་པ་ཤིན་ཏུ་འགྱོད་དོ། །སེམས་ཅན་གྱིས་སྤྱོད་པ་ཅི་བསམས་ཤིང་དྲན་པ་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་ངང་གིས་རོལ་པ་ལགས་པ་དེ། མ་རྟོགས་པ་ཤིན་ཏུ་འགྱོད་དོ། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ལུས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་མ་ཤེས་པས་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ནུབ་པར་གྱུར་པ་དང་། ངག་གི་སྤྱོད་པ་མ་ཤེས་པས་ལྕེ་ལ་ཞིང་རྨོ་བ་ལ་སོགས་པ་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས། ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་ནུབ་པར་གྱུར་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་མ་ཤེས་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཁ་ལོ་བསྒྱུར་བས། སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས། རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནུབ་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཐབས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་མ་ཤེས་པས།འཇིག་ཚོགས་ཀྱི་དབྱེན་སྤྱོས་པས། སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས།སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་སྤྱོད་དང་བྲལ་བར་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་གླེན་པ་རྣམས་ལ། ཐབས་མཁས་པའི་ལྟ་བའི་རྒྱལ་པོ་སྤྱོད་པ་འདི་ལྟ་བུ་མངའ་བ་དེ། སེམས་ཅན་གྱིས་དེ་ལྟ་བུ་མ་འཚལ་བ་དེ་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས། སེམས་ཅན་གནས་པ་ཡང་སྤྱོད་པ། འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ཡང་སྤྱོད་པ། ཉོན་མོངས་ཤིང་ཉམ་ཐག་པ་ཡང་སྤྱོད་པ། འདི་ལྟར་གསུངས་ན་དེ་ཉིད་བདེ་བ་ཡང་དག་པ་ལས་སྐྱོན་དུ་མ་སོང་བ་དེ། སེམས་ཅན་གྱིས་དེ་ལྟར་མ་འཚལ་བ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་བཙལ་བ་མེད་པའི་སྙིང་པོ་དེ། སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་སྐྱོན་ཉིད་ལས་བྱུང་བ་ལས། སེམས་ཅན་གྱིས་མ་འཚལ་བ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ལགས། ཆོས་ཀྱི་སྒོ་བཀའ་ཅི་སྙེད་གསུངས་པ་ཡང་། འཁོར་བ་ཉིད་ན་དེ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཆོས་སུ་གསུངས་པ་དེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་དེ་བཞིན་དུ་མ་འཚལ་བ་དེ་ཅི་ལྟ་བུ་ཞིག་ལགས། དེ་དག་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ལགས། དེས་བདག་ནི་ཤིན་ཏུ་མཆི་མ་དཀུའོ་ཞེས་ངུས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་རིགས་ལྔ་ཀུན་ཀྱང་ངུས་སོ། །རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་སེམས་རྟག་ཆད་
Chinese
因渴望的眼泪而哭泣。然后，为了消除世尊金刚萨埵的疲劳，这样说道：利益众生之主，生起悲伤非常美好。任何勤奋听闻者，都应为优秀的儿子讲述。然后金刚萨埵祈请道：一切佛皆因行而成佛，众生因行而未能如此证悟，深感后悔。身体的行是无二的享乐之方便与智慧，众生对此未能了知，深感后悔。众生所思所想的一切行，皆是智慧自然流露的享乐，对此未能证悟，深感后悔。一切众生因不了解身体的行而遭受各种痛苦，导致方便与智慧衰退；因不了解语言的行，而遭受舌头耕田等痛苦，导致法性无生之义衰退；因不了解心的行，而被烦恼所控制，遭受各种痛苦，导致明觉的智慧衰退；因不了解方便的行，而散布世间的分裂，遭受各种痛苦，导致与佛的意行分离。对于这些愚笨的众生，拥有如此善巧方便的见解之王，众生却未能认识到，这是多么可悲啊！众生安住也是行，在轮回中流浪也是行。 烦恼痛苦也是行。如此宣说，那本身就是真正的安乐，没有过失，众生却未能认识到，这是多么可悲啊！佛陀的心是无需寻找的真正智慧之精华，从心的行和过失中产生，众生却未能认识到，这是多么可悲啊！无论宣说了多少佛法之门，在轮回中，那本身就被宣说为菩提之法，众生却未能如实认识到这些法，这是多么可悲啊！这些是多么可悲啊！因此我非常伤心，泪流满面地哭泣。同样，五部（佛）也都在哭泣。毗卢遮那佛的心是常断
English
Weeping with tears of longing. Then, in order to relieve the weariness of Vajrasattva, the Bhagavan spoke thus: It is very good that the chief one who benefits beings gives rise to sorrow. Whatever one strives to listen to, should be told to the good son. Then Vajrasattva requested: Since all Buddhas become enlightened through conduct, it is deeply regrettable that sentient beings have not realized it in this way through conduct. It is deeply regrettable that sentient beings do not understand that the conduct of the body is the inseparable means and wisdom of enjoyment. It is deeply regrettable that sentient beings do not realize that all the thoughts and recollections of sentient beings' conduct are spontaneously enjoyed as wisdom. Because all sentient beings do not know the conduct of the body, they experience various sufferings, and the means and wisdom are diminished. Because they do not know the conduct of speech, they experience sufferings such as plowing the field with their tongues, and the meaning of the unborn nature of reality is diminished. Because they do not know the conduct of the mind, they are controlled by afflictions and experience various sufferings, and the wisdom of awareness is diminished. Because they do not know the conduct of means, they spread the divisions of the aggregates, experience various sufferings, and are separated from the enlightened conduct of the Buddhas. For these foolish sentient beings, who possess such a skillful means of the king of views, how is it that sentient beings do not recognize it? Sentient beings abiding is also conduct, wandering in samsara is also conduct. Being afflicted and distressed is also conduct. If it is said in this way, that itself is true bliss, without fault, how is it that sentient beings do not recognize it? The heart of the Buddha, the essence of true wisdom that is not sought, arises from the conduct and faults of the mind, how is it that sentient beings do not recognize it? Whatever doors of Dharma have been spoken, in samsara itself, that itself is taught as the Dharma of enlightenment, how is it that sentient beings do not recognize those Dharmas in that way? How are these things? Therefore, I am very sad and weep with tears. Likewise, all five families (of Buddhas) are also weeping. The mind of Vairochana is permanent and temporary.