Tibetan
་ཤིང་རྟོགས་པ་གདོད་ནས་མེད།། དེ་ཉིད་རང་བཞིན་མ་ཞི་རང་བཞིན་བཙལ་སྤངས་གར་མི་གནས།། དེ་ལྟའི་དོན་འདི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་མ་འཕོས་དེ་བཞིན་གནས་ལས་བྱུང།། སྤྲུལ པ་སངས་རྒྱས་སྐུ་མཐོང་འཕགས་པའི་རིགས་དང་འབྲེལ་ཀྱང་མི་ཆགས་ཤིང།། ཛ་ལ་གར་བ་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་དབུགས་ཅན་དམྱལ་མཐོང་ཡང།། ཞེ་སྡང་མི་སྐྱེ་དེ་ཡི་རང་བཞིན་དེ་ལྟར་ཡིན་པར་ཤེས་ཤིང་རྟོགས ལས་བྱུང།། ཏིང་འཛིན་རོ་ལ་མི་ཆགས་གང་ཡང་མི་འཛེམ་བླང་དོར་མེད་ལས་བྱུང།། འཕགས་པ་ཀུན་གྱི་ཡུལ་དང་གནས་ཀྱང་འདས་སོགས་ལམ་ཉིད་གཞན་ན་མེད།། ལམ་དང་ས་ལ་མི་སྦྱོང་ཅི་ལ་དཔྱད་ཀྱང་རང བཞིན་ཉིད་ལས་ཉམས་པ་རྡུལ་ཙམ་མེད་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས།། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་དབྱེར་མེད་འཁོར་འདས་མི་འབྱེད་གང་ཡང་དབྱེར་མེད་ན།། རྒྱལ་སྲས་ཡབ་ཡུམ་ངང་ངམ་ཤུགས་ཀྱིས་དེ་ཡི་ངང་ལས འཆར།། ཆགས་སྡང་གནས་ལས་མ་འཕགས་དང་པོའི་ས་ལས་ལྡང་མི་བྱེད་པ་དེ་ལས་བྱུང།། ཆད་མ་གང་ཡིན་བློ་ཡི་སྟེང་དུ་ལྷངས་ཀྱིས་གོ་ནས་དེ་ལས་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ཏེ།། རོ་ཉེ་གཟོང་གདབས་བཞིན་དུ་བརྟན པར་བྱེད་པ་དེ་ལས་དྲང་སྲོང་མ་ལུས་འབྱུང།བདེ་ཞིང་ཡངས་པ། ཟུག་རྔུ་མེད་པ། རྒྱ་ཡོངས་སུ་མ་ཆད་པ། ཚིག་དང་དབང་པོའི་སྦྱོད་ཡུལ་མེད་པ། བརྗོད་བྱ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ། འདས་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཏེ། མིང་ཙམ་ལ་ཡང་མི་གནས་པའོ།། དེས་ནི་འཁོར་བ་རྒྱ་མཚོ་མཐའ་རིངས་བ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཞིང་དུ་བསྒྲལ་བའོ།། ཁམས་གསུམ་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གྲུར་ཚུད། མ་རིག་པའི་རྒྱར་འཐུམས་ནས་སྡུག་བསྔལ བར་གནས་ཀྱང།སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རང་བྱུང་རང་འོད་གསལ་བའི། རྒྱུ་རྐྱེན་མེད་པར་ཀ་དག་པས། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལ་གནས་སུ་རུང་གི། གདོས་པ་ཅན་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ ནོ།། རྒྱུད་དྲུག་གི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་སྐུ་དྲི་མ་མེད་པར་གནས་པས་ཡོངས་ལ་ཁྱབ། གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པ། ཟད་ཅིང་དྲི་བས་རྒྱ་མ་ཆད། ཐབས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སྟོབས་ཀྱི་རིག་པ་ཤར་བས། འཁོར་བ ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཀ་དག།སྡུག་བསྔལ་གྱི་འདམ་རྫབ་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོར་རང་དག་པས། འཁོར་བའི་འདམ་རྫབ་ལ་རྡོ་རྗེའི་རྫོང་བཅས་པའོ།། རིགས་ཀྱི་བུ་ཉོན་ཅིག། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ལུས་ གསུམ་དུ་ཤེས་པའོ།། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལུས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བའོ།། བག་ཆགས་སྨིན་པའི་ལུས་ཤ་ཁྲག་གི་གདོས་པ་ཅན། གཉིས་འབྲེལ་གྱི་ལུས་སེམས་བདེ་སྡུག་གཉིས་འཛི
Chinese
了悟本始即无有，彼性未寂求自性，舍弃何处亦不住。如是之义身语意，三者不迁如是住而生。化身佛陀见圣族，虽相连结亦不执。扎拉嘎瓦罗刹等，有情地狱虽得见。嗔恨不生彼之性，如是知晓了悟生。于定味不执着，何亦不畏取舍无而生。诸圣之境与处所，亦超等道之外无他。于道与地不勤修，于何观察亦自性，然无丝毫之退失，如来是也。佛与有情无差别，轮涅不分何亦无别时。佛子父母自然力，彼之性中而显现。贪嗔于处不超胜，最初之地不起立而由此生。断见为何于心上，明朗了知非他者。如近利器钉桩般，稳固而作由此中，所有仙人皆生起。安乐且宽广，无有刺痛，周遍无断绝，言词与根识之行境皆无，一切所言皆超越，所谓超越亦是名称之异名，然亦不住于名相也。由此轮回大海之边际，被度脱至完全清净之刹土。三界有情入于痛苦之舟，为无明之网所缠缚，虽住于痛苦之中，然其精要菩提心，乃是自生自明之光明。无有因缘本初清净故，可安住于如金刚之智慧中。然非是无有实质之智慧精要者。六道一切有情皆安住于金刚藏身无垢之中，故周遍一切。成为他者之自在，穷尽且垢染亦无断绝。以方便之王，力量之明觉生起故，轮回自性即是自生之智慧，本初清净。痛苦之泥沼自性即是大乐，故于轮回之泥沼安立金刚之堡垒。种姓之子谛听，知晓一切有情皆具三身。智慧之身从痛苦之边解脱。习气成熟之身，乃是血肉之实质身。二取之身，心识苦乐二执。
English
Realization is originally nonexistent. If that very nature is not pacified, where does one not abide, having abandoned the search for nature? Such meaning arises from abiding as it is, without the three—body, speech, and mind—translocating. Although one sees the emanation body of the Buddha and connects with the noble lineage, one is not attached. Even if one sees hell with beings such as Jala Garba Rakshasa, hatred does not arise. One knows and realizes that its nature is such. One arises from not being attached to the taste of samadhi, not fearing anything, and being without acceptance or rejection. The realm and abode of all the noble ones, as well as the path of transcendence, are nowhere else. Without training on the path and the ground, no matter what one examines, the Tathagata is one who has not diminished even an atom from his own nature. If there is no difference between Buddhas and sentient beings, and samsara and nirvana are not separated, then when there is no difference whatsoever, the sons and daughters of the Victorious Ones arise naturally or forcefully from that nature. Attachment and aversion do not transcend their place; they arise from not rising from the first ground. Whatever is severed, having clearly understood it in one's mind, is not other than that. Like driving a peg with a chisel, all the sages arise from making it firm. Blissful and vast, without thorns, completely without interruption, without the scope of words and senses, beyond all that can be expressed. "Transcendent" is also a synonym, but it does not even abide in name. Therefore, the ocean of samsara is delivered to a completely pure realm. Sentient beings of the three realms are trapped in a boat of suffering, enveloped in a net of ignorance, and although they remain in suffering, the essence, the mind of enlightenment, is self-arisen, self-luminous, and clear. Because it is primordially pure without cause or condition, it can abide in vajra-like wisdom. However, it is not without the essence of substantial wisdom. All sentient beings of the six realms abide in the stainless vajra essence body, so it pervades everything. Having become the power of others, it is exhausted and defiled without interruption. Because the king of methods, the intelligence of power, arises, samsara itself is self-arisen wisdom, primordially pure. The swamp of suffering is itself great bliss, so a vajra fortress is established in the swamp of samsara. Son of the lineage, listen! Know that all sentient beings have three bodies. The wisdom body is liberated from the end of suffering. The body of ripening imprints is a substantial body of flesh and blood. The body of dualistic connection is the mind, holding onto both happiness and suffering.
Tibetan
ན། གཞི་ཤེས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ ལ།བག་ཆགས་ཀྱི་ནད་མེད་ཀྱང། རྣམ་རྟོག་སེམས་ཀྱི་ལུས་བག་ཆགས་ནད་དུ་ལངས་པས། གསོ་བྱེད་སྨན་པའི་རྒྱལ་པོས་གསོ་བྱེད་སྨན་གྱིས་གསོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། མ་རིག་པ་འཁོར་བའི་ནད། རིག་པ་མྱ་ངན་ འདས་པས་གསོ།སྡུག་བསྔལ་འདམ་རྫབ་ལྟ་བུའི་ནད། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གསོ། གཏི་མུག་མུན་པ་ལྟ་བུའི་ནད། ཤེས་རབ་མར་མེ་རླུང་གི་མ་བསྐྱོད་པ་ལྟ་བུས་གསོ། བག་ཆགས་སྦྱར་རྩི་ ལྟ་བུའི་ནད།རང་བཞིན་མེད་པ་མན་ཤེལ་ལྟ་བུས་གསོ། རྟོག་པའི་རྩིང་ཞིབ་ཟུག་རྔུ་ཚེར་མ་ལྟ་བུའི་ནད། མཉམ་པ་ཉིད་མི་གཡོ་བ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུའི་སྨན་གྱིས་གསོ། དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བྱེ་བྲག་རིན་པོ་ཆེར་བསྒྱུར་བ་ ཞེས་བྱའོ།། ཞེས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྨ་བྱ་མཇིང་བསྣོལ་གྱི་རྒྱུད་དག་ལས། གཞི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་དང་པོའོ།།།། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་ཡང་ཞུསཔ། ཀྱེ་མ་བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང།། ཟག་མེད་ལམ་ལ་རབ་གནས་པའི།། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསམ་གཏན་གྱིས།། བློ་དངོས་གཉིས་མེད་སྦྱོར་བ་ནི།། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་དགོངས་པ་སྟེ།། ཐབས་ལ་མཁས་པས བསྟན་དུ་གསོལ།། ཞེས་ཞུས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཁྱོད་ཉོན་ཅིག། དྲི་བ་དྲིས་པ་དེ་ལེགས་སོ།། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དགོངས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་ཀྱང། སེམས་ཅན་གྱི་བློའི་བྱེ་བྲག་དང་སྦྱར་ནས། ཆོས་ཇི བཞིན་མ་ལ་བློ་དེ་བཞིན་མ་གནས་པའི་ཆེད་དུ།མར་མེའི་སྡོང་བུ་བསྣན་པའི་ཚུལ་དུ། མ་བཅོས་ཇི་བཞིན་གནས་ན་དེ་བཞིན་ཉག་གཅིག་ཅེས་བྱའོ།། དེ་ཡང་ལུང་ལས། བསྟན་བྱ་སྟོན་བྱེད་གཉིས་ ཡོད་ན།། བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་ཅི་ཕྱིར་མིན།། ཅེས་འབྱུང་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་བསྟན་ཏེ། སྙིང་པོ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ། དུས་རྟག་ཏུ་སྙིང་པོ་ལ་གནས་པར་བྱའོ།། རྟོགས་པའི་དོན ཤེས་བྱ་བ་མ་འགགས་ཀྱང།བཀའ་ལུང་གི་ཕྱི་མོར་རང་རྒྱུད་ལ་མི་གསལ་གྱི་བར་དུ། ཤེས་བྱ་ལ་གསལ་གདབ་ཅིང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པར་བྱའོ།། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་འགྱུར་མེད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ།། གཞན་ནས་མ་ བཙལ་སེམས་ཉིད་མངོན་སངས་རྒྱས།། རང་ལ་གནས་པའི་དོན་དེ་སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་ལྟོས།། མ་བྱུང་མ་སྐྱེས་རང་བྱུང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ།། མི་གཡོ་མི་འགྱུར་མཉམ་པ་ཆེན་པོར་ཞོག། གསལ་ལ་རྟོག་མེད་མི་འགྱུར་ཆོས ཀྱི་སྐུ།། མ་བཅོས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངང་དུ་གཞག། སྐུ་གསུམ་ལྷུན་གྲུབ་བཀོད་
Chinese
那，基之识为法身。虽无习气之病，然分别念心之身，习气生为病，故疗治之医王以疗治之药疗治，如是说。无明乃轮回之病，以明了涅槃而疗治。痛苦如泥沼之病，以大乐无漏之智慧而疗治。愚痴如黑暗之病，以智慧之灯如风不动者而疗治。习气如胶水之病，以无自性如玻璃而疗治。分别之粗细如刺痛荆棘之病，以平等性不动如海之药而疗治。此乃将痛苦之差别转为珍宝，如是说。如是出自菩提心孔雀颈环续中，所示基法身自性之第一品。之后菩萨摩诃萨又请问：奇哉！薄伽梵金刚持！于无漏道中善安住，如来之禅定，智慧与实相二无之结合，乃佛陀之意，以善巧方便，祈请开示。如是请问。金刚持，汝谛听！所问之问题甚善。如来之意虽不可思议，然与众生之智慧差别相结合，为使法如是，然智慧不如是安住之故，如添加灯芯之方式，若如实安住，则如是唯一。又，经中云：若有能诠所诠二者，为何没有能修所修？如是说。于菩提之精华，示以菩提之精华，为示精华之义，应时时安住于精华。证悟之义，虽所知不灭，然于教言之纲要中，于自续未明之前，应明晰所知，且安住于三摩地。菩提精华不变法身，莫从他处寻，心性即现证菩提。安住于自之义，观心之心。无生无造自生法身，不摇不变，安住于大平等中。明而无念不变法身，安住于无造大乐之状态中。三身任运成就之庄严
English
Na, the basis of consciousness is the Dharmakaya. Although there is no disease of habitual patterns, the body of conceptual mind arises as a disease of habitual patterns. Therefore, the king of healing physicians heals with healing medicine, as it is said. Ignorance is the disease of samsara, healed by the understanding of nirvana. Suffering is like the disease of a muddy swamp, healed by the great bliss of uncontaminated wisdom. Delusion is like the disease of darkness, healed by the lamp of wisdom, unmoving like the wind. Habitual patterns are like the disease of glue, healed by selflessness like glass. The coarse and subtle thoughts are like the disease of thorns, healed by the medicine of equanimity, unmoving like the ocean. This is said to be transforming the distinctions of suffering into jewels. Thus, from the Bodhicitta Peacock Neck Garland Tantra, the first chapter showing the nature of the basis Dharmakaya. Then, the Bodhisattva Mahasattva asked again: Alas! Bhagavan Vajradhara! Abiding well in the uncontaminated path, the Tathagata's meditation, the union of wisdom and reality, is the intention of the Buddha himself. Please teach with skillful means. Thus he asked. Vajradhara, listen! The question you asked is very good. Although the intention of the Tathagata is immeasurable, it is combined with the differences in the wisdom of sentient beings. In order for the Dharma to be like this, but the wisdom does not abide like this, like adding a wick to a lamp. If it abides as it is, then it is unique. Also, the scripture says: If there are two, the expresser and the expressed, why are there not the meditator and the meditated? Thus it is said. In the essence of Bodhi, the essence of Bodhi is shown. For the sake of showing the essence, one should always abide in the essence. Although the meaning of realization, the knowable, is not obstructed, until it is not clear in one's own mind in the outline of the teachings, one should clarify the knowable and abide in samadhi. The unchanging Dharmakaya, the essence of Bodhi, do not seek it from elsewhere, the nature of mind is the manifest enlightenment. The meaning of abiding in oneself, look at the mind of the mind. The unborn, uncreated, self-arisen Dharmakaya, unmoving and unchanging, abide in great equanimity. Clear and non-conceptual, the unchanging Dharmakaya, abide in the state of uncreated great bliss. The spontaneously accomplished splendor of the three bodies.