Tibetan
ལ་ཕྲག་དོག་བྱས་པར་བསྒོམ་པ་ལ་ཡང་འདི་ལྟ་བུའི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་ན་གཞན་ལ་ཕྲག་དོག་བྱེད་པ་ག་ལ་འཐད་ཅེས་ཕྲག་དོག་རང་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་དང་མཉམ་པ་ལ་བལྟས་ནས་འགྲན་སེམས་སྒོམ་པ་ཡང་བདག་དང་མཉམ་པའི་དགྲའི་གནས་སུ་རང་ཉིད་བཞག་རང་གི་གནས་སུ་དགྲ་དེ་བཞག་ལ་དགྲ་དེས་ཕྱོགས་མཐའ་དག་གི་སྒོ་ནས་བདག་ལ་འགྲན་པར་བསྒོམ་མོ། །བསྒོམ་དེ་གྲོལ་ན་འདི་ལྟ་བུའི་བསམ་པ་འབྱུང་སྟེ། རང་དགྲར་བསྒོམ་ནས་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་དང་འགྲན་སེམས་བྱས་པར་བསྒོམ་པ་ལ་ཡང་འདི་ལྟ་བུའི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་ན། གཞན་ལ་གནོད་པ་དང་འགྲན་སེམས་བྱར་ག་ལ་རུང་སྙམ་ནས་འགྲན་སེམས་རང་ཞིར་འགྱུར་རོ། །ཡང་དེ་བཞིན་ང་རྒྱལ་བསྒོམ་པ་ཡང་རང་བས་དམའ་བའི་གནས་སུ་བདག་ཉིད་བཞག །རང་གི་གནས་སུ་རང་བས་དམའ་དེ་བཞག་ལ་གཞན་མཐོ་བ་དེས་རང་དམའ་བ་དེ་ལ་རིགས་དང་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ང་རྒྱལ་བྱེད་དུ་གཞུགས། བསྒོམ་དེ་ཚར་བ་ན་བདག་ལ་གཞན་གྱིས་ང་རྒྱལ་བསྒོམ་པ་ན་འདི་ལྟ་བུའི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་ན་དེའི་ཕྱིར་བདག་གི་གཞན་ལ་ང་རྒྱལ་བྱར་ག་ལ་རུང་སྙམ་དུ་ང་རྒྱལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་དག་གི་དོན་ཞིབ་ཏུ་སྤྱོད་འཇུག་ནས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་བཞིན་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱའོ། །དེ་ཙམ་བསྒོམ་པར་མི་ནུས་པས་བསྡུས་ཏེ་བསྒོམ་པར་འདོད་ན། རིན་ ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། བདག་ལ་དེ་དག་སྡིག་སྨིན་ཞིང༌། །བདག་བདེ་མ་ལུས་དེར་སྨིན་ཤོག །ཇི་སྲིད་སེམས་ཅན་འགའ་ཞིག་ཀྱང༌། །གང་དུ་མ་གྲོལ་དེ་སྲིད་དུ། །དེ་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པ་ཡི། །བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ཀྱང་གནས་གྱུར་ཅིག །དེ་སྐད་བརྗོད་པའི་བསོད་ནམས་འདི། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་གཟུགས་ཅན་འགྱུར། །གངྒའི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱིས་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཁམས་སུ་ཤོང་མི་འགྱུར། །འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས། །གཏན་ཚིག་ཀྱང་ནི་འདི་ལ་སྣང༌། །ཞེས་བྱ་བ་དང༌། སྤྱོད་འཇུག་ལས། །འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་གང་ཅི་ཡང་རུང༌། །དེ་ཀུན་བདག་ལ་སྨིན་གྱུར་ཅིག །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་བ་ཡིས། །འགྲོ་བ་བདེ་ལ་སྤྱོད་པར་ཤོག །ཅེས་བྱ་བའི་དོན་སྒོམ་ཞིང་ངག་ཏུའང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བདག་གཞན་མཉམ་བརྗེ་སྒོམ་ཚུལ་ནི། འཇམས་དབྱངས་ས་པཎ་གྱི་གསུང་ལས་བྱུང་བ་ལྟར་བཀོད་པ་ཡིན་ལ། འགྲེལ་པ་རྣམས་ལས་འདི་དང་སྒོམ་ཚུལ་ཅུང་མི་འདྲ་ཙམ་སྣང་ཡང་རང་གི་བློ་ལ་གང་བདེ་ལྟར་བསྒོམས་པར་བྱའོ། །དྲུག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་བ་དེ་
Chinese
如果观想自己被嫉妒所困扰也会产生这样的痛苦，那么怎么能去嫉妒别人呢？这样嫉妒心自然就会平息。同样，观想自己与他人平等而生起竞争心时，也是将自己置于与自己平等的敌人的位置，将敌人置于自己的位置，观想敌人从各个方面与自己竞争。当观想结束时，就会产生这样的想法：观想自己成为敌人，被他人伤害和竞争也会产生这样的痛苦，那么怎么能去伤害他人和生起竞争心呢？这样竞争心自然就会平息。同样，观想傲慢心时，也是将自己置于比自己低下的位置，将比自己低下的人置于自己的位置，让比自己高的人在种姓和功德等方面对自己卑微的人产生傲慢。当观想结束时，如果他人对我产生傲慢，我就会产生这样的痛苦，因此我怎么能对他人产生傲慢呢？这样傲慢心自然就会平息。这些道理要像《入行论》中所说的那样详细地修持。如果不能修持那么多，想要简略地修持，那么，
English
If contemplating being tormented by jealousy also produces such suffering, how can one be justified in being jealous of others? In this way, jealousy will naturally subside. Similarly, when contemplating competitiveness by viewing oneself as equal to others, one places oneself in the position of an enemy equal to oneself, places the enemy in one's own position, and contemplates the enemy competing with oneself from all directions. When that contemplation is resolved, such a thought arises: If contemplating oneself as the enemy, being harmed and competed with by others, also produces such suffering, then how can one be justified in harming others and generating competitiveness? In this way, competitiveness will naturally subside. Similarly, when contemplating pride, one places oneself in a position lower than oneself, places the one lower than oneself in one's own position, and allows the one higher than oneself to generate pride towards the one lower than oneself in terms of lineage, qualities, and so on. When that contemplation is finished, if others generate pride towards me, I will experience such suffering, therefore how can I generate pride towards others? In this way, pride will naturally subside. These meanings should be practiced in detail as they appear in the Bodhicharyavatara. If one cannot contemplate that much, and wishes to contemplate in brief, then,
Tibetan
ཡུལ་བདག་མེད་ལ་འཇུག་པའོ། །དང་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི། མཉམ་བཞག་གི་དུས་སུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་དང༌། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་ལྟར་བདེན་མེད་དུ་ཤེས་པ་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དེ་ཡུལ་བདག་མེད་ལ་འཇུག་པ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང༌། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྒོམ་པའོ། །དང་པོ་ནི་རྨོངས་པ་རྣམས་ལས་བསོག་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོ་བདག་གམ་གང་ཟག་གམ་སྐྱེས་བུའམ་སེམས་ཅན་ལ་སོགས་པར་གདགས་པའི་གཞི་དེ་ཀ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དང་གཅིག་པ་ཡིན་ནམ། ཐ་དད་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ། བེམ་པོ་ཞིག་ཡིན་ནམ། ཤེས་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ། རྟག་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ། མི་རྟག་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ་སྙམ་པ་ལ་སོགས་རིགས་པ་དུ་མས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པ་བློ་འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་བདག་མེད་ལ་བདག་དང༌། གཞན་མེད་ལ་གཞན་དུ་བཟུང་བ་མ་གཏོགས་དོན་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པའི་བདག་གམ་སེམས་ཅན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ཐག་བཅད་དོ། །གཉིས་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་སྒོམ་པ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་བཞི་ལས། དང་པོ་ལུས་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ནི། འདི་ལྟར་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་གི་སེམས་ལ་སྣང་ཞིང་སེམས་ཀྱིས་བཏགས་པ་མ་གཏོགས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ལ། སེམས་དེ་ཉིད་ཀྱང་ལུས་ལ་བརྟེན། ལུས་ཀྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པས་ན་ལུས་ལ་བརྟགས་པར་བྱ་སྟེ་ལུས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡན་ལག་ཚོགས་པ་འདི་དག་དང་གཅིག་གམ་ཐ་དད་ངམ་ལུས་དེ་དང་པོ་གང་ནས་བྱུང་བ་ཡིན། བར་དུ་ད་ལྟ་གར་གནས། མཐར་གར་འགྲོ་སོགས་བརྟགས་ལ་ལུས་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་ལ་མཉམ་པར་བཞག །ཡང་ལུས་ལ་ཞེན་པ་སྐྱེས་ན་རང་གཞན་གྱི་ལུས་མི་གཙང་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་སོགས་སུ་བསྒོམ་ལ་ལུས་ཀྱི་ཞེན་པ་སྤང་ ངོ༌། །གཉིས་པ་ཚོར་བ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ནི། ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་འདི་དག་ནི་སྲེད་ལེན་སོགས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིན་པས་སེམས་དང་གཅིག་གམ་ཐ་དད་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟགས་ལ་ཚོར་བ་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་སྒོམ་ཞིང་གཞན་ཚོར་བ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་དང་སྙིང་པོ་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་སྒོམ་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་སེམས་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ནི། ཚོགས་དྲུག་གིས་བསྡུས་པའི་སེམས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རིགས་རྒྱུན་འདི་ཉིད་སྔ་ཕྱི་དང་བཟང་ངན་ལ་སོགས་པ་དུ་མར་སྣང་བ་འདི་རྣམས་གཅིག་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ། ཐ་དད་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ། དགའ་དང་མི་དགའ། དད་དང་མ་དད། ཆོས་དང་ཆོས་མིན། དགའ་སྡུག་ཆགས་སྡང་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་སེམས་འདི་དག་གཅིག་ཡིན་ནམ། ཐ་ད
Chinese
是进入无我之境。第一，智慧的体性是：在入定的时候，了知一切法为空性；在后得位的时候，了知如幻如梦般无有真实，这便是智慧的体性。第二，是进入无我之境： 修习人无我和法无我。第一，对于愚昧者来说，所积聚者和感受果报者，是补特伽罗，或者人，或者士夫，或者有情等等所安立的所依，那个所依与身语意三者是一体呢？是各异的呢？是物质呢？是意识呢？是常恒呢？是无常呢？像这样用多种理路来观察和分析，由于心识错乱的影响，将无我执为有我，将无他执为有他，除了这些之外，从意义的自相成立的角度来说，没有丝毫的我和有情可以确定。第二，修习法无我，从四念住开始。第一，身念住是：像这样，包含显有世间和轮回涅槃的一切法，也只是在自己的心中显现，并且只是由心所安立，除此之外没有丝毫。而心本身也依赖于身体，并且受身体的支配，因此要对身体进行观察，所谓的身体，是与这些肢体的集合是一体还是各异？或者身体最初是从哪里产生的？中间现在在哪里存在？最终将去向哪里？等等进行观察，并且安住于身体无自性的意义上。此外，如果对身体产生执着，就要观修自己和他人的身体是不净的，如幻如梦等等，从而舍弃对身体的执着。 第二，感受念住是：这些苦乐的感受，是贪爱等一切烦恼的根本，因此要观察其与心是一体还是各异等等，并且修习感受无自性的意义，并且观修其他一切感受都是痛苦和没有实义等等。第三，心念住是：由六聚所包含的心识的相续，显现为前后和好坏等等多种，这些是一体的呢？是各异的呢？喜欢和不喜欢，信仰和不信仰，佛法和非佛法，喜悦和悲伤，贪恋和嗔恨等等显现的心，这些是一体的呢？是各
English
It is entering the realm of egolessness. First, the nature of wisdom is: during meditative equipoise, knowing all phenomena to be emptiness; in the post-meditation state, knowing them to be unreal like illusions and dreams, this is the nature of wisdom. Second, it is entering the realm of egolessness: Cultivating the egolessness of persons and the egolessness of phenomena. First, for those who are ignorant, the basis upon which the accumulator and the experiencer of results are designated as the self, or the person, or the individual, or the sentient being, etc., is that basis one with the three doors of body, speech, and mind? Is it different? Is it material? Is it consciousness? Is it permanent? Is it impermanent? Like this, examining and analyzing with various reasonings, due to the influence of mental confusion, one grasps at self where there is no self, and grasps at other where there is no other. Apart from these, from the perspective of the self-established nature of meaning, there is not even a little self or sentient being that can be determined. Second, cultivating the egolessness of phenomena begins with the four mindfulnesses. First, the mindfulness of body is: like this, all phenomena included in samsara and nirvana, which are apparent existences, also appear only in one's own mind, and are only designated by the mind. Apart from this, there is not even a little. And the mind itself also relies on the body, and is under the control of the body. Therefore, one should examine the body. Is the so-called body one with or different from this collection of limbs? Or where did the body originally come from? Where does it currently exist in the middle? Where will it ultimately go? And so on, examine and abide in the meaning of the body's lack of inherent existence. Furthermore, if attachment to the body arises, one should contemplate the impurity of one's own and others' bodies, like illusions and dreams, etc., and thereby abandon attachment to the body. Second, the mindfulness of feelings is: these feelings of pleasure and pain are the root of all afflictions such as craving and grasping. Therefore, one should examine whether they are one with or different from the mind, etc., and cultivate the meaning of the egolessness of feelings, and contemplate that all other feelings are suffering and without essence, etc. Third, the mindfulness of mind is: this continuum of consciousness, the mind, which is included in the six aggregates, appears in many ways such as before and after, good and bad, etc. Are these one? Are they different? Liking and disliking, faith and lack of faith, Dharma and non-Dharma, joy and sorrow, attachment and aversion, etc., are these minds that appear one? Are they diffe
Tibetan
ད་པ་ཞིག་ཡིན་ལ་སོགས་པར་བརྟགས། གཅིག་ཡིན་ན་སེམས་གཅིག་ལ་དགའ་སྡུག་དང་ཆགས་སྡང་ལ་སོགས་དུ་མར་སྣང་བའི་རྒྱུ་ཅི་ཡིན་བརྟགས། དེ་དག་གནས་སྐབས་རྐྱེན་གྱི་དབང་གིས་བྱུང་བ་ཡིན་སྙམ་ན། རྐྱེན་ཅུང་ཟད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་བསྒྱུར་ཞིང་ཡུལ་གང་དང་མ་འཕྲད་པའི་སེམས་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག །དེ་ཡོད་པ་ཞིག་གམ། མེད་པ་ཞིག་གམ། རྟག་པ་ཞིག་གམ། མི་རྟག་པ་ཞིག་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པ་དུ་མས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བརྟགས་ལ་སེམས་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པོ། །བཞི་པ་ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ནི། དེ་ལྟར་ལུས་ཚོར་སེམས་གསུམ་ལས་གཞན་པའི་འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་་ འདུས་མ་བྱས་གསུམ་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ན་རང་བཞིན་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་རོལ་པས་ཆགས་བདུན་སྤང་བའི་སྤྱོད་པ་རྒྱ་མཚོ་ལ་བསླབ་ཅིང༌། དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་ཤེས་པས་གང་ལ་ཡང་ཞེན་པ་མེད་པར་ཉམས་སུ་བླང་ངོ༌། །འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྨན་གཅིག་པུ། །བདེ་བ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་གནས། །བསྟན་པ་རྙེད་དང་བཀུར་སྟི་དང༌། །བཅས་ཏེ་ཡུན་རིང་གནས་གྱུར་ཅིག །ཅེས་པ་འདིའང་ཨ་བུ་ཧྲལ་པོས་སྨྲས་སོ། །དགེའོ། །བཀྲ་ཤིས། ། སྤྱོད་འཇུག་སྒོམ་རིམ་རབ་གསལ་ཉི་མ།
Chinese
因此，要对诸如此类的问题进行考察。如果心是一个，那么为何一个心中会显现出喜悦、悲伤、贪恋、憎恨等多种情绪？如果认为这些是暂时由因缘所生，那么，对于未曾被任何因缘所改变，也未曾与任何对境相遇的心，其自性又是怎样的呢？它是存在的吗？是不存在的吗？是常恒的吗？是无常的吗？要反复多次地进行诸如此类的考察，从而确立心是无根无基的。第四，安住于法念住：如是，除了身、受、心三者之外，由意识、行（或作“造作”）、非复合三者所涵盖的一切法，也都是从因、缘、相互依存中产生的，因此，要确立其自性并非真实存在的空性，远离一切戏论之边。在世俗层面，要学习如幻如梦般的嬉戏，舍弃七种贪执的行持大海；在胜义层面，要了知一切法自性成立的微尘许也不存在，从而对任何事物都不执着地进行修持。 众生痛苦唯一药， 一切安乐生起处， 教法利养与恭敬， 伴随长久住世愿。 这段话也是阿布·哈拉波所说。吉祥！ 《入行论》禅修次第极明之日光。
English
Therefore, examine such questions as these. If the mind is one, then what is the cause for the appearance of many emotions such as joy, sorrow, attachment, and hatred in a single mind? If it is thought that these arise temporarily due to circumstances, then what is the nature of the mind itself that has not been changed by any circumstance and has not encountered any object? Does it exist? Does it not exist? Is it permanent? Is it impermanent? Examine such questions repeatedly and establish that the mind is without foundation or root. Fourth, the establishment of mindfulness of the Dharma: Thus, all dharmas encompassed by consciousness, formations (or "fabrications"), and the unconditioned, which are other than the three—body, feeling, and mind—are also born from causes, conditions, and interdependence. Therefore, establish that their nature is emptiness, not truly existent, and free from all extremes of elaboration. On the conventional level, study the ocean of practices of abandoning the seven attachments through illusory, dreamlike play; on the ultimate level, practice without attachment to anything, knowing that not even a particle of all dharmas is inherently established. The only medicine for the suffering of beings, The source of all happiness, May the teachings, along with gain and respect, Remain long in this world. This was also spoken by Abu Halepo. Auspicious! The Extremely Clear Sunlight on the Stages of Meditation in the Bodhisattvacharyavatara.