Tibetan
ཚོན་དུ་མེད་པས སངས་རྒྱས་སྐུའོ།། གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་སྤྱོད་པ་མེད་པ་ལམ་གྱི་མཆོག། བསམ་པ་གང་ཡང་ཡོད་པ་མིན་ན་དགོངས་པའི་ཕུལ།། རང་བྱུང་ཐམས་ཅད་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བའི་གཞི་ཉིད་གཞི།། འདི་ཞེས་མཚོན་ཅིང དཔག་ཏུ་མེད་པས་དམ་པའི་ཀློང།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཅིར་ཡང་མེད་དེ་སྣང་མཐའ་ཡས།། གྲུབ་པའི་ས་སྟེ་གྲུབ་པར་མི་འདོད་ལམ་གྱི་མཆོག། བསམ་དུ་མེད་པའི་དོན་ལ་བསམ་མི་བྱ།། བསམ་མེད་གཡོ་བ་མེད པ་དགོངས་པ་སྟེ།། ལྷུན་གྲུབ་དམ་པ་སངས་རྒྱས་རང་བྱུང་གི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བ་ཉིད།། གློག་བཞིན་མྱུར་བའི་རྣམ་རྟོག་སྣ་ཚོགས་པ།། ཇི་ལྟར་རྒྱུ་ཞིང་སྣང་ཡང་མ་བཅོས་པ།། བསམ་མེད་གྱི ནར་བཞག་པ་སངས་རྒྱས་ཐུགས།། དཀའ་ཕྱིར་སླ་ཞིང་སླི་ཕྱིར་དཀའ་བ་འདི།། བདེ་གཤེགས་ཉིད་ཀྱིས་དགོངས་སུ་མེད་པ་ན།། བདེ་གཤེགས་ཐུགས་ཉིད་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་སྟེ།། སེམས་ཅན་རིག་པ་གཡོ་བ མེད་པ་ཉིད།། རྒྱལ་བའི་ཐུགས་དེ་དེ་ལ་མི་བསམ་ཞིང།། དེ་ལ་གནས་པར་མི་བྱ་བཙལ་མི་བྱ།། རང་རིག་སངས་རྒྱས་ཞེས་པར་རབ་ངེས་ན།། མཆོག་མི་བསམ་ཞིང་གྲུབ་པའི་མཆོག་མི་སྤྱད།། གྲུབ་པ་དེ་ཡང་འདི ཞེས་བསྟན་དུ་མེད།། བསམ་ཞིང་མི་བསམ་དེ་བཞིན་བསམ་པ་བྱ།། བསམ་པའི་སྙིང་པོ་གང་ནའང་མེད་པ་དེ།། ཡུལ་ལས་མི་བཙལ་དེ་བཞིན་གནས་མི་བྱ།། རང་རིག་སྙིང་པོ་རང་གི་ཀློང་ནས་བཙལ།། རང་རིག་དེ ཡང་ངེས་པར་གནས་ཙམ་ན།། གནས་པ་དེ་ཡང་གྲུབ་པའི་ཚིག་ལས་འདས།། ཡོད་པའི་ཆོས་ནི་སུས་ཀྱང་བསྒྲུབ་མི་དགོས།། མེད་པའི་ཆོས་ནི་གང་ནས་བཙལ་མི་རྙེད།། དཔྱད་པས་ཐོག་ཏུ་ཕེབས་རུང་མ་ཡིན པ།། དཔྱད་པའི་རྗེས་སུ་སྙེག་བྱེད་ཐར་བའི་གེགས།། བཙལ་བས་རྙེད་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་མིད་པས།། བཙལ་བས་ཐར་པར་འདོད་བ་བུས་པའི་ལས།། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཆེན་པོ་འདི།། ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ བསྟན་པས་ཡུལ་མེད་པས།། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བ་ཡི།། བསམ་པས་ཀྱང་ནི་ཤིན་ཏུ་སྙེག་པར་དཀའ།། ཆོས་ཀྱི་སྙིངཔོ་གང་ཡང་དངོས་མིན་ལས།། ཆགས་པའི་ཆ་ལུགས་ཕྱག་རྒྱ་ངང གིས་འཆར།། གཞན་གྱི་ཡུལ་མེད་སྙིང་པོའི་ཡུལ་མཆོག་འདི།། བསྟན་ཅིང་བརྗོད་པར་དཀའ་ལ་དམིགས་སུ་རྡུལ་ཙམ་མེད།། གང་ལའང་མ་ཆགས་དེ་ལ་ཆགས་པ་ཡི།། ཡུལ་མེད་དེ་ལས་ཕྱག་རྒྱའི་སྐུ འབར་བ།། དམ་པ་སངས་རྒྱས་ཡིན་ཞེས་འདི་ལས་ནི།། ལྷག་པར་རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་དུ་མེད།། ས་ས་མཚོན་པས་གྲུབ་རེ་ཡེ་ནས་འཁྲུལ།། སྙིང་པོའི་ཡུལ་མེད་གྲུབ་པའི་མཐའ་དང་བྲལ།། བ
Chinese
无色故，是佛身。 于成就之边际，无所行持，乃是道之殊胜。 若无任何思虑，则是意之究竟。 一切自生，乃是种种生起之基。 不可指此，不可衡量，故为圣者之界。 菩提心实无有，然显现无边。 成就之地，不欲成就，乃是道之殊胜。 于不可思议之义，不作思议。 无思无动，乃是意。 任运成就之圣者，自生之佛陀。 彼菩提心，乃是种种生起。 如电般迅速之种种分别念。 如何运行显现，然不作改造。 于无思中，安住乃是佛陀之心。 因难故易，因易故难。 如来若不作意。 如来之心性，乃是胜者之意。 有情之觉性，不动摇。 胜者之心，不思彼。 不住于彼，不寻彼。 若能确信自明乃是佛。 则不思殊胜，不修成就之殊胜。 彼成就亦不可指为“此”。 思与不思，如是而思。 思之精髓，无处可寻。 不从外境寻，如是不安住。 自明之精髓，从自之界中寻。 自明若仅是安住。 则安住亦超越成就之言词。 有为之法，无需任何人修持。 无为之法，无处可寻觅。 不可用分析抵达顶端。 追随分析，乃是解脱之障碍。 因无可用寻觅获得之境。 故以寻觅欲求解脱，乃是愚痴之行。 普贤王如来之大法性。 因宣说佛法精髓而无境。 心之意识极其迅速。 然思虑亦极难追及。 佛法之精髓，非任何实物。 然自然显现执着之姿态手印。 此无他境，乃精髓之殊胜境。 难以言说，无有丝毫可执着。 于任何皆不执着，然于彼执着。 无境，然从中光耀手印之身。 此乃圣者佛陀，除此以外。 胜者亦无有可说。 以地指示，欲求成就，本即是错谬。 精髓之无境，远离成就之边际。
English
Since it is colorless, it is the body of the Buddha. Without practice at the edge of accomplishment, it is the supreme path. If there is no thought whatsoever, it is the pinnacle of intention. All self-arisen things are the very basis of the arising of various things. It cannot be pointed to as "this", and it is immeasurable, therefore it is the realm of the holy ones. The Bodhicitta is in no way existent, yet it appears infinitely. The ground of accomplishment, not desiring accomplishment, is the supreme path. Do not think about the meaning that cannot be thought about. Without thought, without movement, is intention. The spontaneously accomplished holy one, the self-arisen Buddha. That Bodhicitta is the very arising of various things. The various thoughts that are as swift as lightning. However they move and appear, they are not fabricated. To rest in non-thought is the mind of the Buddha. Because it is difficult, it is easy; because it is easy, it is difficult. If the Sugata does not intend it, The very mind of the Sugata is the intention of the Victorious Ones. The awareness of sentient beings is unwavering. The mind of the Victorious Ones does not think about that. Do not abide in that, do not seek it. If you are certain that self-awareness is the Buddha, Then do not think about the supreme, and do not practice the supreme of accomplishment. That accomplishment also cannot be pointed to as "this". Think and do not think, think in that way. The essence of thought, which is nowhere to be found. Do not seek it from objects, and do not abide in it in that way. Seek the essence of self-awareness from within your own realm. If self-awareness is merely abiding, Then that abiding also transcends the words of accomplishment. No one needs to accomplish existent phenomena. Non-existent phenomena cannot be found anywhere. It is not possible to reach the top through analysis. Following analysis is an obstacle to liberation. Since there is no object to be found and obtained through searching, Desiring liberation through searching is the work of a fool. This great Dharma nature of Samantabhadra. Because the essence of Dharma is taught, there is no object. The mental consciousness is extremely swift, But even thought is very difficult to catch up with. The essence of Dharma is not anything substantial, But the mudra of attachment naturally arises. This supreme object of the essence, which has no other object. It is difficult to teach and express, and there is not even a speck to grasp. Not attached to anything, yet attached to that. Without an object, yet from it shines the body of the mudra. This is the holy Buddha, beyond this. There is nothing more that the Victorious Ones can say. To point to grounds, desiring accomplishment, is fundamentally mistaken. The objectless essence is free from the limits of accomplishment.
Tibetan
ཙལ་བས་ཐར པར་འདོད་པ་བུས་པའི་ལས།། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཆེན་པོ་ལ།། དཔྱད་པས་རྗེས་སུ་སྙེག་པ་ཐར་པའི་གེགས།། དོན་དང་མི་དོན་བདེ་དང་མི་བདེ་ཉིད།། འདི་ལ་ཡོངས་ཀྱིས་མེད་པས བསྒོམ་མི་བྱ།། མི་བསམ་མི་ཡེངས་མི་བལྟ་མི་བསྒོམ་པར།། ཇི་བཞིན་ཐིག་ལེར་མ་བཅོས་དེ་བཞིན་བཞག། ཅེས་གསུངས་སོ།། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནམ་མཁའ་ཆེ་རྒྱལ་པོ་རྒྱས་པའི་རྒྱུད་ལས། བསམ་ཞིང་བསྒོམ དུ་ཡོད་པའི་ལེའུ་སྟེ་བརྒྱད་པའོ།།།། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་བརྗོད་དོ།། ཨེ་མའོ་ཐ་སྙད་རྡུལ་ཙམ་ཡང།། འདི་ལ་མེད་པས་སྒྲོ་སྐུར་མེད།། མཉེན་ཅིང་དམིགས བྱའི་ཡུལ་མེད་པས།། བསླབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་མིན།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་གཏིང་དཔག་མེད།། མིང་དུ་གདགས་པའི་རྟེན་མེད་པས།། ཇི་སྙེད་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས།། ཚིག་དང་ཡི་གེས་མཚོན་དུ་མེད།། བསྟན་དུ མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ།། ཡིད་ཀྱིས་འཇོག་པ་མི་འབྱུང་ན།། དེ་ནི་བླ་མེད་སྙིང་པོ་ཡིས། འདའ་བར་མི་མཛད་དམ་པའི་ཀློང།། ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱར་མི་སྣང་བས།། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱིས་གཟུང་དུ མེད།། དེ་ལ་དགོངས་སུ་ཡོད་པ་མིན།། མི་དགོངས་པ་ཉིད་དགོངས་པའི་མཆོག། ཡེ་ནས་མཉམ་གནས་དགོངས་པའི་མཆོག། མ་བསམས་ཐིག་ལེ་སྒྲོ་མེད་པས།། བརྟག་པར་དཀའ་ལ་ཡོད་པ་མིན།། དྲང་སྲོང རྣམས་ཀྱིས་བསམ་དུའང་མེད།། གཞན་གྱིས་ཡོད་མིན་ལྟ་བ་ལ།། འདི་ཞེས་ལྟ་བར་མི་བྱེད་ཅིང།། འཐོབ་པ་ཉིད་ཀྱང་འདོད་མིན་ན།། དེ་ནི་མཆོག་གི་སྙིང་པོ་འཐོབ།། ཨེ་མའོ་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་འདི།། བསྐལ་པ འབུམ་བརྒྱར་བཙལ་བ་བས།། ཡེ་ཤེས་ཐིག་ལེ་གསལ་སྙོམས་ན།། ཡུད་ཀྱིས་སྙིང་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་གཡོ་བ་མེད།། འཁོར་བར་ཤི་བ་སློང་བའི་རྩི།། འདི་ལ་ཅིར་ཡང་བསམ་མེད་པས།། སུས ཀྱང་མི་བསམ་བསྒོམ་དུའང་མེད།། དེ་ཕྱིར་སེམས་ལས་མ་གཏོགས་པའི།། སངས་རྒྱས་ལོགས་ན་ཡོད་པ་མིན།། ཕྱི་ནང་གཉིས་ན་མི་གནས་པས།། ཡེ་ནས་བཙལ་བའི་གནས་མེད་དོ།། བདུད་རྩི་བྱང ཆུབ་སེམས་ཉིད་ནི།། ས་ལེ་བར་ཡང་བསམ་དུ་མེད།། བསམ་མེད་མི་བསམ་བསྒོམ་དུ་མེད།། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ལས་འདས།། དེ་བཞིན་བསམ་མེད་སྙིང་པོ་ལ།། ཅིར་ཡང་མ་བསམ་དེ་བཞིན་པ།། དེ་བཞིན ཉིད་དུ་གནས་པ་དེ།། དེ་ནི་བསམ་མེད་སྙིང་པོའི་མཆོག། བསམ་པར་བྱ་བ་གང་ནའང་མེད།། སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས།། རང་རིག་སྙིང་པོ་དེ་བཞི
Chinese
以寻伺欲求解脱是孩童之行，于普贤之大法性中，以分别寻伺随逐是解脱之障碍，是义与非义，安乐与非安乐之自性。此中全无，故不应修。不思不散乱，不观不修，如实于明点中，不作伪而如是安住。如是说。出自《金刚萨埵虚空大王广大续》，是为思与修之第八品。尔后，薄伽梵入于最胜三摩地，而说此偈：唉玛吙，名言尘许亦无，于此无有增损。柔和且无所缘之境，故无所应学。菩提心无有边际，无有可立名之所依，故超越所能言说之境，不可用词句文字诠释。于无所诠示之法性中，若意不生安立，则以无上心要，不住于胜妙之界。不显现于智慧手印中，故不能以智慧方便执取。于彼无有作意，不作意即是作意之最胜，本来自在安住是作意之最胜。不思之明点无有虚妄，故难以测度且非有。正直者亦不作思，于他人有无之见中，不作此是之见，若亦不欲获得，则是获得胜妙心要。唉玛吙，此心之行境，胜过百千俱胝劫之寻觅，若智慧明点清净调柔，顷刻间便能获得心要。菩提心是不动摇的，是轮回中起死回生的妙药。于此无有任何思虑，故谁亦不思不修。是故，除心之外，无有另外的佛。不住于内外二者，故本来无有可寻之处。甘露菩提心，纵使极微亦不可思。无思不思亦不修，超越法界与智慧。如是于无思心要中，于任何皆不思，如是者，如是安住者，彼即是无思心要之最胜。于任何处皆无所应思，空性与法界，自明心要如是
English
Seeking liberation through investigation is the work of children. In the great Dharma nature of Samantabhadra, following after with analysis is an obstacle to liberation. It is the very nature of meaning and non-meaning, happiness and unhappiness. Since there is absolutely none of this here, one should not meditate. Without thinking, without distraction, without looking, without meditating, remain as it is, unaltered, in the bindu. Thus it is said. From the Tantra of the Great King Vajrasattva, the Expanded Sky, this is the eighth chapter, on thinking and meditating. Then, the Bhagavan, having entered into the supreme samadhi, spoke this forthrightly: Emaho! Not even a particle of terminology exists here, so there is no exaggeration or denigration. Since there is no object to be softened or focused upon, there is nothing to be learned. Bodhicitta is unfathomable. Since there is no basis for giving it a name, it transcends the realm of what can be expressed. It cannot be defined by words or letters. In the Dharma nature that cannot be pointed out, if mental fixation does not arise, then with the unsurpassed essence, one does not pass beyond the realm of the holy. Since it does not appear as a wisdom mudra, it cannot be grasped by skillful means of wisdom. There is no intention towards it. Non-intention itself is the supreme intention. Primordially co-emergent abiding is the supreme intention. Since the unthought bindu is without falsehood, it is difficult to examine and is non-existent. Even the hermits do not think about it. In the view of whether others exist or not, one does not make the view that this is it, and if one does not even desire to attain it, then one attains the supreme essence. Emaho! This sphere of activity of the mind is better than searching for hundreds of thousands of millions of kalpas. If the wisdom bindu is clear and even, one will quickly attain the essence. Bodhicitta is unwavering. It is the medicine that revives the dead in samsara. Since there is no thought about anything in this, no one thinks or meditates. Therefore, apart from the mind, there is no Buddha elsewhere. Since it does not abide in either the outer or the inner, there is no place to search for it from the beginning. The nectar of bodhicitta itself, even in the slightest, cannot be thought about. Without thought, without thinking, without meditating, it transcends the dharmadhatu and wisdom itself. Likewise, in the essence of non-thought, without thinking about anything, that which is as it is, that which abides as it is, that is the supreme essence of non-thought. There is nothing to be thought about anywhere. Emptiness and the dharmadhatu, self-awareness, the essence, are thus.