Tibetan
སོ།། རིན་པོ་ཆེ་བདུད་རྩི་བཅུད་ཐིགས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི དགོངས་པ་འདུས་པའི་རྒྱུད་ལས།རྒྱ་ཆད་མེད་པའི་འཇུག་ཚུལ་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་པའོ།།།། དེ་ནས་ཀུན་རིག་ཁྱེའུ་ཆུང་གིས།། གསང་བདག་སྟོན་པ་ལ་ཞུས་པ།། ཡང་དག་ཆོས་འདས་སྤྱི་ཏི་ ཡི།། གནས་ལུགས་བསྟན་དུ་ཡོད་དང་མེད།། ཡོད་ན་བློ་ཡི་ཡུལ་དུ་གྱུར།། མེད་ན་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱེད།། ཅེས་ཞུས་པས། གསང་བདག་སྟོན་པས་བཀའ་སྩལ་པ།། གནས་ལུགས་ཆོས་འདས་མཚོན་མེད ལ།། བསྟན་བྱ་སྟོན་བྱེད་མཐའ་ལས་གྲོལ།། འདི་ཞེས་གཅིག་ཏུ་མཚོན་དུ་མེད།། བསམ་འདས་བརྗོད་མེད་ཚུལ་དུ་མཚོན།། ཀ་དག་ང་ཡི་གནས་ལུགས་ནི།། རྒྱུ་རྐྱེན་མེད་པར་ཀུན་འཆར་བས།། རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང གྲོལ་བར་གནས།། རྟོགས་ཐབས་མཚན་མ་མིང་མེད་པས།། མི་རེ་དོགས་པའི་གཞི་དང་བྲལ།། ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་རང་བརླག་པར།། གསལ་དག་ཡེ་ཤེས་འཆར་ནུབ་མེད།། ཅིར་སྣང་ཆོས་ཉིད་ཟང་ཀ་ལ།། གཉིས འཛིན་རྟོགས་པའི་སེལ་མ་ཞུགས།། ཤེས་པ་འཛིན་མེད་རྒྱ་ཡན་ལ།། ཏིང་འཛིན་བསམ་བཞག་གནས་པ་མེད།། སྲིད་གསུམ་རྒྱལ་བའི་ཞིང་ཁམས་ལ།། འཁོར་བའི་སྣོད་བཅུད་གདོད་ནས་དག། མཐོང་མེད་ཡེ་ཤེས ཟང་ཐལ་ལ།། གསལ་འགྲིབ་གཉིས་འཛིན་མཐའ་ལས་གྲོལ།། མིང་མེད་ཆོས་དབྱིངས་ངང་གསལ་ལ།། འབྱུང་འཇུག་མེད་པར་ཡེ་ནས་གནས།། ས་ལམ་རྣམ་གྲོལ་གཅིག་རྫོགས་ལ།། འགྲོ་འཇུག་ལམ་ལ་བགྲོད དང་བྲལ།། གྲུབ་མཐའ་འཛིན་མེད་དགོངས་པ་ལ།། ལྟ་བའི་འདོད་པ་ཉིད་མཐའ་སྟོང།། བསྒོམ་མཁན་རིག་པ་རང་བཅུད་པས།། མཐོང་བྲལ་དངོས་མེད་ཟང་ཀར་དངས།། འགག་མེད་སྣང་ཚུལ་མ་ངེས་པས།། རང རྒྱུད་རྟག་ཞེན་མཐའ་དང་བྲལ།། ཀ་དག་རིག་པ་གཞིར་སྨིན་པས།། རྩོལ་བསྒྲུབ་ཡིད་སྨོན་རེ་འདོད་ཆད།། ཆོས་རྣམས་རིག་པས་ཕར་བཏགས་པས།། ཝལ་པོ་འགག་མེད་ཚིག་ལས་འདས།། ཅིར སྣང་སེམས་ཉིད་རང་སྣང་བས།། གཉིས་འཛིན་གོལ་ས་གདོད་ནས་དག། རང་བྱུང་རང་ཤར་རང་གསལ་བས།། གཉེན་པོས་བཅོས་མེད་རང་སར་སངས།། གནས་ལུགས་དོན་རྟོགས་སངས་རྒྱས་པས།། རྟོགས་པའི ངང་ལ་བོགས་འདོན་མེད།། མ་བཅོས་ལྷུག་པར་ཡེ་གྲོལ་བས།། ཉམས་ལེན་གོམས་འདྲིས་ཀ་ནས་དག། རྟོགས་ཐོབ་དུས་གཅིག་གཅིག་ཏུ་རྫོགས།། བསགས་སྦྱངས་དགེ་ལ་རེ་ལྟོས་མེད།། འཁོར་འདས་རྒྱབ་ཤ ཆོད་པ་ཡིས།། སྤྲོས་མཐའ་མ་བཅད་རང་སར་ཆོད།། ཕྱོགས་བྲལ་ཡེ་ཤེས་རང་ཤེས་པས།། བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་རྩོལ་དང་བྲལ།། ཡེ་ནས་གདོད་དག་སྐྱོན་བྲལ་བས།། མཚན་མའི་བསྲུང་མཚམས་ཕྱོགས་རིས མེད།། སེམས་ཉི
Chinese
索！珍宝甘露精华滴，一切佛之意汇集之续，开显无边际之进入方式品第四。之后，具种性童子向金刚持导师请问：超离正法的总集，其安住之实相，存在可被指示吗？如果存在，是否成为意识之境？如果不存在，如何证悟？如此请问后，金刚持导师开示：安住之实相超离法，无有能诠所诠，已脱离边际。无法用“此”来唯一指示，以超思绝言之方式来表示。原始清净我之安住实相，无有因缘而一切显现，安住于脱离边际与偏颇。证悟之方法无有相与名，远离他人疑惑之基础。内外中间三者自灭，光明清净之智慧无有生灭。无论显现为何，于法性之空性中，二取证悟之垢染不入。觉性于无执之广阔中，无有禅定思虑之安住。三有诸佛之刹土中，轮回之器情从本清净。无可见之智慧，通彻空性中，脱离明暗二取之边际。无名法界自性光明中，无有生入而本自安住。道地解脱一体圆满中，远离趋入道之行进。无有宗派执着之意，见解之欲求即是边际空。修行者觉性自持，于无可见无实之空性中明澈。无碍显现不确定，远离自续常执之边。原始清净觉性于基成熟，断绝勤作修持意愿之希求。诸法由觉性向外施设，瓦波无碍超越言词。无论显现为何，心性皆为自显现，二取迷途从本清净。自生自显自明，以对治无有造作，于自处成佛。安住实相通达义，于证悟之状态无有增益。无有造作任运本解脱，修习串习从始清净。证悟获得一时一体圆满，不依赖积资净障之善行。轮回涅槃断绝后顾之忧，不遮止戏论边际而自处解脱。无有偏颇智慧自知，远离所修能修之勤作。本自原始清净无有缺失，无有相之守护界限与偏袒。心性
English
So! From the tantra, the essence drop of precious nectar, the combined intention of all Buddhas, the fourth chapter, which reveals the way to enter without limitations. Then, the youth Kunrig asked the teacher, the Lord of Secrets: The reality of the totality that transcends the true Dharma, does it exist to be shown or not? If it exists, does it become an object of the mind? If it does not exist, how does one realize it? After asking this, the teacher, the Lord of Secrets, said: The reality that transcends the Dharma is without symbols, it is free from the extremes of what is to be shown and what shows. It cannot be uniquely symbolized as "this." It is symbolized as a way that transcends thought and words. The reality of the originally pure state of myself is that all things arise without cause or condition, and it abides free from limitations and partiality. Because the method of realization has no signs or names, it is free from the basis of doubt for others. When the three, outer, inner, and intermediate, are self-destroyed, clear and pure wisdom has no arising or ceasing. Whatever appears, in the nature of reality, in emptiness, the stain of dualistic grasping does not enter. In the vast expanse of ungrasping awareness, there is no abiding in meditative contemplation. In the realms of the victorious ones of the three realms, the vessel and essence of samsara are pure from the beginning. Invisible wisdom, in thorough emptiness, is free from the extremes of clarity and obscurity, and dualistic grasping. In the self-illuminating nature of the nameless Dharmadhatu, it has always existed without arising or entering. In the one perfect completion of the ground, path, and liberation, it is free from the process of going and entering the path. In the intention without clinging to philosophical tenets, the desire for views is itself the end of extremes. Because the practitioner's awareness is self-contained, it is clear in the emptiness of the invisible and non-existent. Because the unobstructed appearance is uncertain, it is free from the extremes of self-continuity and eternal clinging. Because the originally pure awareness is matured on the ground, the hope and desire for effort and accomplishment are cut off. Because all phenomena are attributed outwardly by awareness, Walpo is unobstructed and beyond words. Whatever appears, the nature of mind is self-appearing, and the mistaken ground of dualistic grasping is pure from the beginning. Self-arisen, self-manifest, self-illuminating, without artificiality through antidotes, one is awakened in one's own place. Because the meaning of the abiding reality is realized, there is no improvement in the state of realization. Because it is naturally liberated without artificiality, practice and familiarity are pure from the beginning. Realization and attainment are perfected at once, all at once. There is no reliance on the merit of accumulation and purification. By cutting off the worries of samsara and nirvana, the extremes of elaboration are not cut off, but are liberated in their own place. Because impartial wisdom is self-knowing, it is free from the effort of what is to be meditated on and what meditates. Because it is originally pure and free from defects, there are no protective boundaries or partiality of signs. Mind itself
Tibetan
ད་ངོས་ཟུང་ཡུལ་མེད་པས།། དམིགས་པའི་གཟའ་གཏད་བསམ་དང་བྲལ།། གཟུང་ཡུལ་ཡེ་གྲོལ་ཆེན་པོ་བས།། སྣང་བའི་མཚན་མ་དགག་བྱ་སྟོང།། སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་མཁའ་གསལ བས།། ཤེས་རིག་ཡོངས་གྲོལ་ཀློང་དུ་གཏོར།། རང་འཛིན་རང་སར་རང་འགག་པས།། འབྲས་བུའི་སྒྲུབ་བྱེད་རེ་སྨོན་མེད།། མཐའ་མེད་ཕྱོགས་བྲལ་མཉམ་ཉིད་པས།། ཤེས་བརྗོད་མཚོན་པའི་ཚིག་དང་བྲལ།། ཡང དག་དོན་གྱི་གནད་ལུགས་སོ།། ཞེས་གསུངས་སོ།། རིན་པོ་ཆེ་བདུད་རྩི་བཅུད་ཐིགས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་འདུས་པའི་རྒྱུད་ལས། སེམས་ཉིད་ཡང་དག་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད ལ་བཟླ་བའི་ལེའུ་སྟེ་ལྔ་པའོ།།།། དེ་ནས་ཀུན་རིག་ཁྱེའུ་ཆུང་གིས།། གསང་བདག་སྟོན་པ་ལ་ཞུས་པ།། གནས་ལུགས་མཉམ་ཉིད་སྤྱི་ས་ན།། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གཞི་གཅིག་ལས།། འཁོར འདས་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཅི།། ཞེས་ཞུས་པས། སྟོན་པས་འཁོར་ལ་བཀའ་སྩལ་པ།། སྤྱི་གཞི་གནས་ལུགས་ག་བུར་འདྲ།། སྨན་དུག་གར་ཡང་རྒྱ་མ་ཆད།། གཉིས་ཀ་ག་བུར་སྤྱི་སར་གཅིག། རྐྱེན་དང་གང་ཕྲད་གཉིས སུ་སྣང།། སྤྱི་གཞིའི་མིང་མེད་སྤྱི་ས་ན།། འཁོར་འདས་གང་དུ་རྒྱ་མ་ཆད།། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་སྤྱི་སར་གཅིག། རྐྱེན་གྱི་འཆར་སྒོ་འཁྲུལ་སྒོ་སྣང།། སྤྱི་གཞི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལས།། རྩལ་སྣང་སྐར་སྐྱེའི་ཚུལ་དུ བྱུང།། རླུང་གཡོས་ནམ་མཁའ་སྒོ་ཕྱེ་ནས།། རིག་ཡིད་བསྐྱོད་པའི་རྩལ་གཉིས་བྱུང།། ཡེ་ཤེས་འཇམ་རླུང་རང་གྲོལ་གྱི།། རིག་པ་རང་ཤར་འཛིན་མེད་དུ།། རང་ངོ་ཤེས་པས་ཡེ་ཤེས་ཤར།། རང་ནི་རླུང་གིས་འགྱུ་མ ནུས།། ཁུ་རླངས་ནམ་མཁར་ཡལ་བ་འདྲ།། ཡིད་གཉིས་རྟོགས་པར་འཕྱོ་མ་ནུས།། སེར་བུ་བར་སྣང་དངས་པ་འདྲ།། སེམས་ཀྱིས་ཡུལ་ལ་འཛིན་མ་ནུས།། འཇའ་ཚོན་མཁའ་ལ་དག་པ་འདྲ།། རྩལ་སྣང་གར་ཡང འགྲོ་བ་མེད།། རྦ་རླབས་རྒྱ་མཚོར་ཐིམ་པ་འདྲ།། ངོ་བོ་ཡེ་ནས་ཀ་དག་གི།། རང་ས་ཟིན་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ།། རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཡི།། རང་ས་ཟིན་པ་ལོངས་སྤྱོད་སྐུ།། ཐུགས་རྗེ་ཀུན་ཁྱབ་ཕྱོགས བྲལ་གྱི།། རང་ས་ཟིན་པ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ།། གསུམ་དུ་དབྱེར་མེད་མཐའ་སྟོང་པའི།། རང་ས་ཟིན་པ་ངོ་བོའི་སྐུ།། ཆོས་འདས་ཐོག་མའི་གནས་ལུགས་ཀྱིས།། རང་ས་གཟུང་འཛིན་མིང་མེད་པ།། བདེ་ཆེན་མངོན་པར བྱང་ཆུབ་སྐུ།། སྔོན་ཐོག་ཡེ་ཤེས་སངས་རྒྱས་ཡིན།། སྲིད་པ་ལས་ཀྱི་རྩུབ་རླུང་གིས།། རྣམ་པར་མ་གྱུར་རང་བཅས་ཉིད་མ་རིག། གནས་ལུགས་རང་ངོ་མ་ཤེས་པས།། མ་རིག་ཞེས་བྱའི་འཁྲུལ་འཁོར་བྱུང།།
Chinese
现在能取所取皆不存在，对境的执着念头也已断绝，所取之境于原始解脱中广大，显现的相状，应破斥为空性。显现与空性无二，于虚空明净中，将觉性完全释放于法界。自执于自身而自灭，故无有希求果的修持。无边无际，远离方所，处于平等性中，远离能知能言能表的言辞。是为真正意义之要诀。如是说。出自珍宝甘露精华，诸佛密意汇集之续部中，以心性真正意义之实相，于一切法上重述之第五品。此后，具种姓童子请问金刚手导师：于实相平等性之总地中，佛与有情本为一地，何以显现为轮回与涅槃二者？如是请问。导师对眷属开示道：总基实相犹如樟脑，药与毒无论何处皆不分离，二者于樟脑总地中为一，与因缘相合则显现为二。总基无名总地中，轮回与涅槃无论何处皆不分离，佛与有情于总地中为一，因缘之显现为错乱之显现。总基犹如虚空，从其生起功用显现如星辰般。风动摇虚空而开启门户，生起觉性与作意二者的功用。原始智慧之柔风自解脱，觉性自生而无执着时，认识自性则智慧显现，自身不能为风所动摇，如水汽消融于虚空。作意二取不能动摇证悟，如冰雹消融于晴空。心不能执着于对境，如彩虹消融于空中，功用显现无处可去。如波涛融入大海，本体本初即是清净，安住于自地即是法身。自性任运成就广大，安住于自地即是报身。大悲周遍，远离方所，安住于自地即是化身。三身无别，远离边际，安住于自地即是自性身。超越诸法，原始之实相中，安住于自地，无有能取所取之名言，大乐现前菩提身。本初即是智慧佛。有情为业之粗猛风所动，未转变而与生俱来之自性未能了知，因不认识实相自性，故生起名为无明之迷乱。
English
Now, since both the grasper and the grasped are absent, the mind is free from the thought of focusing on an object. The object to be grasped is vast in primordial liberation, and the appearances of phenomena are empty of what should be refuted. Since appearance and emptiness are non-dual, in the clear space, wisdom is completely released into the expanse. Since self-grasping ceases in its own place, there is no hope or aspiration for the means to achieve results. Since it is boundless, free from direction, and in equanimity, it is free from words that can know, express, or represent it. This is the essential point of the true meaning. Thus it is said. From the tantra of Precious Nectar Essence, the collection of the intentions of all Buddhas, the fifth chapter, which repeats all dharmas with the true meaning of the nature of mind. Then, the young Kunrig asked the Secret Lord, the Teacher: In the general ground of the equality of reality, since Buddhas and sentient beings are one ground, why do samsara and nirvana appear as two? Thus he asked. The Teacher spoke to the assembly: The general basis of reality is like camphor. Medicine and poison are inseparable everywhere. Both are one in the general ground of camphor. Whatever meets with conditions appears as two. In the general ground of the nameless general basis, samsara and nirvana are inseparable everywhere. Buddhas and sentient beings are one in the general ground. The appearances of conditions are the appearances of delusion. The general basis is like the sky. From it, the display of power arises like the stars. When the wind stirs and opens the door of the sky, the two powers of awareness and mind arise. When the gentle wind of primordial wisdom is self-liberated, and awareness arises spontaneously without grasping, wisdom arises when one knows one's own nature. One cannot be moved by the wind, like vapor dissolving into the sky. Dualistic mind cannot shake realization, like hailstones dissolving in the clear sky. The mind cannot grasp objects, like a rainbow dissolving in the sky. The display of power has nowhere to go. Like waves dissolving into the ocean, the essence is primordially pure. Abiding in its own place is the Dharmakaya. The nature is spontaneously accomplished and vast. Abiding in its own place is the Sambhogakaya. Compassion is all-pervasive and free from direction. Abiding in its own place is the Nirmanakaya. The three are inseparable and empty of extremes. Abiding in its own place is the Svabhavikakaya. Transcending dharmas, in the primordial reality, abiding in its own place, there is no name for grasper and grasped. Great bliss is the manifest enlightenment body. Primordially, it is the wisdom Buddha. Beings are moved by the coarse wind of karma, and the innate nature that has not been transformed is not known. Because one does not recognize the nature of reality, the wheel of delusion called ignorance arises.