Tibetan
ས་རྒྱས་གསུང་ཡང་ཡོད།། གལ་ཏེ་ཚིག་ཏུ་སྨྲ་མེད ན།། སངས་རྒྱས་གསུང་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད།། ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན།། ཚིག་ཏུ་བརྗོད་ལས་འདས་པ་རྣམས།། སྒྲ་དང་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེར་འདུས།། དེ་ཡང་འབྲས་བུ་ལྔར་འདུས་པ་སྟེ།། སྙིང་པོ་ངེས་པ གཅིག་ཏུ་འདུས།། དེ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དབྱིངས།། ཆོས་དང་སེམས་དང་ནམ་མཁའ་གསུམ།། འདི་འདྲའི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་དུ་མེད།། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་གསུང།། སངས་རྒྱས་གསུང་དུ་འདུས་པ ཡིན།། འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན།། འདི་འདྲ་ཚིག་དང་ཡི་གེ་མེད།། མི་གསུང་བ་ནི་རྒྱ་ཆེར་བཤད།། ཡེ་ནས་མ་བཅོས་ཆོས་ཉིད་ཡིན།། ཐམས་ཅད་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ལ།། ཚིག་དང་ཡི་གེར་གང་གིས བརྗོད།། སུས་ཀྱང་མ་བརྗོད་རྗོད་པ་མེད།། བརྗོད་མེད་ནམ་མཁའི་ངང་དུ་གནས།། ཡེ་ནས་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ལ།། འདི་འདྲ་སུས་ཀྱང་བརྗོད་དུ་མེད།། དེ་བཞིན་ཆོས་ཉིད་འགྱུར་མེད་པ།། ཚིག་དང་ཡི་གེར བཏགས་པ་མེད།སངས་རྒྱས་གསུང་རྣམས་ཀུན་འདུས་པས།། ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཀློང།། ཀློང་ལ་འདི་འདྲ་བརྗོད་དུ་མེད།། དེ་ཡང་ཡེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས།། ཞེས་གསུངས་སོ།། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་འདུས་པའི་རྒྱུད་ལས།སྐབས་བརྒྱད་པའོ།།།། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པ་འདུས་པ་བརྗོད་པ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་ཤེས།། དེ་ཉིད་མི་འགྱུར་ཆོས་ཀྱི་ དབྱིངས།། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཡིན།། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དགྲ་དང་གནོད་པའི་བགེགས།། བྱམས་པའི་གཉེན་དང་ཕན་པའི་གྲོགས།། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་མཉམ་ཤེས་པ།། སངས་རྒྱས་ཐུགས་རྗེ་དབྱེར་མེད ཤེས།། རྒྱུ་འབྲས་ཐེག་པ་ཀུན་ལས་བྱུང།། འདི་ནི་རྒྱུ་འབྲས་དབྱེར་མེད་པས།། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་སྨོས་ཅི་དགོས།། ཐམས་ཅད་རང་གི་བྱང་ཆུབ་སེམས།། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁར་ཤེས་པ་ལ།། ཕྱོགས་ཆར་གཙོ བ་མེད་བ་བཞིན།། སེམས་ཅན་རང་གི་སེམས་ཡིན་ན།། དེ་ལ་གྲུབ་དང་མ་གྲུབ་མེད།། ལ་ལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་བཀའ།། ངེས་པ་དི་ལ་མི་གནས་པ།། རང་ཤེས་མོས་བརྩོན་ཕྱོགས་འཆར་ལ།། དམིགས་པ་བཅས་ཏེ ངར་འཛིན་པ།། དེ་ལ་ངེས་པའི་དོན་མེད་པས།། དེ་བས་བཀའ་འདི་མ་བསྟན་ན།། དོན་གྱི་འབྲས་བུ་ལོག་པར་འགྱུར།། དེ་བས་ཀུན་བཟང་ང་ཡི་བཀའ།། གཞན་གྱིས་སྤྲོས་པར་མི་ཚུགས་པས།། ང་ཉིད་ང་ལ གསུངས་པ་བཞིན།། དེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་ལས་ཅན་གཏེར།། དེས་ཀྱང་ཡོངས་ལ་འདོད་པ་བསྒྱུར།། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་རང་གི་སེམས།། སྐྱོན་ཉི
Chinese
圣者之语亦存在，若不以言语宣说，则佛语亦无法表达。所有显现之法，皆超越言语，汇集于音声之字母中。其又汇集为五果，精要定解汇集为一。其亦为不可言说之界，法、心、虚空三者，如此皆不可言说。宣说不可言说之法性，即汇集于佛语中。如此显现之诸法，无有如此之言语文字。不言说乃广为宣说，本即无为之法性。于一切皆空之自性中，以何言语文字表达？无人宣说，亦无所宣说，无所宣说即安住于虚空之中。本即虚空之自性，如此无人能言说。如是法性不可变，不系于言语文字。佛语皆汇集于此，法性无生之界。于此界中，如此不可言说，其亦本即菩提心。如是说。如来一切意之汇集续第八品完毕。此后宣说一切佛之形相汇集，一切皆知如虚空，彼即不变法界，如是证悟即是智慧。此乃一切佛之敌与害之魔障，慈爱之亲友与有益之友伴，如幻觉般平等了知，了知佛之大悲无别。从因果一切乘中生，此乃因果无别故，佛与有情何须说？一切皆为自之菩提心，于一切皆知如虚空，如四方无有主次般。有情若为自之心，则无成与不成。某些普贤王如来之教言，决定不居于彼，于自知信勤生起偏颇，执着于所缘，于彼无有决定之义，故不应宣说此教言，否则意义之果将颠倒。故普贤我之教言，非他人所能及，如我自对我宣说般。彼亦为具缘瑜伽士之宝藏，彼亦将一切愿望转变。如是亦为自之心，过患
English
The words of the saints also exist, but if they are not spoken in words, then the words of the Buddha cannot be expressed either. All phenomena that appear are beyond words, and are gathered into the letters of sound. These are gathered into five fruits, and the essential definitive understanding is gathered into one. This is also the inexpressible realm, the three of Dharma, mind, and space, all of which are inexpressible. To speak of the inexpressible Dharma nature is to gather into the words of the Buddha. All phenomena that appear in this way have no such words or letters. Not speaking is widely proclaimed, it is the Dharma nature that is originally unconditioned. In the nature of emptiness of all things, with what words and letters can it be expressed? No one speaks, and there is nothing to speak of, and what is not spoken abides in the state of space. Originally, it is the nature of space, and in this way no one can speak of it. Likewise, the Dharma nature is immutable, and is not attached to words and letters. All the words of the Buddha are gathered here, the realm of the unborn Dharma nature. In this realm, it is so inexpressible, and it is also originally the mind of enlightenment. Thus it is said. The eighth chapter of the tantra of the gathering of the intentions of all the Tathagatas is completed. Thereafter, it is said that the forms of all the Buddhas are gathered, and all are known as space. That is the unchanging Dharma realm, and such realization is wisdom. This is the enemy of all Buddhas and the obstacles of harm, the loving relatives and the beneficial companions, knowing equally as illusions, knowing the compassion of the Buddhas as inseparable. It arises from all the vehicles of cause and effect, and this is because cause and effect are inseparable, so what need is there to speak of Buddhas and sentient beings? All is one's own mind of enlightenment, and in knowing all as space, like the four directions without primary or secondary. If sentient beings are one's own mind, then there is no accomplishment or non-accomplishment. Some teachings of Samantabhadra, the definitive understanding does not abide in them, and partiality arises in self-knowing faith and diligence, clinging to the object of focus. In that there is no definitive meaning, therefore this teaching should not be proclaimed, otherwise the fruit of meaning will be reversed. Therefore, the teachings of Samantabhadra, which I, are not accessible to others, as I myself speak to myself. That is also a treasure for yogis with karma, and it also transforms all desires. Likewise, it is also one's own mind, faults