Tibetan
། །ཀུན་བཟང་ཆོས་འདས་མ་ཤེས་ན། །བཟང་བརྩོན་སངས་རྒྱས་འཕྲང་དུ་ཆུད། །ཤེས་རིག་སྟོང་སངས་མ་གྲོལ་ན། །འཁོར་བ་དོང་ནས་སྤྲུག་མི་ནུས། །རྒྱལ་སྲས་རང་ རིག་མ་ཤེས་ན། །སྲིད་པའི་མཚོ་ལས་སྒྲོལ་མི་ནུས། །དོན་མེད་བསྒོམ་མེད་གཞིར་འཇོག་པ། །རང་རྒྱུད་ཐ་མལ་ལས་མི་འཕགས། །ཏིང་འཛིན་བསམ་གཏན་ལམ་འཛིན་པ། །གྲོལ་འདོད་ཆོས་ཀྱིས་རང་ཉིད་འཆིངས། །ཐོག་མཐའི་རྩིས་གདབ་མ་གྲོལ་ན། །ཆོས་ཉིད་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་དུ་གོལ། །འཁོར་འདས་ཀ་ནས་མ་དག་ན། །སྣང་བ་ངེས་པ་མེད་པར་འགྱུར། །གདེང་དུ་མ་གྱུར་ཐེ་ཚོམ་ན། །གོལ་སྒྲིབ་འཁྲུལ་པའི་འཕྲང་མི་ཆོད། །རེ་དོགས་སྤང་བླང་མ་ཆོད་ན། །རྒྱུ་འབྲས་དམན་པའི་ལམ་དུ་གོལ། །ཡོད་མེད་ཕྱོགས་འཛིན་མ་སྟོང་ན། །ཇི་ལྟར་འབད་ཀྱང་རྟག་ཆད་ཉིད། །མིང་མེད་མཐའ་སྟོངས་མ་རྟོགས་པར། །རྒྱུ་འབྲས་རིམ་དགུར་སྤྱོད་པ་སྡུག །ངང་དྭངས་འབྲལ་མེད་མི་ཤེས་པར། །མཉམ་བཞག་རྗེས་ཐོབ་སྙིང་རྗེའི་ཡུལ། །སྐྱེ་ཤིའི་གཞི་རྩ་མ་ཆོད་ན། །ཚོགས་གཉིས་བསགས་སྦྱངས་བདག་འཛིན་གྲོགས། །བླ་མེད་སྤྱི་ཏི་མ་རྟོགས་ན། །སྣང་བརྟགས་ཞེན་གསུམ་ལས་མི་གྲོལ། །དེས་ན་ཀུན་རིག་ཁྱེའུ་ཆུང་ཁྱོད། །ཟད་ཐལ་འཛིན་མེད་ཆོས་འདས་སུ། །ཕྱོགས་འཛིན་སྤྲོས་ཐག་ཆོད་པར་གྱིས། །གཞི་ཡི་ཆོས་རྣམས་རླུང་ལ་བསྐུར། །ལམ་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཕྱགས་མས་ཐོབ། །འབྲས་བུའི་ཆོས་རྣམས་ཆུ་ལ་འཕོས། །གྲུབ་མཐའ་སྤྱི་མེས་དུར་དུ་སྐྱོལ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རིན་པོ་ཆེ་བདུད་རྩི་བཅུད་ཐིགས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་འདུས་པའི་རྒྱུད་ལས། སྤྱི་ཏི་མ་རྟོགས་པའི་སྐྱོན་ངོས་བཟུང་ཞིང་ལ་བཟླ་བའི་ལེའུ་སྟེ་དགུ་པའོ།། །།དེ་ནས་གསང་བདག་སྟོན་པ་ཡིས། །འདུས་པའི་འཁོར་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། །ང་ཡི་བླ་མེད་སྤྱི་ཏི་འདིར། །ཡེ་གྲོལ་ཕྱོགས་མེད་ཀ་ནས་དག །ཡོངས་གྲོལ་ཀུན་རྫོབ་རང་བཞིན་ལ། །བསྟན་བྱ་སྟོན་བྱེད་གཉིས་མེད་ཀྱང་། །སྐལ་ལྡན་མ་རྟོགས་དོན་མཚོན་ཕྱིར། །ངོ་སྤྲོད་གདམས་པ་བསྟན་གྱིས་ཉོན། །སེམས་ཉིད་གདོད་ནས་ཆོས་སྐུ་འདི། །དང་པོའི་བྱུང་ས་མ་ཤེས་ན། །མ་བུ་རང་ངོ་མི་འཕྲོད་དེ། །དམུས་ལོང་སྣང་མེད་འཁྱམས་པ་འདྲ། །ད་ལྟ་གནས་ས་མ་ཤེས་ན། །སྙིང་ པོའི་ཁྱེར་ལུགས་མི་ཤེས་པས། །བྲ་བྱི་ཚང་སྒོ་སྟོང་པ་འདྲ། །ཐ་མ་ཐིམ་ས་མ་ཤེས་ན། །དོན་ལ་ངེས་ཤེས་མི་ཐོབ་སྟེ། །ཁ་དྲག་ལམ་དུ་ཕྱིན་པ་འདྲ། །དེས་ན་དང་པོ་བྱུང་ས་ནི། །ཆོས་དབྱིངས་བརྡལ་བ་ཆེན་པོ་ཡི། །རིན་ཆེན་འོད་འབར་གཞལ་ཡས
Chinese
。 如果不了解普贤法界，就会陷入善良精进成佛的歧途。 如果不从空性智慧中解脱，就无法从轮回的深渊中挣脱。 菩萨如果不了解自明智，就无法从轮回的苦海中解脱。 将毫无意义的无修作为基础，无法超越凡夫俗子。 如果将禅定作为道路，渴望解脱反而会被佛法束缚。 如果不从起始和终结的计算中解脱，就会误入佛法自性转变的歧途。 如果轮回和涅槃从一开始就没有清净，显现就会变得不确定。 如果没有成为定解，心存怀疑，就无法超越迷途、障碍和错觉的险境。 如果不能断除希望和恐惧、取舍，就会误入因果低劣的道路。 如果不空掉有无的偏执，无论怎样努力，都只会落入常断二边。 如果不证悟无名无边的境界，以九次第的因果行事是痛苦的。 如果不了解本性清净无二，禅定和后得就会成为慈悲的对象。 如果不断除生死的基础，积累二资粮和修持就会成为我执的帮凶。 如果不证悟无上普谛，就无法从显现、执着和迷恋中解脱。 因此，具明觉的小孩啊，在耗尽、极端和无执的法界中，断除偏执和戏论的束缚。 将基础之法抛向空中，用扫帚扫除道路之法，将果位之法放入水中，将宗派的灰烬运到坟墓中。 如是说。 从珍宝甘露精华滴，诸佛意合一之续部中，第九品，指出未证悟普谛的过患并加以遮破。 然后，金刚手示现者，对聚集的眷属说道： 我的无上普谛，本初解脱，无有偏颇，从一开始就是清净的。 完全解脱，世俗自性中，虽然没有能说和所说二者，但为了让有缘者领悟，请听我宣说引导的口诀。 心性本初即是法身，如果不了解最初的生起之处，母子就无法相认，如同盲人漫无目的地游荡。 如果不了解现在的安住之处，就不知道如何掌握精要，如同麻雀窝空空荡荡。 如果不了解最终的融入之处，就无法获得对意义的定解，如同鲁莽的人走上歧途。 因此，最初的生起之处，乃是法界广阔浩大的，珍宝光芒闪耀的宫殿
English
. If you do not know the all-good Dharmadhatu, you will fall into the trap of good striving for Buddhahood. If you are not liberated from the emptiness of knowledge and awareness, you will not be able to shake off the pit of samsara. If the prince does not know his own awareness, he will not be able to cross the ocean of existence. To establish meaningless non-meditation as the basis is no better than an ordinary person. Holding meditation as the path, wanting liberation binds oneself with Dharma. If you are not liberated from the calculation of beginning and end, you will mistake the fault of the changing nature of Dharma. If samsara and nirvana are not pure from the beginning, appearances will become uncertain. If you do not have confidence and doubt, you will not be able to cross the path of error, obscuration, and delusion. If you do not decide on hope and fear, abandonment and acceptance, you will stray into the path of inferior cause and effect. If you do not empty the partiality of existence and non-existence, no matter how hard you try, it will only be permanence and annihilation. Without realizing the nameless and endless, it is miserable to practice the nine stages of cause and effect. Without knowing the inseparable pure essence, the state of meditative equipoise and subsequent attainment is the object of compassion. If the root of birth and death is not cut off, accumulating the two accumulations and purification will be the friend of self-grasping. If you do not realize the supreme Spyi Ti, you will not be liberated from the three: appearance, clinging, and attachment. Therefore, you, the young Kunrig, in the Dharmadhatu of exhaustion, extreme, and non-grasping, cut off the bonds of partiality and proliferation. Throw the Dharmas of the ground to the wind, sweep away the Dharmas of the path with a broom, put the Dharmas of the fruit into the water, and carry the ashes of the tenets to the cemetery. Thus it was said. From the tantra of the precious nectar essence drop, the union of the minds of all Buddhas, the ninth chapter, identifying the faults of not realizing Spyi Ti and refuting them. Then, the secret lord, the teacher, spoke to the assembled retinue: In my supreme Spyi Ti, primordially liberated, impartial, pure from the beginning. Completely liberated, in the nature of conventional truth, although there is no speaker or spoken, in order to represent the meaning for the fortunate ones who do not realize it, listen to the instructions of introduction. The nature of mind is originally the Dharmakaya, if you do not know the place of the first arising, mother and child will not recognize each other, like a blind person wandering aimlessly. If you do not know the place of present dwelling, you will not know how to hold the essence, like an empty sparrow's nest. If you do not know the place of final dissolution, you will not gain certainty in meaning, like a fierce person going astray. Therefore, the place of first arising is the vast expanse of Dharmadhatu, the precious, radiant, immeasurable palace.
Tibetan
་ཁང་། །སྐྱེ་མེད་ཀ་དག་ཉིད་དུ་བྱུང་། །བར་དུ་གནས་ས་བསྟན་པ་ནི། །ཙིཏྟ་རིན་ཆེན་གཞལ་ཡས་ཁང་། །རྩ་བརྒྱད་དྭངས་མ་ལྔ་ཡི་དབུས། །ཀུན་གཞི་འོད་ཀྱི་གཞལ་ཡས་ཁང་། །ཆོས་དབྱིངས་གཏིང་གསལ་གཡོ་མེད་ན། །ཕྱི་ནང་གསང་བའི་འཁོར་ཚོགས་དང་། །འདུ་འབྲལ་མིང་འདོགས་མི་བྱེད་པར། །དུས་གསུམ་དུས་མེད་རྒྱུན་གནས་སུ། །དོན་གྱི་སྟོན་པ་སྐུ་གསུམ་ནི། །གཡོ་མེད་རྩིས་གདབ་མེད་པར་བཞུགས། །དེ་ཉིད་རང་ངོ་སྤྲད་པའི་ཐབས། །སྣོད་བཅུད་ལྡན་པའི་དཔོན་སློབ་ཀྱིས། །རྐྱེན་མེད་དབེན་པའི་གནས་སུ་འགྲོ། །ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་བྱ་བ་བཏང་། །སྣང་ཚུལ་རོལ་པའི་སྐུར་གནས་མཆོད། །ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་རང་རིག་བཙལ། །སྒོ་ལྔ་གཡོ་མེད་ཧར་པོར་བཞག །ལྟ་སྟངས་མཁའ་གསལ་དག་པ་ལ། །དྲན་རིག་ནམ་མཁར་འཕང་སྟེ་བོར། །ཡིད་ཀྱི་འགྱུ་བ་རོལ་ཏུ་བསད། །སེམས་ཉིད་གཏིང་གསལ་དངས་པར་བཞག །ཐོག་མའི་སངས་རྒྱས་ངོ་སྤྲད་པ། །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ལྷ་ཁང་ན། །ཀུན་ཁྱབ་དངོས་མེད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཡང་དག་སངས་རྒྱས་རང་གནས་འབར། །དེ་ཉིད་རང་ངོ་སྤྲོད་པའི་ཐབས། །གཉིས་འཛིན་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་བཅད་ལ། །བསམ་ཡས་ངང་དྭངས་རིན་ཆེན་སྐུ། །ཐིག་ལེ་ཁོང་ཤར་རང་ངོ་སྤྲད། །གསལ་དག་ལོངས་སྐུ་ངོ་སྤྲད་པ། །རང་དག་ཟང་ཐལ་གཞལ་ཡས་ན། །སྙིང་པོ་དྲི་མེད་ཀ་དག་བཞུགས། །དེ་དང་རང་ངོ་སྤྲད་པའི་ཐབས། །མ་རིག་མུན་པ་གཉིས་མེད་གསལ། །ཆོས་ཉིད་རིན་ཆེན་ཀ་དག་ལྷ། །རྣལ་མ་ཟང་ཀ་རང་ངོ་སྤྲད། །དེར་འདོད་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་སྤྲད། །ཐ་མའི་སངས་རྒྱས་ངོ་སྤྲད་པ། །ཆོས་དབྱིངས་སྣང་གསལ་དཀྱིལ་འཁོར་ན། །གཉིས་མེད་སོར་བཞག་སྤྲུལ་སྐུ་བཞུགས། །དེ་དང་རང་ངོ་སྤྲད་པའི་ཐབས། །ཞེ་འདོད་ཐམས་ ཅད་སྤྲོས་བཅད་ལ། །རང་དག་རང་གྲོལ་དབྱེ་བསལ་མེད། །གང་སྣང་ཆགས་འཛིན་དགག་བསྒྲུབ་བྲལ། །གཉིས་མེད་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དང་ཕྲད། །རེ་མེད་རང་གནས་དོན་མཐོང་ནས། །བྱ་རྩོལ་རེ་དོགས་མཐའ་ལས་གྲོལ། །ཐ་མ་ཐིམ་ས་བསྟན་པ་ནི། །ཆོས་འདས་དངོས་མེད་ཟང་ཀའི་ངང་། །ཡུལ་མེད་མཁའ་གསལ་ཆེན་པོའི་ཀློང་། །གཞི་འདས་སྐྱེ་མེད་ཀུན་མཁྱེན་ཐུགས། །མཚོན་འདས་བསམ་རྡུགས་ཕྱོགས་བྲལ་དོན། །སྐུ་འདས་མིང་མེད་མཐའ་སྟོངས་སུ། །ཆོས་སྐུ་རྒྱ་ཆད་མེད་པར་ཐིམ། །རྩིས་གདབ་དབྱེ་བསལ་ཡུལ་ལས་འདས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རིན་པོ་ཆེ་བདུད་རྩི་བཅུད་ཐིགས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་འདུས་པའི་རྒྱུད་ལས། ཆོས་འདས་དོན་གྱི་སྐུ་གསུམ་རང་ངོ་སྤྲད་པའི་ལེའུ་སྟེ་བ
Chinese
殿堂。无生本来清净而生。中间指示安住之处是，自性珍宝宫殿。八脉五精之中央，普基光明之宫殿。法界深邃澄澈不动摇，内外秘密之眷属，不作聚集分离之名称安立，于三时无时常住中，意义之导师三身是，不动摇不作意地安住。彼即是认识自性的方法，具足法器与精华之师徒，前往无有违缘寂静之处。身语意三门之事放下，于显现戏耍之身中安住供养。身语意三门寻觅自明，五根门不动摇地坚固安住。观看方式于虚空清明清净中，觉知抛向虚空而舍弃。意的流动于嬉戏中斩断，心性深邃澄澈清净安住。最初之佛陀认识自性，于不可思议之殿堂中，普皆遍布无实法身，真实佛陀于自性中闪耀。彼即是认识自性的方法，二取一切戏论断除，无思清净珍宝身，明点空朗认识自性。明净报身认识自性，自净通透宫殿中，心髓无垢本来清净安住。彼与认识自性的方法，无明黑暗无二光明，法性珍宝本来清净天，真实空性认识自性。于彼欲乐圆满报身相遇。最后之佛陀认识自性，法界显明坛城中，无二本然安住化身。彼与认识自性的方法，一切贪欲
English
Temple. Born in the unborn, primordially pure. In between, the place of dwelling is shown as the Cittaratna Palace. In the center of the eight channels and five essences, the palace of the ground of all, the light. If the Dharmadhatu is deep, clear, and unwavering, then the outer, inner, and secret retinues, without making names or designations of gathering and separation, constantly abide in the three times, timelessly. The teacher of meaning, the three kayas, dwells unwavering and without contrivance. The method of recognizing that very nature is that the master and disciples, endowed with vessels and essences, go to a solitary place free from obstacles. Abandoning the activities of body, speech, and mind, one abides and offers in the form of playful appearances. The body, speech, and mind seek their own awareness. The five senses are placed unwavering and firmly. The way of looking is in the clear and pure sky. Memory and awareness are thrown into the sky and abandoned. The movements of the mind are killed in play. The nature of mind is left clear, pure, and transparent. The first Buddha recognizes his own nature. In the inconceivable temple, the all-pervading, unreal Dharmakaya, the true Buddha, blazes in his own place. That is the method of recognizing one's own nature. Cutting off all dualistic grasping and elaboration, the inconceivable, clear, and precious body, the bindu shines forth, recognizing its own nature. The clear and pure Sambhogakaya recognizes its own nature. In the self-pure, transparent palace, the essence, stainless and primordially pure, abides. That and the method of recognizing one's own nature, the darkness of ignorance, non-dual clarity, the Dharma nature, the precious, primordially pure deity, the true emptiness recognizes its own nature. There, one meets the enjoyment of the complete Sambhogakaya. The last Buddha recognizes his own nature. In the mandala of the Dharmadhatu, clear appearance, the non-dual, naturally abiding Nirmanakaya abides. That and the method of recognizing one's own nature, all desires