Tibetan
ཅི་ལོག་དང་ལྡན་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག་པ་ལ་གསུམ། ལྡན་ཆོས་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པས་ལྡན་པ་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་དགག་པ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྟེན་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག་པ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེས་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལོག་པའམ་སོགས། གཉིས་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་སོགས། གསུམ་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཡུལ་ཡོད་མེད་བརྟགས་ལ་དགག་པ་ནི། གལ་ཏེ་སོགས། བཞི་པ་དེ་ལྟར་དགག་པ་དོན་ཆེ་བར་བསྟན་པ་ནི། དེ་ལྟར་སོགས། གཉིས་པ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དེ་སྤོང་བའི་ཐབས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག་པ་ནི་གལ་ཏེ་སོགས། རབ་བྱེད་ཉི་ཤུ་གསུམ་པའོ། ༈ །གཉིས་པ་དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ལ་གཉིས། བདེན་པ་བརྟགས་པ། མྱང་འདས་བརྟགས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རྩོད་པ་དང༌། ལན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འབྱུང་འཇིག་སོགས་མི་འཐད་པའི་རྩོད་པ། ལས་འབྲས་སོགས་མི་འཐད་པའི་རྩོད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། བདེན་བཞིའི་བྱ་བྱེད་མི་འཐད་པའི་རྩོད་པ། ཞུགས་པ་འབྲས་གནས་མི་འཐད་པའི་རྩོད་པ། དཀོན་མཆོག་ གསུམ་མི་འཐད་པའི་རྩོད་པའོ། །དང་པོ་ནི་གལ་ཏེ་སོགས། གཉིས་པ་ནི། དགེ་སོགས། གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་སོགས། གཉིས་པ་ལས་འབྲས་སོགས་མི་འཐད་པའི་རྩོད་པ་ནི། དེ་སྐད་སོགས། གཉིས་པ་ལན་ལ་བཞི། གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ་རྟེན་འབྱུང་གི་དེ་ཉིད་མ་རྟོགས་པའི་རྩོད་པར་བསྟན་པ། རང་གིས་བཞེད་པ་སྟོང་པ་རྟེན་འབྱུང་གི་དོན་དུ་བསྟན་པ། དེ་ལྟར་མི་འདོད་པ་ལ་རྣམ་བཞག་ཐམས་ཅད་མི་འཐད་པའི་ཚུལ། རྟེན་འབྱུང་གི་དེ་ཉིད་རྟོགས་ན་བདེན་བཞིའི་དེ་ཉིད་མཐོང་བར་འགྱུར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། གཞན་གྱིས་བཀོད་པའི་སྐྱོན་རང་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཚུལ། སྐྱོན་བཀོད་པ་པོ་ཉིད་ལ་སྐྱོན་དེ་འཇུག་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། སྐྱོན་བརྗོད་མི་འཇུག་པར་བསྟན་པ་དངོས། སྐྱོན་མེད་པར་མ་ཟད་ཡོན་ཏན་ཡོད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དོན་གསུམ་མ་རྟོགས་པའི་རྩོད་པ་བསྟན་པ། དེ་ལྟར་རྩོད་པས་བདེན་གཉིས་མ་རྟོགས་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལ་སོགས། གཉིས་པ་ལ་ལྔ། གང་ཞིག་མ་རྟོགས་པའི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ། །བདེན་གཉིས་མ་ཤེས་ན་གསུང་རབ་གྱི་དེ་ཉིད་མི་ཤེས་པ། བདེན་གཉིས་བསྟན་པའི་དགོས་པ། བདེན་གཉིས་ལོག་པར་བཟུང་བའི་ཉེས་དམིགས། བདེན་གཉིས་རྟོགས་དཀའ་བས་སྟོན་པས་དང་པོར་མ་བསྟན་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་སོགས། གཉིས་པ་ནི། གང་དག་སོགས། གསུམ་པ་ནི་ཐ་སྙད་སོགས། བཞི་པ་ནི། སྟོང་པ་སོགས། ལྔ་པ་
Chinese
驳斥与颠倒相符的自性成立有三：因具有之法无自性，故驳斥具有者有自性；驳斥颠倒之所依自性成立；驳斥颠倒自性产生。第一是，颠倒等。第二是，恰如颠倒等。第三是，观察颠倒之境有无而驳斥，如果是等。第四是，如是驳斥显示意义重大，如是等。第二，驳斥其能立，即遣除之方便自性成立，如果是等。第二十三章。༈。第二，对于此遣除诤论有二：观察真谛，观察涅槃。第一有二：诤论和回答。第一有二：生灭等不合理的诤论，业果等不合理的诤论。第一有三：四谛的能作所作不合理的诤论，入者果位不合理的诤论，三宝不合理的诤论。第一是，如果是等。第二是，善等。第三是，如果是等。第二，业果等不合理的诤论是，如是说等。第二，回答有四：显示他人所说是未领悟缘起的实相之诤论；显示自己所许的空性是缘起之义；如此不承认，一切安立皆不合理的道理；领悟缘起的实相，则将见到四谛的实相。第一有二：他人安立的过失不落到自己身上的道理；过失安立者自身落入该过失的道理。第一有三：真实显示过失之语不落入，不仅无过失而且具有功德的道理。第一有二：显示未领悟三种意义的诤论；如是诤论显示未领悟二谛。第一是，对于此等。第二有五：未领悟的二谛的体性；不了解二谛则不了解经藏的实相；显示二谛的必要；执著二谛为颠倒的过患；二谛难以领悟，故导师最初未显示的道理。第一是，佛陀等。第二是，任何等。第三是，名言等。第四是，空性等。第五
English
There are three refutations of self-establishment that are in accordance with inversion: Because the possessing dharma has no self-nature, refuting that the possessor has self-nature; refuting that the basis of inversion is self-established; refuting that inversion is self-born. The first is, inversion, etc. The second is, just like inversion, etc. The third is, examining whether the object of inversion exists or not and refuting it, if it is, etc. The fourth is, showing that such refutation is of great significance, such as, etc. Second, refuting that its proof, i.e., the means of dispelling it, is self-established, if it is, etc. Twenty-third chapter. ༈. Second, there are two ways to dispel disputes about this: examining the truth and examining nirvana. The first has two: dispute and answer. The first has two: disputes about the unreasonableness of arising and ceasing, etc., and disputes about the unreasonableness of karma and result, etc. The first has three: disputes about the unreasonableness of the actions and agents of the four truths, disputes about the unreasonableness of those who have entered the fruition, and disputes about the unreasonableness of the Three Jewels. The first is, if it is, etc. The second is, virtue, etc. The third is, if it is, etc. Second, the dispute about the unreasonableness of karma and result, etc., is, as it is said, etc. Second, there are four answers: showing that what others say is a dispute of not realizing the reality of dependent origination; showing that the emptiness that one accepts is the meaning of dependent origination; in this way, not admitting that all establishments are unreasonable; realizing the reality of dependent origination will lead to seeing the reality of the four truths. The first has two: the reason why the faults established by others do not fall on oneself; the reason why the fault-establisher himself falls into that fault. The first has three: actually showing that the words of fault-telling do not fall, and the reason why it is not only without fault but also has qualities. The first has two: showing the dispute of not realizing the three meanings; such dispute shows that the two truths are not realized. The first is, for this, etc. The second has five: the nature of the two truths that are not realized; not understanding the two truths means not understanding the reality of the scriptures; the need to show the two truths; the faults of clinging to the two truths as inverted; the reason why the teacher did not show the two truths at first because they are difficult to realize. The first is, Buddha, etc. The second is, whoever, etc. The third is, convention, etc. The fourth is, emptiness, etc. The fifth
Tibetan
ནི། དེ་ཕྱིར་སོགས། གཉིས་པ་སྐྱོན་བརྗོད་མི་འཇུག་པར་བསྟན་པ་ནི། སྐྱོན་དུ་སོགས། གསུམ་པ་སྐྱོན་མེད་པར་མ་ཟད་ཡོན་ཏན་ཡོད་པའི་ཚུལ་ནི་གང་ལ་སོགས། གཉིས་པ་སྐྱོན་འགོད་པ་པོ་ཉིད་ལ་སྐྱོན་དེ་འཇུག་པའི་ཚུལ་ལ་གསུམ། སྐྱོན་འགོད་པ་པོ་ལ་སྐྱོན་དེ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན། དེས་རང་ཉིད་སྐྱོན་གཞན་གྱིས་བཟུང་ཚུལ། སྐྱོན་དེ་རྣམས་གང་ཡིན་གསལ་བར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གང་ལ་སོགས། གཉིས་པ་ནི། ཁྱོད་ནི་སོགས། གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་སོགས། གཉིས་པ་རང་གི་བཞེད་པ་སྟོང་པའི་དོན་རྟེན་འབྱུང་གི་དོན་དུ་བསྟན་པ་ནི། རྟེན་ཅིང་སོགས། གསུམ་པ་དེ་ལྟར་མི་འདོད་པ་ལ་རྣམ་བཞག་ཐམས་ཅད་མི་འཐད་པའི་ཚུལ་ལ་དྲུག །ཤེས་བྱ་བདེན་པ་བཞི་མི་རུང་བ་བདེན་བཞི་ཤེས་པ་སོགས་དང་འབྲས་བུ་བཞི་མི་རུང་བ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་མི་རུང་བ། བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་འབྲས་མི་རུང་བ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་མི་རུང་པ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཐ་སྙད་མི་རུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སོགས། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སོགས། གསུམ་པ་ནི། འབྲས་བུ་སོགས། བཞི་པ་ནི། འགའ་ཡང་སོགས། ལྔ་པ་ནི་རྟེན་ཅིང་སོགས། དྲུག་པ་ནི་གལ་ཏེ་སོགས། བཞི་པ་རྟེན་འབྱུང་གི་དེ་ཉིད་མཐོང་ན་བདེན་བཞིའི་དེ་ཉིད་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ནི་གང་གི་སོགས། རབ་བྱེད་ཉི་ཤུ་བཞི་པའོ། ༈ །གཉིས་པ་མྱང་འདས་བརྟགས་པ་ལ་གཉིས། རྩོད་པ་དང༌། ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སོགས། གཉིས་པ་ལ་བཞི། དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ལ་མྱང་འདས་མི་འཐད་པ། རང་གི་ལུགས་ཀྱི་མྱང་འདས་ངོས་བཟུང་བ། དེ་ལས་ཚུལ་གཞན་དུ་སྨྲ་བ་དགག་པ། དེ་ལྟར་བཀག་པ་ལ་ལུང་འགལ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སོགས། གཉིས་པ་ནི། སྤང་བས་སོགས། གསུམ་པ་ལ་གསུམ། མྱང་འདས་མཐའ་བཞིར་གྲུབ་པ་དགག་པ། མྱང་འདས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་པོ་མཐའ་བཞིར་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ། དེས་གྲུབ་པའི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། །མྱང་འདས་དངོས་པོར་ཡོད་མེད་སོ་སོ་བའི་མཐར་འདོད་པ་དགག་པ། དེ་གཉིས་ཀའི་མཐར་འདོད་པ་དགག་པ། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་མཐར་འདོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། མྱང་འདས་དངོས་པོའི་མཐར་འདོད་པ་དགག་པ། དངོས་པོར་མེད་པའི་མཐར་འདོད་པ་དགག་པ། མཐའ་གཉིས་སྤང་བའི་མྱང་འདས་གང་ལ་འཇོག་པ། མཐའ་གཉིས་སུ་ལྟ་བ་སྟོན་པ་སྨད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། རེ་ཞིག་སོགས། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སོགས། གསུམ་པ་ནི། འོང་བ་སོགས། བཞི་པ་ནི། འབྱུང་བ་སོགས། གཉིས་པ་དེ་གཉིས་ཀའི་མཐར་འདོད་པ་ད
Chinese
因此等等。第二，显示不允许指责过失，即过失等等。 第三，不仅没有过失，而且具有功德的方式是对于谁等等。第二，对于指责过失者自身染上过失的方式有三种：指责过失者染上过失的理由；由此自身被其他过失抓住的方式；以及清楚地显示那些过失是什么。第一是：对于谁等等。第二是：你等等。第三是：如果等等。第二，将自己的观点空性的意义显示为缘起的意义，即缘起等等。第三，对于不希望那样的人，一切安立都不合理的状况有六种：所知四谛不合理，四谛的知者等等和四果不合理；三宝不合理；作者和业果不合理；世间的名言不合理；出世间的名言不合理。第一是：如果等等。第二是：如果等等。第三是：果等等。第四是：任何等等。第五是：缘起等等。第六是：如果等等。第四，如果见到缘起的实相，就会见到四谛的实相，即对于谁等等。第二十四品。 第二，观察涅槃有二：辩论和回答。第一是：如果等等。第二有四：对于事物自性成立的宗派，涅槃不合理；确定自己宗派的涅槃；驳斥与此不同的说法；以及消除如此驳斥的教证相违。第一是：如果等等。 第二是：通过舍弃等等。第三有三：驳斥涅槃成立为四边；显示领悟涅槃者不成立为四边；以及由此成立的意义。第一有三：驳斥涅槃存在和不存在各自的边；驳斥执着于二者的边；驳斥执着于非二者的边。第一有四：驳斥涅槃执着于存在的边；驳斥执着于不存在的边；舍弃二边后涅槃安立于何处；以及呵责显示执着于二边的状况。第一是：暂时等等。第二是：如果等等。第三是：到来等等。第四是：产生等等。第二，执着于二者的边
English
Therefore, etc. Second, showing that fault-finding is not allowed is fault, etc. Third, the way in which there are not only no faults but also qualities is to whom, etc. Second, there are three ways in which the fault falls on the fault-finder himself: the reason why the fault falls on the fault-finder; the way in which he himself is caught by other faults; and clearly showing what those faults are. The first is: To whom, etc. The second is: You, etc. The third is: If, etc. Second, showing one's own view of emptiness as the meaning of dependent arising is dependent arising, etc. Third, for those who do not want that, there are six ways in which all establishments are unreasonable: the knowable four truths are unreasonable, the knowers of the four truths, etc., and the four fruits are unreasonable; the Three Jewels are unreasonable; the agent and the results of actions are unreasonable; worldly conventions are unreasonable; and transcendent conventions are unreasonable. The first is: If, etc. The second is: If, etc. The third is: Fruit, etc. The fourth is: Any, etc. The fifth is: Dependent arising, etc. The sixth is: If, etc. Fourth, if one sees the reality of dependent arising, one will see the reality of the four truths, that is, to whom, etc. The twenty-fourth chapter. Second, examining nirvana has two parts: debate and answer. The first is: If, etc. The second has four parts: For the school that holds that things are established by their own nature, nirvana is unreasonable; identifying nirvana according to one's own system; refuting other ways of speaking about it; and eliminating scriptural contradictions to such refutation. The first is: If, etc. The second is: By abandoning, etc. The third has three parts: refuting that nirvana is established as the four extremes; showing that those who understand nirvana are not established as the four extremes; and the meaning of what is established by that. The first has three parts: refuting the assertion that nirvana exists and does not exist as separate extremes; refuting the assertion of clinging to both of these extremes; and refuting the assertion of clinging to neither of the two extremes. The first has four parts: refuting the assertion that nirvana clings to the extreme of existence; refuting the assertion of clinging to the extreme of non-existence; where to place nirvana after abandoning the two extremes; and the way of criticizing showing clinging to the two extremes. The first is: For a while, etc. The second is: If, etc. The third is: Coming, etc. The fourth is: Arising, etc. Second, clinging to the two extremes