Tibetan
་པའོ།། དེ་ཡང་གནས་ལུགས་ཆེན་པོ་ལས།། འཁྲུལ་ཞེས་ཀ་ནས་དག་པ་ལ།། མ་འཁྲུལ་ཉིད་དུ་བཅོས་སུ་མེད།། མེད་སྣང་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཆོས།། བྱས་བྱུང་རྟོག་པ་རང་འགགས སོ།། འཁྲུལ་ནས་དམིགས་པར་སྣང་བ་མིན།། རང་བཞིན་ཡེ་གདངས་མ་གཡོས་པས།། ཆོས་ཀུན་མཉམ་པར་རོ་གཅིག་གོ།། འཛིན་རྟོག་བྲལ་ནས་ཡེ་སངས་རྒྱས།། བཅོས་ཤིང་བསྒྱུར་དུ་བཏུབ་པ་མིན།། དེ་ཡི གནད་ནི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ།། ཡུལ་དང་སྟོང་པ་རིག་རྩལ་མཉམ།། ཐ་དད་རྟོག་པས་ཤེས་པ་མིན།། ཡང་ནི་འཁྲུལ་པ་མིན་པའི་གནད།། གཅིག་ཤེས་ང་ཡིས་ཐམས་ཅད་གྲོལ།། དེ་ཉིད་ཤེས་པས་བཟློག་པ ཉིད།། མི་སྣང་འཛད་པ་མེད་པ་ལས།། འབྱུང་རིག་གནས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཟད།། བྱས་པས་མ་ཕྱེ་བཅོས་སུ་མེད།། བྱ་དང་བྱེད་པའི་བླཽ་མེད་པས།། ཡུལ་རྐྱེན་སངས་པས་སངས་རྒྱས་སོ།། མཐའ་གྲོལ་འགག་པ་མེད་པ ལས།། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཏིང་འཛིན་གནས།། ཆེན་པོ་ཡིན་པས་གོང་ན་མེད།། རང་བཞིན་གཡོས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ།། དྲིས་ལན་བཞི་པ།། སེམས་ཅན་འཁྲུལ་པ་གོང་མ་ཡི།། རྩ་བའི་རྟེན་འབྲེལ་ལ་འཁྱལ བས།། འཁྲུལ་འཁོར་རྩིས་ཀྱི་གཞི་མར་བྱུང།། ཆོས་ཉིད་རང་གདངས་སྣང་བ་ལས།། རྟོག་འཛིན་སྣང་བས་ཡིད་ཕྲོག་སྟེ། འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ནི་ཕྲ་མོའི་ལས།། བསྒྲིབས་ཤིང་རང་སྣང་མ་དག་གྱུར།། དེ་ལས་བག་ལ ཉལ་བ་ཉིད།། ཕྲ་ཞིང་རྡུལ་གྱི་ཆ་དག་ནི།། འགྱུ་ཞིང་འཛིན་པ་ཙམ་དུ་འགྱུར།། ཕྲ་བས་ཕྲ་འགྱུར་ཤེས་པ་ལས།། རྟོག་དཔྱོད་གཟུང་ཆ་གཉིས་སུ་སོང།། ཕྲ་རྡུལ་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་འགགས།། ཡུལ་ཤེས་ཐད་ཀ་ཙམ་དུ ཤར།། མ་རིག་ལ་སོགས་བཅུ་གཉིས་ཆོས།། འགྲོ་བའི་འབྱུང་རིགས་བཅུ་གཉིས་འགྱུར།། དེ་ཡི་ནང་ཤེས་འབྱུང་བའི་ལུས།། ཕུང་པོ་རྣམས་དང་ཁམས་དང་ཡང།། སྐྱེ་མཆེད་ལས་ཀྱི་ཚོགས་པ་འདུས།། ཉོན་མོངས འདུས་པ་དཔག་མེད་ལས།། འགྲོ་བ་ལུས་ཀྱི་རྟོག་ཚོགས་སྡུད།། རྟེན་འབྲེལ་ཚོགས་པ་དུ་མ་ལས།། མི་མཐུན་གཟུགས་སོགས་བྱེ་བྲག་གོ། འབྱུང་བ་བཞི་ཡིས་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ།། རིགས་དང་གྲངས་ཀྱིས་རྣམ་བསྡུས ཏེ།། མི་འདྲའི་ཁ་དོག་ཐ་དད་ལས།། གོང་མའི་ཆ་ལས་མངོན་སྣང་བའོ།། གཞི་ལས་རྟོག་ཚོགས་འདུས་པ་ཡིས།། བྱེད་པའི་ལས་ཀྱང་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས།། འབྱུང་བའི་ཕུང་པོ་བརྟེན་པ་དང།། གནས་དང་ཆགས་དང འཇིག་པར་བྱེད།། འཁྲུལ་ཚུལ་བཅུ་གཉིས་དག་ལས་ནི།། བྱེད་པ་ཉིད་དུ་སྨིན་པ་ཡིས།། འགྲོ་བའི་ལས་དང་བསོད་ནམས་དང།། དག་དང་མ་དག་གཟུགས་རྣམས་ཀྱི།། བྱེ་བྲག་སོ་སོར་སྣང་བར་བྱེད།། གཞན་ཡང སྣོད་དང་བཅུ
Chinese
。 那个也是从大实相中，说“错乱”本来就是清净的，无法修正为不乱。无有显现，是见不到的法，所作所生的分别念自然止息。不是从错乱而显现为对境，自性本来清明未曾动摇，诸法平等一味。远离执着分别念，本来就是佛，无法修饰和改变。那个的要点是对境，对境和空性，觉性和智慧相等，不是以不同的分别念来了解。再者，不是错乱的要点，我了解一个，一切都解脱。了解那个本身就是遣除。从不显现、无有穷尽中，生起觉性的分别念穷尽。没有以所作来区分，无法修正。因为没有能作和所作的念头，对境因缘清净就成佛了。从无有边际的解脱和止息中，安住于圆满的禅定。因为是伟大的，所以没有更高的，因为自性没有动摇。第四个问题的回答。众生错乱是由于对之前的根本缘起不清楚，因此产生了错乱之轮的计算基础。从法性自明的光显中，以分别执着的显现迷惑了心意，错乱的对境是微细的业，被遮蔽而自显不清净。由此产生了习气，微细的微尘部分，流动而仅仅成为执着。从微细变为微细的了解中，分别思辨分为能取和所取两部分。微尘智慧的显现止息，对境的了解仅仅直接显现。无明等十二法，转变为众生的十二种来源。那个内在的觉性产生身体，与蕴、界以及处聚合，烦恼聚合无数，众生聚集身体的分别念，从众多缘起聚合中，产生不相同的色等等差别。四大产生的因，以种类和数量来归纳，从不同的颜色中，从上部的部分显现出来。从基础中，分别念聚集，以十二种作用，使产生的蕴得以依靠，并且生住异灭。从十二种错乱方式中，成熟为能作，众生的业、福德，以及清净和不净的色等等，各自显现不同。此外，
English
. That is also from the great reality, saying "confusion" is originally pure, and cannot be corrected to be non-confusion. Non-appearance is the Dharma that cannot be seen, and the thoughts that arise from actions naturally cease. It is not from confusion that it appears as an object, the nature is originally clear and has not been shaken, and all Dharmas are equally one taste. Free from clinging and conceptualization, one is originally a Buddha, and cannot be decorated or changed. The key to that is the object, the object and emptiness, awareness and wisdom are equal, and it is not understood by different conceptualizations. Furthermore, the key to not being confused is that if I understand one, everything is liberated. Understanding that itself is the removal. From the non-appearance and inexhaustibility, the conceptualizations of arising awareness cease. There is no distinction made by actions, and there is no way to correct it. Because there is no thought of the actor and the act, the object and conditions are purified and one becomes a Buddha. From the liberation and cessation without boundaries, one abides in perfect samadhi. Because it is great, there is nothing higher, because the nature is unshaken. The answer to the fourth question. The confusion of sentient beings is due to the lack of clarity about the previous fundamental dependent origination, and therefore the basis for calculating the wheel of confusion arises. From the self-luminous appearance of Dharma nature, the appearance of conceptual clinging confuses the mind, the object of confusion is subtle karma, which is obscured and the self-appearance is unclear. From this arises habitual tendencies, the subtle dust particles flow and become merely clinging. From the subtle change to subtle understanding, conceptual speculation is divided into the grasper and the grasped. The appearance of subtle dust wisdom ceases, and the understanding of the object appears directly. The twelve Dharmas such as ignorance are transformed into the twelve sources of beings. That inner awareness produces the body, which is aggregated with the aggregates, realms, and sources, and countless afflictions are aggregated. Sentient beings gather the conceptualizations of the body, and from the aggregation of many dependent originations, different forms such as dissimilar colors arise. The cause produced by the four elements is summarized by type and number, and from different colors, it appears from the upper part. From the basis, conceptualizations gather, and with twelve actions, the produced aggregates are relied upon, and they arise, dwell, change, and cease. From the twelve ways of confusion, maturing into the actor, the karma and merit of sentient beings, and the pure and impure forms, each appears differently. Furthermore,