Tibetan
ཅད་ཀྱིས་བཅིང་བ་ཡིན་པས་ན། དེ་ལ་ཉོན་མོངས་གཟེབ་ཡོད་འཆིང་བ་ཡོད། །འདི་ལྟ་བུ་འདི་ནི་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་དབུ་མ་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ན་ཡང་ལས་ཏེ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཤིས་ཀ་དག་གི་ངང་དུ་ཡེ་སྟོང་རྩ་བ་བྲལ་བས་གཞི་འཛིན་པ་དང་བྲལ། རང་རིག་ཟང་ཐལ་རྗེན་པར་སྩོལ་ སྒྲུབ་ཀྱི་སྒྲོག་ལས་གྲོལ་བས་ལམ་གྱི་གོ་རིམ་འགག །ཐམས་ཅད་ཡེ་གྲོལ་དུ་ཤེས་པས་བསྒྲུབ་བྱའི་འདོད་པ་མེད་པས་འབྲས་བུ་ཞེ་འདོད་ཟད་པས་ན། གཞི་བྲལ་ལམ་འགག་འབྲས་བུ་ཞེ་འདོད་ཟད། ཆོས་ཟད་ཀྱི་རིག་པ་མཚོན་བརྗོད་ལས་འདས་ཏེ་ཐེག་པའི་ཚིག་གིས་ཇི་བཞིན་པ་མཚོན་མི་ནུས་ཤིང་ཕྱོགས་རེ་ནས་གཞལ་ན་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཐད་པས་ཐེག་པ་དང་གྲུབ་མཐའི་ལྟ་གྲུབ་ལ་མཆོག་དམན་གྱི་འདོད་ཞེན་དང་བྲལ་བས་ན། ཐེག་པར་འདོད་ཞེན་རྡུལ་ཙམ་མི་གནས་པ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་རང་རིག་ཟང་ཐལ་དུ་རྟོགས་པས་རྣམ་རྟོགས་ཐམས་ཅད་ཤར་གྲོལ་དུས་མཉམ་དུ་དག་སྟེ་ཆུ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་ལྟར་སྐད་ཅིག་གིས་ཞིག་པས་ལས་མི་གསོག་པས་ན་དེ་ལ་ལས་མེད། ལས་མི་གསོག་པའི་ལྟ་སྣང་གི་རྟོག་པ་ཆགས་སྡང་ལྟར་སྣང་ཡང་དེའི་ཕན་གནོད་གང་ཡང་མེད་པས་ན་རྣམ་སྨིན་གོས་པ་མེད། འཁོར་བ་མེད་སྣང་དུ་ཤེས་པས་སྲིད་པའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་ཤིང་སྐུ་གསུམ་ལམ་སྣང་དུ་རྫོགས་པས་ཞི་བ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་མི་ལྟུང་བས་ན་སྲིད་ཞིར་མི་གནས། ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ངང་དུ་གཉུག་མ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པས་ནམ་མཁའི་ངང་དུ་གྲོལ། ཕྱི་ཡུལ་འབྲུལ་བའི་སྣོད་བཅུད་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྟོང་གཟུགས་སྒྱུ་མའི་རྣམ་པར་ཤར་བས་ན་ཡུལ་གྱི་མཁའ་ལ་རིག་རྩལ་སེམས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་ཡད་ཡུད་དུ་འཕྱོ་བ་ཡང་ཤར་གྲོལ་རྒྱུན་མི་ སངས་རྒྱས་ཉིད་དེ་གཞན་ལས་མ་ཐོས་པར་རང་ཉིད་སློབ་དཔོན་མེད་པར་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ཏེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དྲངས་པས་ཀྱང་དེ་གཉིས་དགོངས་པ་གཅིག་པར་གསལ་ཞིང༌། གཞན་ཡང་འཇམ་དཔལ་མཚན་བརྗོད་ལས་ཀྱང༌། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་རིས་མེད་པ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། དུས་འཁོར་ལས་ཀྱང༌། །མཆོག་གི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བཤད་པ་དང༌། རྒྱུད་གཞན་ལས་ཀྱང༌། སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་སྔར་སངས་རྒྱས། །ཞེས་བཤད་པ་དང༌། མདོ་པདྨ་དཀར་པོ་ལས་ཀྱང༌། བསྐལ་པ་བྱེ་སྟོང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ། །དེ་ཡི་ཚད་ནི་ནམ་
Chinese
一切都因它而被束缚，因此，它有烦恼的牢笼和束缚。 就像圣者龙树在《中观宝鬘论》中所说的那样：“只要有对蕴的执着，就有对我的执着。 如果有对我的执着，也就会有业。”等等。 在自性清净的状态中，由于本来空性，没有根基，所以脱离了所依。 自明本觉赤裸裸地呈现。 从实修的束缚中解脱，道路的次第便中断。 由于知晓一切本自解脱，没有了所要实修的希求，因此果的欲求也止息。 因而，基脱离，道中断，果的欲求止息。 法尽之觉性超越了言语表达，无法用乘的言辞如实描绘，若从某一方面衡量，一切乘皆合理，因此，对于乘和宗派的见解，没有高下的执着。 对于乘的执着，丝毫也不存在。 像那样的瑜伽士，由于证悟了自明本觉，一切分别念在生起的同时便解脱，如同在水上画画一般，瞬间消逝，因此不积业，所以他没有业。 虽然不积业的见解，看起来像是贪嗔，但对其没有任何利益或损害，因此不受异熟果的束缚。 由于知晓轮回如幻，不住于有边的尽头，并且三身在道显现中圆满，因此不堕入寂灭的一方，所以不住于有寂。 法性如虚空般的境界中，本初无间断，因此在虚空的境界中解脱。 外境显现的一切，如同器情世间，也都是以空性、色相、幻化的形态显现，因此在外境的虚空中，觉性、能力、心识的分别念飘忽不定，也是生起的同时便解脱，持续不断。 佛陀本身，并非从他处听闻，而是自己没有老师，自生的智慧，不可言说的自性，现证圆满成佛，等等引用的这些，也清楚地表明了二者意趣相同。 此外，《文殊真实名经》中也说：“最初的佛陀没有分别。”《时轮金刚》中也说：“殊胜的最初佛陀。”其他续部中也说：“佛陀，佛陀，先前的佛陀。”《妙法莲华经》中也说：“千百万亿不可思议劫，它的量是天空。”
English
Everything is bound by it, therefore, it has the cage and bondage of afflictions. This is as stated by the venerable Nagarjuna in his Precious Garland of the Middle Way: "As long as there is clinging to the aggregates, there is clinging to self. If there is clinging to self, there will also be karma," and so on. In the state of intrinsic purity, because of primordial emptiness, there is no basis, so it is free from a basis. Self-awareness, naked and clear, is bestowed. Liberated from the shackles of practice, the order of the path is interrupted. Since everything is known to be primordially liberated, there is no desire for what is to be practiced, so the desire for the result ceases. Therefore, the ground is free, the path is interrupted, and the desire for the result ceases. The awareness of the exhaustion of phenomena transcends expression, and cannot be truly depicted by the words of the vehicle. If measured from one aspect, all vehicles are reasonable, therefore, there is no attachment to superiority or inferiority in the views of vehicles and philosophical systems. Not even a speck of attachment to vehicles remains. Such a yogi, because of realizing self-awareness, all conceptualizations are purified simultaneously with their arising and liberation, vanishing in an instant like drawing a picture on water, so he does not accumulate karma, therefore he has no karma. Although the appearance of non-accumulation of karma seems like attachment and aversion, it has no benefit or harm to him, therefore he is not bound by the ripening of karma. Since he knows samsara as illusory, he does not abide at the end of existence, and since the three kayas are perfected in the manifestation of the path, he does not fall to one side of peace, so he does not abide in existence or peace. In the state of suchness, like the sky, the innate is uninterrupted, therefore he is liberated in the state of the sky. All appearances of the outer world, like the container and its contents, also arise as emptiness, form, and illusion, therefore in the sky of the outer world, the conceptualizations of awareness, ability, and mind flutter about, but they also arise and liberate continuously. The Buddha himself, not having heard it from others, but himself without a teacher, the self-arisen wisdom, the inexpressible nature, manifestly and completely awakened, and so on, these quotations also clearly show that the two have the same intention. Furthermore, the Manjushri Namasamgiti also says: "The first Buddha is without distinctions." The Kalachakra also says: "The supreme first Buddha." Other tantras also say: "Buddha, Buddha, the former Buddha." The White Lotus Sutra also says: "Millions of billions of incalculable kalpas, its measure is the sky."
Tibetan
ཡང་མེད་པ་ནས། །བྱང་ཆུབ་མཆོག་རབ་དེ་ནི་ངས་རྙེད་དེ། །ང་ནི་རྟག་ཏུ་ཆོས་ཀྱང་རབ་འཆད་དོ། །ཞེས་པ་འདི་དག་ཀྱང་མི་མཐུན་པ་མེད་པར་གནད་གཅིག་པ་ཡིན་པས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་ལ་འགལ་འདུ་ཁོ་ན་སེམས་པར་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ནའང་འོག་མ་འོག་མས་ཕྱོགས་ཙམ་ལས་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པས་གོང་མ་གོང་མར་དེ་ལས་ཞལ་གསལ་ཞིང་ཞིབ་པའི་ཁྱད་ཆོས་བཞག་ཏུ་ཡོད་པའང་རྟོགས་དགོས་ཤིང༌། །དེར་མ་ཟད་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་འཁོར་འདས་ཀྱི་གཞི་དང༌། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་ཁམས་གཉིས་ཀྱང་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་ནམ་ཡང་བསམ་པར་མི་བྱ་ཞིང༌། ལྡོག་ ཆའི་དབང་གིས་དབྱེ་བ། གཞི་སྣང་མཐར་ཐུག་དང་རིག་པ་འོད་ཀྱི་ཁང་པར་གནས་པ་དང་མི་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་ཕྲ་རག་གི་ཁྱད་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་ལེགས་པར་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ནི། དེ་ཡང་ལྟ་བ་ཕྱོགས་རེ་ལ་ཞེན་ཆེ་ཞིང་བཟང་ངན་གཉིས་འཛིན་གྱི་སྒྲོག་གིས་བཅིང་པ་དག་འདི་སྐད་ཅེས་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ནི་སྐྱོན་ཀུན་ཟད་ཡོན་ཏན་ཀུན་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་འབའ་ཞིག་པས་གྲོལ་གཞི་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་དེ་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀའི་སྤྱི་གཞིར་བཤད་པ་ནི་ནམ་ཡང་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དབྱིངས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་རང་ངོས་ནས་འཁོར་བའི་འཁྲུལ་སྣང་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཡང༌། དེ་ལས་ཤར་བ་གཞི་སྣང་གི་དུས་ན་རང་ངོ་ཤེས་མ་ཤེས་ལས་གྲོལ་འཁྲུལ་གཉིས་སུ་འབྱུང་བ་ཡིན་པས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སྤྱི་གཞིར་བཤད་པ་ལ་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། ཡིད་བཞིན་མཛོད་རྩ་འགྲེལ་ལས། གཞི་དེ་ཡང་འཁོར་བ་ལ་ལྟོས་པས་རྟེན་གཞི་ནམ་མཁའ་ལྟར་གདོད་མ་ནས་སྟོང་ཞིང༌། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་མེད་པ། ཉི་ཟླ་ལྟར་འོད་གསལ་ཞིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་སྟེ། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གནས་པས་འཕོ་འགྱུར་མེད་པ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ལས་འདས་པས་ངང་གིས་འོད་གསལ་བ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་འདུ་འབྲལ་ མེད་པའི་དབྱིངས་སུ་གནས་པའི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་བརྟེན་པའི་གནས་ལུགས་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི་ཞེས་བྱ་སྟེ་འདུས་མ་བྱས་ཤིང་ཡེ་ནས་རྣམ་དག་ཆེན་པོར་གནས་པའོ། །དེ་ཡང་འཁོར་བའི་ཆོས་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་རྟེན་པ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བརྟེན་པ་ནི། ཉི་མཁའི་ངོས་ན་སྤྲིན་ཕུང་བརྟེན་པ་ལྟར། གཞི་ལ་མ་རེག་མ་འབྱར་ལ་དེའི་ངང་ན་གནས་པ་སྟེ། དོན་ལ་རང་བཞིན་མེད་པས་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་མ་གྲུབ་བཞིན་དུ
Chinese
又从无有中，我已证得最胜菩提，我则恒常善说正法。这些也无有不相符之处，要点一致，故不应只认为如来语有矛盾。虽然如此，下下者仅是部分，未能完全圆满，故应了知上上者具有比其更明晰、更详细的特点。不仅如此，如前所说，轮回与涅槃之基，以及如来藏之界，也绝不应视为本体各异，应以反体之角度区分。基现究竟与觉性安住于光明之宫或不安住等细微粗大的特点，也须善为了知。三、遣除对此之诤论：又，那些执着于某一宗见，为二取之锁所束缚者，如是说：胜义之法性如来藏，乃是断尽诸过、圆满诸功德的唯有佛性，故仅是解脱之基，说其为轮回与涅槃二者之共同基，则绝不应理。对此应如是说：法界如来藏，从其自身而言，并非轮回之错觉本自任运成就，然从彼显现，于基现之时，由识与不识自性而生解脱与错乱二者，故说如来藏为共同基，丝毫没有相违之处。如《如意宝藏论》根本释中说：基，其亦观待轮回，故如虚空之所依，从本以来即空寂，自性无我，如日月般光明且任运成就，从无始以来即安住，故无有迁变，超离戏论之边，故自性光明，身与智慧无离无合，于法界中安住之如来藏，乃是轮回与涅槃诸法所依之处，称为义之阿赖耶识，乃是非造作且本自清净大界。又，轮回之法业与烦恼等以无所依之方式而依，如云团依于虚空之表面，不触不染于基，而于彼之自性中安住，然就意义而言，以无自性故，依与所依皆不成立，然
English
Moreover, from nothingness, I have attained the supreme enlightenment, and I will always perfectly explain the Dharma. These statements are also consistent and share the same essential point, so one should not only perceive contradictions in the words of the Sugata. However, the lower ones are only partial and not completely perfect, so it should be understood that the higher ones have the characteristic of being clearer and more detailed than them. Furthermore, as previously explained, the basis of samsara and nirvana, and the realm of the Tathagatagarbha, should never be regarded as having different essences. They should be distinguished from the perspective of opposite aspects. The subtle and coarse characteristics, such as the ultimate ground appearance and whether or not awareness abides in the house of light, should also be well understood. Third, refuting disputes about this: Moreover, those who are strongly attached to one view and bound by the chains of dualistic grasping say this: The ultimate nature of reality, the Tathagatagarbha, is solely the nature of the Buddha, which is the exhaustion of all faults and the perfection of all qualities, so it is only the basis of liberation. It is never reasonable to say that it is the common basis of both samsara and nirvana. To this, it should be said: The Dharmadhatu Tathagatagarbha, from its own perspective, is not such that the illusion of samsara is spontaneously accomplished from the beginning. However, from its arising, at the time of the ground appearance, liberation and confusion arise from knowing or not knowing one's own nature. Therefore, there is no contradiction whatsoever in saying that the Tathagatagarbha is the common basis. As it says in the root commentary of the Wish-Fulfilling Treasury: The ground, which also depends on samsara, is like the basis of space, empty from the beginning, selfless in essence, luminous and spontaneously accomplished like the sun and moon, abiding from beginningless time, therefore unchanging, beyond the limits of elaboration, therefore naturally luminous, the essence of body and wisdom inseparable, the Tathagatagarbha abiding in the Dharmadhatu, is the place upon which the dharmas of samsara and nirvana depend, called the alaya of meaning, which is unconditioned and has always abided as the great purity. Moreover, the laws of samsara, karma, and afflictions depend in a way that is without dependence, just as clouds depend on the surface of the sky. They do not touch or cling to the ground, but abide in its nature. However, in terms of meaning, because there is no self-nature, the dependent and the depended upon are not established, but