Tibetan
།། དེ་རྣམས་མཐར་ཕྱིན་ལམ་ཡིན་ཏེ།། ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་འབྲས་བུས་བསྟན།། དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཐམས་ཅད མཁྱེན།། འབྲས་བུ་སྐུ་ལྔ་ཡེ་ཤེས་ལྔ།། གསུམ་མམ་ཅིག་དང་གཅིག་ཏུ་ནི།། ལྷུན་གྲུབ་ས་ལ་རྫོགས་པར་འགྱུར།། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མངོན་པར་རྟོག་པ་བྱང་ཆུབ་ལམ་གྱི་རྒྱུད་ཆེན་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ ལས།། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་བཞི་པའོ།།།། ཆོས་ཉིད་བདག་མེད་རང་རིག་པ།། ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་ཀུན་ཁྱབ་པ།། བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྟག་པ་དེ།། སེམས་ནི་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན ཞེས།། ཡིན་ན་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ།། སེམས་ནི་མ་དམིགས་པ་ཡི་ཕྱིར།། དམིགས་པ་མེད་ཀྱང་བརྟགས་ནས་ནི།། རྟག་པར་གྲུབ་པའི་དམ་བཅས་ཉམས།། གལ་ཏེ་བདག་སྟེ་དབང་ཕྱུག་གིས།། བྱེད་པ་གཞན་དུ་འདོད པ་ན།། དབང་ཕྱུག་མཆོད་དང་མི་མཆོད་འགྲུབ།། མཆོད་འདོད་གཙང་དང་མི་གཙང་དང།། གཙང་ལ་འདོད་ན་རང་ཉིད་ནི།། མི་གཙང་རྫས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡིས།། དབང་ཕྱུག་ཉམས་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར།། དེ་ཡིས་མ བསྐྱེད་མཆོད་པ་མེད།། མི་གཙང་མཆོད་ཀྱང་འགྲུབ་བྱེད་ན།། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་དབང་ཕྱུག་འགྲུབ།། ཁྱོད་ཀྱིས་གྲུབ་མཐའི་དགོས་པ་གཏོར།། དབང་ཕྱུག་མི་གཙང་ཕུང་པོར་འགྱུར།། ཅི་ཕྱིར་མི་གཙང་མཆོད་པའི དོན།། མཆོད་པ་མེད་ཀྱང་གཞན་བྱེད་ན།། དམྱལ་བར་གནས་པས་དབང་ཕྱུག་གྲུབ།། ཅི་སྟེ་མཆོད་པ་མི་དགོས་ཕྱིར།། དེ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པ་ནི།། དབང་ཕྱུག་འགྲུབ་པ་དོན་མེད་འགྱུར།། དམྱལ་བ་དམྱལ་བར གནས་གྱུར་པས།། དགོས་ན་སྔ་མའི་དམ་བཅའ་འགལ།། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་བདག་ཡོད་ན།། སེམས་ཅན་སྐྱེ་ཤི་མེད་པར་འགྱུར།། བདག་ནི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར།། སེམས་ཅན་འཆི་ཡང་བདག་རྟག་ན།། བདག་དེ སེམས་ཅན་མིན་པའི་སྐྱོན།། སེམས་ཅན་སྐྱེ་ཤི་ཡིད་རང་བཞིན།། བདག་ལ་ཤི་མི་མེད་པ་ཡིས།། གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དམ་བཅའ་སོགས།། དེ་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་རྟག་པ།། བརྟག་པ་མ་ཡིན་ཉམས་པ་ལ།། གྲུབ པར་ཁས་ལེན་འཁྲུལ་པའི་བློ།། བདག་མེད་དོན་ལ་འཇུག་པར་རིག། བདག་ལ་མིང་ལ་དོན་ལ་མེད།། མོ་གཤམ་བུའི་མཚན་ཉིད་བཞིན།། མི་རྟག་ཆོས་དེ་བརྡའི་སྟོང།། གཞི་རྩ་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་དེ།། སྟོང་པ་ཉིད ལ་བདག་མ་གྲུབ།། མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ནི།། དཔེར་ན་སྣ་ཚོགས་སྒྱུ་མ་བཞིན།། རྐྱེན་རྣམས་ཚོགས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱིས།། ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ཙམ།། ཡང་དག་དོན་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད།། ཅིར་ཡང་མ གྲུབ་ཅིར་ཡང་གསལ།། གསལ་སྟོང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བདག། བདག
Chinese
這些都是究竟的道，道的智慧以果來顯示。通達一切義的智慧，果是五身五智。三或一與一，在任運成就的地上圓滿。出自大乘現觀菩提道次第大經如虛空般，菩提薩埵道之開示品第十四。 法性無我自明覺，不落邊際遍一切。執著為我的常恆者，心是耶？非耶？若是，則非常恆，因為心是不可得的。雖無可得，然經觀察後，常恆成立之立誓則毀壞。若謂我即自在天所作異於他者，則自在天之供養與不供養皆成。欲供養則淨與不淨，若欲淨者，則自身乃不淨之物聚，自在天則成衰損之過失。彼不生，無供養。若不淨亦能成供養，則一切有情皆成自在天。汝摧毀了宗義之必要。自在天成不淨之蘊聚。為何不淨之供養之義？雖無供養亦能作他者，則住於地獄亦能成自在天。若謂不需供養故，則汝之所欲，自在天之成立則成無義。地獄於地獄成住者，若需，則違背先前之立誓。若一切有情皆有我，則有情無生滅。因為我是常恆之故。有情雖死，然我常恆，則我成非有情之過失。有情之生滅乃意之自性。我無死滅故，以一性等之立誓等。是故汝之我常恆，非是觀察之衰損，於成立上承諾乃錯謬之智。應趨入無我之義。我無名、無義、無體性，如石女兒之相。無常之法乃符號之空，是離根之法性，空性中我不得成立。雖不得成立然顯現者，譬如種種幻術般。以諸緣會聚之緣起，僅是世俗錯謬之顯現。於真實義中無錯謬。於何亦不成立，於何亦明。明空自性之我。我。
English
These are the ultimate paths, the wisdom of the path is shown by the fruit. Knowing all the wisdom of meaning, the fruit is the five bodies and five wisdoms. Three or one and one, will be perfected on the spontaneously accomplished ground. From the Great Vehicle's Abhisamaya-alamkara, the Great Treatise on the Path to Enlightenment, which is like the sky, Chapter Fourteen, which teaches the path of the Bodhisattva. The nature of reality is selflessness, self-awareness, not falling into extremes, all-pervasive. That which is clung to as a self, is it the mind or not? If it is, then it is not permanent, because the mind is not observable. Although there is nothing to observe, after examining it, the vow to establish permanence is broken. If it is said that the self, the Lord, does things differently, then the Lord's worship and non-worship are both accomplished. If one desires to worship, then purity and impurity, if one desires purity, then one's own body is a collection of impure substances, and the Lord becomes flawed. He does not create, there is no worship. If impure worship also accomplishes, then all sentient beings become Lords. You have destroyed the necessity of tenets. The Lord becomes an impure collection. What is the meaning of impure worship? Even without worship, one can do other things, then residing in hell also accomplishes the Lord. If it is said that worship is not necessary, then your desire, the establishment of the Lord, becomes meaningless. Hell becomes a place where hell-beings reside. If it is necessary, then it contradicts the previous vow. If all sentient beings have a self, then sentient beings will not have birth and death, because the self is permanent. Although sentient beings die, if the self is permanent, then the self becomes the fault of not being a sentient being. The birth and death of sentient beings is the nature of the mind. Because the self has no death, the vow of oneness, etc. Therefore, your self is permanent, not an examination of faults, the commitment to establishment is a mistaken intelligence. One should enter into the meaning of selflessness. The self has no name, no meaning, no essence, like the characteristics of a barren woman's son. Impermanent phenomena are empty of signs, the nature of reality is without foundation, the self is not established in emptiness. Although it is not established, it appears, like various illusions. Through the dependent arising of the collection of conditions, it is merely a conventional, mistaken appearance. There is no mistake in the true meaning. Nothing is established, nothing is clear. The self is the nature of clarity and emptiness. Self.
Tibetan
་མེད་སེང་གེའི་སྒྲ་དང་ལྡན།། མུ་སྟེགས་རིགས་ངན་འཇོམ་པར་བྱེད།། ཆད་པར་ལྟ་བའི་རྒྱང་འཕེན་པ།། རྒྱུ་ཡོད་འབྲས་བུ་མེད་པ དང།། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་མི་འདོད་དང།། རྒྱུ་ཡོད་འབྲས་བུ་མི་འདོད་ན།། ཁྱོད་ཀྱིས་བྱས་པ་དོན་མེད་འགྱུར།། རྒྱུ་ཡོད་འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར།། འདོད་ན་ཁྱོད་ཀྱི་སྲོག་འདི་ཉིད།། སྐྱེས་ནས་འཆི་བདག་མེད་དམ ཅི།། མེད་ན་སྔོན་དུ་མ་ཤི་བས།། ད་ཡང་མི་འཆི་སྡོད་པ་གང།། ཡོད་ན་སྔར་གྱི་དོན་དང་འགལ།། རྒྱུ་ཡོད་འབྲས་བུ་མ་གྲུབ་ཉམས།། ས་བོན་མྱུ་གུ་འབྲས་བུ་བཞིན།། རྒྱུ་འབྲས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གི། གནས ལུགས་དོན་གཅིག་མ་རྟོགས་ན།། སྲིད་པའི་སྐྱེ་སྒོ་སུ་ཡིས་ཁེགས།། ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་གང་གིས་བཟློག། ལས་ལ་རྣམ་སྨིན་མེད་གྱུར་ན།། ལུས་ལ་མཚོན་ཕུག་ནད་མི་འབྱུང།། ལས་ལ་འབྲས་བུ་མེད་ཕྱིར་རོ།། དེ ཉིད་ལས་སུ་མི་འདོད་ན།། ན་ཚ་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་སྟེ།། ལུས་ལ་ལས་ནི་མེད་པའི་དོན།། གལ་ཏེ་ནད་ནི་གྲུབ་པ་ན།། འབྲས་བུ་མེད་པའི་དམ་བཅའ་ཉམས།། མཚོན་གྱི་ཟུག་རྔུ་བྱུང་བས་གསལ།། མཚོན་ལ་སྡིག་པ མེད་པས་ན།། སྡིག་བྱེད་མཁན་པོ་གང་ནས་གྲུབ།། མ་གྲུབ་འདོད་པས་དོན་གྲུབ་ན།། ལུས་ལ་ན་ཚ་མ་མཆིས་སོ།། ཡང་ན་རོ་ཡང་ན་བར་རིགས།། རོ་དང་ཁྱོད་ཀྱང་མཚུངས་པས་སོ།། རོའི་ཁས་ལེན་བྲལ་བ ན།། མཁན་པོ་མ་གྲུབ་ཁྱོད་ཀྱི་སྐྱོན།། རྣམ་སྨིན་མཁན་པོ་སེམས་ལས་བྱུང།། སེམས་དགེ་ན་ནི་ཆོས་ཀྱང་དགེ། སེམས་མི་དགེ་ན་ཆོས་མི་དགེ། རྣམ་སྨིན་རྒྱུ་འབྲས་དངོས་སུ་གསལ།། རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱི་མ་གྲུབ ན།། ཕྱི་མ་མེད་པ་འདིར་ཡང་མེད།། འདི་ཡོད་གྱུར་ན་སླད་མ་ཡོད།། མེད་ན་མེད་པར་སུ་ཡིས་ཤེས།། གནས་སྐབས་འདི་ཡི་ཤེས་པ་ཙམ།། འདི་ཤེས་གཞན་ཡང་ཤེས་གྱུར་ཏེ།། མི་ཤེས་གནས་སྐབས་སུའི བྱེད།། མུན་པའི་ཀློང་ན་གནས་སྐབས་མེད།། ཡོད་ན་མུན་པའི་ཀློང་མ་ཡིན།། སེམས་ལ་སྔ་དང་ཕྱི་མ་མེད།། ཡོད་ན་མེད་པའི་དམ་བཅའ་ཉམས།། མེད་ན་སྔ་མའི་བསྒྲུབ་བྱ་འགལ།། མེད་ན་མེད་པར་སུས་མི ཤེས།། ཡོད་པ་མེད་པར་གང་གིས་བསྒྲུབ།། སྒྲུབ་བྱེད་མཁན་པོ་མ་གྲུབ་ན།། བདག་གི་བ་དང་ལོག་པར་འགྱུར།། གྲུབ་ན་ཕྱི་མ་མེད་དང་འགལ།། བྱེད་པ་གཞན་ནས་བྱུང་བ་ན།། ཁྱོད་ཀྱིས་ཤེས་པའི་དོན་དང འགལ།། གཞན་བྱུང་རང་གིས་གོ་བ་ན།། བདག་མིན་ཟེར་བ་ཉེས་པར་འགྱུར།། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་གཉིས་འདོད་ན།། མངོན་སུམ་ཁྱོད་ཀྱིས་དོན་རྣམས་ཀླག། ཡོད་བཞིན་མེད་པར་ལས་སྤྱད་པས།། གླེན་པ་དུ
Chinese
具有无畏狮子的吼声，摧毁外道的恶劣宗派。抛弃断见的远射者啊，如果认为有因无果，或者因果二者都不承认，或者有因不想要果，那么你所做的一切都将变得毫无意义，因为有因而没有果。如果承认，那么你自己的生命，出生后难道没有死主吗？如果没有，那么先前没有死，现在也不死地活着是什么？如果有，那么与先前的意义相矛盾，有因无果的观点就崩溃了。如同种子、幼芽、果实一样，如果不能领悟因果缘起的道理，谁能阻挡轮回的生门？谁能阻止业的成熟？如果业没有成熟，身体被武器刺穿也不会生病，因为业没有果报。如果因此不承认业，那么疾病本身也不会成立，这意味着身体上没有业。如果疾病成立，那么无果的誓言就破灭了，被武器刺伤的事实显而易见。如果武器没有罪过，那么造罪者从何而来？如果认为不成立就能成立，那么身体上就不会有疾病。要么是尸体，要么是中阴身。因为你和尸体一样。尸体没有承诺，所以造作者不成立是你的过失。成熟的造作者从心中产生，心善则法也善，心不善则法也不善，成熟的因果显而易见。如果因果先后不成立，那么没有后世，这里也没有。如果现在存在，那么以后就没有。如果没有，谁会知道没有？仅仅是现在的觉知。知道这个，也就会知道其他的，不知道就做暂时的行为。在黑暗中没有暂时。如果有，就不是黑暗中。心中没有先后。如果有，就破了没有的誓言。如果没有，就与先前的论证相矛盾。如果没有，谁会不知道没有？谁会论证存在不存在？如果论证者不成立，就会变成自相矛盾和颠倒。如果成立，就与没有后世相矛盾。如果行为是从其他地方产生的，就与你所知道的意义相矛盾。如果别人产生，自己理解，说不是自己就会有过失。如果既不是两者，又想要两者，那么请你阅读显而易见的事实。明明存在却当做不存在来使用，真是愚蠢啊。
English
Possessing the fearless lion's roar, destroying the evil sects of the heretics. O you who cast away the view of nihilism, if you assert that there is a cause but no effect, or if you deny both cause and effect, or if you desire a cause but not an effect, then whatever you do will become meaningless, because there is a cause but no effect. If you acknowledge it, then is it that your own life, after being born, has no lord of death? If not, then having not died before, what is it to live on without dying now? If there is, then it contradicts the previous meaning, and the view of cause existing without effect collapses. Just like seeds, sprouts, and fruits, if you do not understand the single meaning of the principle of dependent origination of cause and effect, who will block the gate of rebirth in existence? Who will prevent the ripening of karma? If there is no ripening of karma, then being pierced by a weapon will not cause illness in the body, because karma has no result. If you do not acknowledge karma for that reason, then illness itself will not be established, which means there is no karma on the body. If illness is established, then the vow of no effect is broken, and the fact of being stabbed by a weapon is clear. If the weapon has no sin, then from where does the perpetrator of sin arise? If it is asserted that it can be established by being unestablished, then there will be no illness in the body. Either it is a corpse or an intermediate state. Because you are the same as a corpse. Since a corpse has no commitment, your fault is that the agent is not established. The agent of ripening arises from the mind. If the mind is virtuous, then the Dharma is also virtuous. If the mind is non-virtuous, then the Dharma is non-virtuous. The cause and effect of ripening are clearly evident. If the prior and posterior of cause and effect are not established, then there is no future life, and there is also no present here. If this exists, then there will be no subsequent one. If there is not, who will know that there is not? It is merely the awareness of this present moment. Knowing this, one will also know others, and if one does not know, one will act temporarily. There is no temporary in the darkness. If there is, it is not in the darkness. There is no prior or posterior in the mind. If there is, then the vow of non-existence is broken. If there is not, then it contradicts the previous argument. If there is not, who does not know that there is not? Who will prove that existence does not exist? If the prover is not established, it will become self-contradictory and inverted. If it is established, it contradicts the absence of a future life. If the action arises from elsewhere, it contradicts the meaning you know. If others arise and you understand, it is wrong to say it is not yourself. If it is neither of the two, and you want both, then please read the obvious facts. Using what exists as if it does not exist is foolish.