Tibetan
ན་533༄༅། །པར་བཤད། །བསྲུང་མཚམས་མེད་པའི་དམ་ཚིག་ལ། །བསྲུང་མཚམས་མེད་པར་མ་རྟོགས་ནས། །ཕྱོགས་མཚམས་དམ་ཚིག་བསྲུང་བ་ནི། །དམ་ཚིག་གོལ་ས་ཡིན་པར་བཤད། །ཕྱོགས་མཚམས་བྱེ་བྲག་འབྱེད་པ་ནི། །དམ་ཚིག་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་བཤད། །འཕྲིན་ལས་རང་བཞིན་རྩལ་མེད་ལ། །རྩོལ་སྒྲུབ་འདས་པའི་འཕྲིན་ལས་ལ། །བཙལ་དུ་མེད་པར་མ་ཤེས་ན། །འཕྲིན་ལས་སྒྲིབ་པ་ཡིན་པར་བཤད། །བཙལ་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ། །བཙལ་དུ་མེད་པར་མ་རྟོགས་ན། །འཕྲིན་ལས་རྩོལ་བར་བྱེད་པ་ནི། །འཕྲིན་ལས་གོལ་ས་ཡིན་པར་བཤད། །ལུས་ངག་འབད་རྩོལ་བྱེད་པ་ནི། །འཕྲིན་ལས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་བཤད། །ཡེ་ཤེས་དག་གི་རང་བཞིན་ལ། །ཡེ་ནས་སྒྲིབ་པ་མེད་པར་གསལ། །སྒྲིབ་པ་མེད་པར་མ་ཤེས་ན། །ཡེ་ཤེས་དག་གིས་སྒྲིབ་པར་བཤད། །བསྒྲིབས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ། །སྒྲིབ་པ་མེད་པར་མ་རྟོགས་ཏེ། །མི་བསྐྱོད་གསལ་བར་མ་རྟོགས་ན། །ཡེ་ཤེས་གོལ་ས་ཡིན་པར་བཤད། །གསལ་མི་གསལ་དུ་འདོད་པ་ན། །ཡེ་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་བཤད། །ས་དང་ཕ་རོལ་རང་བཞིན་ནི། །སྦྱང་ཞིང་བགྲོད་དུ་མེད་པ་ཡིན། །སྦྱང་བགྲོད་མེད་པར་མ་ཤེས་ན། །ས་དང་ཕ་རོལ་སྒྲིབ་པར་བཤད། །སྦྱང་བགྲོད་མི་དགོས་ས་ལམ་ལ། སྦྱང་བགྲོད་མི་དགོས་མ་རྟོགས་ཏེ། །ལམ་གྱི་རིམ་པའི་རང་བཞིན་ནི། །བགྲོད་དུ་མེད་པར་མ་ཤེས་534ན། །ལམ་གྱི་སྒྲིབ་པ་ཡིན་པར་བཤད། །བགྲོད་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ། །བགྲོད་དུ་མེད་པར་མ་རྟོགས་ན། །ལམ་ལ་བགྲོད་དུ་ཡོད་འདོད་ན། །ལམ་གྱི་གོལ་ས་ཡིན་པར་བཤད། །བྱེ་བྲག་ལྔ་རུ་འདོད་པ་ནི། །ལམ་གྱི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་བཤད། །སྦྱང་ཞིང་བགྲོད་པར་བྱེད་པ་ནི། །ས་དང་ཕ་རོལ་གོལ་སར་བཤད། །གོང་འོག་རིམ་པར་འདོད་པ་ནི། །ས་དང་ཕ་རོལ་འཁྲུལ་པར་བཤད། །ཕྲ་བ་དག་གི་རང་བཞིན་ལ། །གཟུང་འཛིན་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན། །གཟུང་འཛིན་བྲལ་བར་མ་ཤེས་ན། །ཕྲ་བ་དག་གི་རང་བཞིན་ལ། །ཕྲ་བ་དག་གིས་སྒྲིབ་པར་བཤད། །གཟུང་འཛིན་བྲལ་བའི་ཕྲ་བ་ལ། །གཟུང་འཛིན་བྲལ་བར་མ་རྟོགས་ཏེ། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་དུ་ཡོད་ལྟ་ན། །ཕྲ་བའི་གོལ་ས་ཡིན་པར་བཤད། །གཟུང་འཛིན་བྲལ་བར་གཉིས་སྣང་ན། །ཕྲ་བའི་སྤྲུལ་པ་ཡིན་པར་བཤད། ཁུད་ཀྱི་རང་བཞིན་བསྟན་པ་ནི། །སེམས་ཆོས་གཉིས་སུ་མེད་པར་འབྲེལ། །གཉིས་མེད་འབྲེལ་བར་མ་ཤེས་ན། ཁུད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཡིན་པར་བཤད། །གཉིས་སུ་མེད་པར་འབྲེལ་པ་ལ། །གཉིས་མེད་འབྲེལ་པ་མ་རྟོགས་ཏེ། །ཆོས་སེམས་གཉིས་སུ་མཐོང་བ་ནི། ཁུད་ཀྱི་གོལ་ས་ཡིན་པར་བཤད། །ཐ
Chinese
那533༄༅། །释词。 对于无界限的誓言，如果不能理解为无界限，那么守护有方位的誓言，就被说是誓言的歧途。 分辨方位的差别，就被说是誓言的错谬。 对于事业的自性无勤作，对于超越勤作的事业，如果不能知晓为不可寻觅，就被说是事业的障碍。 对于不可寻觅的自性，如果不能理解为不可寻觅，那么勤作事业，就被说是事业的歧途。 身语的努力勤作，就被说是事业的错谬。 对于清净智慧的自性，本来就是无有障碍的显明。 如果不能知晓为无有障碍，就被说是被清净智慧所障蔽。 对于无有障蔽的智慧，如果不能理解为无有障蔽，不能理解为不动摇的显明，就被说是智慧的歧途。 如果认为显明与不显明，就被说是智慧的错谬。 地和彼岸的自性，是不可净治和行进的。 如果不能知晓为不可净治和行进，就被说是地和彼岸的障碍。 对于无需净治和行进的地道，如果不能理解为无需净治和行进，对于道的次第的自性，如果不能知晓为不可行进534，就被说是道的障碍。 对于不可行进的自性，如果不能理解为不可行进，如果认为道是可以行进的，就被说是道的歧途。 如果认为是五种差别，就被说是道的错谬。 如果进行净治和行进，就被说是地和彼岸的歧途。 如果认为是上下次第，就被说是地和彼岸的错谬。 对于微细的自性，是远离能取所取的自性。 如果不能知晓为远离能取所取，对于微细的自性，就被说是被微细所障蔽。 对于远离能取所取的微细，如果不能理解为远离能取所取，如果视其为极微尘，就被说是微细的歧途。 如果在远离能取所取中显现二取，就被说是微细的幻化。 显示空性的自性，是心与法二者无有地相关联。 如果不能知晓为无二关联，就被说是空性的障碍。 对于无二地相关联，如果不能理解为无二关联，如果视法与心为二，就被说是空性的歧途。 ཐ
English
Na 533༄༅། །Explanation of terms. Regarding the samaya of no boundaries to protect, if one does not understand it as having no boundaries to protect, then protecting the samaya with directions and boundaries is said to be a deviation from the samaya. Differentiating the specifics of directions and boundaries is said to be a mistake in the samaya. For the self-nature of activity that is without effort, for the activity that has transcended effort, if one does not know it as unfindable, it is said to be an obscuration of activity. For the self-nature of unfindability, if one does not understand it as unfindable, then engaging in activity with effort is said to be a deviation from activity. Making efforts with body and speech is said to be a mistake in activity. For the self-nature of pure wisdom, it is clear from the beginning that it is without obscurations. If one does not know it as without obscurations, it is said to be obscured by pure wisdom. For the wisdom that is without obscurations, if one does not understand it as without obscurations, if one does not understand it as unmoving and clear, it is said to be a deviation from wisdom. If one thinks of clarity as clear and unclear, it is said to be a mistake in wisdom. The self-nature of ground and the other shore is that it cannot be purified and traversed. If one does not know it as unpurifiable and untraversable, it is said to be an obscuration of ground and the other shore. For the ground and path that do not need purification and traversing, if one does not understand that they do not need purification and traversing, for the self-nature of the stages of the path, if one does not know it as untraversable 534, it is said to be an obscuration of the path. For the self-nature of untraversability, if one does not understand it as untraversable, if one thinks that the path is traversable, it is said to be a deviation from the path. If one thinks of it as five distinctions, it is said to be a mistake in the path. If one engages in purification and traversing, it is said to be a deviation from ground and the other shore. If one thinks of it as an upper and lower sequence, it is said to be a mistake in ground and the other shore. For the self-nature of subtle things, it is the self-nature of being free from grasping and apprehended. If one does not know it as being free from grasping and apprehended, for the self-nature of subtle things, it is said to be obscured by subtle things. For the subtle that is free from grasping and apprehended, if one does not understand it as being free from grasping and apprehended, if one sees it as existing as the finest particle, it is said to be a deviation from the subtle. If duality appears in the freedom from grasping and apprehended, it is said to be a manifestation of the subtle. Showing the self-nature of emptiness is that mind and phenomena are connected without being two. If one does not know it as a non-dual connection, it is said to be an obscuration of emptiness. For the connection that is without being two, if one does not understand it as a non-dual connection, if one sees phenomena and mind as two, it is said to be a deviation from emptiness. །ཐ
Tibetan
་དད་རྩེ་གཉིས་སྐྱེས་པ་ནི། །རྒྱུད་ཀྱི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་བཤད། །ལུང་གིརངབཞིནབསྟནཔནི། །གཏན་ལ་འབེབས་ཤིང་ངེས་པར་སྟོན། །གཏན་ལ་འབེབས་པར་མ་ཤེས་ན། །ལུང་གི་སྒྲིབ་535༄༅། །པ་ཡིན་པར་བཤད། །གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ལུང་དེ་ལ། །ཐོག་ཏུ་ཕེབས་པར་མ་རྟོགས་ཏེ། །གཏན་ལ་མི་ཕེབས་ཟེར་བ་ནི། །ལུང་གི་གོལ་ས་ཡིན་པར་བཤད། །སྒྲ་ཚིག་རང་འཐད་ཁྱེར་ནས་ནི། །དོན་དང་མི་མཐུན་ཚིག་རྗེས་འབྲང་། །ལུང་གི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་བཤད། །མན་ངག་རང་བཞིན་བསྟན་པ་ནི། །གཉིས་སྣང་མེད་པར་ལ་ཟློས་པ། །སྤྲོས་པ་མེད་པར་མ་ཤེས་ན། །མན་ངག་དག་གི་སྒྲིབ་པ་ཡིན། །སྒྲོ་སྐུར་བྲལ་བའི་མན་ངག་ལ། །སྤྲོས་པ་མེད་པར་མ་རྟོགས་ཏེ། །སྒྲོ་སྐུར་ཡོད་པར་མ་རྟོགས་ཏེ། །སྒྲོ་སྐུར་ཡོད་པར་འདོགས་པ་ཡིན། །མན་ངག་དག་གི་གོལ་སར་བཤད། །སྤྲོས་པའི་མཐའ་ལ་མངོན་ཞེན་ནས། །མན་ངག་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་བཤད། །དབྱེ་ན་དེ་ལྟར་ཡོད་མོད་ཀྱང་། །བསྡུ་ན་གསུམ་ལས་མེད་པར་བཤད། །འགྲོ་སྒོ་ནོར་བ་གོལ་ས་ཡིན། །གནས་དོན་མ་རྟོགས་སྒྲིབ་པ་ཡིན། །སྒོ་ལྔར་འཁྱམས་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིན། །དཔེར་ན་དོན་ཡོད་ལམ་ཞུགས་ན། ཁྲར་ན་དོན་ཡོད་ནུབ་ལམ་ཕྱིན། །ནུབ་ཕྱིན་ཤར་གྱི་དོན་མི་འགྲུབ། །ལམ་རྒྱུས་མ་ཤེས་འཁྲུལ་པ་བྱུང་། །ཞེ་འདོད་མེད་པའི་དོན་འདོད་པས། །ཞེ་འདོད་མཚན་མའི་ལམ་དུ་ཞུགས། །གོལ་ས་ཞེས་ནི་དེ་ལ་བཤད། །སྒྲོ་སྐུར་གཉིས་བྲལ་རང་བཞིན་ལ། །བརྗོད་ཡོད་རྟོག་པའི་སྒྲིབ་པ་ཡིན། །ཚིག་གི་སྒྲོ་འདོགས་མ་ཆོད་འཁྲུལ། །གང་ཟག་དབང་པོ་ཁྱད་པར་ལ། །སེམས་འཐད་ཐེག་536པའི་རིམ་པ་དགུ། །མི་མཐུན་ལྟ་སྦྱོད་སོ་སོར་བཤད། །དེས་ན་གོལ་སྒྲིབ་འཁྲུལ་པ་འབྱུང་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རིན་པོ་ཆེ་སྣང་བྱེད་ལས། རྫོགས་ཆེན་མ་རྟོགས་ཤེས་པ་ལ་གོལ་སྒྲིབ་འཁྲུལ་པ་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གསུམ་པའོ།། །།སྡུད་པའི་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་དེས། །སྟོན་པ་གསང་བདག་ཆེན་པོ་ལ། །གོལ་སྒྲིབ་འཁྲུལ་གསུམ་ལ་བཟླ་ཇི་ལྟ་བུ། །སྟོན་པ་གསང་བདག་ཆེན་པོ་དེས། །སྡུད་པའི་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ལ། །ངེས་པའི་ཞེ་འདོད་མ་སྐྱེས་ན། །རྫོགས་ཆེན་སྒྲིབ་པ་མེད་པར་བཤད། །གོང་འོག་ཁྱད་པར་དབྱེ་རུ་མེད། །ཐེག་པ་དྲུག་གི་གོལ་སྒྲིབ་མེད། །བདེན་གཉིས་ཁ་ཚོན་གཅད་དུ་མེད། །སྙིང་པོའི་རང་བཞིན་རྩི་གདབ་མེད། །རང་བཞིན་ཤེས་པས་སྒྲིབ་པ་མེད། །འཛིན་རྟོག་གཉིས་ལས་གྲོལ་བ་ནི། །དེའི་དོན་རྟོགས་གོལ་དུ་མེད། །འཛིན་རྟོག་ཡིད་གཉིས་འཁྲུལ་པར་ཤེས། །ཡིད་
Chinese
生起双重信心的，说是相续的错乱。如实指示经文的，是确定和明确地显示。如果不能确定，说是经文的障碍。对于确定的经文，如果不能一开始就理解，说是不确定的，这是经文的过失。抓住声音和词句的表面意思，不符合意义而追随词句，说是经文的错乱。如实指示口诀的，是没有二元对立的重复，如果不理解没有戏论，就是口诀的障碍。对于没有增益和诽谤的口诀，如果不理解没有戏论，认为有增益和诽谤，这就是增益和诽谤，说是口诀的过失。执着于戏论的边际，说是口诀的错乱。如果区分，确实是这样，如果归纳，说是不超过三种。行走的门径错误是过失，不理解真实意义是障碍，在五门中徘徊是错乱。例如，进入有意义的道路，如果进入有意义的西方道路，向西走就不能实现东方的意义，不了解道路的来龙去脉就会产生错乱。以没有希求的意愿去希求，进入希求表相的道路，这就被称为过失。对于远离增益和诽谤的自性，有言语和分别念的障碍，不能断除词句的增益，就是错乱。对于不同根器的人，心意符合九乘次第，分别宣说不同的见解和行持，因此会产生过失、障碍和错乱。如是说。 《宝灯论》中，对于不理解大圆满的知见，显示过失、障碍和错乱的章节，第十三。 聚集的勇士金刚，向导师大密主，请问过失、障碍和错乱三种是什么样的？导师大密主，向聚集的勇士金刚，如果不能生起确定的意愿，就说是大圆满没有障碍。没有上下的区别，没有六乘的过失和障碍，不能确定二谛，没有对心性的执着，以自性智慧没有障碍。从能执和所执中解脱，就是理解其意义没有过失，能执和所执的二心是错乱。
English
The arising of dual faith is said to be the confusion of the continuum. To show the scriptures as they are, is to establish and clearly reveal them. If one cannot ascertain, it is said to be an obscuration of the scriptures. For the scriptures that are ascertained, if one does not understand them from the beginning, saying they are uncertain, this is said to be a fault of the scriptures. Grasping the superficial meaning of sounds and words, following words that do not accord with the meaning, is said to be a confusion of the scriptures. To show the nature of the pith instructions as they are, is to repeat without duality. If one does not understand without elaboration, it is an obscuration of the pith instructions. For the pith instructions free from addition and detraction, if one does not understand without elaboration, thinking there is addition and detraction, this is addition and detraction, said to be a fault of the pith instructions. Clinging to the extreme of elaboration, it is said to be a confusion of the pith instructions. If distinguished, it is indeed so, but if summarized, it is said to be no more than three. Mistaking the path of going is a fault, not understanding the true meaning is an obscuration, wandering in the five gates is a confusion. For example, entering a meaningful path, if one goes to the meaningful western path, going west will not accomplish the eastern meaning. Not knowing the origins of the path will cause confusion. Desiring with a desireless intention, entering the path of desiring appearances, this is called a fault. For the nature free from addition and detraction, there is the obscuration of speech and conceptual thought. Not cutting off the addition of words is confusion. For the differences in the faculties of individuals, the mind accords with the nine stages of vehicles, separately explaining different views and practices. Therefore, faults, obscurations, and confusions arise. Thus it is said. From the "Precious Lamp," the thirteenth chapter, showing the faults, obscurations, and confusions in the knowledge of not understanding Dzogchen. The gathering hero Vajra, to the teacher Great Secret Lord, asks what are the three, faults, obscurations, and confusions like? The teacher Great Secret Lord, to the gathering hero Vajra, if a definite intention does not arise, it is said that Dzogchen has no obscurations. There is no distinction between above and below, no faults and obscurations of the six vehicles, one cannot determine the two truths, there is no clinging to the nature of the essence, with self-nature wisdom there are no obscurations. Liberation from the grasped and the grasper, is understanding its meaning without fault, the two minds of grasping and conceptuality are known as confusion.