Tibetan
་གྲལ་དུ་གནས།། ཐུགས་རྗེ་ཀུན ལྡན་རྙོག་མ་མེད།། དངོས་པོ་དུས་གསུམ་འགྱུར་བ་མེད།། གསང་བའི་ཡེ་ཤེས་སྒོམ་དུ་མེད།། སྤྱད་པ་བྲལ་བའི་དུས་ན་ཤེས།། གཏང་བཞག་རང་བཞིན་བྱ་བ་བྲལ།། འཁོར་བའི་རྣམ་པར་མི་སེམས་ཏེ།། མྱ་ངན འདས་པའི་རྒྱུ་བ་བྲལ།། རྫོགས་པའི་དགོངས་པ་བྱ་བ་མེད།། དུས་གསུམ་མ་ཡེངས་སྲོག་ཏུ་སེམས།། བླང་དོར་མི་མངའ་ལྟ་བ་མེད།། རང་བཞིན་ལྟ་བའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན།། མི་རྩོལ་གྲངས་མེད་དྲང་པོའི་ལམ།། གང གིས་མ་བཅོས་ལུགས་ཀྱི་ལམ།། སྙིང་པོ་ཡེ་ཤེས་རིན་ཆེན་འོད།། འོད་གསལ་རིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ།། ཆགས་པ་ལ་སོགས་ཉོན་མོངས་ལྔ།། མཐར་ཐུག་མཐའ་མའི་དུས་ན་མཐོང།། གང་སྐྱེས་དུས་ན་ཡུལ མི་སྤྱད།། མི་འགག་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བཞག། རིན་ཆེན་གསང་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ།། མ་བཅོས་རང་བཞིན་གཟུང་འཛིན་བྲལ།། རྫོགས་པ་ལོངས་སྤྱོད་ངོ་བོའི་སྐུ།། སྤྲུལ་སྐུ་གང་ལ་ངོས་གཟུང་མེད།། དབྱེར་མེད་རིག་པ གཅིག་ལ་གནས།། འཛིན་དང་བྲལ་བའི་མངོན་སུམ་པ།། ཆགས་དང་བྲལ་བའི་བདེ་བ་ཆེ།། ཐ་སྙད་བྲལ་བའི་ཐབས་ཀྱིས་མཚོན།། རྩོལ་དང་བྲལ་པའི་སྤྱོད་པས་བླང།། སྤྲོ་བསྡུ་མེད་པའི་དགོངས་པར གནས།། སྣང་བ་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་བཞིན།། རང་བཞག་རིག་པ་དེ་བཞིན་ནོ།། ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་ནམ་མཁའ་བཞིན།། དུས་གསུམ་འགྱུར་མེད་ཀུན་ཏུ་བཟང།། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གཉིས་སུ མེད།། འཁོར་བ་ཉིད་ན་རང་བཞིན་དག། རིན་ཆེན་དག་པ་ཇི་བཞིན་ནོ།། ཇི་ལྟར་བཅོས་ཀྱང་འགྱུར་བ་མེད།། རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་ངོ་བོ་ལ།། སྒྲོ་སྐུར་འདེབས་པ་ངེད་ཀྱིས་མེད།། འཛིན་པའི་སྤྱོད་པས་ལོག་པར བསླད།། རང་བྱུང་ཀུན་མཁྱེན་རིག་པའི་ཐུགས།། འགྱུར་མེད་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་གནས།། མཁའ་འདྲ་ཡེ་ཤེས་ལྷུན་གྱི་གྲུབ།། གྲུབ་མེད་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོ་ལ།། བསྲུང་མེད་དམ་ཚིག་རང་གཞག་ན།། མཐའ་མེད་དབུས མེད་རིག་པར་གསལ།། རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་ངོ་བོ་ལ།། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན།། ཡེ་ཤེས་རིག་པ་རྟོགས་གྱུར་ནས།། ཐུགས་རྗེ་མཛད་པའི་ལམ་ཡང་སྟོན།། སེམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རང་བཞག་སྟེ།། འདོད་པའི རྩོལ་བས་གྲུབ་མི་བྱེད།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ལམ་ཆེན་ནི།། རྣམ་དག་ཡེ་ཤེས་དགོངས་པའི་ལམ།། ཐུན་མོངས་འགྲོ་བ་ཡོངས་ལ་གནས།། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་སེམས་ལས་བྱུང།། བགྲོད་མེད་རང་རིག་ཡེ་ཤེས ལམ།། རང་འདོད་བལྟས་པས་གྲུབ་པ་མེད།། རྫོགས་པའི་ལམ་ལ་གང་གནས་པ།། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་རང་གཞག་པ།། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཡེངས་པ་མེད།། རྣལ་འབྱོར
Chinese
于列中住。 慈悲具足无垢染。 事物三时无变异。 秘密智慧无修习。 离戏之时方能知。 舍取自性离作为。 不思轮回之相状。 无有寂灭之因由。 圆满之意无作为。 三时无散视为命。 无取舍亦无见解。 自性乃见解之王。 无勤无量正直道。 任运无为法尔道。 心髓智慧珍宝光。 光明觉性五轮转。 贪著等五烦恼生。 究竟最终之时得见。 何者生时境不染。 不灭安住于自性。 珍贵秘密法性身。 无作自性离能所。 圆满受用自性身。 化身无有可指认。 无别觉性住于一。 离执之现量。 离贪之大乐。 离言诠之方便。 离勤作之行持。 安住无散乱之意。 显现如大海。 自住觉性亦如是。 功德种种如虚空。 三时不变普贤王。 佛与有情无二别。 轮回之中自性净。 珍宝清净亦如是。 如何修饰亦不变。 自性法性本体上。 我等未作增损事。 以执著行持而错谬。 自生普贤觉性意。 不变安住于众生。 如虚空般任运成。 无成法身大者上。 无护誓言自安住。 无边无中觉性明。 诸佛总集之本体。 乃为一切众生性。 若能证悟智慧性。 亦能宣说慈悲道。 心之果实自安住。 不以欲求勤作得。 菩提心之大道乃。 清净智慧意之道。 共同安住于一切。 三时诸佛意中生。 无行自明智慧道。 不以自欲观待成。 于圆满道何安住。 不可思议自安住。 不作意念无散乱。 瑜伽士
English
Abides in the ranks. Compassion is complete and without impurity. Things of the three times do not change. Secret wisdom is without meditation. It is known at the time of separation from practice. Giving up and letting go are naturally free from action. Do not think of the appearance of samsara. There is no cause for sorrow and passing away. The perfect intention is without action. Do not be distracted in the three times, think of it as life. Without acceptance or rejection, there is no view. Self-nature is the king of views. The effortless, countless, straight path. The path of the untainted, natural way. The essence is the precious light of wisdom. The five mandalas of clear light awareness. The five afflictions, such as attachment. Ultimately, it is seen at the final time. When something is born, the environment is not used. It does not cease, but abides in its own essence. The precious, secret Dharma body. Unfabricated nature, free from grasping. The perfect enjoyment, the essence body. The emanation body cannot be identified. Indivisible awareness abides in one. The direct experience of being free from grasping. The great bliss of being free from attachment. It is shown by the means of being free from words. It is taken by the conduct of being free from effort. It abides in the intention of being without expansion or contraction. Appearance is like a great ocean. Self-abiding awareness is the same. Various qualities are like the sky. Unchanging in the three times, Samantabhadra. Buddhas and sentient beings are not two. In samsara itself, nature is pure. The precious purity is just like that. No matter how it is modified, it does not change. On the essence of self-nature and Dharma-nature. We do not make additions or subtractions. It is misled by the practice of grasping. The mind of self-born, all-knowing awareness. Unchanging, it abides in all beings. Like the sky, wisdom is spontaneously accomplished. On the great, unaccomplished Dharmakaya. If the unprotectable samaya is self-established. Limitless, centerless awareness is clear. On the essence of all the Victorious Ones. It is the nature of all sentient beings. Having realized wisdom awareness. It also shows the path of compassionate action. The fruit of the mind is self-abiding. It is not accomplished by the effort of desire. The great path of the Bodhi mind is. The path of pure wisdom intention. Commonly abides in all beings. The Buddhas of the three times arise from the mind. The path of ungoing, self-aware wisdom. It is not accomplished by looking at self-desire. Wherever one abides on the perfect path. Inconceivable, self-abiding. Without mental fabrication, without distraction. Yogi
Tibetan
་རྫོགས་པ་བཅོས་མེད་ལ།། འདོད་རྩོལ་ཐིག་ལེ སྤྲོ་བསྡུ་མེད།། ཡེ་ནས་རྫོགས་པ་རྣམ་དག་ལ།། བསམ་གཏན་ཡན་ལག་ཀུན་དང་བྲལ།། རྣམ་རྟོག་འཛིན་པ་རང་བཞིན་ཞི།། ཡེ་ཤེས་བཙལ་མེད་བདེ་བ་ལ།། སྒོམ་མེད་སྙིང་པོ་བདེ་བ་གནས།། གང་སྤྱོད་ཐབས་ལ མ་བསྟན་ཡང།། རིན་ཆེན་སྣང་བའི་ཐབས་ཀྱིས་ཤེས།། བརྡ་དོན་ཚིག་ལ་གནས་གྱུར་ཡང།། ཐིག་ལེ་བདེ་ལྡན་ཉིད་ལ་འཆར།། རྟོག་སྤྱོད་ཡན་ལག་ཐེ་རྩོམ་བྲལ།། སེམས་ཀྱི་དགའ་བདེ་རྩོལ་བ་མེད།། བདེ་བའི མཚན་ཉིད་ཆོས་སྐུར་གསལ།། ཡེ་ཤེས་གསང་བའི་ཐབས་ཀྱིས་ཤེས།། སེམས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀ་ནས་དག། འགྱུར་མེད་རིན་ཆེན་གླིང་བཞིན་གནས།། སེམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གཏེར་ཁ་ཕྱེ།། ཞེས་གསུངས་སོ།། ཡེ་ཤེས རིན་པོ་ཆེ་འོད་ཀྱི་རྒྱུད་ལས།སྒོམ་དུ་མེད་པའི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའོ།།།། དེ་ནས་ཡང་སེམས་ལྷག་ཅན་གྱིས། མངོན་རྫོགས་རྒྱལ་པོ་ལ་གསོལ་བ། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནི་གང།། དེ་གཏན་ལ་ཇི་ལྟར་ དབབ།། འདུས་པའི་འཁོར་ལ་བསྟན་དུ་གསོལ།། ཅེས་གསོལ་པ་དང།། མངོན་རྫོགས་རྒྱལ་པོས་ལྟར་རུ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞུགས་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ།། རང་བྱུང་རིག་པ་འོད་གསལ ལ།། ལྟ་མེད་རིག་པ་གདོད་ནས་གནས།། ཡེ་ཤེས་རང་གནས་བདེ་བ་ཆེ།། ཀུན་མཁྱེན་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ཉིད།། མ་ལུས་སྣང་བའི་རང་བཞིན་དག། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བདེ་བར་གནས།། ཀུན་བཟང་ཉག་ཅིག་ཅེར མ་མཐོང།། མཐོང་མེད་གསལ་བའི་མེ་ལོང་ཉིད།། དངོས་པོ་མེད་པའི་རིག་པ་ཉིད།། འདྲ་འམ་མི་འདྲའི་རྒྱུ་གང་ཉིད། བདག་གམ་གཞན་ནམ་དེ་ཉིད་གང།། གྲུབ་བམ་མ་གྲུབ་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད།། དེ ལྟར་གྲུབ་ན་ཐུག་པ་མེད།། དེ་ལྟར་མེད་ན་གང་ཞིག་ནི།། གཉིས་པོ་དེ་བཞིན་རི་བོང་རཝ།། གང་གཞན་རྒྱུ་ལས་གྲུབ་པས་ན།། གཅིག་གམ་དུ་མ་གང་དུ་གྲུབ།། འཇིག་རྟེན་རྒྱུ་འབྲས་ཆོས་བཞིན་ན།། ཡང་དག་ཡེ་ཤེས བརྫུན་ནམ་ཅི།། དེ་ལྟར་བདག་ལྟ་ལོག་པ་བཞིན།། སྤང་བྱ་ཉིད་འགྱུར་ཡང་དག་མིན།། མི་མཐུན་གནས་པའི་ཆོས་ཡིན་པས།། ལྟ་བ་ཉིད་འགྱུར་དེ་ཉིད་རིག། དེ་ལྟར་མིན་ན་གང་ཞིག་འཐད།། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ གང་གནས་ནས།། རྫོགས་པའི་ལམ་ལ་གང་འཇུག་པ།། གང་གིས་གང་ལ་གང་ཞིག་གནས།། རྩོལ་བས་བསྐྱེད་པ་དེ་ཉིད་དམ།། ཡེ་ཤེས་རིག་པའི་དོན་ལ་འཇུག། དེ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་མོད།། དེ་ལྟར་མིན་ན་གང ཞིག་འཐད།། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའམ།། མ་ཡིན་དེ་ལ་འཐད་པ་གང།། རྗེས་མཐུན་རྒྱུའི་ས་མི་གནས་ན།། དེ་བཞིན་རྗེས་མཐུན་ཉིད་དུ་འགྱུར།། དེས་ན
Chinese
于无造作之圆满中，无欲求勤作之明点，无舒卷。本自圆满清净中，远离所有禅定支分。分别念执自然寂灭，于无寻之智慧安乐中，无修之心要安乐住。虽未示现任何受用之方便，然以珍宝显现之方便而知。虽词句安住于表诠之义，然明点于具乐自性中显现。远离思虑行持之支分与犹疑造作，心之喜乐无有勤作。安乐之体性于法身中明现，以智慧秘密之方便而知。心之习气从本清净，如不变珍宝洲般安住。开启心之智慧宝藏。如是说。出于《智慧宝光续》，无修之品第三。其后，具慧之心又向现证王请问：真实之见为何？当如何确定？祈请为聚集之眷属开示。如是请问后，现证王安住于无所缘之等持中，如是宣说：自生觉性光明中，无见之觉性本初安住。智慧自住，安乐广大。犹如普贤之镜，无余显现之自性清净。心之法性安乐住，不见普贤唯一之境，不见之明亮镜子。无事物之觉性，相似或不相似之因是何？是我或他，或是彼性为何？成立或不成立，如何生起？若如是成立则无止境，若如是不成立，又是何者？二者如同兔角。由何者他因所成立，是一或多，于何处成立？若如世间因果之法，真实智慧是虚假吗？如是如同我见之邪见，应舍弃，非为真实。因是不相容之法，见解本身即是转变，此乃正理。若非如此，又该如何适宜？生起次第从何处安住？又从何入于圆满道？以何者，于何者，何者安住？是勤作所生，抑或是进入智慧觉性之义？若是彼性，那倒可以。若非如此，又该如何适宜？一切一切皆成立，或非如此，何者适宜？若无随顺因之地，则同样会变成随顺之性。因此，
English
In the unfabricated perfection, there is no desire-effort bindu, no expansion or contraction. In the primordially perfect purity, one is free from all limbs of contemplation. Conceptual grasping is naturally pacified, in the bliss of unsearched wisdom, the heart essence of non-meditation abides in bliss. Although the means of whatever is used is not shown, it is known through the means of precious appearance. Although the meaning of symbols abides in words, the bindu appears in the blissful nature itself. Free from the limbs of thought and action, and hesitation and fabrication, the joy and happiness of the mind are without effort. The characteristic of bliss is clear in the Dharmakaya, known through the means of secret wisdom. The habitual imprints of the mind are pure from the beginning, abiding like an unchanging precious island. The treasure of the mind's wisdom is opened. Thus it was said. From the Tantra of Wisdom, Precious Light, the third chapter, the chapter on non-meditation. Then again, the mind with remainder asked the Manifestly Perfect King: What is the true view? How should it be determined? Please teach it to the assembled retinue. After asking thus, the Manifestly Perfect King, abiding in the samadhi of no object, spoke thus: In the self-arisen awareness of clear light, the awareness without seeing abides from the beginning. Wisdom abides in itself, great is the bliss. Like the mirror of all-knowing, the nature of unceasing appearance is pure. The nature of mind abides in bliss, the single realm of Kuntu Zangpo is not seen, the unseen bright mirror itself. The awareness without substance, what is the cause of similarity or dissimilarity? Is it self or other, or what is that nature? Established or not established, how does it arise? If it is established in that way, there is no end. If it is not established in that way, then what is it? The two are like a rabbit's horn. Since it is established by what other cause, is it one or many, where is it established? If it is like the law of cause and effect in the world, is true wisdom false? In that way, like the wrong view of self, it should be abandoned, it is not true. Since it is a dharma of incompatible existence, the view itself is transformed, that itself is reason. If it is not like that, then what is appropriate? From where does the stage of generation abide? And from where does one enter the path of completion? By what, in what, does what abide? Is it that which is produced by effort, or does it enter the meaning of wisdom awareness? If it is that nature, then it is so. If it is not like that, then what is appropriate? Is everything everything established, or is it not so, what is appropriate? If the ground of the concordant cause does not abide, then it will likewise become the concordant nature. Therefore,