Tibetan
་ཟད་མེད་པས་གཅིག་ལ་བརྟེན་པ་མེད་པའོ།། དེ་ཕྱོགས་ལ་མེད་ཕྱིར ན་མཐའ་ཡས་ཞིང་རྣམས་བདག་གི་ལུས།། བདག་གིས་ལུས་ནི་མཐའ་ཡས་ཞིང་དང་སྐྱེ་བའི་ལུས་སུ་རབ་སྣང་ཡང།། སེམས་དང་བག་ཆགས་ཐ་དད་མ་ཡིན་གཅིག་མིན་བརྟག་པར་རབ་ཏུ་དཀའ།། འདི་ཀུན་རྟེན ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ཏེ་སྐྱེ་དང་འགག་འགྱུར་ཞེས།། ཚིག་པའི་ས་བོན་བཞིན་དུ་མེད་ལས་མེད་པ་མི་འབྱུང་རྒྱུ་འབྲས་མེད། དངོས་པོར་ཞེན་ཅིང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་སྟོན་པའི་སེམས་ཉིད་ནི།། རྒྱུ་དང་རྐྱེན དུ་སྣང་དེ་དེ་གཉིས་མེད་ཕྱིར་སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་མེད།། སྐྱེ་འཆི་མེད་ཕྱིར་བདག་གཞན་མེད་དེ་འཆི་འཕོ་མེད་ཕྱིར་རྟག་ཆད་མེད།། དེས་ན་འཁྲུལ་འཁོར་མེད་ཅིང་མྱ་ངན་འདས་པའང་མེད་པར་མངོན།། གནས་ཀྱི་སྐད ཅིག་ནམས་ཀྱང་མི་འབྲལ་དེ་ཚེ་མཉམ་འགྱུར་དེ་མོད་མེད།། ཡང་དག་མ་ཡིན་རྟོག་པས་བསྐྱེད་ཕྱིར་བག་ཆགས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་དང།། སྤྱོད་ཡུལ་མེད་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་མེད་ཅིང་རྣམ་རིག་དེ་ཡང་མེད་པ་ཡིན།། ཕྱོགས རྣམས་མེད་ཕྱིར་དམིགས་དང་གནས་མེད་རྣམ་ཤེས་རིག་པ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ།། དེ་ཕྱིར་སེམས་འདི་ཡོད་མེད་མཐའ་ལས་འདས་ཤིང་གཅིག་དང་དུ་མ་བྲལ།། སེམས་ནི་ནང་ན་མི་གནས་ཕྱི་རོལ་མི་གནས་བར་ན་གནས་མ ཡིན།། ཐམས་ཅད་ཀུན་ལ་མཉམ་གནས་དེ་ཉིད་ངང་ནས་གཡོས་པ་མེད།། རྣམ་དག་ལམ་ཆེན་སེམས་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འདི་ནི་ཤེས་བྱ་ཉིད་དེ་ཐམས་ཅད་སྐྱེ།། ཅིར་ཡང་མི་དམིགས་ཀུན་ཏུ་འོད་གསལ་སྙིང་པོའི་ཚུལ་ཏེ ཡན་ལག་རྒྱས།། ཡེ་ནས་གནས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་རང་རིག་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ།། དེ་ཉིད་ཡུམ་གྱི་མཁའ་སྟེ་མི་འགྱུར་གནས་པས་དེ་བཞིན་སེམས་ཞེས་བྱ།། སེམས་ནི་མཚན་མར་མ་ཡིན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བས དབྱིངས་ཀྱང་ཡིན།། མཐའ་དང་དབུས་མེད་མི་རྟོག་རྟོག་ལས་འདས་པས་ཆོས་སྐུར་བཤད།། དེ་ཉིད་འཕགས་པའི་ཚོགས་སུ་ཡེ་ནས་གསལ་བས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ཆེན་པོ།། ཅིས་ཀྱང་མི་བསྒྲིབ་མི་ཤིགས་མི་སྣང་བ ལས་ཐམས་ཅད་སྣང་བས་ཀུན་གཞི་ཡིན།། སེམས་ཀྱི་གཏིང་འདི་མཐོང་ན་སེམས་ལས་མ་གཏོགས་ཆོས་རྣམས་གང་ཡང་མེད།། མཆོག་ཏུ་རྨད་བྱུང་ངོ་མཚར་ཁྱད་པར་ཡུལ་འདི་ཀུན་གྱི་སྨན་ཆེན ཡིན།། ཤེས་བྱ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་རང་རིག་རིག་བྱེད་རང་ཞིར་འགྲོ་རུ་གཞུག། རང་རིག་དེ་ཡང་དེ་ལས་བྱུང་ནས་དེ་ལ་གནས་པས་གནས་པ་དེ་ཀར་བཞག། ལམ་གཞན་ཇི་ལྟར་བགྲོད་ཀྱང་གྲུབ་མཐའ་དེ་ཉིད ཡིན།། དེ་ཕྱིར་ཀུན་གྱི་འབྱུང་ཁུངས་དེ་ནི་གྲུབ་མཐའ་འབྲས་བུ་ཡིན།། ཐམས་ཅད་རང་གིས་འཆར་བས་ནམ་མཁ
Chinese
因其无尽故，不依赖于一。因此，彼方无有，无边刹土皆为我身。我之身虽于无边刹土及生之身中显现，然心与习气非异，非一，极难观察。此乃一切依缘而生之理，所谓生与灭变。如词之种子般，无中不生无，无因无果。执着于事物，并显示因与果之心性，显现为因与缘，然彼二者皆无，故无生与灭。无生无死故，无自他，无死殁故，无常断。是故，无有轮回，亦无涅槃之显现。刹那之境，何时亦不离，彼时平等转变，无有迟缓。由非真实现象所生故，习气并非存在，且无有行境故，无有阿赖耶，亦无有诸识。诸方无有故，无有对境与处所，识与觉知如何生？是故，此心超越有无之边，离一与多。心不住于内，不住于外，亦不住于中间。一切平等安住于一切，彼性自性不动摇。清净大道心性金刚，此乃所知之性，一切皆生。于何亦不缘，普光明，乃心髓之理，支分广大。本来自在之如来藏，乃自证清净之性。彼即是母之虚空，以不变安住故，称为如来心。心非相状，乃一切生起之界。无边无中，不思不念，超越思念故，说为法身。彼于圣者之众中，本自明亮故，乃大智慧之聚。无论如何亦不遮蔽，不坏，不显现，然由彼显现一切故，乃阿赖耶。若见此心之深处，除心之外，诸法皆无。至极稀有，奇妙殊胜，此境乃一切之大药。于所知如是性中，令自证、能知、自寂入于行。自证亦由彼生，而安住于彼，故安住于彼处。无论如何行于他道，其结果亦是彼。是故，一切之生源彼乃结果之宗。一切由自显现故，虚空。
English
Because it is inexhaustible, it does not depend on one. Therefore, since that side does not exist, limitless realms are my body. Although my body appears in limitless realms and the body of birth, mind and habitual tendencies are not different, not one, and extremely difficult to observe. This is the principle of all things arising dependently, called birth and cessation. Like a seed of a word, nothing comes from nothing, there is no cause and effect. The nature of mind that clings to things and shows cause and effect appears as cause and condition, but since those two do not exist, there is no birth and destruction. Since there is no birth and death, there is no self and other, and since there is no death and transmigration, there is no permanence and annihilation. Therefore, there is no cycle of existence, and there is no appearance of nirvana. A moment of dwelling never separates, at that time it transforms equally, there is no delay. Since it is produced by untrue phenomena, habitual tendencies do not exist, and since there is no object of action, there is no alaya, and there is no consciousness. Since there are no directions, there is no object and place, how does consciousness and awareness arise? Therefore, this mind transcends the limits of existence and non-existence, and is free from one and many. The mind does not dwell inside, does not dwell outside, and does not dwell in between. Everything dwells equally in everything, and its nature does not shake. The pure great path, the vajra of mind, this is the nature of what is to be known, everything arises. It does not focus on anything, it is completely clear and radiant, it is the principle of the essence, and its branches are vast. The thusness that has always existed is the self-aware and completely pure nature. That is the space of the mother, and because it abides unchangingly, it is called the mind of thusness. The mind is not characterized, it is the realm from which everything arises. It is without beginning or end, without thought or non-thought, and because it transcends thought, it is said to be the dharmakaya. Because it is inherently clear in the assembly of noble ones, it is the great gathering of wisdom. It is never obscured, indestructible, or invisible, but because everything appears from it, it is the alaya. If you see the depths of this mind, there are no phenomena other than mind. Extremely rare, wonderfully special, this realm is the great medicine for everything. In the thusness of what is to be known, let self-awareness, knower, and self-pacification enter into action. Self-awareness also arises from it and abides in it, so abide in that place. No matter how you travel on other paths, the result is the same. Therefore, the source of everything is the doctrine and the result. Since everything arises from itself, space.
Tibetan
འི་ཚུལ་དུའང་གནས།། འདི་ནི་ཀུན་གྱི་དམིགས་བུ་ཡིན་ཏེ་གཞན་ལོང་ཁྲིད་པར་བྱེད། ཐམས་ཅད མཉམ་པའི་རྒྱལ་པོ་བྱ་བ་ཡིན་པས་སྤྱོད་ལས་འདས་པ་ཡིན།། དེ་ལྟར་ཡེ་ནས་གནས་པ་དེ་ལ་སུ་ཞིག་མི་འཆོས་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་འཇོག་པ་བྱང་ཆུབ་ཆེ། དེ་ཁོ་ཀུན་རྫོགས་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལྟ་སྤྱོད རྫོགས་པ་ཡིན།། ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་འདི་ལ་ལྟ་སྤྱོད་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་སྙིང་པོ་རིང།། དེ་ཡིས་སྙིང་པོ་མ་མཐོང་སྤྱོད་དང་བཅས་པས་སྙིང་པོ་ཉམས།། འདི་ནི་རྩོལ་དང་ཡེ་ནས་བྲལ་བས་བཙལ་དུ་ཡེ་ནས མེད་ཕྱིར་སྙིང་པོའི་མཆོག།དུས་གསུམ་རྒྱལ་བས་ཀྱང་ནི་མ་བསྒྲུབས་མ་སྦྱངས་མ་བཙལ་བཞག་ལས་མཐོང།། མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་སྦྱང་བཙལ་འགྱོད་དེ་སྦྱངས་མ་དགོས་པར་རྟོགས།། རྟོགས་པའི་ངང་དེ་ལ་ནི་དུས་ གསུམ་རྒྱལ་བའི་སངས་རྒྱས་རྡུལ་སྙེད་གནས།། སངས་རྒྱས་བགྲོད་ཕྱིར་རྩོལ་བའི་ལམ་ཀུན་བོར་ནས་གདོད་སངས་རྒྱས།། རྩོལ་བགྲོད་ལམ་ལ་གནས་ཚེ་འཕགས་པའི་སར་ཚུད་ཙམ།། དེ་ཕྱིར་ཉེ་ལམ་བདེ་རྫོགས སྐུ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་འཆང་བའི་ས་ཞེས་སྙིང་པོ་འདི་ལ་བྱ།། མ་བགྲོད་གནས་སུ་ཕྱིན་པ་རང་རྒྱུད་དག་པས་ཕྱིན་པའི་ས་ཡང་ཡིན། ཕྱི་ནང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་བག་ཆགས་རྒྱུན་དང་བཅས་བར་བལྟ་བ་སེམས་ཙམ ཡིན།། སེམས་རྒྱུན་བག་ཆགས་རྟོག་པ་དེ་ལ་སྙིང་པོ་འདི་ཉིད་མེད།། དེ་ཕྱིར་ཡུལ་དང་ལུས་སུ་བལྟ་བ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྒྱུན་ཉིད་དོ།། མི་བསྒོམ་མི་བསྒྲུབ་མི་བསྲུང་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་རང་བློ་དེ་བཞིན་བཞག། དེ ལ་བཞག་ས་འགྲོ་ས་འདུག་ས་ཀུན་གྱིས་བགྲོད་སར་ཕྱིན་པ་ཡིན་པས་ཉེ་ལམ་མོ།། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྒོམ་པའི་རྒྱུད་ལས། སེམས་ཙམ་གྱི་ལྟ་བ་འབྲས་བུ་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པ་ཨ་ཏིར་ལ་བཟླ་བའི་ལེའུ་སྟེ་བདུན པའོ།།།། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོས་ཡང་དག་པ་མ་གྲུབ་པས་དེའི་རྫུ་འཕྲུལ་འཁྲུལ་པ་རྣམས་ལ་སྣང་བར་བསྟན་པ་འདི་ཉིད་ལ་ཉིད་ཀྱིས་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ།། བདེ གཤེགས་བྱང་ཆུབ་མེད་ཕྱིར་དེ་ཡི་རྫུ་འཕྲུལ་སྒྱུ་འདྲ་འཁྲུལ་ལ་སྣང།། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་དགེ་བའི་རྒྱུད་ཉིད་དང།། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་ལ་ནི་དེ་དག་དམིགས་ཤིང་སྐྱེ་བར་བརྟགས་པ ཡང།། རྡོ་རྗེ་གནས་མེད་ཕྱིར་ན་མཉམ་གནས་རང་བཞིན་འདྲར་གྱུར་དང།། ཆོས་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་དེ་དག་ཕྱོགས་གཉིས་མེད་པས་སྐད་ཅིག་མིན།། དག་པའི་དགེ་རྩ་གཟུགས་བརྙན་མེད་པས འཇིག་རྟེན་ཡོ
Chinese
འི་ཚུལ་དུའང་གནས།། 这是一切的目標，引導盲人。 一切都是平等的國王，超越了行為。 如此一來，誰不會改變那本來就存在的事物呢？保持本性不變即是大菩提。 這就是一切圓滿的自性，佛法的精髓，見修行圓滿。 對於佛法的精髓，如果能實修見修行，那就是精髓。 如果沒有見到精髓，即使有修行，精髓也會衰退。 這本來就遠離了努力，因為本來就無法尋找，所以是精髓中的精髓。 三世諸佛也沒有修持、沒有學習、沒有尋找，只是安住其中而見到。 一旦見到，就會後悔學習和尋找，並了悟到不需要學習。 在了悟的狀態中，有如微塵般的三世諸佛安住。 為了成佛，捨棄了一切努力的道路，最初成佛。 如果安住在努力的道路上，就只能進入聖者的境地。 因此，這精髓被稱為近道、安樂圓滿、三身金剛持的境地。 不經由道路而到達安住之處，因為自續清淨，所以也是到達的境地。 將內外心的對境，連同習氣的相續一起觀看，只是唯心。 在心的相續、習氣、念頭中，沒有這精髓。 因此，觀看對境和身體，就是了悟的相續。 不修、不實修、不守護，就在如是性中，將自心如是安住。 在那裡，安住之處、行走之處、居住之處，一切都已到達行走的境地，所以是近道。 從修持菩提心之續部中，唯心之見，連同果、功德，阿底瑜伽複誦之章，第七。 然後，世尊以無二的大樂，尚未真實成就，為了向那些幻象顯現其神變，自己特別宣說： 善逝沒有菩提，所以他的神變顯現為幻術和幻象。 如來之智慧，是極其善良的相續。 在法界中，那些被認為是目標和生起。 因為金剛沒有住處，所以變得像平等安住的自性。 法界金剛頂，那些沒有兩邊，所以不是剎那。 清淨的善根沒有形象，所以世界有
English
Also abides in the manner of. This is the aim of all, leading the blind. All are equal kings, transcending actions. Thus, who would not change that which has always been? To keep the nature unchanged is great enlightenment. That alone is the all-perfect nature, the essence of Dharma, the view and conduct are complete. For this essence of Dharma, if one practices the view and conduct, that is the essence. If one does not see the essence, even with conduct, the essence declines. This is inherently free from effort, because it is inherently impossible to seek, therefore it is the supreme of essence. The Buddhas of the three times also did not accomplish, did not train, did not seek, but saw from abiding. As soon as one sees, one regrets training and seeking, and realizes that there is no need to train. In that state of realization, the Buddhas of the three times, as many as dust motes, abide. To become a Buddha, one abandons all paths of effort and initially becomes a Buddha. If one abides on the path of effort, one only enters the realm of the noble ones. Therefore, this essence is called the near path, the complete bliss, the state of the three kayas Vajradhara. To arrive at the abiding place without traversing the path, because the self-continuum is pure, it is also the place of arrival. To look at the objects of the inner and outer mind, together with the continuum of habitual tendencies, is only mind. In the continuum of mind, habitual tendencies, and thoughts, there is no essence. Therefore, to look at objects and the body is the continuum of realization. Not meditating, not practicing, not protecting, in suchness itself, one leaves one's own mind in suchness. There, the place of abiding, the place of going, the place of dwelling, all have arrived at the place of going, therefore it is the near path. From the tantra of cultivating the mind of enlightenment, the view of mind-only, together with the fruit and qualities, the seventh chapter of reciting Atiyoga. Then, the Bhagavan, with the great bliss of non-duality, not yet truly accomplished, in order to show his miraculous powers to those illusions, he himself specially spoke: The Sugata has no enlightenment, therefore his miraculous powers appear as illusions and hallucinations. The wisdom of the Tathagata is the continuum of extreme virtue. In the Dharmadhatu, those are considered to be the object and arising. Because the Vajra has no abode, it becomes like the nature of equal abiding. The Dharmadhatu Vajra peak, those without two sides, therefore not a moment. Pure virtue has no image, therefore the world has