Tibetan
་གཉིས། །རྩ་བ་བཞི་ཤེས་ཆོས་སྐུར་གཅིག །དེ་དྲུག་དབྱེ་བས་གོལ་ས་ཆོད། །སངས་རྒྱས་ཐུགས་དང་རྣལ་འབྱོར་སེམས། །གཅིག་ཏུ་ཤེས་པས་གཉིས་སུ་མེད། །ཀུན་བརྟགས་མ་རིག་གཏན་སྟོང་ཕྱིར། །ཉམ་ང་མེད་པས་ལྟུང་མི་སྲིད། །ལུས་དང་མ་བྲལ་བུཌྜྷར་འགྱུར། །སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་ཆོས་སྐུ་གཅིག་ཏུ་འདུས་པར་བཀའ་བགྲོས་པའི་དོན། རིན་པོ་ཆེ་ཡོན་ཏན་ཀུན་འབྱུང་གི་རྒྱུད་ལས། ཡེ་ཤེས་རང་ཤར་གྱི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་ཞེ་བདུན་པའོ།། །།དེ་ནས་ཀུན་རིག་སྟོན་པ་ཡིས། །ཡེ་ཤེས་རང་ཤར་རྟོགས་པ་ཡི། །ཉམས་ཀྱི་རིམ་པ་བཀའ་སྩལ་པ། །མཐའ་དབུས་མེད་པའི་རིག་པ་ཡིས། །བློ་ཡི་གཏིང་དུ་གདེང་རྙེད་ཕྱིར། །མཐའ་ནི་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་དང་། །ཡིན་དང་མིན་དང་དག་མ་དག །ཕྱི་དང་ནང་དང་ སྣོད་བཅུད་དང་། །སངས་རྒྱས་དང་ནི་སེམས་ཅན་དང་། །མཐོ་རིས་ངན་སོང་དགེ་དང་སྡིག །འཁོར་བ་མྱ་ངན་བདེ་དང་སྡུག །བཟང་ངན་ཆེ་ཆུང་མཐོ་དམན་དང་། །བསྒོམ་དང་མ་བསྒོམས་ཞེན་མ་ཞེན། །ཡོན་ཏན་སྐྱོན་དང་འགྲིབ་མི་འགྲིབ། །ཕན་དང་གནོད་པ་ལ་སོགས་པའི། །ཐ་སྙད་གཉིས་གཉིས་བསྡུས་པ་ཀུན། །མཐའ་བསལ་དབུ་མ་མི་འགྲུབ་པས། །ཕྱོགས་རེའི་ཞེན་པ་གཞི་ལ་མེད། །མ་ཞེན་བློ་ཡི་འཛིན་པ་བྲལ། །དེ་ཕྱིར་ཆོས་དབྱིངས་མཐའ་དབུས་བྲལ། །དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན། །ཡེ་ནས་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །སྒྲོ་དང་སྐུར་པ་གང་ལ་གདབ། །གང་ཡང་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཤེས་ན། །ཞེན་དང་མ་ཞེན་ལ་སོགས་བྲལ། །གང་དྲན་གཞི་དང་མི་འགལ་ན། །བསྒོམ་དུ་མེད་པའི་གཞི་དང་ཕྲད། །ཞེ་འདོད་མེད་པས་སངས་རྒྱས་ས། །དེ་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན། །ད་ལྟའི་ཤེས་པ་འདི་ཉིད་ལ། །དཔག་དང་གཞལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། །ཅི་ལའང་མི་གནས་ནམ་མཁའ་འདྲ། །ངེས་ལུང་ལྡན་པས་དེ་ལྟར་གོ། །མཐའ་རྣམས་གཞི་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར། །གང་ཡང་མི་སྤང་སྒྲོ་མི་གདགས། །ཞེན་མེད་སྟོང་པར་སྐུར་མི་གདབ། །གང་ཡང་རང་རིག་ཆོས་སྐུ་ལ། །གདམས་ངག་མེད་པའི་མི་རྣམས་ཀྱིས། །མནོས་ཤིང་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་གོལ། །མ་མནོས་དྲན་པ་གོལ་བ་མེད། །དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན། །མཐའ་ཡི་འཛིན་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། །མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་ཉམས་ཀྱི་མཆོག །ཆེད་དུ་མ་བསྒོམས་དོན་དུ་ཟབ། །བསྒོམ་པའི་ཤེས་པ་དཔག་པའི་ཕྱིར། །ཞེ་ལ་མ་མནོས་སྡུག་བསྔལ་བྲལ། །ཚིག་ཏུ་མ་སྨྲས་བརྗོད་ལས་འདས། །དེ་དོན་གོལ་བར་མིང་འདོགས་བཞིན། །རྟོགས་པ་ཤར་ནས་བསྒོམ་མི་དགོས། །ཤེས་པ་གསལ་ལ་ཁ་དོག་མེད། །རང་ཡན་བཞག
Chinese
二者。四根识蕴为法身一。以六者区分，则断绝歧途。佛陀之心与瑜伽士之心，知为一体则无二。因遍计无明恒常空，故无畏惧，不会堕落。身不离而转为佛陀。诸佛之意汇集为一法身，是为商议之义。出自《宝性功德聚续》，宣说智慧自生功德之品，第四十七品。之后，由普明导师，开示智慧自生之证悟，修验之次第。以无边无际之觉性，为于心之深处获得自信之故。边为有无、常断，是与非、净与不净，外与内， 器与情，佛与有情，善趣恶趣、善与恶，轮回涅槃、乐与苦，好坏、大小、高低，修与不修、执着与不执着，功德过失、增与不增，利与害等等。所有二二归纳之名相，因排除边见而中观不成立，故对单方之执着无有根基。不执着，心之执取即解脱。因此，法界无边无际。此亦金刚萨埵谛听。于本初即无有之法性上，于何者安立增益与诽谤？若知任何皆为法性，则远离执着与不执着等等。若所忆念与根本不相违，则与无修之根本相遇。因无希求贪欲而成佛。此亦谛听汇集之精要。于当下之觉性此者上，因超越度量与衡量，故不住于任何处，如虚空。因具足定解之教证，故如是了知。因诸边于根本上无有，故任何亦不舍弃，亦不安立增益。无执着，亦不对空性安立诽谤。任何自性光明法身上，无有口诀之人等，所有受持与作为皆为歧途。未受持之忆念则无有歧途。此亦金刚萨埵谛听。以各种边之执着，知自性为修验之最胜。不特意修持，然于意义上甚深。修持之觉性，为度量之故。于心上未受持，则远离痛苦。未于言语上宣说，则超越言诠。如是于意义上安立歧途之名。证悟生起后则不需修持。觉性明晰而无颜色。自放自任。
English
The two. The four root consciousnesses are one Dharmakaya. By distinguishing these six, one cuts off the wrong paths. The mind of the Buddha and the mind of the yogi, knowing them as one, are non-dual. Because the imputed ignorance is always empty, there is no fear, and one will not fall. Without separating from the body, one transforms into a Buddha. The meaning of deliberating on the fact that the intentions of all Buddhas converge into one Dharmakaya. From the Tantra of the Precious Source of All Qualities, the forty-seventh chapter, which explains the qualities of self-arisen wisdom. Then, by the All-Knowing Teacher, the stages of experience of the realization of self-arisen wisdom were taught. With the boundless and limitless awareness, in order to gain confidence in the depths of the mind. The extremes are existence and non-existence, permanence and annihilation, is and is not, pure and impure, outer and inner, container and contents, Buddha and sentient beings, higher realms and lower realms, virtue and vice, samsara and nirvana, pleasure and pain, good and bad, large and small, high and low, meditation and non-meditation, attachment and non-attachment, qualities and faults, increase and decrease, benefit and harm, and so on. All the terms that are summarized in pairs, because the middle way is not established by eliminating the extremes, therefore there is no basis for attachment to one side. Without attachment, the mind's grasping is liberated. Therefore, the Dharmadhatu is boundless and limitless. Also, Vajrasattva, listen. On the Dharma nature that has never existed from the beginning, on what should one impose superimposition and slander? If one knows that anything is Dharma nature, then one is free from attachment and non-attachment, and so on. If what is remembered does not contradict the ground, then one meets the ground of non-meditation. Because there is no desire or craving, one becomes a Buddha. Also, listen to the essence of the collection. On this very present awareness, because it transcends measurement and estimation, it does not abide anywhere, like the sky. Because it possesses definitive scriptural authority, understand it in this way. Because all extremes do not exist on the ground, therefore one does not abandon anything, nor does one impose superimposition. Without attachment, one does not impose slander on emptiness. On any self-aware Dharmakaya, people without instructions, all their acceptance and actions are wrong paths. Unaccepted remembrance has no wrong path. Also, Vajrasattva, listen. With various attachments to extremes, knowing the characteristics is the best of experience. Without intentionally meditating, it is profound in meaning. The awareness of meditation is for the sake of measurement. Without accepting it in the mind, one is free from suffering. Without speaking in words, one transcends expression. Thus, one establishes the name of the wrong path in meaning. Once realization arises, there is no need to meditate. Awareness is clear and has no color. Leave it as it is.