Tibetan
བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་དོན་བཤད་དུ་གསོལ།ཞེས་ཞུས་པ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། མཐའ་རྣམས་མེད་ཕྱིར་དབུས་མེད་དབུས་ལའང་འཕགས་པར་མི་བྱེད་དོ།། གང་ལའང་གནས་པར་མི་བྱེད་པ་ ལ་བདག་བློ་དེ་བཞིན་བཞག་ན་བསྒོམས།། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་མཐའ་དབུས་མེད་པས་མིང་གིས་མཚོན་དུ་མེད།། མཚོན་དུ་མེད་པའི་དོན་དེ་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་བདག་དང་གཞན་མེད་བསྒོམས།། གང་ལའང་དམིགས པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ཉིད་ཡོད་ན་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་བཙལ་དུ་མེད།། བཙལ་དུ་མེད་པའི་དོན་དེ་རང་གི་སེམས་ཏེ་དེ་བཞིན་གནས་པ་བསྒོམས།། གང་ལའང་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་པར་མོ་ཀུན་ཡང་མི་སྤོང་འདྲར མཉམ་གནས།། ཀུན་དང་དབྱེར་མེད་འདྲར་མཉམ་གནས་པ་བསྒོམས།། དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ལམ་མཆོག་མཆོག་གི་མཆོག་འདི་ནི།། འཛིན་རྟོགས་དམིགས་བྲལ་གང་ལའང་རྟེན་པ་མི་བྱེད་པ ཉིད་བསྒོམས།། ཆོས་ལ་འཁྲུལ་པར་མཐོང་བ་དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་རབ་རྟོགས་ན། དྲུག་གི་བསྟན་པ་བདུད་ཀྱི་ལས་ཀྱང་ངན་དུ་མི་འདོར་མི་རྟོག་གོ། དེ་ཕྱིར་རྒྱལ་བས་ཆོས་ཚུལ་འདི་མཐོང་དོན་འདི་འཇལ་བར བསྒོམས།། གང་ཡང་དང་དུ་བླངས་ལ་ཅི་ཞིག་བོར་དུ་ཡོད་པར་ཤེས་པ་ལམ་གྱི་མཆོག། མི་སྐྱེ་མི་འགག་ཅིར་མི་དགོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་ན་བསྒོམས།། གང་ལའང་མི་རྟོག་ཅི་ལའང་དམིགས་སུ་མེད་པ་དབང ཕྱུག་ལ་སོགས་ཀུན་ལ་མེད།། རྒྱལ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་ཁྱད་པར་དོན་འདི་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་སྤྱོད།། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་དེ་ལས་གཞན་དུ་མ་ཡེངས་དེ་བཞིན། གནས་པ་བསྒོམས།། སེམས་ཅན་ཀུན་བསད མོ་ཆག་ཀུན་སྦྱར་གཙང་སྨེ་མེད་པར་ཀུན་བཟའ་རྒྱལ་བའི་ལས།། བདུད་དང་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་རྣམས་སེམས་བཟའ་ཕྱོར་སྤྱོད་པ་དེ་ལྟར་མིན།། གང་ཡང་གནས་མེད་གནས་ལ་སྤྱོད་ཆགས་གནས་པ་སྒོམ་པ གོལ།། དེ་ནི་སྒོམ་ཆགས་ནད་ཀྱིས་ཟྀན་ཏེ་འདོད་ཁམས་རིམ་པར་སྐྱེ།། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་སྤྱོད་ལའང་མི་གནས་ཕྱིར་ན་བདུད་ཀྱི་འདྲ་བར་སྤྱོད།། དེ་ཕྱིར་གང་ལའང་ཆགས་མེད་གནས་པ་དེ་ལ་བསམ་གཏན་མ ལུས་རྫོགས།། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་པདྨ་འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་མི་བསམ་མི་མཉམ་མེད་པར་བསམ།། བསམ་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་སྣང་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ།། མི་དམིགས་མི་སྩལ་གྱི་ནར་དེ་བཞིན་གནས་པ བསྒོམས།། བློ་མཁན་བློ་ལ་དོན་རྣམས་སྣང་བས་བློང་ལ་དོན་འདི་བཞག། རང་གི་ཤེས་པ་དམ་པར་བྱས་ཤིང་ཀུན་ལས་རྒྱལ་དེ་དེ་བསྙེམས་ན།། ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་སྐྱེས་ནས་གཏི་མུག་ཡིན་ཏེ་དོན་མི་མཐོང།། ལྟ བའི་མཆོག་ནི་
Chinese
请开示禅修之义！如是请问后，世尊开示：以无边故无中，于中亦不作胜想。于何亦不住，若如是安住自心则修禅。法界无边中，故不能以名诠释。不能诠释之义即是真如，无自他而修禅。于何亦无所缘之境，则本初不需寻觅佛陀。不需寻觅之义即是自心，如是安住而修禅。于何亦不舍弃一切世间自在天女，如是平等安住。与一切无别如是平等安住而修禅。此乃一切佛陀之殊胜道，殊胜中之殊胜。不执、不著、无所缘，于何亦不依怙而修禅。若见法为错谬，则善为了知是错谬。六种教法，魔之事业，亦不恶舍弃，不思虑。是故胜者见此法性，衡量此义而修禅。于何亦受持，知有何可舍弃，是为道之殊胜。不生不灭，于何亦不思，若知一切则修禅。于何亦不思虑，于何亦无所缘，自在等一切皆无。胜者等乃是特别，此义之外不作余行。如是行持，不散乱于彼，如是安住而修禅。杀害一切有情，焚烧一切柴薪，无垢无染而食一切，乃是胜者之事业。魔与罗刹等啖食心识，如是行持则不如是。于何亦无住，于住处行持贪著，安住是为修禅之过失。彼乃修禅贪著为病所侵，于欲界次第生起。于智慧方便之行持亦不住，故如魔之行持。是故于何亦无贪著，安住于彼，即是圆满禅定。以智慧不思莲花、轮、金刚，不思不平等而思。于思虑之境之外，于无有显现之法性中。不住意不施予之界，如是安住而修禅。智者以智慧于心识中显现诸义，于愚者则安立此义。自之觉性作殊胜，胜于一切，如是骄慢则。生起贪著与嗔恨即是愚痴，不见其义。见之殊胜乃是
English
Please explain the meaning of meditation! After this request, the Blessed One said: Because there are no edges, there is no center, and one should not consider the center to be superior. Not abiding in anything, if one places one's mind in this way, then meditate. Because the realm of Dharma has no edges or center, it cannot be expressed by name. The meaning that cannot be expressed is Suchness, meditate without self and other. If there is an object to be focused on, then there is no need to seek the Buddha from the beginning. The meaning of not needing to seek is one's own mind, meditate by abiding in this way. Not abandoning all the worldly sovereign goddesses in anything, abiding equally in this way. Meditate by abiding equally in this way, without separation from everything. This is the supreme path of all Buddhas, the supreme of the supreme. Meditate without grasping, attachment, or focus, not relying on anything. If one sees the Dharma as mistaken, then one should understand well that it is mistaken. The six teachings, the deeds of demons, are neither evil nor abandoned, nor contemplated. Therefore, the Victorious Ones see this Dharma nature, measure this meaning, and meditate. Holding onto anything, knowing what can be abandoned, this is the supreme of the path. Not born, not ceasing, not thinking about anything, if one knows everything, then meditate. Not thinking about anything, not focusing on anything, all things such as sovereignty are absent. The Victorious Ones and others are special, not acting in any other way than this meaning. Acting in this way, not being distracted from it, abiding in this way, meditate. Killing all sentient beings, burning all firewood, eating everything without defilement or stain, is the activity of the Victorious Ones. Demons and Rakshasas eat consciousness, acting in this way is not like that. Not abiding in anything, acting with attachment in the place of abode, abiding is a fault of meditation. That is, meditation is afflicted by the disease of attachment, arising sequentially in the desire realm. Not abiding even in the practice of wisdom and skillful means, therefore acting like a demon. Therefore, without attachment to anything, abiding in that, is the completion of meditation. With wisdom, not thinking of lotus, wheel, vajra, thinking without inequality. Beyond the object of thought, in the Dharma nature of non-appearance. The realm of non-attention and non-bestowal, meditate by abiding in this way. The wise one manifests meanings in the mind with wisdom, and establishes this meaning for the foolish. Making one's own awareness supreme, surpassing everything, being arrogant in this way. Generating attachment and hatred is ignorance, not seeing the meaning. The supreme of seeing is
Tibetan
ཅིར་ཡང་དམིགས་སུ་མེད་པར་ལྟ་བ་ལྟ་བ་ཡིན།། སྤྱོད་པའི་མཆོག་ནི་ཐར་ལམ་གང་ཡང་འགོག་པ་མེད་པར་སྤྱད་ཀྱང་སྤྱད་དུ་མེད་པ་སྤྱོད།། གང་ལའང་ཐ་སྙད་མི་གནས་གནས་ལའང་གནས་མེད གནས།། སྣང་མེད་དབུ་མའི་ལམ་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བདེར་གཤེགས་གསུངས།། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྣང་མེད་དབྱིངས་སུ་རྫོགས་ཏེ་རྫོགས།། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པའི་རྒྱུད་ལས། ངེས་པའི དོན་མཛུབ་ཚུགས་སུ་བསྒོམས་པའི་སྐབས་བཅུ་གསུམ་པའོ།།།། དེ་ནས་གསང་བའི་བདག་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ།། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བ་གང ལགས།ཞེས་གསོལ་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གཡོ་དང་མི་གཡོའི་ཐ་སྙད་མི་གནས་གནས་ལའང་གནས་པ་མེད།། ཀུན་གྱི་ཚད་མ་བྱང་ཆུབ་བདེ་བའི་ཀླུང་ཆེན་ཚད་མར་འབྲེལ་བ་གང་ཡིན་ པ།། བསད་པའི་ཉེས་མེད་སྦྱར་ཀྱང་གལ་མེད་ཅི་སྤྱད་སྐྱོན་གྱིས་བསྒོར་མེད་པ་དེ་ཚད་མ་ཡིན།། ཉོན་མོངས་ཏ་ལའི་མགོ་བཅད་ས་བོན་མེས་བསྲེགས་མྱུ་གུ་འབྱུང་བ་མེད་པ་ཚད།། སྣང་བ་ཐམས་ཅད འཁྲུལ་བ་རྣམ་རྟོག་ལོག་འཁྲུལ་ཡིན་པར་བློ་ཡིས་རྟོགས་ན་ཚད།། དེ་ཡི་དོན་ལས་ཉམས་སུ་བླངས་ཏེ་དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གནས་པ་དེ་ཉིད་བསྒོམ་པ་ཚད་མ་ཡིན།། དེ་ལྟར་བློ་ཡི་སྟེང་དུ་ལྷངས་ཀྱིས་གོ་ནས་དོན་དེ མཐོང་བ་སངས་རྒྱས་ཚད་མ་མཐོང།། ཐམས་ཅད་ཀུན་ཏུ་ཇི་ལྟར་སྣང་ཞིང་ཇི་ལྟར་གནས་ཀྱང་རང་གི་སེམས་ཉིད་ལས།། གཞན་མིན་དེ་ལ་ཡོད་རྒྱུ་རྡུལ་ཙམ་མེད་པར་རྟོགས་པ་དམ་པའི་དམ་པ་ཡིན་ཏེ་ཚད།། ཚད མ་དེ་ལས་གཞན་ཞིག་གུད་ན་ཅི་འང་དམིགས་སུ་མེད་པར་ཤེས་པ་ཤེས་པའི་ཚད།། གཟུགས་དང་མཚན་མ་སྨོན་པར་འཛིན་པ་རབ་ཏུ་སྤངས་ནས་སུ།། རྣམ་ཐར་གསུམ་པོ་བསྒོམ་པ་བདུད་ཀྱི་ལས་ཏེ་གཟུགས་ཉིད སྟོང་པའོ།། སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་སྟོང་པའང་གདགས་པ་མེད།། དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པས་ཚད་མའི་ལས་འདི་ཁྱད་པར་ཚད་མར་བཞག། དོན་འདི་ཚད་མའི་སྟེང་དུ་ཉམས་སུ་བླངས་ལ་དོན་ཉིད་མཆོག་གི་སྟེང་དུ མཁས་པས་དེ་བཞིན་ཞོག།བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམས་པའི་རྒྱུད་ལས། དྲང་སྲོང་གི་རིག་ཚད་མའི་སྟེང་དུ་གཞག་པའི་སྐབས་བཅུ་བཞི་པའོ།།།། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ། གསང་བའི་བདག་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་ རྗེས་དྲང་སྲོང་རྣམས་རྒྱུ་ཅི་ལས་གྲུབ་པ་དྲིས་པས།བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། འཁོར་གསུམ་སྤོང་ཞིང་མྱ་ངན་འདས་ལམ་བསྒོམས་ཀྱང་བདུན་ཉིད་དེ།། བསྒོམ་ཞེས་པ་ཡི་ཡུལ་དང་གནས་དང་ས་དང་ དོན་ལ་གང་ཞིག་དམིགས
Chinese
于任何事物皆不作意之见，是为见。行持之殊胜，乃于解脱道无有任何阻碍而行持，然亦行持那不可行持者。于任何事物皆不立名言，于安住亦无有安住。无有显现之中观，无有道之菩提心，如是善逝宣说。如何显现之一切，皆圆满于无显现之法界而圆满。出自《菩提心修习续》。于决定之义，以指点方式修习之第十三品。尔后，秘密主金刚手，向薄伽梵如是请问：薄伽梵，何谓量耶？如是请问时，薄伽梵如是开示：动与不动之名言不住，于安住亦无有安住。一切之量，菩提安乐之大河，凡是与量相连者。即使加上杀害之罪亦无妨，无论如何行持皆无过失，不被过失所染污者，是为量。烦恼多罗树之头被砍断，种子被火焚烧，不生苗芽者，是为量。若以智慧了知一切显现皆为错乱之分别念，虚妄之错乱，即是量。从彼之义中受持，如是如实安住，彼即是修习，是为量。如是于智慧之上，彻底领悟，见彼义，即见佛陀之量。一切如何显现，如何安住，然皆出自自心。非他，于彼无有丝毫可得，了知此者，是为最胜中之最胜，是为量。于量之外，于他处无有任何可作意，了知此者，是为了知之量。彻底断除执著于形色与相，修习三解脱门乃魔之事业，形色即是空性。空性之空性，然空性亦不可安立。彼即是量，故此量之事业，安立为特殊之量。于量之上受持此义，智者应如是安住于义之最胜处。出自《菩提心修习续》。于正士之智慧，安立于量上之第十四品。尔后，于薄伽梵前，秘密主金刚手请问：正士由何因缘而成？薄伽梵如是开示：舍弃三轮，即使修习寂灭道，然亦是七。所谓修习之对境，安住处，地，与义，于何者作意？
English
Seeing without focusing on anything is seeing. The supreme conduct is to practice without any obstruction on the path of liberation, yet also practicing what cannot be practiced. Not establishing names for anything, and not abiding in abiding. The Madhyamaka without appearance, the Bodhicitta without a path, thus the Sugata declared. How all appearances are, they are perfected in the realm of non-appearance and are perfected. From the "Continuation of Cultivating Bodhicitta." The thirteenth chapter on practicing the definitive meaning in a pointing manner. Then, the secret lord Vajrapani, asked the Bhagavan thus: Bhagavan, what is valid cognition? When asked thus, the Bhagavan taught: The names of moving and unmoving do not abide, and there is no abiding in abiding. The valid cognition of all, the great river of Bodhi bliss, whatever is connected to valid cognition. Even adding the sin of killing is harmless, no matter how one practices, there is no fault, that which is not defiled by faults is valid cognition. The head of the affliction Tala tree is cut off, the seed is burned by fire, and no sprout arises, that is valid cognition. If one knows with wisdom that all appearances are confused thoughts, false confusion, that is valid cognition. Taking it to heart from that meaning, abiding thus as it is, that itself is cultivation, that is valid cognition. Thus, on top of wisdom, thoroughly understanding, seeing that meaning, one sees the valid cognition of the Buddha. How everything appears, how it abides, yet all comes from one's own mind. Not other, there is not even a speck to be found in it, knowing this is the most supreme of the supreme, that is valid cognition. Apart from valid cognition, there is nothing to focus on elsewhere, knowing this is the valid cognition of knowing. Completely abandoning attachment to form and characteristics, cultivating the three doors of liberation is the work of demons, form itself is emptiness. The emptiness of emptiness, yet emptiness cannot be established either. That itself is valid cognition, therefore this activity of valid cognition is established as a special valid cognition. Take this meaning to heart on top of valid cognition, the wise should abide thus in the most supreme place of meaning. From the "Continuation of Cultivating Bodhicitta." The fourteenth chapter on establishing the wisdom of the righteous on valid cognition. Then, before the Bhagavan, the secret lord Vajrapani asked: What causes the righteous to be formed? The Bhagavan taught: Abandoning the three spheres, even cultivating the path of Nirvana, yet it is seven. What is the object of cultivation, the place of abiding, the ground, and the meaning, on what does one focus?