Tibetan
་ནི་ཕྱོགས་ཀྱང་ཅུང་ཟད་མེད་པས་གཅིག་ལ་བརྟེན་པ་མེད་པའོ། །དེ་ཕྱོགས་ལ་མེད་ཕྱིར་ན་མཐའ་ཡས་ཞིང་རྣམས་བདག་གི་ལུས། །བདག་གི་ལུས་ནི་མཐའ་ཡས་ཞིང་དང་སྐྱེ་བའི་ལུས་སུ་རབ་སྣང་ཡང་། །སེམས་དང་བག་ཆགས་ཐ་དད་མ་ཡིན་གཅིག་མིན་བརྟག་པར་རབ་ཏུ་དཀའ། །འདི་ཀུན་རྟེན་ཅིང་འདྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ཏེ་སྐྱེ་དང་འགག་འགྱུར་ཞེས། །ཚིག་པའི་ས་བོན་བཞིན་དུ་མེད་ལས་མེད་པ་མི་འབྱུང་རྒྱུ་འབྲས་མེད། །དངོས་པོར་ཞེན་ཅིང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་སྟོན་པའི་སེམས་ཉིད་ནི། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དུ་སྣང་དེ་དེ་གཉིས་མེད་ཕྱིར་སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་མེད། །སྐྱེ་འཆི་མེད་ཕྱིར་ བདག་གཞན་མེད་དེ་འཆི་འཕོ་མེད་ཕྱིར་རྟག་ཆད་མེད། །དེས་ན་འཁྲུལ་འཁོར་མེད་ཅིང་མྱ་ངན་འདས་པའང་མེད་པར་མངོན། །གནས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ནམས་ཀྱང་མི་འབྲལ་དེ་ཚེ་མཉམ་འགྱུར་དེ་མེད་མེད། །ཡང་དག་མ་ཡིན་རྟོག་པས་བསྐྱེད་ཕྱིར་བག་ཆགས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་དང་། །སྤྱོད་ཡུལ་མེད་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་མེད་ཅིང་རྣམ་རིག་དེ་ཡང་མེད་པ་ཡིན། །ཕྱོགས་རྣམས་མེད་ཕྱིར་དམིགས་དང་གནས་མེད་རྣམ་ཤེས་རིག་པ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ། །དེ་ཕྱིར་སེམས་འདི་ཡོད་མེད་མཐའ་ལས་འདས་ཤིང་གཅིག་དང་དུ་མ་བྲལ། །སེམས་ནི་ནང་ན་མི་གནས་ཕྱི་རོལ་མི་གནས་བར་ན་གནས་མ་ཡིན། །ཐམས་ཅད་ཀུན་ལ་མཉམ་གནས་དེ་ཉིད་ངང་ནས་གཡོས་པ་མེད། །རྣམ་དག་ལམ་ཆེན་སེམས་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འདི་ནི་ཤེས་བྱ་ཉིད་དེ་ཐམས་ཅད་སྐྱེ། །ཅིར་ཡང་མི་དམིགས་ཀུན་ཏུ་འོད་གསལ་སྙིང་པོའི་ཚུལ་ཏེ་ཡན་ལག་རྒྱས། །ཡེ་ནས་གནས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་རང་རིག་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། །དེ་ཉིད་ཡུམ་གྱི་མཁའ་སྟེ་མི་འགྱུར་གནས་པས་དེ་བཞིན་སེམས་ཞེས་བྱ། །སེམས་ནི་མཚན་མར་མ་ཡིན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བས་དབྱིངས་ཀྱང་ཡིན། །མཐའ་དང་དབུས་མེད་མི་རྟོག་རྟོག་ལས་འདས་པས་ཆོས་སྐུར་བཤད། །དེ་ཉིད་འཕགས་པའི་ཚོགས་སུ་ཡེ་ནས་གསལ་བས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ཆེན་པོ། །ཅིས་ཀྱང་མི་བསྒྲིབ་མི་ཤིགས་མི་སྣང་བ་ལས་ཐམས་ཅད་སྣང་བས་ཀུན་གཞི་ཡིན། །སེམས་ཀྱི་གཏིང་འདི་མཐོང་ན་སེམས་ལས་མ་གཏོགས་ཆོས་རྣམས་གང་ཡང་མེད། །མཆོག་ཏུ་རྨད་བྱུང་ངོ་མཚར་ཁྱད་པར་ཡུལ་འདི་ཀུན་གྱི་སྨན་ཆེན་ཡིན། །ཤེས་བྱ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་རང་རིག་རིག་བྱེད་རང་ཞིར་འགྲོ་རུ་གཞུག །རང་རིག་དེ་ཡང་དེ་ལས་བྱུང་ནས་དེ་ལ་གནས་པས་གནས་པ་དེ་ཀར་བཞག །ལམ་གཞན་ཇི་ལྟར་བགྲོད་ཀྱང་གྲུབ་མཐའ་དེ་ཉིད་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་ཀུན་གྱི་འབྱུང་ཁུངས་དེ་ནི་གྲུབ་མཐའ་འབྲས་བུ་ཡིན། །ཐམས
Chinese
因为没有丝毫的方分，所以不依赖于一。 因为那没有方分，所以无边刹土是我的身体。 我的身体虽然显现为无边刹土和出生的身体， 但心和习气不是他异，不是一体，极难观察。 这一切是依缘而生的道理，名为生和灭变。 如烧焦的种子一般，无中不会生出无，没有因果。 执着于事物，并且显示因和果的心性， 显现为因和缘，但那二者没有，所以没有生和灭。 因为没有生灭， 所以没有自他，因为没有死亡和转移，所以没有常断。 因此，没有轮回，也没有涅槃显现。 刹那的处所也永不分离，那时平等转变，那没有没有。 因为是由非真实的分别所生，所以习气不是存在。 因为没有行境，所以没有阿赖耶，识的自性也没有。 因为没有方分，所以没有所缘和处所，识和智慧如何产生？ 因此，此心超越有无之边，远离一和多。 心不住于内，不住于外，不住于中间。 一切平等安住于一切，那本身没有动摇。 清净的大道，心性金刚，这即是所知，一切生起。 不缘任何事物，普光明亮，是心髓之理，支分广大。 本来安住的真如，是自证清净。 那即是母性的虚空，因为不改变安住，所以称为如来藏心。 心不是相状，因为生出一切，所以也是法界。 没有边和中，不是分别，超越分别，所以说是法身。 那在圣者的集聚中，本来就光明，所以是智慧大集聚。 无论什么也不能遮蔽，不会毁灭，从不显现中显现一切，所以是阿赖耶。 如果见到心的深处，除了心之外，什么法也没有。 这是极其稀有，不可思议，特殊的处所，是一切的大药。 将所知真如置于自证，觉知，自寂中。 自证也从那产生，在那安住，所以安住在那里。 无论如何行走其他道路，都是那个宗派。 因此，一切的生源，那就是宗派的果。 一切
English
Since there is not even a slight direction, it does not rely on one. Since that has no direction, the infinite realms are my body. Although my body appears as infinite realms and the body of birth, Mind and habit are not different, not one, and are extremely difficult to observe. All of this is the principle of arising in dependence, called birth and cessation. Like a charred seed, nothing comes from nothing, there is no cause and effect. The very nature of mind that clings to things and shows cause and effect, Appears as cause and condition, but since those two are not there, there is no birth and destruction. Since there is no birth and death, Therefore, there is no self and other, and since there is no death and transference, there is no permanence and annihilation. Therefore, there is no cycle of existence, and there is no manifestation of nirvana. The moment of dwelling never separates, at that time it transforms equally, that is not non-existent. Since it is produced by unreal conceptualization, habit is not existent. Since there is no object of experience, there is no alaya, and the nature of consciousness is also non-existent. Since there are no directions, there is no object and no place, how does consciousness and wisdom arise? Therefore, this mind transcends the limits of existence and non-existence, and is free from one and many. The mind does not dwell within, does not dwell without, and does not dwell in between. Everything dwells equally in everything, and that itself does not waver. The pure great path, the vajra of mind, this is the knowable itself, everything arises. Not focusing on anything, completely clear and bright, it is the essence of the heart, the branches are vast. The thusness that has always been there is self-aware and completely pure. That is the space of the mother, and because it abides without changing, it is called the Thus-Gone One's heart. The mind is not a characteristic, and because everything arises, it is also the realm of reality. Without beginning or end, not conceptual, beyond conceptualization, it is said to be the Dharmakaya. That is inherently clear in the assembly of noble ones, so it is the great assembly of wisdom. Nothing can obscure it, it is indestructible, and everything appears from the unmanifest, so it is the basis of all. If you see the depths of the mind, there are no phenomena other than the mind. This is an extremely rare, wonderful, and special place, and it is the great medicine for everything. Place the knowable suchness in self-awareness, knowledge, and self-peace. Self-awareness also arises from that and abides in that, so abide there. No matter how you walk other paths, it is the same tenet. Therefore, the source of everything is the fruit of the tenet. Everything
Tibetan
་ཅད་རང་གིས་འཆར་བས་ནམ་མཁའི་ཚུལ་དུའང་གནས། །འདི་ནི་ཀུན་གྱི་དམིགས་བུ་ཡིན་ཏེ་གཞན་ལོང་ཁྲིད་པར་ བྱེད། །ཐམས་ཅད་མཉམ་པའི་རྒྱལ་པོ་བྱ་བ་ཡིན་པས་སྤྱོད་ལས་འདས་པ་ཡིན། །དེ་ལྟར་ཡེ་ནས་གནས་པ་དེ་ལ་སུ་ཞིག་མི་འཆོས་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་འཇོག་པ་བྱང་ཆུབ་ཆེ། །དེ་ཁོ་ཀུན་རྫོགས་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལྟ་སྤྱོད་རྫོགས་པ་ཡིན། །ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་འདི་ལ་ལྟ་སྤྱོད་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་སྙིང་པོ་རིང་། །དེ་ཡིས་སྙིང་པོ་མ་མཐོང་སྤྱོད་དང་བཅས་པས་སྙིང་པོ་ཉམས། །འདི་ནི་རྩོལ་དང་ཡེ་ནས་བྲལ་བས་བཙལ་དུ་ཡེ་ནས་མེད་ཕྱིར་སྙིང་པོའི་མཆོག །དུས་གསུམ་རྒྱལ་བས་ཀྱང་ནི་མ་བསྒྲུབས་མ་སྦྱངས་མ་བཙལ་བཞག་ལས་མཐོང་། །མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་སྦྱང་བཙལ་འགྱོད་དེ་སྦྱངས་མ་དགོས་པར་རྟོགས། །རྟོགས་པའི་ངང་དེ་ལ་ནི་དུས་གསུམ་རྒྱལ་བའི་སངས་རྒྱས་རྡུལ་སྙེད་གནས། །སངས་རྒྱས་བགྲོད་ཕྱིར་རྩོལ་བའི་ལམ་ཀུན་བོར་ནས་གདོད་སངས་རྒྱས། །རྩོལ་བགྲོད་ལམ་ལ་གནས་ཚེ་འཕགས་པའི་སར་ཚུད་ཙམ། །དེ་ཕྱིར་ཉེ་ལམ་བདེ་རྫོགས་སྐུ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་འཆང་བའི་ས་ཞེས་སྙིང་པོ་འདི་ལ་བྱ། །མ་བགྲོད་གནས་སུ་ཕྱིན་པ་རང་རྒྱུད་དག་པས་ཕྱིན་པའི་ས་ཡང་ཡིན། །ཕྱི་ནང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་བག་ཆགས་རྒྱུན་དང་བཅས་པར་བལྟ་བ་སེམས་ཙམ་ཡིན། །སེམས་རྒྱུན་བག་ཆགས་རྟོག་པ་དེ་ལ་སྙིང་པོ་འདི་ཉིད་མེད། །དེ་ཕྱིར་ཡུལ་དང་ལུས་སུ་བལྟ་བ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྒྱུན་ཉིད་དོ། །མི་བསྒོམ་མི་བསྒྲུབ་མི་བསྲུང་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་རང་བློ་དེ་བཞིན་བཞག །དེ་ལ་བཞག་ས་འགྲོ་ས་འདུག་ས་ཀུན་གྱིས་བགྲོད་སར་ཕྱིན་པ་ཡིན་པས་ཉེ་ལམ་མོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྒོམ་པའི་རྒྱུད་ལས། སེམས་ཙམ་གྱི་ལྟ་བ་འབྲས་བུ་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པ་ཨ་ཏིར་ལ་བཟླ་བའི་ལེའུ་སྟེ་བདུན་པའོ།། །།དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོས་ཡང་དག་པ་མ་གྲུབ་པས་དེའི་རྫུ་འཕྲུལ་འཁྲུལ་པ་རྣམས་ལ་སྣང་བར་བསྟན་པ་འདི་ཉིད་ལ་ཉིད་ཀྱིས་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། །བདེ་གཤེགས་བྱང་ཆུབ་མེད་ཕྱིར་དེ་ཡི་རྫུ་འཕྲུལ་སྒྱུ་འདྲ་འཁྲུལ་ལ་སྣང་། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཤིན་ ཏུ་དགེ་བའི་རྒྱུད་ཉིད་དང་། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་ལ་ནི་དེ་དག་དམིགས་ཤིང་སྐྱེ་བར་བརྟགས་པ་ཡང་། །རྡོ་རྗེ་གནས་མེད་ཕྱིར་ན་མཉམ་གནས་རང་བཞིན་འདྲར་གྱུར་དང་། །ཆོས་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་དེ་དག་ཕྱོགས་གཉིས་མེད་པས་སྐད་ཅིག་མིན། །དག་པ
Chinese
一切皆由自生之念，安住于虚空之状态。此乃一切之目标，引导盲者。 行持一切平等之王，超越行为。如是本然安住者，谁人不修？自性如是安住，即是大菩提。彼即圆满自性法之精要，见行圆满。于此法之精要，修持见行，是为精要长。彼未见精要，伴随行持，则精要衰。此乃与勤作本离，故无从寻觅，是为精要之胜。三世诸佛亦未修未习未寻，唯于安住中见。一见即悔修习寻觅，悟得无需修习。于悟境之中，安住如三世诸佛之微尘数。为成佛故，舍弃一切勤作之道，方能成佛。若住于勤作之道，仅能入圣者之境。是故，此精要被称为近道、安乐圆满、三身金刚持之位。不经行而至安住之地，自续清净，亦是已至之地。外观内观，心之所行，连同习气之流，皆为唯心。心流、习气、分别念，其中无此精要。是故，观境与身，即是觉悟之流。不修不作不护，如是安住于本然，自心亦如是安住。于此安住处、行处、住处，皆已至行道之处，故为近道。 《菩提心修持之续》中，唯心之见，连同果德，于阿底瑜伽中复诵之第七品。 其后，薄伽梵以无二大乐未证真实，故于彼之幻化迷乱诸相，显现此即是汝之所言。如来无菩提，故其幻化如幻如迷乱而显现。如来之智慧，乃极善之续。法界之中，彼等亦缘起而生。金刚无处，故成平等安住之自性。法界金刚顶，彼等无二边，故非刹那。清净
English
Everything arises from one's own thoughts, abiding in the state of space. This is the goal of all, leading the blind. Acting as the king of all equality, transcending actions. Thus, who would not cultivate the naturally abiding state? Abiding in such a nature is great Bodhi. That is the essence of the complete self-nature Dharma, the perfection of view and conduct. In this essence of Dharma, cultivating view and conduct is called the long essence. Those who do not see the essence, accompanied by conduct, diminish the essence. This is inherently free from effort, so there is no seeking, it is the supreme essence. The Buddhas of the three times also did not cultivate, train, or seek it; they saw it from abiding. Immediately upon seeing, they regret cultivation and seeking, realizing that there is no need for cultivation. In that state of realization, there abide as many Buddhas of the three times as there are dust particles. To become a Buddha, one must abandon all paths of effort, and then one becomes a Buddha. If one dwells on the path of effort, one only enters the realm of the noble ones. Therefore, this essence is called the near path, the bliss of completion, the state of the three bodies of Vajradhara. Reaching the place of abiding without traveling, one's own lineage is pure, it is also the place that has been reached. Looking at the outer and inner, the realm of the mind, along with the stream of habitual tendencies, is only mind. In the stream of mind, habitual tendencies, and thoughts, there is no essence. Therefore, viewing objects and body is the stream of realization. Not meditating, not acting, not protecting, abiding as it is in suchness, one's own mind also abides in the same way. In this place of abiding, place of going, place of dwelling, all have reached the place of practice, so it is the near path. From the Tantra of Cultivating Bodhicitta, the view of only mind, along with the fruit of qualities, is the seventh chapter recited in Atiyoga. After that, the Bhagavan, because the great bliss of non-duality has not attained reality, therefore, in the illusory and confused appearances of that, this is what you specifically said. Because the Sugata has no Bodhi, therefore its illusion appears as illusion and confusion. The wisdom of the Tathagata is the extremely virtuous lineage. In the Dharmadhatu, they also arise dependently. Because the Vajra has no place, it becomes like the nature of equal abiding. The Vajra peak of the Dharmadhatu, they have no two sides, so it is not a moment. Pure