Tibetan
ལ་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་གི་སྡིག་པ་འཛད་པས་སྡུག་བསྔལ་སྡིག་པའི་ཕྱག་མར་ཤེས་ནས་དང་དུ་བླང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་བརྟེན་ནས་འཁོར་བ་ལ་ངེས་འབྱུང་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ། དགེ་སྡིག་ལ་བླང་དོར་སོགས་སྐྱེ་བས་སྡུག་བསྔལ་དགེ་བའི་བསྐུལ་མར་ཤེས་ནས་དང་དུ་བླང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ང་རྒྱལ་གྱི་མགོ་གནོན། ཕྲག་དོག་གི་ཟུར་བཅོམ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་དཔལ་འཇོམས། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་སྣ་འདྲེན་པས་སྡུག་བསྔལ་སེམས་ཀྱི་རྒྱན་ཏུ་ཤེས་ནས་དང་དུ་བླང༌། རྒྱུ་མཚན་གསུམ་གྱིས་གནོད་བྱེད་ལ་ཅི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་སྒོམ་སྟེ། སེམས་ཅན་རྨོང་པ་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་དབང་དུ་གྱུར་ནས་རང་ལའང་གནོད་པ་བྱེད་ན་གཞན་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས་སྙམ་དུ་གནོད་བྱེད་སྙིང་རྗེའི་ཡུལ་དུ་བལྟས་ནས་བཟོད་པར་བྱ། དེའང་རང་གི་སྔོན་བྱས་ཀྱི་ལས་དང་འཕྲལ་གྱི་སྤྱོད་ལམ་མི་བཟོབ་པས་བདག་ལ་གནོད་བྱེད་རྣམས་བྱུང་བ་ཡིན་སྙམ་དུ་ལེ་ལེན་ཐམས་ཅད་རང་ལ་བདའ་ཞིང་བཟོད་པ་སྒོམ། དགྲ་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་གི་བཟོད་པའི་ཚོགས་རྫོགས་ཤིང་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པའི་གྲོགས་སུ་འགྱུར་བས་ཕན་འདོགས་པའི་བཤེས་སུ་བསམ་ནས་བཟོད་པར་བྱའོ། །རྒྱུ་མཚན་གསུམ་གྱིས་ཆོས་ཟབ་མོ་ལ་ ངེས་པར་བསམ་ནས་བཟོད་པ་སྒོམ་སྟེ། དོན་དམ་སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་ལ་བསམ་ན་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་བསམ་ནས་བཟོད་པ་སྒོམ། ཀུན་རྫོབ་རྟེན་འབྲེལ་སྒྱུ་མ་ལ་བསམ་ན་ཐམས་ཅད་རྐྱེན་གྱིས་བསྐུལ་བས་གནོད་བྱེད་དང་སྡུག་བསྔལ་རང་དབང་མེད་པ་ལ་བསམ་ནས་བཟོད་པ་སྒོམ། ཟུང་འཇུག་རང་གི་སེམས་ཉིད་ལ་བསམ་ན་ཁོང་ཁྲོ་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་དག་པ་ལ་བསམ་ནས་བཟོད་པ་སྒོམ་པར་བྱའོ། །བཞི་པ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལེ་ལོ་གསུམ་སྤང་བ། མཐུན་ཕྱོགས་སྟོབས་དྲུག་བསྐྱེད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་མི་རྟག་པའི་ལྕགས་ཀྱིས་བསྐུལ་ཏེ་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ལེ་ལོ་སྤང༌། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་དགའ་བ་ལ་བསམ་ནས་བྱ་བ་ངན་ཞེན་གྱི་ལེ་ལོ་སྤང༌། རང་གི་སེམས་གཟིང་བསྟོད་དེ་སྒྱིད་ལུག་གི་ལེ་ལོ་སྤང་ངོ༌། །གཉིས་པ་སྟོབས་དྲུག་ནི། དགེ་བའི་ཕན་ཡོན་དང་སྡིག་པའི་ཉེས་དམིགས་ལ་བསམ་ནས་ཆོས་ལ་མོས་པ་བསྐྱེད་པ་སྦྱོར་བ་མོས་པའི་དཔུང༌། སྙིང་སྟོབས་ཀྱི་དམ་བཅའ་བརྟན་པོས་བརྩམ་པའི་དགེ་རྩ་མཐར་དབྱུང་བ་དངོས་གཞི་བརྟན་པའི་དཔུང༌། འདི་ལ་གསུམ། འཇིག་རྟེན་ན་ཉི་མ་ཤར་བ་ལ་དཔེ་བྱས་ཏེ། བར་ཆད་གཞན་དབང་དུ་མི་གཏོང་བར་རྐྱེན་གྱིས་བརྫི་བ་མེད་པ་དང༌། ཉི་མ་གཅིག་པུར་རྒྱུ་བ་ལ་དཔེར་བྱས་ཏེ་བདག་ཉིད་གཅིག་པུ་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པར་བདུད་སྡེ་ཕམ་པར་བྱས་ནས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པ་དང༌། ཉི་མ་ཀུན་ལ་སྣང་བ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཡེ་ཤེས་སྙིང་ རྗེ་སྨོན་པ་གསུམ་གྱིས་རང་ཉིད་འགྲོ་བའི་ཉེར་འཚོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་སྟེ་མཁའ་མཉམ་གྱི་འགྲོ་དོན་དང་དུ་བླང་བ་དང་གསུམ་ལས་ཀྱི་ང་རྒྱལ། བདག་ཉིད་མཆོག་ཏུ་བལྟས་ཏེ་ལྟུང་བ་ཕྲ་རག་གིས་མ་གོས་པར་བྱ་བ་ནུས་པའི་ང་རྒྱལ། ཉོན་མོངས་རྣམས་དམན་པར་བལྟས་ཏེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཁྱད་དུ་གསོད་པ་ཉོན་མོངས་པའི་ང་རྒྱལ་དང་གསུམ་མོ། །རང་གི་ལེགས་བྱས་དགེ་རྩ་སྒྲུབ་པ་ལ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བར་བསམ་ནས་རྣམ་སྨིན་ལ་རེ་བ་མེད་པར་སྤྲོ་བ་དང་དུ་བླང་བ་ཁྱད་པར་དགའ་བའི་དཔུང༌། རང་ཉིད་སྟོབས་ཉམས་པ་དང་ཧ་ཅང་སྐྱོ་བར་གྱུར་པ་ན་སླར་བྱའི་དོན་དུ་རེ་ཞིག་དོར་བ་གེགས་སེལ་དོར་བའི་དཔུང༌། དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱི་སྒོ་ནས་ཉོན་མོངས་འཇོམས་པའི་བྱ་བ་ལྷུར་བླང་ནས་སྤང་བྱ་འཇོམས་པ་ལྷུར་ལེན་གྱི་སྟོབས། རང་གི་སྒོ་གསུམ་ལ་དབང་བསྒྱུར་ཏེ་བག་ཡོད་ཀྱི་གཏམ་དྲན་པས་བསླབ་བྱ་ཀུན་ལ་རང་དབང་གིས་སློབ་པ་དབང་བསྒྱུར་གྱི་སྟོབས་དང་སྟོབས་དྲུག་གོ །ལྔ་པ་བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསམ་གཏན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤངས་པ་དང༌། ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པ་ཡིད་ལ་བྱ་བ་གཉིས། དང་པོ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤང་བ་ལ་གཉིས། འཇིག་རྟེན་སྤང་བ་དང༌། རྣམ་རྟོག་དོར་བ་གཉིས། དང་པོ་འཇིག་རྟེན་སྤང་བ་ནི། རང་གི་ཕ་མ། གཉེན་བཤེས། འཁོར་གཡོག་ལ་སོགས་ནང་སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་ལ་ཆགས་ནས་དེ་དག་གི་དབང་དུ་གྱུར་ན་རང་གི་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་འཇོག་པར་མི་འགྱུར་བས་དེ་དག་དང་འབྲེལ་ འདྲིས་འདུ་འཛི་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགོན་པ་དབེན་པ་ལ་སོགས་པར་རང་ཉིད་གཅིག་པུར་གནས། དེར་ཡང་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི། བསྟོད་པ་དང་སྙན་གྲགས། འཕྲལ་དགོས་ཀྱི་ཡོ་བྱད་སོགས་ལ་ཆགས་ནས་དེ་དག་དོན་དུ་གཉེར་ན་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པས་ཐམས་ཅད་ལ་རེ་དོགས་བཅད་དེ་གང་བྱུང་དེས་ཆོག་ལ་བསླབ། གཉིས་པ་རྣམ་རྟོག་དོར་བ་ནི། ལུས་དབེན་པར་གནས་ཤིང་ཧ་ཅང་ཡོ་བྱད་སོགས་དོན་དུ་མི་གཉེར་ཡང་སེམས་འདོད་པའི་དབང་དུ་གྱུར་ན་བསམ་གཏན་རྣལ་མ་རྒྱུད་ལ་མི་སྐྱེ་ཞིང་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་མི་ནུས་པས་དེ་དག་སྤང་དགོས། ཁྱད་པར་གོང་མའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་པ་ལ་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་ལ་བློ་ལོག་པ་འདི་གལ་ཆེ་བས་རྒྱུ་བསྒྲུབ་པར་དཀའ་བ
Chinese
依靠痛苦来清净我的罪业，认识到痛苦是罪业的鞭子，从而乐于接受。依靠痛苦，对轮回生起厌离心，对众生生起慈悲心。因为生起对善恶的取舍等，认识到痛苦是善行的鞭策，从而乐于接受。痛苦能压低傲慢的头，摧毁嫉妒的角落，消灭贪欲的光彩，引导成就的到来，因此认识到痛苦是心的庄严，从而乐于接受。以三个理由修安忍，对损害者不以为意：众生愚昧，被烦恼所控制，对自己也会造成损害，更何况是对他人呢？这样想着，将损害者视为慈悲的对象，从而安忍。而且，因为自己的前世之业和当下的行为不端正，才会有损害者出现，这样想着，将所有的责备都归于自己，从而修安忍。依靠敌人，我的安忍资粮得以圆满，并且会成为菩提行助伴，因此将敌人视为饶益的善知识，从而安忍。 以三个理由对甚深之法 निश्चित (藏文：ངེས་པར།，梵文天城体：निश्चित，梵文罗马拟音：niścita，汉语字面意思：确定) 思维，从而修安忍：思维胜义谛空性无有戏论时，思维能损害者和所损害者都无自性，从而修安忍；思维世俗谛缘起如幻时，思维一切都是由因缘所推动，能损害者和痛苦都无自主，从而修安忍；思维双运自己的心性时，思维嗔恨在无有根基、断绝根本的状态中清净，从而修安忍。 第四，精进波罗蜜多。其中分二：断除不顺品三种懈怠，生起顺品六种力量。第一，以无常的铁钩策励，断除无所事事的懈怠；思维正法的喜悦，断除耽著恶事的懈怠；提升自己的心力，断除怯弱的懈怠。 第二，六种力量是：思维善行的利益和罪恶的过患，从而生起对法的信心，这是加行信力之军；以坚定的勇气立下誓言，将所开始的善根坚持到底，这是正行坚固力之军。这又分为三：以世间太阳升起为例，不让障碍左右，不被违缘所动摇；如同太阳一般
English
Relying on suffering to purify my sins, recognizing suffering as the whip of sin, I gladly accept it. Relying on suffering, I develop renunciation towards samsara and compassion towards sentient beings. Because of arising discrimination between good and evil, recognizing suffering as the spur to virtue, I gladly accept it. Suffering suppresses the head of arrogance, destroys the corners of jealousy, extinguishes the splendor of desire, and guides the arrival of accomplishments. Therefore, recognizing suffering as the adornment of the mind, I gladly accept it. With three reasons, cultivate patience, not minding the harm-doer: Sentient beings are ignorant, controlled by afflictions, and will cause harm to themselves, let alone to others? Thinking this way, regard the harm-doer as an object of compassion, and thus practice patience. Moreover, because of my own past actions and improper present conduct, harm-doers appear. Thinking this way, attribute all blame to myself, and thus cultivate patience. Relying on enemies, my accumulation of patience is perfected, and they become companions on the path to enlightenment. Therefore, regard enemies as beneficial friends, and thus practice patience. With three reasons, contemplate the profound Dharma निश्चित (Tibetan: ངེས་པར།, Devanagari: निश्चित, Romanized Sanskrit: niścita, Literal Chinese meaning: certain), and thus cultivate patience: When contemplating the ultimate truth of emptiness free from elaboration, contemplate that both the harm-doer and the harmed lack inherent existence, and thus cultivate patience; When contemplating the conventional truth of dependent origination as illusion, contemplate that everything is driven by conditions, and both the harm-doer and suffering lack autonomy, and thus cultivate patience; When contemplating the union of the two truths as one's own mind, contemplate that anger is purified in a state of being without foundation and severed from its root, and thus cultivate patience. Fourth, the perfection of diligence. It is divided into two: abandoning the three opposing factors of laziness, and generating the six supporting factors of strength. First, urged on by the iron hook of impermanence, abandon the laziness of inactivity; contemplating the joy of the sacred Dharma, abandon the laziness of attachment to evil deeds; uplift your own mind, and abandon the laziness of discouragement. Second, the six strengths are: contemplating the benefits of virtue and the faults of sin, thereby generating faith in the Dharma, this is the army of effort and faith; with firm courage making vows, persevering in the virtuous roots that have been started to the end, this is the army of steadfastness in the main practice. This is further divided into three: taking the rising of the sun in the world as an example, not allowing obstacles to dominate, not being shaken by adverse conditions; like the sun
Chinese
就像犀牛角一样作为比喻，独自不依赖其他，战胜魔众而成就圆满菩提；如同太阳照耀一切，菩提萨埵的智慧、慈悲和愿望三者加持自身成为众生的资粮，承担如虚空般的利益众生之事，这是三种事业的慢。视自己为殊胜，不被细微粗大的堕落所染污，这是能够做到的慢。视烦恼为低下，特别压制不顺之品，这是烦恼的慢，以上是三种慢。想到极其欢喜成办自己的善行功德之根本，不期待异熟果报而欢喜接受，这是特别欢喜的军队。当自己力量衰弱且非常沮丧时，为了再次成办（善业）而暂时放弃，这是遣除障碍放弃的军队。通过正念和正知，努力进行摧毁烦恼的事业，从而摧毁应断之品，这是努力接受的力量。自在地控制自己的身语意三门，以正念忆持谨慎之语，自主地学习一切应学之处，这是控制的力量，以上是六种力量。第五，关于禅定波罗蜜多，有舍弃禅定的违品和作意止观的对境两种。首先，舍弃违品有两种：舍弃世间和舍弃分别念。第一，舍弃世间：如果对自己的父母、亲友、眷属等有情众生执着，并受其支配，自己的心就无法专注一处，因此要舍弃与他们的交往和喧嚣，独自住在寂静的寺庙等处。在那里，如果又执着于利养、恭敬、赞颂和名声，以及眼前所需的物品等，并为之奔波，就会障碍正确的道路，因此要断除一切希望和疑虑，满足于所拥有的一切并努力学习。第二，舍弃分别念：即使身体住在寂静处，也不追求很多财物等，但如果心受欲望支配，就无法在相续中生起真实的禅定，也无法专注，因此必须舍弃这些。特别是，为了获得殊胜的上等禅定，厌离欲望的贪着非常重要，因为成办此因非常困难。
English
Like the horn of a rhinoceros, using it as an example, one alone, not relying on others, defeats the hordes of demons and accomplishes perfect enlightenment. Like the sun illuminating all, the wisdom, compassion, and aspiration of a Bodhisattva bless oneself as sustenance for beings, undertaking the task of benefiting beings as vast as space. These are the three prides of action. Viewing oneself as supreme, not being tainted by subtle or gross downfalls, this is the pride of being able to do. Viewing afflictions as inferior, especially suppressing unfavorable factors, this is the pride of afflictions. These are the three prides. Thinking of being extremely delighted in accomplishing one's own virtuous deeds and roots of merit, without expecting fruition, joyfully accepting, this is the army of special joy. When one's own strength is weakened and one becomes very discouraged, temporarily abandoning (the task) in order to accomplish it again, this is the army of abandoning to dispel obstacles. Through mindfulness and awareness, diligently engaging in the activity of destroying afflictions, thereby destroying what should be abandoned, this is the strength of diligent acceptance. Freely controlling one's own three doors of body, speech, and mind, remembering cautious words with mindfulness, independently learning all that should be learned, this is the strength of control. These are the six strengths. Fifth, regarding the perfection of meditation, there are two: abandoning the opposing factors to meditation and focusing the mind on the object of calm abiding. First, abandoning the opposing factors has two aspects: abandoning the world and abandoning conceptual thoughts. First, abandoning the world: if one is attached to one's own parents, relatives, friends, retinue, and other sentient beings, and is controlled by them, one's mind will not be able to focus on one point. Therefore, one must abandon association and busyness with them and dwell alone in secluded monasteries and other places. Even there, if one is attached to gain, respect, praise, and fame, as well as immediately needed items, and strives for them, it will obstruct the correct path. Therefore, one must cut off all hope and doubt, be content with whatever one has, and strive to learn. Second, abandoning conceptual thoughts: even if the body dwells in a secluded place and does not pursue many possessions, if the mind is controlled by desire, genuine meditation will not arise in the mindstream, and one will not be able to concentrate. Therefore, one must abandon these. In particular, in order to attain superior higher concentrations, turning away from attachment to desire is very important, because accomplishing this cause is very difficult.