Tibetan
གདངས་པས། །བསྒོམ་ཞིང་བཅོས་པའི་ཚིག་ལས་གྲོལ། །བྱས་པའི་ཆོས་ཀྱིས་སངས་མི་རྒྱ། འཁོར་འདས་གཉིས་ནི་རང་རྫོགས་པས། །རིག་པ་ཉིད་དུ་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་པས་འཁོར་བ་མ་རྙེད། རིག་སྟོང་རང་གྲོལ་ལྟ་བ་ཆེ། །སྣང་བ་རྣམས་ནི་ཅེར་རང་སོར་བཞག་པས། །མ་བཅོས་རང་བྱུང་སྤྱོད་པ་ཆེ། །ཡེ་ནས་ཏིང་འཛིན་འདུ་འབྲལ་མེད་རང་གསལ་ནས། །ཡེངས་པ་མེད་པ་དོན་དེ་ཉིད་ལས་མི་འགྱུར་ནས་བསྒོམས་པའི་གདེང་། །རིག་པའི་ངོ་བོ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དམིགས་མེད་པས། །འབད་མེད་དུ་གཏང་གཞག་མེད་པའི་ཡུལ་གཞན་ལ་མི་དམིགས་པས་སྦྱིན་པ་རྫོགས། །རང་རིག་ཡེ་ནས་ཀ་དག་ཏུ་ཡོད་པས་རྣམ་རྟོག་དྲི་མེད་ཕྱིར། །མ་བསྒྲིབས་པར་ཆོས་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ནས་བསྲུང་རྒྱུ་དང་བྲལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རང་ལུས་ཡིན། །ཆོས་སྐུ་གདངས་དང་བྲལ་བས་ན། །བསྒོམ་པའི་རྒྱུ་མེད་གཞན་གྱི་ཡུལ་རང་དུ་གྲོལ་བས་བཟོད་པ་ཉིད། །བྱ་བྱེད་འབད་པ་ལས་འདས་པས་འབྲལ་མ་མྱོང་བའི་རིག་པ་ལ། །འགྱུར་བ་མེད་པའི་རྩོལ་མི་དགོས་པས་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །ཡེ་ནས་རིག་ཅིང་དེའི་དོན་ལ་བསམ་དུ་མེད་བསམ་བྲལ་བས། །ཡོན་ཏན་ཡེ་ནས་རང་རྫོགས་སེམས་ཉིད་བསྟན། །ལུ་གུ་རྒྱུད་ནི་མངོན་སུམ་དུ་ཡོད་པས་ཐོགས་མེད་པས། །ཐོགས་མེད་གསལ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་ཀྱང་དེ་མི་རྙེད་ཉིད། །ཉོན་མོངས་པས་ཟིལ་གྱིས་མི་གནོན་རིག་པ་ལ། །ཆོས་སྐུ་རང་རྫོགས་ཡེ་ནས་གཞི་ལ་ཡོད་པས་སྟོབས་དང་ལྡན། །ཡེ་ནས་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ལ་ཡོད་པས། །མ་བཏབ་རང་རྫོགས་གཞན་ལ་ཡིད་མི་སྨོན་སྨོན་ལམ་ཉིད། །སྟོང་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རིག་པ་གནས་ཕྱིར། །འཛིན་མེད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཡུལ་བདག་ཏུ་མ་བཟུང་བས་རང་། ། རིག་པས་རིག་པའི་དབང་དུ་འདུས་སྣང་བ་དབང་བསྒྱུར་བས། །སེམས་ཉིད་སྟོང་པའི་ཐབས་དང་ལྡན། །འདས་པ་ཡེ་ཤེས་རིག་པ་བག་ཆགས་ལ་མི་གནས་པས་དགེ་བ་བཅུ་ཡིས་སྐྱོབ་ཏུ་མེད་ངོ་བོ་བཅུ། །བྱ་དང་བྱེད་པའི་ཆོས་རྣམས་རྫོགས། །ཐབས་ནི་རང་གསང་ཡེ་ནས་རང་ལ་ཡོད་པས་བླ་མའི་གདམས་ངག་གིས་མཚོན་མི་དགོས་ཡེ་ཤེས་ལ། །ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ཉིད་རང་ཤར་ཡིན་པས་རང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ཀྱང་ཕུང་པོའི་གཏིང་མི་རྙེད་ཀྱི་སྐུ། །དབྱིངས་ནི་ཁྱབ་ཆེན་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ཤར་ཡེ་ཤེས་ཡུལ། །རིག་པ་ཤེས་བྱ་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རིག་པའི་སྐུ་རུ་སྣང་བར་གྲོལ། །སྐུ་གསུམ་གསུམ་མམ་ལྔའི་གྲངས་ལས་འདས་སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་པོ། །ཡེ་ཤེས་མཚན་ཉིད་ལྔ་ལྡན་ཉིད། །ཡེ་ཐོག
Chinese
以音声故，从禅修和造作之语解脱。 以作为之法不能成佛，轮回涅槃二者乃自圆满。 觉性本自成佛故，未曾寻得轮回，觉空自解脱，见地大。 诸显现皆直视而安住自位故，无作任运，行持大。 本来自性禅定，无聚无散自明亮，无散乱，不离彼义，故有禅修之确信。 觉性之自性，无所缘境与有境，无勤作，无舍取，不缘他境，故布施圆满。 自明本自清净故，无分别垢染故，无遮蔽，超越诸法，本自无须守护，乃戒律之自性。 法身离言诠故，无禅修之因，他境自解脱故，乃忍辱。 超越能作所作勤作故，于未曾分离之觉性，无有变异，不需功用故，乃精进。 本自觉知，且其义不可思议，离思离念故，功德本自圆满，开示心性。 明点（藏文：ལུ་གུ་རྒྱུད།）乃现量故，无有阻碍故，以无碍明之智慧观察亦不可得。 烦恼不能胜伏之觉性，法身自圆满，本自于地有故，具力。 本自具足任运自成故，不植亦自圆满，不希求他者，乃发愿。 空性之智慧，自无实有之觉性安住故，无执明之智慧，不执持境为实有，故自。 觉性摄持觉性，显现自在故，心性具足空性之方便。 过去之智慧觉性不住于习气，故十善不能救护，乃十种自性。 能作与所作之法皆圆满，方便乃自密，本自具有，故不需上师口诀指示之智慧。 智慧空性乃自生，故以自之智慧观察亦不可得蕴之深处之身。 界乃广大，一切显现皆于法界中生起，乃智慧之境。 觉性所知，显现为色法之一切，皆解脱为觉性之身。 三身或五身超越数量，乃唯一佛陀。 乃具足五种智慧之体性，原始。
English
Due to the sound, it is liberated from the words of meditation and fabrication. One cannot attain Buddhahood through contrived Dharma; Samsara and Nirvana are both self-perfected. Since awareness is inherently enlightened, Samsara is not found. Rig-tong (awareness-emptiness) is self-liberated, the view is great. Since all appearances are left as they are, naturally and spontaneously, the conduct is great. From the beginning, Samadhi is naturally clear without gathering or scattering. Without distraction, it does not change from that very meaning, hence the confidence of meditation. The essence of awareness is without object or subject, effortlessly without acceptance or rejection, not fixated on other objects, hence generosity is perfected. Since self-awareness is primordially pure, without the defilement of conceptual thought, un obscured, transcending Dharma, inherently without the need for protection, it is the very nature of discipline. Since the Dharmakaya is beyond expression, there is no cause for meditation. Other objects are self-liberated, hence it is patience. Transcending action, effort, and exertion, in the awareness that has never been separated, there is no change, no need for effort, hence it is diligence. Primordially aware, and its meaning is inconceivable, beyond thought and concept, qualities are inherently self-perfected, revealing the nature of mind. The bindu (Tibetan: ལུ་གུ་རྒྱུད།) is directly perceived, without obstruction, even when examined with unobstructed clear wisdom, it is not found. Awareness that is not overwhelmed by afflictions, the Dharmakaya is self-perfected, inherently present in the ground, hence it is powerful. Since it is inherently spontaneously accomplished, self-perfected without planting, not desiring others, it is aspiration. Since the wisdom of emptiness, the awareness without inherent existence, abides, the wisdom of ungrasping clarity, not grasping objects as real, hence self. Awareness gathers the power of awareness, appearances are controlled, hence the nature of mind possesses the means of emptiness. The wisdom-awareness of the past does not abide in habitual tendencies, hence the ten virtues cannot save, it is the ten natures. The Dharmas of action and agent are all perfected. The means is self-secret, inherently present, hence the wisdom that does not need to be indicated by the guru's instructions. The wisdom of emptiness is self-arisen, hence even when examined with one's own wisdom, the depth of the aggregates cannot be found. The expanse is vast, all appearances arise in the Dharmadhatu, it is the realm of wisdom. All that is known by awareness, appearing as form, is liberated as the body of awareness. The three or five bodies are beyond number, it is the sole Buddha. It is the nature of possessing the five wisdoms, primordial.