Tibetan
ང་དག་ཏུའང་ལུས་ཡེ་ནས་མངོན་སངས་རྒྱས། །འབྱུང་བ་ལྔ་ཉིད་ཡེ་ནས་དག་སྣང་ཡུལ་སྣང་དྭངས་པས། །འདི་ལྟར་སྣང་བ་འོད་གསལ་དྲི་མས་མ་བསྒྲིབས་པ་ཉིད་དུ་གྲོལ། །དབང་པོ་ལྔ་མིག །རྣ་བ། སྣ། ལྕེ། ལུས་དེའོ། །ཡུལ་རང་སར་བཞག་པས་ཉིད་ཅེར་བཞག་པས། །འཛིན་པའི་ཡུལ་ལྔ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་སྐུའི་བདག་ཉིད་དུ་རང་སར་གྲོལ། །ཉོན་མོངས་ལྔ་ཉིད་འདོད་ཆགས་སོགས་དུག་ལྔ་རང་གིས་རང་གྲོལ་བ་རང་ཡིན་པས། །ཁམས་གསུམ་ཉིད་ནི་འདོད་ཁམས། གཟུགས་ཁམས། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཡེ་ནས་རང་གྲོལ་བ་ཡིན་པའི་གནད་གཞི་ལ་བསྐྱལ། །མ་རིག་པ་ཉིད་ཡེ་ནས་རིག་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རང་བྱུང་བས། །འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡེ་ནས་འབད་མེད་སངས། །ཀུན་གཞི་རང་ལུས་ཆོས་སྐུར་རང་ཤར་བས། །རྒྱུད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ཕྱིས་མི་ལེན་པར་རང་གྲོལ་རྩད་ནས་བཅད། །ཡིད་བཞིན་ཀུན་ཏུ་འཁྱམ་པའི་ཡིད་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ངེས་པར་འཛིན་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དགོངས་པར་ཡེ་གནས་པས། །འགྱུ་བྱེད་རྣམས་ནི་དྲན་བྱེད་བློ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རང་ བཞག་ཡིན། །དབུགས་ལས་ཀྱི་རླུང་ཡེ་ནས་རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་ཡེ་ནས་རྒྱུན་ཆད་པས། །སྐྱེ་ཤི་གདོད་ནས་ཡོད་མ་ཡིན། །རིག་པ་སྐྱེ་མེད་དུ་གྲོལ་བས་ངོ་བོ་ལ་འཆི་བ་མེད་སངས་རྒྱས་པའོ། །འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་ཡེ་ནས་ཡེ་རྫོགས་པས་ཡུལ་བདག་རྟོག་གི་བློ་དང་བྲལ་བར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཞེན་པའི་མཐའ་ནི་བསྒོམ་པ་ཉིད། །ཡན་ལག་མ་བསྐྱོད་ཡེ་ཕྱིན་པས། །མ་སོང་གནས་སུ་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་འོད་གསལ་ཞེས་བྱ། འགྲོ་བའི་ལམ་ཉིད་ཡེ་ནས་བགྲོད། །རང་བྱུང་གནས་བཞིན་དུ་འགྲོ་བའི་ལམ་མེད། སྨྲས་པའི་ངག་ནི་གྲག་སྟོང་ཡེ་གྲོལ་དུ་བརྗོད་མེད་པས། །གཞི་རིག་པ་ཉིད་བསམ་ལས་འདས་པས་ཡེ་ནས་སྨྲ་བསམ་ཡུལ་ལས་བློ་ཟད་པས་འདས། །བསམ་མེད་པའི་འཕྲོ་འདུ་ཡེ་སྟོང་སེམས་ཡེ་ནས་དྲན་པ་མེད་ནས་གནས་མ་གྲུབ་པར་གནས་པའོ། །པས། །ཡེ་ནས་བསམ་གཏན་ཆེན་པོར་གནས། །རང་བཞིན་གྱི་བསམ་གཏན་གདོད་མ་ནས་གནས་པའོ། །དྲི་འབྱུང་བའི་དྲི་མ་འཁྲུལ་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་མ་རྣམས་ནི་རང་དག་པས། །ཆོས་སྐུ་གང་གིས་ཀྱང་མ་བསྒྲིབས་པ། དྲི་མེད་ཟང་ཐལ་ཆེན་པོར་གནས། །དེ་ཡང་རྩོལ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མ་རྙེད་པས་བྱས་པ་བྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཐོག་མ་ཉིད་ནས་གཞིས་རྩོལ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མི་རྙེད་བྱ་བྱེད་བྲལ། །གཞི་ནས་གཞན་འབྱུང་ཆོས་མེད་པས། །རང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐོག་མ་ནས་གདོད་ནས་རང་བྱུང་ཉག་གཅིག་གོ། །རིག་
Chinese
我等亦身本初现证佛，五大本净显现境相清，如是显现光明无垢即解脱。五根眼、耳、鼻、舌、身是也。境自置处即是直视处，所执五境声等法身性，自处解脱。五烦恼即贪等五毒自性自解脱，三界即欲界、色界、无色界，本初自解脱，安置于此要处。无明本住于明故自生，迷乱之因本初无勤证，普基自身自显法身故，相续之生后不取，自解脱根断。如意周遍游移之心，安住，定执之心识，于意本住于意故，动摇诸念超离忆念心故，自 置是。气息业之风本无自性，本初断绝故，生死初无有。明智解脱于无生，故本体无死成佛也。欲妙色声香味触之功德，本初本圆满，故知境主觉之智而离执边乃修持。支分不动本已至，未至处净智光明是名。去之道本初已行，如自生处无有去道。所说之语声空本解脱，不可说故，基智本离思，故本初言思境，智尽而超。无思之散乱本空，心本无念，从无念而住未成而住也。故，本初住于大禅定。自性之禅定，原始而住也。垢生之垢，迷乱之烦恼母等自净故，法身任何亦不蔽，住于无垢透彻大中。彼亦勤作不获故，无为生故。初始即基，勤作不获，离作离为。基无他生法故，自性故，初始即本初自生唯一也。智
English
Even we, in our very bodies, are primordially manifest Buddhas. The five elements themselves are primordially pure, the appearance of objects is clear. Thus, appearances are liberated as luminosity, unclouded by obscurations. The five faculties are the eye, ear, nose, tongue, and body. By leaving objects in their own place, by looking directly, the five objects of grasping, such as sound, are liberated in their own place as the nature of the Dharmakaya. The five afflictions, such as desire, the five poisons, are self-liberated by their own nature. The three realms, namely the desire realm, the form realm, and the formless realm, are primordially self-liberated, placed in this essential point. Ignorance itself is naturally arisen because it is primordially abiding in awareness. The cause of delusion is primordially enlightened without effort. Because the ground of all, one's own body, naturally dawns as the Dharmakaya, the continuation of rebirth is not taken later, self-liberation is cut from the root. The mind that wanders everywhere like a wish-fulfilling jewel, stabilizing it, the consciousness of the mind that grasps definitively, because it is primordially abiding in intention, the moving thoughts are beyond the remembering mind, therefore it is self- placed. The wind of breath and karma is primordially without self-nature, because it is primordially ceased, birth and death are primordially non-existent. Because awareness is liberated into unbornness, therefore the essence is without death, it is Buddhahood. The qualities of desire, the qualities of form, sound, smell, taste, and touch, are primordially and completely perfect, therefore knowing that the lord of objects is separate from the discriminating mind, the extreme of attachment is meditation itself. Because the limbs are not moved, they have already gone, in the place not gone, it is called pure wisdom luminosity. The path of going is primordially traveled. Like the self-arisen place, there is no path to go. The spoken word is empty of sound, primordially liberated, unspeakable, therefore, the ground awareness itself is beyond thought, therefore, from the beginning, the realm of speech and thought, the mind is exhausted and transcended. The scattering of non-thought is primordially empty, the mind is primordially without thought, abiding from non-thought, abiding without being established. Therefore, from the beginning, it abides in great contemplation. The contemplation of self-nature abides from the beginning. The stains arising from stains, the mothers of deluded afflictions, are self-purified, therefore, the Dharmakaya is not obscured by anything, it abides in great stainless transparency. That also is not obtained by effort and striving, therefore, because there is no action that has occurred. From the very beginning, the basis is not obtained by effort and striving, it is free from action and doing. Because there is no other-born dharma from the ground, because it is self-nature, from the very beginning, it is the primordially self-arisen one. Wisdom
Tibetan
པ་རྟོགས་པར་དཀའ་ཞིང་ཟབ་མོ་སྐུ་གཅིག་པུའོ། །གཅིག་དེ་ཡང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རིག་པས་དང་གཉིས་ཀྱི་གྲངས་ཟད་པས། །སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཐིག་ལེ་ཟླ་དང་བྲལ་བ་རིག་པའི་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ཉིད། །མུན་པ་འཁོར་བ་ཡེ་ནས་བུཌྜྷ་བས་གདོད་ནས་རྣམ་དག་པས། །རང་ལ་གནས་པའི་རིག་པའི་སྣང་བ་འོད་ལྔ་གསལ་ཁྱབ། །འཁོར་བ་རྒྱུ་མེད་འགགས་རིག་པའི་འདུག་ས་རྙེད་ཟིན་པས། །ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ས། །གཞན་ནས་མེད་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རང་བུཌྜྷའོ། །མཚན་མའི་སྣང་བའི་བདག་འཛིན་ཅིར་སྣང་ཐམས་ཅད་དུ་དངོས་པོ་སྟོང་སངས་པས། །ཡུལ་ལ་མི་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་བློ་དང་དངོས་པོ་ལས་འདས་པའོ། །བདག་འཛིན་བློ་ནི་ཡེ་ནས་ཟད། །རྐྱེན་རྣམས་རྐྱེན་གྱིས་མེ་ལོང་གི་བཞིན་མེ་ལོང་གིས་གྲོལ་བར་བྱ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་རང་སར་འགྱུར་ཏེ་སངས་རྒྱས་པའོ། །རང་གྲོལ་བས། །ལྟོས་ཆོས་རྣམས་ནི་ཡུལ་རྐྱེན་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་དེ་ཉིད་ལ་དེ་ཉིད་དུ་ཅོག་ བཞག་པའོ། །དེ་ནས་རྟ་མགྲིན་རྒྱལ་པོ་ཉིད། །སྣང་བ་དེ་ཀུན་རང་གྲོལ་བས། །དེ་ནས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རང་གྲོལ་བས་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ངོ་མཚར་རྒྱས་པར་བསྟན་ཏོ། །ངོ་མཚར་མཆོག་ཏུ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་གྱུར་ནས་ནི། །འདི་ལྟ་བུའི་དོན་ནི་ཡེ་ནས་གནས་པར་འདུག་པས་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱིས་མ་གོ་བ་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེས་བརྒྱལ་ཞིང་ས་ལ་རབ་ཏུ་འགྱེལ། །དེ་ནས་དེ་དག་བརྒྱལ་བ་བསླང་བའི་དོན་དུ་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་བུཌྜྷ་བར་བསྟན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་དེས། །དེ་ལྟར་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་རྟ་མགྲིན་ལ་སོགས་པ་བརྒྱལ་བ་བསླང་བའི་ཕྱིར། །འདི་སྐད་ཅེས་གསུང་གིས་དེ་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་ནས་ནི་ཆེད་དུ་བརྗོད། །ཨེ་མ་གོང་གི་དེ་དག་དེ་ལྟར་སྣང་བ་རྣམས། །འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཀྱང་དེ་དག་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ཡིན་ཀྱང་རང་གྲོལ་ན། །འཁྲུལ་མེད་སྣང་བ་ཅིས་མི་གྲོལ། །ཇི་ལྟར་སྤྱོད་ལམ་སྨྲ་བ་དང་ལུས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་རྣམས། །དངོས་མེད་སྟོང་ཤེས་བྱ་རིག་འོད་གསལ་བའི་སྤྱོད་པ་དེ་ཡང་རང་བྱུང་གི་སྤྱོད་པར་བསྟན་ཡིན། །བཟང་དང་ངན་པའི་རྟོག་པ་རྣམས། །རྟོག་པ་རང་དག་ཏུ་གནས། བསྒོམ་པ་ཆུ་བོའི་ཀློང་ཆེན་ཡིན། །གཞན་བསྒོམ་དུ་མེད་པར་བསྟན། ལོག་ལྟ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་རྟག་ཆད་འདོད་པ་རྣམས། །རྣལ་འབྱོར་རིས་མེད་རིག་པའི་ངོ་བོར་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་ཁྱེར་བས་ལྟ་བ་ཡིན། །སྤྱོད་པ་རེ་དང་དོགས་པར་བྲལ་བས་འཛིན་པ་ཀུན། །འཁོར་བས་མ་གོས་ཟང་མ་ཐལ་བྱུང་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྒྲིབས་འབྲས་
Chinese
难以理解且深奥，唯独是唯一的身体。 这唯一也是以无二的觉性，以及二的数字耗尽。 远离戏论的明点，远离了月亮，即是觉性的无戏论。 黑暗的轮回，原本就是佛陀，从一开始就是完全清净的。 安住于自性的觉性显现，五光明显遍布。 轮回无因断绝，觉性的安住处已经寻得。 原本就是佛陀的境地。 因为相信并非来自他处，故而是自佛。 有相显现的自性执着，无论显现为何，一切事物皆空明。 不住于境的智慧，超越了心识和事物。 自性执着的念头，原本就已耗尽。 因缘诸法，以因缘，如镜中之面，以镜子来解脱的想法，以及伴随的分别念，皆于自性中转变而证悟成佛。 自解脱故。 所依之法，即是各种各样的境和缘，皆如是安放于其自身。 之后是马头明王自身。 所有显现皆是自解脱。 之后，所有显现皆是自解脱，因此，本尊的忿怒相们，都显示了令人惊叹的增长。 生起了极度欢喜的惊叹之最。 因为这样的意义原本就已安住，众生却未能领悟，这是怎么回事呢？因此昏厥并倒地。 之后，为了唤醒那些昏厥者，大金刚持显示了一切行为皆是佛陀。 如是，为了唤醒本尊的忿怒相马头明王等昏厥者。 如此说道，并为了让他们欢喜而特意宣说。 唉玛，先前的那些如此显现的事物。 即使是错乱本身，那些错乱的显现也是自解脱。 那么，无错乱的显现为何不解脱呢？ 如何行持言语和身体的作为呢？ 无实有空性的觉知，所知觉性的光明行为，那也是自生的行为。 好与坏的分別念。 分別念安住于自清净。禅修是河流的广大深处。 显示了没有其他的禅修。邪见声闻等，以及关于真实、常断的希求。 瑜伽士以无偏颇的觉性本质，将一切圆满地带入，即是见地。 行为远离疑惑，一切执着。 不被轮回所染，纯净，自然生起，不被因缘所遮蔽，果
English
Difficult to understand and profound, it is the sole body. That one is also through non-duality of awareness, and the exhaustion of the number two. The bindu free from elaboration, free from the moon, is the non-elaboration of awareness itself. The darkness of samsara, from the beginning is Buddha, from the very beginning is completely pure. The appearance of awareness abiding in oneself, five lights clearly pervade. Samsara ceases without cause, the abode of awareness has been found. It is the very ground of Buddhahood from the beginning. Because of believing that it is not from elsewhere, it is self-Buddha. The self-grasping of the appearance of signs, whatever appears, all things are empty and clear. The wisdom that does not abide in objects, transcends mind and things. The thought of self-grasping is exhausted from the beginning. All conditions, with conditions, like the face in a mirror, the thought of liberating with a mirror, along with the conceptualization, transforms into self-nature and attains Buddhahood. Because of self-liberation. The dependent dharmas, which are various objects and conditions, are all placed as they are in themselves. Then, it is Hayagriva himself. All appearances are self-liberated. Then, because all appearances are self-liberated, the wrathful deities of the family showed a wonderful increase. The most wonderful and extremely joyful amazement arose. Because such a meaning has always been abiding, but sentient beings have not understood it, what is the matter? Therefore, they fainted and fell to the ground. Then, in order to awaken those who fainted, the Great Vajradhara showed that all actions are Buddha. Thus, in order to awaken the wrathful deities of the family, Hayagriva, and others who fainted. He spoke thus, and in order to make them happy, he specially uttered. Ema, those former things that appear in that way. Even delusion itself, those deluded appearances are also self-liberated. Then, why are non-deluded appearances not liberated? How are the actions of speech and body performed? The activity of emptiness and awareness, the clear light of knowing, that is also shown to be self-born activity. The thoughts of good and bad. Thoughts abide in self-purity. Meditation is the vast depth of a river. It is shown that there is no other meditation. Wrong views, such as Sravakas, and desires for truth, permanence, and annihilation. The yogi, with the impartial essence of awareness, brings everything to completion, that is the view. Actions are free from doubt, all grasping. Not stained by samsara, pure, naturally arising, not obscured by conditions, the fruit