Tibetan
ས། ཉིད་ལ་ ཉིད་ཀྱིས་བསྒོམ་དུ་མེད་པའི་དོན་བརྗོད་པ།། ཡངས་སོ་ཆེའོ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་ཆོས་ཉིད་འདི།། རྒྱུ་འབྲས་མི་འཕྱེད་ངང་གིས་བཙན་པས་དེ་བཞིན་ཉིད།། རང་བཞིན་གནས་པས་བྱ་མེད་བདེ་བའི་ཀླུང་ཆེན་པོ།། རྣ་བས གཞན་ནས་ཐོས་པར་མི་རུང་ཚིག་ལས་འདས།། ལྕེས་ཀྱང་བརྗོད་དུ་མི་རུང་སྣོད་བཅུད་ཡེ་ནས་རྣམ་པར་དག། བླང་དོར་མེད་པའི་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་སྟེ་རྫོགས་པའི་སྐུ།། དྲང་སྲོང་བདེན་པར་བཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟག མི་བྱ།། དོན་འདིས་བརྟགས་པས་མི་རྟོག་ཀླུང་ལས་ཉམས།། ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་འདི་ལ་བསྒོམ་དུ་ཅི་ཡང་གྲུབ་པ་མེད།། གང་ཡང་དམིགས་ན་མཚན་མེད་མཚན་མ་འདྲ་སྟེ་རྟོགས།། མི་རྟོག་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཀླུང་སྟེ་ཡེ ཤེས་སྐྱེ།། གང་ཡང་སྣང་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལམ་མཆོག་ལ།། མ་བཙལ་བསམ་དང་བྲལ་ན་བསྒོམ་པའི་ཀླུང།། བཙལ་ཞིང་བརྟགས་ན་ལམ་མཆོག་དེ་ལས་གོལ།། དེ་ལས་དེ་བཞིན་བདེ་བ་མི འབྱུང་རྒྱུ་འབྲས་ཅན།། བསྒོམ་དུ་མེད་བཞིན་དམིགས་པར་བྱེད་པ་སྨིག་རྒྱུ་ཆུ་བྱེད་འདྲ།། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྒོམ་པའི་རྒྱུད་ལས། སྒོམ་པའི་ཐབས་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་པའོ།།།། དེ་ནས་གཉིས་སུ་མེད པའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དོན་དང་མཚན་ཉིད་ཉིད་ལ་ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་པ།སེམས་ནི་རྡོ་ཤིང་འདྲ་སྟེ་དགེ་དང་མི་དགེའི་ལས་མི་སྤྱོད་པ་དམ་པའི་སེམས་ཡིན་ནོ།། དོན་དམ་ཉིད་ལ་མིང་དང་མཚན་ མ་མེད་དེ་སེམས་ཀྱིས་དམིགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ངག་གིས་བཤད་པར་ནུས་མ་ཡིན།། སེམས་གཡོས་པ་ན་མཚན་མ་ཉིད་དེ་མཚན་མའི་རྒྱུ་ལ་མིང་བཏགས་པ་དེ་མིང་དང་མཚན་མ་ཞེས་བྱའོ།། རྣམ་པར་རྟོག་པ གང་ཡང་ལེན་ཞིང་ཆགས་ན་དེ་མིང་སྒྱུ་མ་མི་བདེ་བ་ཡི་འདུ་ཤེས་ཡིན།མིང་དང་མཚན་མ་གང་ནའང་མེད་པར་རྟོགས་ཤིང་ཤེས་ན་དེ་མིང་ཡང་དག་པ་ཡི་ཡེ་ཤེས་སོ།། མིང་དང་མཚན་མ་ཅི་ཡང་རང་རིག་ཡིད་ལས་ མ་སྐྱེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བཤད།། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་གང་ན་བདེན་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་གཡོ་ཞིང་ནི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པའོ།། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་གང་ན་ད་ལྟར་གྱི་ནི་རྣམ་པར་ཤེས པ་མི་སྐྱེའོ།། སངས་རྒྱས་སྤྱོད་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ན་སེམས་མེད་པར་ཤེས་ཆོས་ལ་ཆོས་མེད་པར་ཤེས་པའོ།། སེམས་གཟུགས་མེད་ལ་ཤེས་པ་ཡོད་པ་གང་ན་སེམས་ལ་ཆོས་ལ་གཟུགས་མེད་པ་དེ་ཤེས་དང་མི་ཤེས པའོ།། ཕོ་མོ་ཁྱིམ་པ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་མཐོང་བ་དེ་དག་མ་གཡོས་པ་ན་ཡང་དག་པ་བཞི་ཆོས་ལམ་
Chinese
萨。对您而言，用您自己的话语表达那不可冥思的意义。此法性广大而又极其精微。因果不混淆，自然而然地稳固，即是如是。自性安住，是无为安乐的大虚空。耳朵无法从他处听闻，超越言辞。舌头也无法言说，器情世界原本清净。无取舍的金刚身，即是圆满报身。正直之人真实安住，不可观察。以此意义观察，则会从不思议的虚空中退失。此法之精髓，没有任何可以修习成就。如果有所执着，无相也变得像有相一样，即是分别。不分别本身就是证悟的虚空，智慧由此而生。在没有任何显现的法性殊胜道上。不寻觅，远离思虑，即是禅修的虚空。如果寻觅和观察，就会偏离那殊胜之道。由此不会生起如是安乐，因为它是因果性的。明明不可修习，却执着地去修，就像海市蜃楼中的水一样。从菩提心修习之续中，开示禅修之方便的第四品完。之后，无二的大自在，以自身对自身讲述大乘的意义和体性。心如石木，不造作善与非善之业，是为圣洁之心。胜义谛本身没有名称和相状，心无法执着，言语无法述说。心动摇时，即是相状，在相状之因上安立名称，这就是名和相。分别念，无论执取和贪着什么，那都是虚幻不实、令人不悦的意识。无论在何处，如果证悟和了知名和相都不存在，那就是名符其实的智慧。名和相，无论什么，都是自明自知，不从意念中产生，这就被称为如是。无论何处的大乘，如实地了知，不摇动，就是心的因，本身没有生起。没有分别念的地方，当下也不会生起分别识。佛陀的行为是怎样的呢？即是无心地了知法，在法中了知无法。心没有形色，却有觉知，心和法都没有形色，那就是觉知与不觉知。男女、在家、出家、有情、佛陀等等，所见到的这些，不摇动时，就是四正法道。
English
Sa. To you, expressing the meaning that cannot be meditated upon with your own words. This Dharma nature is vast and extremely subtle. Cause and effect are not confused, naturally and firmly, that is Suchness. Abiding in its own nature, it is the great expanse of effortless bliss. Ears cannot hear it from elsewhere, it transcends words. The tongue also cannot speak of it, the container and its contents are originally pure. The Vajra body without acceptance or rejection is the Sambhogakaya. Those who dwell in truth should not investigate. Investigating this meaning will cause one to fall from the space of non-thought. In this essence of Dharma, there is nothing to be accomplished through meditation. If anything is fixated upon, the signless becomes like a sign, which is conceptualization. Non-conceptualization itself is the space of realization, from which wisdom arises. On the supreme path of Dharma nature where nothing appears. Not seeking, free from thought, is the space of meditation. If one seeks and investigates, one will stray from that supreme path. From that, such bliss will not arise, because it is causal. To fixate on what is not to be meditated upon is like making water from a mirage. From the lineage of cultivating Bodhicitta, the fourth chapter, which explains the means of meditation, is complete. Then, the great sovereign of non-duality, with himself, speaks of the meaning and nature of the Great Vehicle. The mind is like stone and wood, not engaging in virtuous or non-virtuous actions, it is the holy mind. The ultimate truth itself has no name or form, the mind cannot fixate on it, and words cannot describe it. When the mind moves, it is a form, and the name is given to the cause of the form, which is called name and form. Discriminatory thought, whatever it grasps and clings to, is an illusion, an unpleasant consciousness. Wherever it is, if one realizes and knows that names and forms do not exist, that is the wisdom of the true name. Names and forms, whatever they are, are self-illuminating and self-knowing, not arising from the mind, and that is called Suchness. Wherever the Great Vehicle is, truly knowing, without wavering, is the cause of the mind, without arising itself. Where there is no discrimination, the present consciousness does not arise. What is the conduct of the Buddha like? It is knowing the Dharma without mind, and knowing no Dharma in the Dharma. The mind has no form, but has awareness, the mind and Dharma have no form, that is awareness and non-awareness. Male, female, householder, renunciate, sentient beings, Buddhas, etc., seeing these, when they do not waver, is the path of the four correct Dharmas.
Tibetan
སྤྱོད་པ་ཡིན།། སེམས་དེ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ན་བསྒོམ་པའི་མིས་ནི་སུ་ལའང བརྟེན་པར་མི་རིགས་ཏེ།། བརྟེན་པའི་མི་རྣམས་མི་རྒོད་སེམས་དང་ཆས་ཤིང་ཁེ་སོགས་ཅི་ཐོབ་ཚོལ་བ་ཡིན་པས་བསྒོམ་ལ་གནོད་ཕྱིར་རོ།། སེམས་རྟོགས་བསྒོམ་པའི་མིས་ནི་འགྲུས་པར་གསུངས་བ་ཉིན་མཚན་ལེ ལོ་མི་བྱེད་པའོ།། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བརྟགས་པ་ཡོད་ཕྱིར་བརྫུན་ཏེ་བདེན་མེད་ངེས་པ་མེད་པར་འཆི་ཚེ་འཇིགས་མེད་ལ། བག་ཆགས་དེ་མཐུས་དམྱལ་བའི་བག་ཚ་མེད་དེ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ལས་དམྱལ་སོགས མིང་ཡང་མེད།། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡང་དག་པ་ཡི་ལམ་ཡིན་ནོ།། དེ་ལྟར་རྟོགས་ནས་དེ་ཐོབ་པ་ལ་དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་སངས་རྒྱས་གསུངས།། དེ འདྲའི་ཆོས་འདི་རྟོགས་ནས་གཞན་ལ་འཆད་པ་དེ་ནི་འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་སྒྲོལ་ལ་མཁས་པ་ཡིན།། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་འདི་བཞིན་རྟོགས་ཤིང་ཐོབ་ལས་བྱུང་ནས་མཚན་དཔེ་དོད།། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས སྟོང་པ་འདི་མ་རྟོགས་པར་གཞན་ན་ཆོས་དབྱིངས་མེད་ཅིང་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་མེད།། ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་སྤྱོད་པ་སྟོང་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་མ་ཆག་པར་ན་དེ་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་པའོ།། ཡང་དག་དོན་འདི ཚིག་གིས་བཤད་དུ་མི་རུང་ཚིག་དང་བཤད་པས་སླེབ་པར་ནུས་མ་ཡིན།། བྱང་ཆུབ་སེམས་སྒོམ་པའི་རྒྱུད་ལས། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མདོ་སྡེའི་དོན་དང་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་ལྔ་པའོ།།།། དེ་ནས་གཉིས་སུ མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་ཉིད།། ཉིད་ཀྱིས་ཉིད་ལ་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འབྱིན་པའི་ནོར་བུ་ཉིད་དེ་ཐེག་པའི་མཆོག། ཁྱད་པར མཆོག་ཏུ་གྱུར་ཅིང་ཀུན་གྱིས་རབ་ཏུ་བསྔགས་པ་རྫོགས་ཆེན་ཡིན།། ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་བྱ་བྲལ་ཡངས་པའི་སྙིང་པོ་འདི་ནི་བསྒོམ་དུ་རྡུལ་ཙམ་མེད།། དེ་ནི་སྐྱེ་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དངོས་མེད་དམིགས སུ་མེད་པས་སོ།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་ངང་གིས་འདའ་མི་བྱེད།། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གནས་པ་འདི་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གནས་འདི་ལ་དགོངས།། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་དེ བཞིན་ཉིད་ལས་དེ་མི་འབྱུང།། དེ་ནི་རྣམ་དག་ཆོས་སྐུ་དྲི་མེད་འོད་གསལ་བདེ་ཆེན་ལྷུན་གྲུབ་ས་ཡང་ཡིན།། མཁའ་དབྱིངས་གཞལ་ཡས་ཀུན་ཏུ་འོད་ཀྱི་ས་ལས་འདས་པའི་བླ་མེད་ཐེག་ཆེན འདི།། ཐེག་པ་ཀུན་གྱི་ནད་གསོ་མཛད་པའི་སྨན་པའི་རྒྱལ་པོ་
Chinese
是行持。为了了知心，禅修者不应依赖任何人。因为依赖的人们怀着粗野的心，寻找能获得的利益等，对禅修有害。了悟心的禅修者，被教导要精进，日夜不懈。一切法皆是观察所得，故是虚假的，无有真实，没有定准，死时无有恐惧。以业习之力，没有堕入地狱的习气，因为从佛陀本身来说，地狱等名字也不存在。一切法自性本空，这是诸佛的真实之道。如此证悟并获得它，佛陀说那就是佛。证悟如此之法并为他人宣说，是善于救度轮回众生的人。过去、现在、未来三世诸佛也都是如此证悟和获得，从而具足妙相。如果不证悟自性本空，则无有法界，也无有果位佛陀。自性空，行持空，不执着于空的自性，那就是涅槃。此真实义，不能用语言表达，语言和讲述无法到达。菩提心禅修续。大乘经部的意义和特征的第五品。之后，无二之大自在，以无二之义。自己对自己特别宣说，特别宣说。菩提心是生出一切功德的如意宝，是乘之殊胜。尤其殊胜，一切赞叹之圆满大圆满。一切的自性，无为广大的心髓，此中没有丝毫可修之物。那是无生菩提心的自性，无实无相故。菩提心不从如是性中自然消逝。如是安住于此，如来一切安住于此而证悟。如来之意即是如是性，不从如是性中生出。那是清净法身，无垢光明大乐任运成就之地。虚空无量，一切光明之地，超越之无上大乘。此乃医治一切乘之疾病的医王。
English
Is the practice. In order to know the mind, a meditator should not rely on anyone. Because those who rely on others harbor a wild mind, seeking benefits and so on, which is harmful to meditation. Those who meditate on realizing the mind are taught to be diligent, day and night without懈怠. All dharmas are false because they are obtained through observation, without truth, without certainty, and without fear at the time of death. By the power of habit, there is no habit of falling into hell, because from the Buddha himself, even the names of hell and so on do not exist. All dharmas are empty in their own nature, and this is the true path of the Buddhas. Having realized this and attained it, the Buddha said that is the Buddha. To realize such a dharma and explain it to others is to be skilled in saving sentient beings from samsara. The Buddhas of the past, present, and future also realized and attained it in this way, and thus possessed excellent marks. If one does not realize the emptiness of self-nature, then there is no dharmadhatu, and there is no fruition of Buddhahood. Self-nature is empty, practice is empty, and if one does not cling to the self-nature of emptiness, that is nirvana. This true meaning cannot be expressed in words, and words and explanations cannot reach it. Bodhicitta meditation tantra. The fifth chapter on the meaning and characteristics of the Mahayana Sutra. Then, the great sovereign of non-duality, with the meaning of non-duality. Oneself specially proclaims to oneself, specially proclaims. Bodhicitta is the wish-fulfilling jewel that produces all qualities, and is the supreme of vehicles. Especially supreme, all praise the perfect Great Perfection. The nature of all, the unconditioned vast essence, there is not the slightest thing to meditate on in this. That is the nature of unborn Bodhicitta, because it is unreal and without object. Bodhicitta does not naturally pass away from suchness. Thus abiding in this, the Tathagata abides in this and realizes it. The mind of the Tathagata is suchness, and it does not arise from suchness. That is the pure Dharmakaya, the stainless, clear light, the great bliss, the spontaneously accomplished ground. The immeasurable space, the ground of all light, the unsurpassed Great Vehicle that transcends. This is the king of medicine who heals the diseases of all vehicles.