Tibetan
་གྱི་དབྱེན་བྱུང་བའི་ཚེ་ནའོ། །གང་ལྟར་ཡང་གསོལ་བ་དང་གཉིས་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་གནས་ལ་བློ་མཐུན་པ་དང༌། མཚམས་གཅད་པ་དང་བཅས་པའི་དགེ་སློང་སོགས་དགེ་འདུན་འདུས་ཏེ་གསོ་སྦྱོངས་སྔ་མ་ཚུན་དུ་རང་ལ་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་གང་དྲན་དགེ་སློང་སུ་ཡང་རུང་བ་ལ་ཆོས་བཞིན་དུ་བཤགས་ཤིང་ལྟུང་བ་མ་དག་པ་དང་ཡིད་གཉིས་ཟ་བར་གྱུར་ན་དགེ་སློང་སྡེ་སྣོད་འཛིན་པ་ལ་དྲིས་ནས་ཕྱིར་བཅོས་བྱ་བ་རྣམས་གྲུབ་ནས། གསོལ་བཞི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་དགེ་སློང་གནས་བརྟན་གྱིས་སོ་སོར་ཐར་བའི་མདོ་འདོན་པ་ལ་སོགས་པའོ།། །། དགགས་དབྱེ། ༈ དགགས་དབྱེ་ནི། གླེང་གཞི་མཉན་ཡོད་དུ་ལྗོངས་ཞིག་དུ་དབྱར་གནས་པའི་དགེ་སློང་མང་པོ་ལ་བརྟེན་ཏེ་བཅས་སོ། །དེ་ནི་དབྱར་གནས་ཚར་ནས་བྱ་བ་སྟེ་གཙུག་ལག་ཁང་ཕྱག་དར་དང་ཆག་ཆག་བྱ་བ་སོགས་དང་ཉི་མ་འདི་སྙེད་ནས་དགེ་འདུན་གྱི་དགགས་དབྱེ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་གྲོང་དུ་གོ་བར་བྱ་བ་སྔོན་དུ་སོང་ནས། དགགས་དབྱེ་བྱེད་པའི་དགེ་སློང་བསྐོ་སྟེ་དེ་དང་པོ་རང་ཉིད་ལ་སྤྲོ་བ་དྲི་དེ་ནས་གསོལ་བ་དར་གཉིས་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་བསྐོ་བར་བྱ་ཞིང་བསྐོས་པའི་དགེ་སློང་གིས་འཇགས་མ་བྲིམ་པ་བྱས་ནས་དགེ་སློང་གནས་བརྟན་གྱིས་དགེ་འདུན་གྱི་དགགས་དབྱེ་བྱེད་པར་གསོལ་བ་འབའ་ཞིག་པ་དང་དེ་ནས་ རང་ཉིད་ཀྱི་མཐོང་ཐོས་དོགས་གསུམ་གྱི་དགགས་དབྱེ་བརྗོད་ཅིང་གཞོན་རིམ་ཀྱི་མཐའི་བར་དུ་བྱ་དེ་ནས་དགགས་དབྱེ་བྱེད་པའི་དགེ་སློང་རང་གིས་བྱ། དེ་ནས་དགེ་སློང་མ་དང་དགེ་སློང་མ་དགེ་ཚུལ་ཕ་མའི་བར་གྱི་དགགས་དབྱེ་གྲུབ་ནས་དགགས་དབྱེ་བྱེད་པའི་དགེ་སློང་གིས་དགེ་འདུན་གྱི་དགགས་དབྱེ་མཛད་ལགས་སོ། །ཞེས་བརྗོད་ཅིང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དགགས་དབྱེ་ལེགས་པར་མཛད་ཟིན་ཏོ་སོགས་བརྗོད། ལྟུང་བ་དྲན་ན་ཆོས་བཞིན་ཕྱིར་བཅོས་བྱ་བ་རྣམས་ཏེ་དབྱར་གྱི་ཚེ་དེར་བྱུང་བའི་འགལ་ལྟུང་ཕྱིར་བཅོས་པའི་བྱ་བ་སྟེ་དེ་གྲུབ་འཕྲལ་དབྱར་གྱི་རྙེད་པ་རྣམས་ལེགས་པར་བགོ་བར་བྱེད་པ་སོགས་སོ།། །། དབྱར་གནས། ༈ དབྱར་གནས་ནི། མཉན་ཡོད་དུ་དགེ་སློང་རྣམས་དབྱར་ལྗོངས་རྒྱུ་བ་ལ་ཕྱི་རོལ་བ་རྣམས་འཕྱ་བ་བསལ་བའི་ཕྱིར་བཅས་ཏེ། དེ་ནི་དབྱར་ཟླ་འབྲིང་པོའི་ཚེས་བཅོ་ལྔ་ལ་གཙུག་ལག་ཁང་ཆག་ཆག་བྱ་བ་ལ་སོགས་སྔོན་དུ་སོང་ནས་གསོལ་བ་དང་གཉིས་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་དགེ་སློང་གནས་མལ་གྱི་ཞལ་ཏ་བ་བསྐོས་ཏེ་དེས་ཚུལ་ཤིང་བྲིམ་ནས་གནས་མལ་སྟོབ་པ་དང་ཟླ་བ་ཕྱེད་ཅིང་གནས་མལ་ལ་བརྟགས་པར་བྱ་བ་དང་དགེ་འདུན་ཚོ
Chinese
之时也。总之，以劝请和二事之业，对处所心生欢喜，以及 结界等比丘等僧众聚集，从前行自恣乃至之前，自己有犯戒之处，无论想起什么，都要向任何比丘如法忏悔，如果犯戒未清净，心生疑惑，就要请问持律比丘，完成补救之事后，以四劝请为前行，由比丘长老宣说别解脱经等。 自恣。 自恣者，缘起于舍卫城，因众多比丘在一处安居而制定。即安居结束后之事，如寺院洒扫和修补等事，以及从今日起僧众将行自恣，事先告知村落。选出一位行自恣的比丘，首先询问他是否乐意，然后以劝请二事之业任命，被任命的比丘分发筹码后，由比丘长老劝请僧众行自恣，仅作劝请，然后 各自陈述自己的见闻疑，直至下座比丘为止，然后由行自恣的比丘自己进行。之后，比丘尼和比丘尼、沙弥父母之间的自恣结束后，行自恣的比丘说：僧众已行自恣。众人说：自恣已圆满等。若忆起犯戒，则如法补救，即对安居期间所犯之戒进行补救，此事完成后，立即妥善分配安居所得等。 安居。 安居者，因舍卫城比丘们夏季游行而被外道讥讽，为避免讥讽而制定。即在夏季月中十五日，寺院修补等事先行，然后以劝请和二事之业，任命比丘为房舍执事，由他分发木签，分配房舍，每月两次检查房舍，僧众聚
English
at the time of discord. In any case, through the actions of invitation and two matters, there is agreement in mind with the place, and With the Saṃgha gathered, including monks with boundaries, etc., whatever transgressions one remembers having committed since the previous Uposatha, one should confess according to the Dharma to any monk. If the transgressions are not purified and doubts arise in the mind, one should ask a monk who upholds the Vinaya and complete the necessary remedies. Then, with the four invitations as a preliminary, the elder monk recites the Prātimokṣa Sūtra, and so on. The Pravāraṇā. The Pravāraṇā was established in Śrāvastī because many monks were dwelling in one place during the summer. It is an activity that takes place after the summer retreat, such as sweeping the monastery and making repairs, and announcing in the village that the Saṃgha will perform the Pravāraṇā from this day forward. A monk is appointed to perform the Pravāraṇā, and first, he is asked if he is willing. Then, he is appointed through the actions of invitation and two matters. After the appointed monk distributes the lots, the elder monk invites the Saṃgha to perform the Pravāraṇā, with only the invitation, and then each one states their own Pravāraṇā of seeing, hearing, and doubting, until the last of the junior monks. Then, the monk performing the Pravāraṇā does it himself. After the Pravāraṇā between the nuns and the nuns, and the novice parents, is completed, the monk performing the Pravāraṇā says: The Saṃgha has performed the Pravāraṇā. Everyone says: The Pravāraṇā is completed, etc. If one remembers transgressions, one should remedy them according to the Dharma, that is, remedy the transgressions committed during the summer retreat. Immediately after this is completed, the gains of the summer retreat are properly distributed, and so on. The Summer Retreat. The Summer Retreat was established in Śrāvastī to avoid the criticism of outsiders when monks traveled during the summer. That is, on the fifteenth day of the middle summer month, the repairs of the monastery, etc., are done in advance. Then, through the actions of invitation and two matters, a monk is appointed as the caretaker of the dwelling places. He distributes the wooden sticks, allocates the dwelling places, inspects the dwelling places twice a month, and the Saṃgha gathers.
Tibetan
གས་ནས་སྦྱིན་བདག་ཞལ་ཏ་བ་སྤྱོད་ ཡུལ་གྱི་གྲོང་སོགས་ཀྱང་གོ་བར་བྱ་ཞིང་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱང་ན་བའི་གཡོག་དང་ཆོས་སོགས་ཀྱི་སྐྱབས་ཡོད་པར་ཤེས་ན་དབྱར་གནས་པར་དམ་བཅའོ། །དེ་དམ་བཅས་ནས་དགོས་པ་ཆེན་པོའི་ཕྱིར་ཞག་བདུན་བྱིན་གྱིས་རླབས་ཏེ་འགྲོ་བ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་མཚམས་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཡང་མི་འགྲོ་བས་གནས་པར་བྱ་བ་སོགས་སོ།། །། ཀོ་ལྤགས་ཀྱི་གཞི། ༈ ཀོ་ལྤགས་ཀྱི་གཞི་ནི། ཡུལ་མཐའ་འཁོབ་དུ་ཀོ་ལྤགས་ཀྱི་གདན་ཀ་ཏྱ་ན་ལ་གནང༌། ཡུལ་དབུས་སུ་ཡང་སྦྱིན་བདག་གི་ཁྱིམ་དུ་གནང་ལ་ཉལ་བ་དང་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་མ་གནང་ངོ༌། །ན་བ་དང་རྒན་པ་ལ་ནི་བཞོན་པ་ཡང་གནང་ལ་ལྷྭམ་ཀྱང་རིམ་གཅིག་པ་དང་ཡུ་ཐུང་སོགས་ཀྱང་གནང་ལ་མཐའ་འཁོབ་ཁ་བ་འབབ་པའི་ཡུལ་དུ་ནི་ལྷམ་སྒྲོ་གུ་ཅན་ཡང་གནང་ཤིང་ཆུ་ལ་ནི་རྐྱལ་སྐྱ་དང་རྩིས་བསྐུས་པའི་རྐྱལ་བས་སྐྱལ་བར་གནང་ལ་ལྷམ་རིམ་པ་མང་པོ་ཅན་ཡང་ཁྱིམ་པས་ཅུང་ཟད་ལོངས་སྤྱད་པ་ཕུལ་ན་ནི་བཅང་ཤིང་ལྷམ་དྲུབ་པའི་སྐུད་པ་དང་ཁབ་ཡང་རྗེས་སུ་གནང་ངོ༌།། །། སྨན་གྱི་གཞི། ༈ སྨན་གྱི་གཞི་ནི། རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་དུ་དགེ་སློང་མང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་སྨན་རྣམ་པ་བཞིར་ཕྱེ་ནས་གནང་སྟེ། དེ་ཡང་དུས་སུ་རུང་བ་དང༌། ཐུན་ཚོད་དུ་རུང་བ་ དང༌། ཞག་བདུན་པ་དང༌། འཚོ་བའི་བར་དུ་བཅང་བའོ། །དེ་ལ་དུས་སུ་རུང་བ་ནི་འདེ་གུ་དང༌། འབྲས་ཆན་དང༌། ཟན་དྲོན་དང༌། ཤ་དང༌། སྣུམ་ཁུར་རོ། །ཐུན་ཚོད་དུ་རུང་བ་ནི། བཏུང་བ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་སོ། །ཞག་བདུན་པ་ནི། ཏིལ་མར་དང༌། བུ་རམ་གྱི་དབུ་བ་དང༌། སྦྲང་རྩི་དང༌། ཤ་ཁ་རའོ། །འཚོ་བའི་བར་དུ་བཅང་བ་ནི་རྩ་བ་དང་སྡོང་བུ་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་སྨན་གྱི་རིགས་ཟས་ཀྱི་དོན་དུ་མི་འགྱུར་བ་རྣམས་སོ། །དེ་དག་ཀྱང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་བཅང་བའོ། །གཞན་ཡང་ཚིལ་དང་མིག་སྨན་དང་ཤ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་ནད་ཀྱི་ཆེད་དུ་ནི་གནང་བ་སྟེ་ནད་མེད་པས་སྤྱད་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།། །། གོས་ཀྱི་གཞི། ༈ གོས་ཀྱི་གཞི་ནི། རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོས་ཆེད་དུ་ཞུས་ཏེ་དྲས་ཤིང་གྲུབ་པའི་གོས་གནང་སྟེ་དེ་ཡང་ཆོས་གོས་སྣམ་སྦྱར་དང་ཆོས་གོས་མཐང་གོས་ཆོས་གོས་བླ་གོས་དང་གསུམ་ནི་ཆོས་གོས་རྣམ་གསུམ་ཞེས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱི་སྟེ་དགེ་ཚུལ་ལ་ནི་སྣམ་སྦྱར་མེད་དོ། །དེ་ལས་གཞན་ཆོས་གོས། བླ་གོས་ཀྱི་ནང་དུ་རྔུལ་གཟན་དང་མཚན་མོ་རྡུལ་གཟན་གྱི་གཟན། མཐང་གོས་ཀྱི་ནང་དུ་ཤམ་ཐབས་དང་དེའི་ནང་དུ་ཤམ་ཐབས་ཀྱི་གཟན་གཉིས་པོ་མཚན་མོ་བགོ་བར་
Chinese
因此，也应当了解施主的住所和村庄等情况，如果知道比丘们有生病时的侍奉和佛法等的庇护，就发誓安居。发誓之后，因为有重要的事情，加持七天，除了行走之外，也不到结界之外，应当安住等等。 皮革之基 皮革之基是：在边远地区，允许使用皮革的坐垫给迦旃延。在中心地区，也允许在施主家中使用，但不允许在床上和寺庙中使用。对于生病和年老的人，也允许乘坐交通工具，也允许穿单层和短筒等的鞋子，在边远下雪的地方，也允许穿带毛的鞋子，在水中，允许用简易的或涂油的木筏运送，如果在家的人供养稍微享用过的多层鞋子，那么允许持有，也允许缝鞋子的线和针。 医药之基 医药之基是：在王舍城，依靠众多比丘，将药物分为四类给予，也就是适合时宜的，适合计量的，七日内可用的，和终生可持有的。其中，适合时宜的是：奶油、米粥、热粥、肉和油饼。适合计量的是：八种饮料。七日内可用的是：芝麻油、红糖的泡沫、蜂蜜和石蜜。终生可持有的是：根、茎、花等不作为食物的药物。这些也应当加持后持有。此外，酥油、眼药和肉等，任何为了疾病的缘故都可以给予，但没有疾病的人不应当享用。 衣服之基 衣服之基是：国王形色王请求后，允许给予裁剪缝制好的衣服，也就是袈裟、下裙和上衣这三种，称为三种法衣，是比丘们的，沙弥没有袈裟。除此之外的法衣。上衣里面有汗巾和夜晚的防尘巾。下裙里面有内衣，内衣里面有两条晚上穿的内衣。
English
Therefore, one should also understand the circumstances of the donor's residence and villages, etc. If it is known that the monks have care for the sick and protection from the Dharma, etc., then one vows to dwell in the summer retreat. After making the vow, because of important matters, bless for seven days, and except for walking, one should not go outside the boundary, and should dwell in such a manner. The Basis of Leather The basis of leather is: In remote areas, leather cushions are allowed to be given to Katyayana. In central areas, it is also allowed to be used in the donor's house, but not allowed to be used on beds and in temples. For the sick and elderly, transportation is also allowed, and shoes with single layers and short tubes, etc., are also allowed. In remote snowy areas, shoes with fur are also allowed. In water, simple or oiled rafts are allowed for transportation. If a householder offers slightly used multi-layered shoes, then it is allowed to hold them, and thread and needles for sewing shoes are also allowed. The Basis of Medicine The basis of medicine is: In Rajagriha, relying on many monks, medicines are divided into four types and given, namely, suitable for the time, suitable for measurement, usable within seven days, and holdable for life. Among them, suitable for the time are: butter, rice porridge, hot porridge, meat, and oil cakes. Suitable for measurement are: the eight drinks. Usable within seven days are: sesame oil, foam of brown sugar, honey, and rock candy. Holdable for life are: roots, stems, flowers, etc., which are not used as food. These should also be blessed before holding. In addition, ghee, eye medicine, and meat, etc., can be given for the sake of illness, but those without illness should not enjoy them. The Basis of Clothing The basis of clothing is: After King Rupakaya requested, it is allowed to give clothes that have been cut and sewn, that is, the three robes of the monastic robe, the lower garment, and the upper garment, which are called the three Dharma robes, which belong to the monks, and novices do not have the monastic robe. Other than that, the Dharma robe. Inside the upper garment are sweat cloths and dust cloths for the night. Inside the lower garment are underwear, and inside the underwear are two underwear to be worn at night.