Tibetan
ུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །མིང་རྐྱང་དེའི་རྗེས་སུ་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པར་ཞུགས་པ་ན། ང་འགྲོ་ཞེས་ལམ་མེ་ལམ་མེ་འགྲོ། ང་སྡོད་ཅེས་ཁྱིལ་གྱིས་སྡོད། དེ་བཞིན་དུ་ང་དགེ་བ་བསྒྲུབ། སྡིག་པ་བཤགས་པ་སོགས་འཐད་པ་ནི། མིང་རྐྱང་ལ་བྱ་བྱེད་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བརྡ་དང་ཐ་སྙད་ཙམ་ལའང་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་ཀུན་ལ་སྦྱར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ནོག་སོགས་འདུས་པ་མཐོང་བ་ན། བ་ལང་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེ་ལ། ཁྱིའི་བློ་མི་སྐྱེ་པ་ནི། གདགས་གཞི་དེ་ལ་དེ་ལྟར་བཏགས་མ་བཏགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། གདགས་གཞི་ཕུང་པོའི་ཚོགས་པ་དང་ཡ་གྱལ་གང་རུང་མཐོང་བ་ན། ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེ་བ་ཡང་གདགས་གཞི་དེ་ལ་ང་དང་ངའི་འོ་ཞེས་བཏགས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཀུན་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ། །སུས་ 18-8-6a བཏགས་ན་རྟོག་པས་བཏགས། དེའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ། ཀུན་རྫོབ་མིང་རྐྱང་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། སྒྱུ་མ་ནི་རྣལ་འབྱོར་དེ་བསྒོམ་པའི་དཔེར་མཛད་དེ། དེ་ཡང་སྒྱུ་མ་མཁན་རང་ལ་སྒྱུ་མའི་སྣང་བ་ཡོད་ཀྱང་ཞན་པ་མེད་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ལ་གཉིས་ལས། མྱོང་སྟོབས་ཀྱིས་བསྒོམ་པ་ནི། མཉམ་གཞག་ནུས་པ་མཐུ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དྲན་ཤེས་ལ་མི་ལྟོས་པར་སྣང་ཙམ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ངེས་པའི་རྒྱུན་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་བསྒོམ་མོ། །ལྟ་བའི་ངེས་པ་མད་པར་གང་སྣང་བུན་ལོང་གཏད་མེད་དུ་འཆར་བ་སེམས་གནས་ཀྱི་མཐུ་ལའང་འབྱུང་བས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་བསྒོམ་པར་མི་རུང་། གཉིས་པ་དྲན་ཤེས་ཀྱིས་བསྒོམ་པ་ནི། དྲན་ཤེས་ཀྱིས་བཟུང་སྟེ། ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་ལ་ང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་སྣང་ཡང་ང་སྣང་ཙམ་ནས་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ངེས་པ་དྲངས་ཏེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་བློ་དེ་ལ་ང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་། ང་རང་བཞིན་མེད་པ་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་སྣང་བ་ཡང་མི་སྲིད་ལ། དེ་གཉིས་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྟོག་པ་གཉིས་གང་ཟག་གཅིག་ལ་དུས་གཅིག་ཀྱང་མི་འབྱུང་བས། ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་བར་མ་ཆོད་པར་ངེས་པ་བརྟེན་ནོ། །འདི་ནི་ད་ལྟར་གྱི་སྐྱེ་བོས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་བསྒོམ་པའི་ཐབས་དངོས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལའང་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །གཉིས་པ་ང་ཡི་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པ་ལ་གཉིས། མཉམ་གཞག་ཏུ་བསྒོམ་པ་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བསྒོམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མིག་སྣ་སོགས་ང་ 18-8-6b ཡི་བའི་གདགས་བཞི་ཡིན་ལ། ངའོ་སྙམ་པ་དང་། བདག་གིའོ་སྙམ་པའི་བློ་ལ་དབང་བསྒྱུར་བྱ་ལྟ་བུར་སྣང་ལ། བློ་དེས་བཟུང་ས་རང་དེའི་དོན་སྟེངས་ནས་གྲུབ་ན་ང་ཡི་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན། དེ་ཞེན་དོན་དུ་བྱས་ནས་ངའི་འོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་གང་ཟག་གི་བདག་དེར་འཛ
Chinese
有作用上的差别。如果未经观察分析就直接进入对名相的执着，就会‘我走’、‘我走’地盲目行走，‘我住’、‘我住’地固执停留。同样，‘我行善’、‘我忏悔罪过’等都是合理的，因为对名相来说，能动性和所动性都是合理的。同样，对于约定俗成的符号和术语也应理解，并将其应用于一切事物。 第二种情况是，当看到牛粪等聚集在一起时，会产生‘是牛’的想法，而不会产生‘是狗’的想法，这是因为是否如此命名的差别。同样，当看到作为施设处的蕴聚或部分时，之所以会产生‘是我’的想法，也是因为对该施设处施加了‘我’和‘我的’这样的名称。因此，对于一切法都应如此理解。是谁命名的呢？是分别念命名的。由于这个原因，它不是自性成立的，而只是在世俗名言上成立。 第三种情况是，幻术被用作瑜伽士禅修的比喻。也就是说，即使幻术师自己也看到幻术的显现，但并不会因此而感到迷惑。同样，对于应当修习的，有两种方式：以体验的力量修习，是指通过等持的强大力量，无需依赖正念，仅从显现上就能确定其自性丝毫也不成立，从而修习如幻术般的境界。如果没有见解的确定性，那么任何显现都会像盲人一样毫无目的地出现，即使是心的力量也无法控制，因此不能修习如幻术般的境界。第二种是以正念修习，是指以正念抓住，对于‘是我’的想法，虽然显现为‘我’是自性成立的，但要从中引出‘我’只是显现，而自性丝毫也不存在的定解来进行修习。也就是说，对于这个想法来说，‘我’是自性成立的和‘我’不是自性成立的，这两种情况不可能同时显现，而且对于同一个人来说，这两种分别确定各自不同的念头也不会同时产生，因此必须依靠其他意识的无间断来确定。这是现在的人修习人无我的真实方法。同样，对于其他事物也应如此理解。第二，修习‘我的’不是自性成立的，有两种方式：在等持中修习和在后得位中修习。第一种方式是，眼睛、鼻子等是‘我的’的施设处，对于‘是我’的想法和‘是我的’的想法，要像控制对象一样去控制。如果这个想法所抓住的事物本身就成立，那么‘我的’就是以自相成立的。如果将此执着为真实，并执着为‘我的’，那么这就是俱生我执，执着于人我。 修习‘我的’不是自性成立的，有两种方式：在等持中修习和在后得位中修习。第一种方式是，眼睛、鼻子等是‘我的’的施设处，对于‘是我’的想法和‘是我的’的想法，要像控制对象一样去控制。如果这个想法所抓住的事物本身就成立，那么‘我的’就是以自相成立的。如果将此执着为真实，并执着为‘我的’，那么这就是俱生我执，执着于人我。
English
There is a difference in function. If one engages in clinging to mere names without investigation or analysis, one will walk blindly, saying 'I go, I go,' and remain stubbornly, saying 'I stay, I stay.' Similarly, 'I do good,' 'I confess sins,' and so on are reasonable, because for mere names, both agency and objecthood are reasonable. Likewise, one should understand conventional symbols and terms and apply them to everything. The second case is that when seeing a collection of dung, the thought 'it is a cow' arises, but the thought 'it is a dog' does not arise. This is because of the difference in whether it is named that way or not. Similarly, when seeing the aggregates or any part of them as the basis of imputation, the thought 'it is I' arises because 'I' and 'mine' are imputed to that basis of imputation. Therefore, one should understand all phenomena in this way. Who imputes? Conceptual thought imputes. For this reason, it is not established by its own nature but is established only as a conventional designation. The third case is that illusion is used as an example for the meditation of a yogi. That is, even though the illusionist himself sees the appearance of the illusion, he is not deluded by it. Similarly, there are two ways to meditate: meditating with the power of experience means that through the power of a samadhi that has become potent, without relying on mindfulness, one meditates on a continuous stream like an illusion, ascertaining that from the mere appearance, there is not even a little bit of inherent existence. If there is no certainty of view, then whatever appears will arise aimlessly like a blind person, and even the power of the mind cannot control it, so it is not permissible to meditate like an illusion. The second is to meditate with mindfulness, which means holding it with mindfulness. Although the thought 'it is I' appears as if 'I' is inherently existent, one should draw the certainty that 'I' is merely an appearance and that there is not even a little bit of inherent existence, and then meditate. That is, for that thought, it is impossible for both 'I' is inherently existent and 'I' is not inherently existent to appear simultaneously, and these two separate ascertainments will not occur simultaneously for one person, so one must rely on the uninterruptedness of another consciousness to ascertain it. This is the actual method for present beings to meditate on the selflessness of persons. Likewise, one should understand this for other things as well. Second, there are two ways to meditate on 'mine' as not being inherently existent: meditating in samadhi and meditating in post-meditation. The first way is that the eyes, nose, etc., are the basis of imputation for 'mine,' and one should control the thoughts 'it is I' and 'it is mine' like controlling an object. If the thing grasped by that thought were established in its own right, then 'mine' would be established by its own characteristic. If one clings to this as real and clings to it as 'mine,' then this is the innate self-grasping, clinging to the self of persons. There are two ways to meditate on 'mine' as not being inherently existent: meditating in samadhi and meditating in post-meditation. The first way is that the eyes, nose, etc., are the basis of imputation for 'mine,' and one should control the thoughts 'it is I' and 'it is mine' like controlling an object. If the thing grasped by that thought were established in its own right, then 'mine' would be established by its own characteristic. If one clings to this as real and clings to it as 'mine,' then this is the innate self-grasping, clinging to the self of persons. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ིན་གྱི་ཁོངས་སུ་བསྡུར་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །དབང་བསྒྱུར་བྱ་དེ་དོན་སྟེང་ནས་གྲུབ་ན། བསྐྱུར་བ་པོ་གང་ཟག་ཀྱང་དོན་སྟེངས་ནས་གྲུབ་དགོས་པ་ལ། དེ་སྔར་བཤད་པའི་རིགས་པས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་པས་བདག་གི་བ་ལ་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པ་བསྒོམ་རྒྱུའི་ལྟ་བ་ཡིན་ལ། བསྒོམ་ཚུལ་དང་དྲན་ཤེས་བསྟེན་ཚུལ་སྔར་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བསྒོམ་པ་ནི། མིང་ཙམ་དང་བཏགས་པ་ཙམ་དང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བསྒོམ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སྔར་གྱི་རིགས་པ་ཁ་སྤོས་ལ་བྱའོ། །སྔར་བཤད་པའི་རིགས་པ་དེས་དམྱལ་བ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་གྱི་གང་ཟག་དང་། དེའི་བདག་གི་བ་ཐམས་ཅད་གདགས་གཞི་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་པ་དང་། ངོ་བོ་ཐ་དད་པར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་། བདག་གི་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པར་འགྲུབ་ཚུལ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྒོམ་པ་ལ་གཉིས། མཉམ་གཞག་ཏུ་བསྒོམ་པ་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བསྒོམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། རང་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་དང་། མ་བསྡུས་པའི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཆོས་ཡིན་ 18-8-7a ཞིང་། དེ་རྣམས་དོན་སྟེང་ནས་གྲུབ་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་སྣང་ལ། སྣང་བ་ལྟར་གྲུབ་པ་དང་ཞེན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་དང་བདག་འཛིན་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལྟར་དུ་མ་གྲུབ་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཡིན་ནོ། །དེ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ནི། གཟུགས་ཅན་རྣམས་རང་གི་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་རྣམས་དང་ཆ་ཅན་དང་། ཤེས་པ་རང་གི་སྔ་ཕྱི་ལ་སོགས་དུས་ཀྱི་ཆ་དང་ཆ་ཅན་གཉིས་དོན་སྟེང་ནས་གྲུབ་པའི་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་རུང་དུ་གྲུབ་བརྟགས་ནས་སྔར་བཞིན་འགོག་པ་དང་། ཆོས་དང་གང་ཟག་ཀྱང་རང་གི་གདགས་གཞིའི་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཡིན་ལ། བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པ་དང་། བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཡིན་ན། གང་ལ་བརྟེན་པ་དེ་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཅིག་ཏུ་མེད་དེ། གཅིག་ཏུ་ཡོད་ན་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ལ།དེ་གཉིས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་དུ་མེད་དེ། དེར་ཡོད་ན་འབྲེལ་བ་ཁེགས་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དང་སྔ་མའི་རིགས་པས་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ངེས་པ་དེ་སྔར་ལྟར་དྲན་ཤེས་བསྟེན་ནས་བསྒོམ་མོ། །དེ་ཡང་གང་ཟག་དང་ཆོས་གང་ཡིན་ཡང་ཡུལ་སྟེངས་ནས་གྲུབ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་འདུག་དོན་དམ་གཅོད་པའི་རིགས་པ་ཡང་དག་གིས་བཙལ་བ་ན་མཐར་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཡུལ་སྟེང་ན་རྙེད་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ངེས་པ་ལྷང་གིས་སྐྱེས་པ་དེ་གའི་རྒྱུན་སྐྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བསྒོམ་པ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་བཞིན་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱ
Chinese
可以被归纳到人我执的范畴中。如果所要破除的‘我’在名言上成立，那么破除‘我’的补特伽罗也必须在名言上成立。然而，通过之前所说的道理，可以了解到‘我’丝毫也不成立，因此认识到‘我’没有任何自性，这就是属于修习人无我的见解，修习的方法和运用正念的方式与之前相同。第二，后得位中的修习是，修习仅仅是名称、假立和如幻的，这也需要运用之前的理证。通过之前所说的理证，可以了解到从地狱众生到佛陀之间的所有补特伽罗，以及他们的‘我’，其所依处是什么，与所依处是同体还是异体，都不具有自性。要了解人无我和所有‘我’都是没有自性的。 第二，修习法无我分为两个方面：正定中修习和后得位中修习。第一，由自相续所摄，以及不摄的蕴、界、处等都是法。这些法看起来好像在名言上是成立的，但执着于这种显现为实有，就是法我和我执。认识到它们并非如此成立，就是法无我。确定这一点的方法是：有色法各自的东、西等方位是部分和整体的关系；识各自的前后等时间是部分和整体的关系。考察这两者在名言上是成立的，是一体还是他体，然后像之前一样进行破斥。法和补特伽罗也都是依赖于各自的假立基础的集合而安立的，如果是依赖而生，依赖而安立，那么所依赖的和自性成立的一体是不可能的，如果是一体，那么一切能作所作都会变成一体；这两者也不可能是自性成立的异体，如果是异体，那么因为关联被遮破，依赖它就是相违的。通过这个和之前的理证，确定没有任何自性，然后像之前一样运用正念进行修习。无论是补特伽罗还是法，都要通过正确的、能够断定究竟意义的理证来寻找，看它们在名言上是如何成立的。最终，会彻底认识到在名言上根本找不到任何成立的东西，要保持这种认识的连续性。 第二，后得位中的修习，就像在人无我部分所说的那样，修习如幻的后得。
English
It can be categorized under the scope of the ego-grasping of persons. If the 'self' to be refuted is established nominally, then the person who refutes the 'self' must also be established nominally. However, through the reasoning mentioned earlier, it can be understood that the 'self' is not established at all. Therefore, realizing that the 'self' has no inherent existence whatsoever is the view to be cultivated in the aspect of the selflessness of persons. The method of cultivation and the way of employing mindfulness are the same as before. Second, the cultivation in the post-meditation period is to cultivate that it is merely a name, an imputation, and like an illusion. This also requires applying the previous reasoning. Through the reasoning mentioned earlier, it can be understood that all persons from hell beings to Buddhas, and their 'self,' what their basis of imputation is, whether it is the same entity or a different entity from the basis of imputation, do not have inherent existence. One must understand that the selflessness of persons and all 'self' are without inherent existence. Second, the cultivation of the selflessness of phenomena is divided into two aspects: cultivation in the meditative equipoise and cultivation in the post-meditation period. First, the aggregates, elements, and sense bases, etc., that are included and not included by one's own continuum are all phenomena. These phenomena appear as if they are established nominally, but clinging to this appearance as real is the self of phenomena and ego-grasping. Recognizing that they are not established in this way is the selflessness of phenomena. The method of determining this is: the east, west, etc., directions of form are the relationship of parts and whole; the past, future, etc., times of consciousness are the relationship of parts and whole. Examine whether these two are established nominally, whether they are one entity or different entities, and then refute them as before. Phenomena and persons are also established in dependence on the collection of their respective bases of imputation. If they are born in dependence and established in dependence, then it is impossible for what is depended upon and what is inherently established to be one entity. If they were one entity, then all actions and agents would become one entity; these two also cannot be inherently established as different entities, for if they were different, then because the connection is negated, relying on it would be contradictory. Through this and the previous reasoning, determine that there is no inherent existence whatsoever, and then cultivate it by employing mindfulness as before. Whether it is a person or a phenomenon, one must search with correct reasoning that can determine the ultimate meaning, to see how they are established nominally. In the end, one will thoroughly realize that there is nothing to be found established nominally, and one must maintain the continuity of this realization. Second, the cultivation in the post-meditation period, as mentioned in the section on the selflessness of persons, is to cultivate the post-meditation like an illusion. --------------------------------------------------------------------------------