Tibetan
གང་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར།། དོན་དམ་ཉིད་ དང་འབྲེལ་མེད་ན།། སེམས་ཅན་ཐར་པ་ཅི་ལ་ཐོབ།། ཀུན་རྫོབ་སེམས་ཅན་མིན་ན་ནི།། འཕགས་པ་ཀུན་རྫོབ་མིན་མ་སྲིད།། གལ་ཏེ་ཡིན་ན་ཐར་ལམ་གྱི།། དགོས་པ་དོར་བས་དོན་མེད་འགྱུར།། དོན་དམ་ཉིད་ནི གཅིག་མི་གཅིག།གཅིག་ན་དོན་དམ་འགྱུར་མི་འགྱུར།། འགྱུར་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་མིན།། འཁོར་བ་མྱ་ངན་འདས་མི་འགྱུར།། མི་འགྱུར་དོན་དམ་འཕགས་པ་ཡི།། ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་ཡིན་པ་ན།། སེམས་ཅན་ འབད་པ་མེད་པར་གྲོལ།། མིན་ན་དོན་དམ་དགོས་མེད་ཐལ།། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ཕྱིར།། ཁྱོད་ཀྱིས་སྤང་བྱ་ཉོན་མོངས་ཆོས།། ཉོན་མོངས་ཉོན་མོངས་སེམས་དཀྲུགས་པས།། མི་ཤེས་འཁོར བའི་འདམ་དུ་བྱིང།། བྱས་པ་དོན་མེད་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ།། འགོག་པའི་ཆོས་ཀྱིས་སངས་མི་རྒྱ།། འོ་ན་གང་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན།། འཁོར་བ་རང་སྣང་ཡིན་གྱུར་ཀྱང།། མ་རིག་འཁྲུལ་པས་ཀུན་རྫོབ་བྱུང།། ལས་ཀྱི་རྐྱེན གྱིས་ངན་རྟོགས་ཤར།། ཞེན་ན་སྡུག་བསྔལ་རང་བཞིན་ལ།། རང་སྣང་ཡིན་པས་མི་ཐར་ཕྱིན།། དྲི་མས་དྲི་མ་འཁྲུད་པ་བཞིན།། རང་སྣང་རང་སྣང་སྒྱུར་བ་ལ།། འཁོར་བའི་ཆོས་ལ་ཞེན་ལོག་བསྒོམ།། མི་དགེ་སྤང ཞིང་ཚུལ་ཁྲིམས་སྲུངས།། གོམས་པར་གྱུར་ན་ཆགས་པ་མེད།། ཞེན་ཆགས་བྲལ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྲོལ།། རང་སྣང་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་ལ།། སྟོང་པ་བདག་མེད་བདེ་བསྒོམས་པ།། བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཉོན་མོངས གྲོལ།། འཛིན་པའི་སེམས་ཡིན་མ་ཤེས་ཀྱང།། བཟུང་བའི་ཡུལ་དེ་འགོག་པ་ཡིན།། བསམ་གཏན་ལ་ནི་གནས་པ་ཡིན།། འཁོར་བའི་རང་སྣང་མེད་པ་ན།། དེ་ཉིད་སྤང་ཡང་མི་དགོས་ན།། སྤངས་ཀྱང་འཁོར་བ འགོག་མི་འགྱུར།། མ་འགོག་འཁོར་བ་རང་ཁ་ཡིན།། རང་དང་འཁོར་བ་ཕན་ཚུན་དུ།། ཕ་རི་ཚུ་རི་གནས་མི་འགྱུར།། འཁོར་ཚེ་འཁོར་བའི་ཡུལ་དང་ནི།། རང་སྣང་གཉིས་པོ་གཉིས་སུ་མེད།། འགོག་ཚེ་འགོག་པའི སྣང་བ་དང།། རང་སྣང་གཉིས་སུ་ངས་མ་མཐོང།། སྣང་བ་བདག་མེད་ཀུན་ཁྱབ་ལ།། བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་འཁོར་བ་སྟེ།། བདག་མེད་ཕྱོགས་ཆ་ཐེག་དམན་ལ།། ཕྱོགས་མེད་རྟོག་པ་ཐེག་ཆེན་ནོ།། འཁོར་བ་སྤངས པའི་བདེ་འབྲས་ནི།། རང་ལས་ཐོབ་བམ་གཞན་ལས་བྱུང།། རང་ལས་བྱུང་ན་བདག་མེད་དོན།། འཕགས་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དེ།། ཁྱོད་ཀྱི་ཏིང་འཛིན་གང་ཡིན་པ།། གཞི་ནས་ཡོད་དམ་ལམ་དུ་བསྐྱེད།། འབྲས བུ་གང་གིས་ཐོབ་པར་འགྱུར།། གཞི་ནས་ཡོད་ན་སེམས་ཅན་རྣམས།། ཐམས་ཅད་འཕགས་པའི་རང་བཞིན་ལ།། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཅི་ལ་དགོས།། ལམ་དུ་སྐྱེད་ན་རྒྱུ་མེད་པའི།། འབྲས་བུ་གང་ནས་འབྱུང་བར འགྱུར།། བྱུང་ན་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་གང།། ཀུན་རྫོབ་འཁོར་བའི་རང་སྣང་ལ།། དོན་དམ་བསྐྱེད་བྱ་བྲལ་བ་སྟེ།། དམིགས་མེད་གཟུགས་དེ་སུ་ཡིས་མཐོང།། ཀུན་རྫོབ་ལམ་དུ་བསྐྱེད་པ་ན།། མི་ཁོམ་བརྒྱད་ཀྱང་ཡོན ཏན་སྐྱེ།། ཀུན་རྫོབ་སྣང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར།། སྡུག་བསྔལ་སྡུག་བསྔལ་སྤྱོད་མི་དགོས།། རྒྱུ་མེད་ལམ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར།། གཞི་ལ་མ་རྟེན་རྒྱུ་མེད་པའི།། འབྲས་བུ་ཐོབ་བྱེད་གང་འདོད་པ།། རྒྱུ་མེད་འཁོར་བ་ཅི་ལ སྤང།། ལམ་མེད་བྱང་ཆུབ་གང་གིས་སྒྲུབ།། འབྲས་བུ་ལམ་གྱིས་མི་སྐྱེད་ཕྱིར།། སེམས་ཅན་འབད་པ་མེད་པར་གྲོལ།། ཡང་ན་འབད་པ་དོན་མེད་འགྱུར།། ཏིང་འཛིན་བསྒོམ་པ་དོན་མེད་ཐལ།། ཡོད་ན་བསྒོམ་པ་ཅི ལ་དགོས།། མེད་ན་བསྒོམ་རྒྱུ་གང་ནས་བྱུང།། ཡོད་མེད་གཉིས་ལ་རྟོག་སྤྱོད་ན།། རྟོག་གེ་འཁོར་བའི་རྩོད་གཞི་ཡིན།། བྱང་ཆུབ་ས་ལ་རྩོད་གཞི་བྲལ།། གཞན་བྱུང་སེམས་ཅན་ལས་དང ནི།། འཕགས་པའི་ཐུགས་རྗེ་གང་ལ་བསྐྱེད།། ལས་ལ་བྱུང་ན་ལམ་ཅི་དགོས།། འཕགས་པའི་ཐུགས་རྗེས་སྐྱེད་པ་ན།། དེ་ཙམ་སེམས་ཅན་གཅིག་ཀྱང་མེད།། རང་ལ་བྱུང་ན་གཞན་བྱུང་འགགས།། གསུམ་ཀ་དགོས ན་རྒྱུ་རྐྱེན་དེ།། འདུས་བྱས་འཇིག་རྟེན་ཆོས་སུ་འགྲོ།། འཕགས་པའི་ཆོས་ཉིད་འདུས་མ་བྱས།། རྟོགས་པར་འདོད་པའི་ལམ་ཆེན་པོ།། ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ།། རང་ལ་གནས་པའི་དོན་ཕྱི་རུ།། རྒྱུ་རྐྱེན་ལྡན པའི་དལ་འབྱོར་ཏེ།། ལོག་འཁྲུལ་ཞེན་པའི་ཡུལ་རྣམས་སྤང།། ཞེན་མེད་ལམ་གྱི་དགེ་བ་ལ།། གཞན་རྐྱེན་འཕགས་པའི་རྗེས་འཇུག་ཅིང།། རང་རྐྱེན་མ་ཡེངས་ཏིང་འཛིན་གྱི།། རྟེན་འབྲེལ་ཚོགས་པའི་རང་སྣང སྟེ།། རང་སེམས་ཡིན་པའི་རྟགས་ཉིད་དུ།། ཏིང་འཛིན་བསྟན་པ་གང་ཐོབ་པ།། དེ་དང་དེའི་འབྲས་བུ་ནི།། རང་ལས་འབྱུང་སྟེ་གཞན་ལས་མིན།། ཡིན་ཀྱང་བུ་གའི་ནམ་མཁའ་བཞིན།། རང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཙམ ལ།། གཞན་གྱི་དོན་དེ་མ་རྟོགས་པས།། ད་རུང་འཁོར་བའི་འདམ་ན་གནས།། བདེ་ཆེན་སྐམ་སར་ཐོན་འདོད་ན།། བྱམས་དང་སྙིང་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ།། བདག་མེད་ཆོས་ལ་ཡང་དག་སྤྱོད།། ཐེག་པ་མཆོག་ལ་བློ གྲོས་སྐྱེད།། མ་རིག་ལས་བྱུང་རྟེན་འབྲེལ་གྱིས།། འཁོར་བ་ཟོ་ཆུའི་ཁྱུད་མོ་ལ།། ཟློག་སྟེ་རང་རྒྱལ་དོན་འདོད་པ།། མ་རིག་འགོག་པའི་ཏིང་འཛིན་དེ།། སྦྱང་གཞི་གཉེན་པོ་གཅིག་མི་གཅིག། སྔ་མ་ལྟར་ན་མ་རིག པས།། མ་རིག་པས་ནི་སེམས་མི་འགྱུར།། སེམས་ནི་སེམས་ཅན་གདོད་མ་ནས།
Chinese
何处得解脱？若与胜义谛，无有关联时，众生如何得解脱？若非世俗众生，圣者不可能非世俗。若果真如此，则解脱道的，必要被舍弃，变得无意义。胜义谛，是一还是非一？若一，胜义谛变还是不变？若变，胜义谛非真谛。轮回涅槃不转变。若不变，胜义谛圣者的，法性是真谛的话，众生无需努力即解脱。否则胜义谛成无用。因是虚假分别故，你所应断是烦恼法。烦恼烦恼扰乱心，因无知沉沦轮回泥。所作无意义，是痛苦之因。不能以断灭之法成佛。那么，应如何是好呢？轮回虽是自显现，因无明错觉而生世俗。业的因缘生起恶分别。若执着痛苦自性，因是自显现故不得解脱。如以垢染洗垢染，于转变自显现自显现上，修习厌离轮回法。断除不善守护戒律。若成习惯则无贪着。若离贪着则解脱痛苦。于自显现无常痛苦上，修习空性无我安乐，则解脱我执之烦恼。虽不知是能执之心，然所执之境即是断灭。即是安住于禅定。若无轮回之自显现，彼即不需断除，然断除亦不能断轮回。若不断，轮回是自性。自与轮回互相间，如彼山此山，处所不转变。轮回时，轮回之境与，自显现二者无二。断灭时，断灭之显现与，自显现二者我未见。显现无我遍一切，执我即是轮回也。无我偏颇小乘道，无偏颇之觉悟是大乘。断轮回之安乐果，是从自得来还是从他而来？若从自来，则无我之义，圣者的胜义谛，你的禅定是什么？从根本有还是道中生？以何果而得之？若从根本有，则一切众生，皆是圣者之自性，那又何需修
English
Where will liberation be attained? If it is not related to the ultimate truth, how can sentient beings attain liberation? If there are no conventional sentient beings, it is impossible for noble ones to be non-conventional. If that is the case, the need for the path to liberation will be abandoned, becoming meaningless. Is the ultimate truth one or not one? If it is one, does the ultimate truth change or not change? If it changes, the ultimate truth is not the true truth. Samsara and nirvana do not change. If it does not change, and the ultimate truth is the Dharma nature of the noble ones, then sentient beings will be liberated without effort. Otherwise, the ultimate truth becomes useless. Because it is false conceptualization, the afflictions that you should abandon are the Dharma. Afflictions, afflictions, disturb the mind, causing ignorance and sinking into the mud of samsara. Actions are meaningless, the cause of suffering. One cannot attain Buddhahood through the Dharma of cessation. So, what should be done? Although samsara is self-manifesting, conventionality arises from the delusion of ignorance. The conditions of karma give rise to evil thoughts. If one clings to the nature of suffering, one cannot be liberated because it is self-manifesting. Like washing dirt with dirt, on the transformation of self-manifestation, cultivate aversion to the Dharma of samsara. Abandon non-virtue and uphold morality. If it becomes a habit, there will be no attachment. If one is free from attachment, one is liberated from suffering. On the impermanent suffering of self-manifestation, cultivate emptiness, selflessness, and bliss, and the afflictions of self-grasping will be liberated. Even if one does not know that it is the grasping mind, the object of grasping is cessation. It is abiding in meditation. If there is no self-manifestation of samsara, then there is no need to abandon it, but even if one abandons it, one cannot stop samsara. If it is not stopped, samsara is self-nature. Self and samsara are mutually like this mountain and that mountain, the location does not change. At the time of samsara, the object of samsara and self-manifestation are not two. At the time of cessation, the appearance of cessation and self-manifestation, I have not seen as two. Manifestation is selfless and all-pervading, grasping at self is samsara. Selflessness is biased towards the Hinayana, and unbiased realization is the Mahayana. Is the fruit of happiness from abandoning samsara obtained from oneself or from others? If it comes from oneself, then the meaning of selflessness, the ultimate truth of the noble ones, what is your samadhi? Does it exist from the beginning or is it developed on the path? By what result is it obtained? If it exists from the beginning, then all sentient beings are the nature of the noble ones, then what need is there to cultivate?
Chinese
虚幻不实的， 果实从何处产生呢？ 产生的话是世俗谛还是胜义谛呢？ 在世俗轮回的自显现中， 胜义谛是远离产生的。 无所缘的色相谁能见到呢？ 在世俗道中生起时， 八无暇也有功德产生。 因为世俗显现是存在的， 所以不必受苦受苦。 因为是从无因之道中产生的， 不依赖于基，无因的， 想要获得果实的是什么呢？ 为何要舍弃无因的轮回呢？ 没有道用什么来成就菩提呢？ 因为果实不是道产生的， 所以众生不费力气就解脱了。 或者努力变得没有意义。 禅定修习变得没有意义了。 如果存在，为何需要修习呢？ 如果不存在，修习的对境从何而来呢？ 如果对有无二者进行分别取舍， 分别念是轮回的争论之源。 菩提地上没有争论之源。 如果是从他而生的有情和业， 对谁生起圣者的慈悲呢？ 如果是从业产生的，为何需要道呢？ 如果是圣者的慈悲所生起的， 那么连一个众生也没有了。 如果是从自而生的，那么他生就断绝了。 如果三者都需要，那么这些因缘， 就成了有为世间的法。 圣者的法性不是有为法。 想要证悟的伟大之道， 是遍及一切的法性， 安住于自身的意义向外， 具有因缘的闲暇人身， 舍弃邪见执着的对境。 在无执着的道的善法上， 以外缘追随圣者， 以自缘不散乱的禅定， 缘起聚合的自显现， 作为自心的标志， 无论获得何种禅定的教导， 它和它的果实， 都是从自身产生，而不是从他者产生。 即使如此，如同瓶中的虚空一样， 仅仅是自己的禅定， 因为没有领悟到他者的利益， 所以仍然安住在轮回的泥潭中。 如果想要到达大乐的旱地， 就在慈爱和悲悯的坛城中， 如实地行持无我的法。 在殊胜的乘中生起智慧。 从无明产生的缘起， 对于轮回如同汲水器一样， 想要阻止而希求自利的人， 阻止无明的禅定， 所调伏的对境和对治是否相同？ 如果像前者一样是无明， 无明就不会改变心。 心是众生本初就有的。
English
Unreal, From where does the fruit arise? If it arises, is it conventional truth or ultimate truth? In the self-appearance of samsara, which is conventional, the ultimate truth is devoid of arising. Who can see that form without an object of focus? When generating on the conventional path, even the eight unfavorable conditions give rise to qualities. Because conventional appearance exists, there is no need to experience suffering and suffering. Because it arises from the path without cause, not relying on the ground, without cause, what is it that one desires to obtain as a fruit? Why abandon the causeless samsara? Without a path, how does one accomplish enlightenment? Because the fruit is not produced by the path, sentient beings are liberated without effort. Or else, effort becomes meaningless. Meditative absorption becomes meaningless. If it exists, why is meditation needed? If it does not exist, from where does the object of meditation come? If one engages in discrimination between existence and non-existence, discrimination is the basis of dispute in samsara. On the ground of enlightenment, there is no basis for dispute. If sentient beings and actions arise from others, for whom does one generate the compassion of the noble ones? If it arises from actions, why is a path needed? If it is generated by the compassion of the noble ones, then there would not even be a single sentient being. If it arises from oneself, then the arising from others is cut off. If all three are needed, then those causes and conditions become phenomena of the conditioned world. The nature of the noble ones is unconditioned. The great path that one desires to realize, is the nature of phenomena that pervades all, the meaning that abides within oneself outwardly, the leisure and opportunity endowed with causes and conditions, abandoning the objects of wrong views and attachment. On the virtue of the path without attachment, with external conditions following the noble ones, with internal conditions, the undistracted meditative absorption, the self-appearance of the gathering of dependent arising, as the very sign of being one's own mind, whatever teaching of meditative absorption is obtained, it and its fruit, arise from oneself and not from others. Even so, like the sky in a vase, merely one's own meditative absorption, because one has not realized the benefit of others, one still abides in the swamp of samsara. If one wishes to reach the dry land of great bliss, in the mandala of love and compassion, correctly practice the dharma of selflessness. Generate wisdom in the supreme vehicle. With dependent arising arising from ignorance, for samsara like a water-drawing device, for those who wish to reverse it and desire self-benefit, that meditative absorption that prevents ignorance, are the object to be purified and the antidote the same or not? If it is like the former, then with ignorance, ignorance will not change the mind. The mind is primordially the mind of sentient beings.