Tibetan
ྱི་སྤྱོད་ལམ་ཇི་འདྲ་བས་བསྒོམ་པ། སྒོམ་པའི་རིམ་པ་ཉིད་བཤད་པའོ། །འདི་ལ་གཉིས། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་དང་། དེ་ལ་བརྟེན་ 14-3-12a ནས་སེམས་གནས་སྐྱེ་བའི་རིམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། སེམས་དམིགས་པ་ལ་གཏོད་པའི་སྔོན་དུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། དམིགས་པ་ལ་གཏོད་པའི་དུས་སུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། དམིགས་པ་ལ་གཏོད་པའི་འོག་ཏུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བའོ། །དམིག་པ་ལ་གཏོད་པའི་དུས་སུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ལ་གཉིས། སེམས་གང་ལ་འཇོག་པའི་གཞི་དམིགས་པ་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་ལ་སེམས་ཇི་ལྟར་གཏོད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དམིགས་པ་སྤྱིའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་དང་། སྐབས་སུ་བབ་པའི་དམིགས་པ་ངོས་བཟུང་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། དམིགས་པ་དངོས་བསྟན་པ། གང་ཟག་གང་གིས་གང་ལ་དམིགས་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ། དམིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་བསྟན་པའོ། །གཉིས་པ་དེ་ལ་སེམས་ཇི་ལྟར་གཏོད་པའི་ཚུལ་ལ་གསུམ། སྐྱོན་མེད་པའི་ལུགས་བཞག་པ། སྐྱོན་དང་བཅས་པའི་ལུགས་བསམ་བ། ཐུན་གྱི་ཚད་བསྟན་པའོ། །གསུམ་པ་དམིགས་པ་ལ་གཏོད་པའི་འོག་ཏུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ལ་གཉིས། བྱིང་རྒོད་བྱུང་བའི་དུས་སུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བའི་དུས་སུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། བྱིང་རྒོད་ངོས་མ་ཟིན་པའི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པ། ངོས་ཟིན་ཀྱང་དེ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དུ་རྩོལ་བའི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། བྱིང་རྒོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང་། སྒོམ་པའི་དུས་སུ་དེ་རྟོགས་པའི་ཤེས་བཞིན་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་སོ། །གཉིས་པ་ངོས་ཟིན་ཀྱང་དེ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དུ་མི་རྩོལ་བའི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པ་ལ་གཉིས། སེམས་པ་ངོས་བཟུང་ཞིང་བྱིང་རྒོད་འགོག་པའི་ཚུལ་དང་། གང་ལ་བརྟེན་ནས་བྱིང་རྒོད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ 14-3-12b ངོས་བཟུང་པའོ། །གསུམ་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་གནས་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་ལ་གསུམ། སེམས་གནས་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་དངོས། དེ་སྟོབས་དྲུག་གིས་འགྲུབ་ལུགས། དེ་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བཞི་ཡོད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་དགུ། དེ་དང་དེ་ལ་སེམས་འཇོག་པ། རྒྱུན་དུ་འཇོག་པ། གླན་ཏེ་འཇོག་པ། ཉེ་བར་འཇོག་པ། དུལ་བར་བྱེད་པ། ཞི་བར་བྱེད་པ། རྣམ་པར་ཞི་བར་བྱེད་པ། རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ། མཉམ་པར་འཇོག་པའོ། །བསྒོམས་པས་ཞི་གནས་གྲུབ་པའི་ཚད་ལ་གསུམ། ཞི་གནས་གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པའི་ས་མཚམས་བསྟན་པ། ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ནས་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་སྤྱིར་བསྟན་པ། ཁྱད་པར་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་བགྲོད་ཚུད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དངོས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་དང་། ཡིད་བྱེད་དང་ལྡན་པའི་རྟོག་དཔྱོད་དང་བཅས་པའོ། །གསུམ་པ་ཁྱད་པར་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་བསྟན་པ་ལ་གཉིས། ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལམ་བགྲོད་པའི་སྔོན་དུ་ཞི་གནས་ཐོབ་དགོས་པར་བསྟན་པ
Chinese
如何通过行为来禅修？这里讲述的是禅修的次第。这部分内容分为两部分：一是如何无过失地生起等持（Samadhi），二是如何依靠等持生起止观（Śamatha-Vipaśyanā）。 第一部分又分为三部分：在心专注于所缘之前应该怎么做？专注于所缘之时应该怎么做？专注于所缘之后应该怎么做？ 专注于所缘之时应该怎么做又分为两部分：一是确定心所安住的基础——所缘，二是如何将心专注于所缘的方法。 第一部分又分为两部分：一是总的确定所缘，二是确定当下应修的所缘。 第一部分又分为三部分：一是直接指示所缘，二是说明由谁对何者进行专注，三是说明所缘的种类。 第二部分，如何将心专注于所缘的方法，分为三部分：一是建立无过失的方法，二是思考有缺失的方法，三是说明禅修的时长。 第三部分，专注于所缘之后应该怎么做，分为两部分：一是昏沉和掉举生起时应该怎么做？二是远离昏沉和掉举时应该怎么做？ 第一部分又分为两部分：一是尚未认识到昏沉和掉举时，采取对治的方法，二是即使认识到，为了断除它们而努力的对治方法。 第一部分又分为两部分：一是确定昏沉和掉举的特征，二是在禅修时，生起觉知以认识它们的方法。 第二部分，即使认识到，为了断除它们而不努力的对治方法，分为两部分：一是确定心念并阻止昏沉和掉举的方法，二是确定依靠什么而生起昏沉和掉举的原因。 第三部分，依靠等持生起止观的次第分为三部分：一是生起止观的实际次第，二是通过六力成就的方法，三是具有四种作意的方法。 第一部分有九个阶段：一是安住，二是持续安住，三是安置，四是近住，五是调伏，六是寂静，七是极寂静，八是专注一境，九是平等安住。 通过禅修，成就止观的程度分为三部分：一是说明成就和未成就止观的界限，二是总的说明依靠止观修行道的方法，三是特别说明世间道的修行方法。 第一部分分为两部分：一是说明实际意义，二是具有作意和思辨。 第三部分，特别说明世间道的修行方法分为两部分：一是在修行具有寂止和胜观之道的之前，必须获得止观
English
How to meditate through behavior? Here is a discussion of the stages of meditation. This section is divided into two parts: first, how to generate Samadhi without faults; and second, how to generate Śamatha-Vipaśyanā based on that. The first part is further divided into three parts: what should be done before the mind is focused on the object of meditation? What should be done when focusing on the object of meditation? What should be done after focusing on the object of meditation? What should be done when focusing on the object of meditation is further divided into two parts: first, identifying the object of meditation as the basis on which the mind rests; and second, how to focus the mind on that object. The first part is further divided into two parts: first, generally defining the object of meditation; and second, identifying the specific object of meditation for the current practice. The first part is further divided into three parts: first, directly indicating the object of meditation; second, explaining who should focus on what; and third, explaining the types of objects of meditation. The second part, how to focus the mind on the object of meditation, is divided into three parts: first, establishing the faultless method; second, contemplating the faulty method; and third, explaining the duration of the session. The third part, what to do after focusing on the object of meditation, is divided into two parts: first, what to do when dullness and agitation arise; and second, what to do when free from dullness and agitation. The first part is further divided into two parts: first, adopting remedies when dullness and agitation are not recognized; and second, adopting remedies that strive to abandon them even when they are recognized. The first part is further divided into two parts: first, defining the characteristics of dullness and agitation; and second, the method of generating awareness to recognize them during meditation. The second part, adopting remedies that do not strive to abandon them even when they are recognized, is divided into two parts: first, the method of identifying thoughts and preventing dullness and agitation; and second, identifying the causes on which the arising of dullness and agitation depends. The third part, the stages of generating Śamatha-Vipaśyanā based on that, is divided into three parts: first, the actual stages of generating Śamatha-Vipaśyanā; second, the method of accomplishing it through the six powers; and third, the method of having four types of attention. The first part has nine stages: first, placement; second, continuous placement; third, replacement; fourth, close placement; fifth, taming; sixth, pacifying; seventh, completely pacifying; eighth, single-pointedness; and ninth, equanimity. The extent to which Śamatha-Vipaśyanā is accomplished through meditation is divided into three parts: first, explaining the boundary between accomplishing and not accomplishing Śamatha-Vipaśyanā; second, generally explaining the method of traversing the path based on Śamatha-Vipaśyanā; and third, specifically explaining the method of traversing the mundane path. The first part is divided into two parts: first, explaining the actual meaning; and second, having attention and contemplation. The third part, specifically explaining the method of traversing the mundane path, is divided into two parts: first, explaining that Śamatha-Vipaśyanā must be attained before practicing the path with aspects of quiescence and insight. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་དང་། ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་པ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལྷག་མཐོང་ལ་བསླབ་པའི་ཚུལ་ལ་བཞི། ལྷག་མཐོང་གི་ཚོགས་བསྟན་པ། ལྷག་མཐོང་གི་རབ་དབྱེ། ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པའི་ཚུལ། བསྒོམས་པས་ལྷག་མཐོང་གྲུབ་པའི་ཚད་དོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། དྲང་དོན་དང་ངེས་དོན་གྱི་གསུར་རབ་ངོས་བཟུང་བ་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པ་འགྲེལ་བའི་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བྱུང་བ། སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཚུལ་ལོ། །འདི་ལ་གཉིས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་རིམ་པ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཏན་ལ་དབབ་པ་དངོས་སོ། ། 14-3-13a འདི་ལ་གསུམ། རིགས་པའི་དགག་བྱ་ངོས་བཟུང་བ། དེ་འགོག་པ་དེ་ཐལ་རང་གང་གིས་བྱེད་པ། བྱེད་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། དགག་བྱ་ལེགས་པར་ངོས་ཟིན་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན།དགག་བྱ་ངོས་མ་ཟིན་པར་འགོག་པའི་གཞན་ལུགས་དགག་པ། རང་གི་ལུགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ངོས་འཛིན་པའི་ཚུལ་ལོ། །གཉིས་པ་དགག་བྱ་ངོས་མ་ཟིན་པར་འགོག་པའི་གཞན་ལུགས་དགག་པ་ལ་གཉིས། དགག་བྱ་ངོས་འཛིན་ཧ་ཅང་ཁྱབ་ཆེས་པ་དགག་པ། དགག་བྱ་ངོས་འཛིན་ཁྱབ་ཆུང་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་མི་འཐད་པར་བསྟན་པའོ། །འདི་ལ་གཉིས། ལུགས་དེས་དབུ་མའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་ཆོས་བཀག་པར་བསྟན་པ། གནོད་བྱེད་བརྗོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སུན་མི་ཕྱིན་པར་བསྟནཔའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། དབུ་མའི་ཁྱད་ཆོས་ངོས་བཟུང་བ། ལུགས་དེས་དེ་ཇི་ལྟར་བཀག་པའི་ཚུལ། དེ་ལ་དབུ་མ་པས་ལན་ཇི་ལྟར་བཏབ་པའོ། །གཉིས་པ་གནོད་བྱེད་བརྗོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སུན་མི་འབྱིན་པར་བསྟན་པ་ལ་བཞི། རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་མི་བཟོད་བརྟགས་ནས་བཀག་པས་སུན་འབྱིན་མི་ནུས་པ། ཚད་མས་གྲུབ་མ་གྲུབ་བརྟགས་ནས་འགོག་པས་སུན་འབྱིན་མི་ནུས་པ། མུ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་ཡིན་མིན་བརྟགས་ནས་འགོག་པས་སུན་འབྱིན་མི་ནུས་པ། དངོས་པོ་ཡོད་མེད་སོགས་ཀྱི་མུ་བཞི་ག་འགོག་པ་གནོད་བྱེད་དུ་མི་རུང་བར་བསྟན་པའོ། །གསུམ་པ་རང་ལུགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ངོས་བཟུང་བ་གསུམ། དངོས་ཀྱི་དོན་དགག་བྱ་ངོས་བཟུང་བ། དེ་དགག་བྱ་རྣམས་ལ་སྦྱོར་མི་སྦྱོར་ 14-3-13b གྱི་ཚུལ། དགག་བྱ་ལ་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་སྦྱོར་མི་སྦྱོར་བཤད་པའོ། །གཉིས་པ་དགག་བྱ་དེ་འགོག་པ་དེ་ཐལ་རང་གང་གིས་བྱེད་པ་ལ་གཉིས། ཐལ་རང་གི་དོན་ངོས་བཟུང་། དེ་གཉིས་སུའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས།གཞན་ལུགས་དགག་པ་དང་། རང་ལུགས་བཞག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པའོ། །འདི་ལ་བཞི། ལུགས་དང་པོ་དགག་པ། ལུགས་གཉིས་པ་དགག་པ། ལུགས་གསུམ་པ་དགག་པ། ལུགས་བཞི་པ་དགག་པའོ། །གཉིས་པ་རང་ལུགས་བཞག་པ་ལ་གཉིས། རང་རྒྱ
Chinese
以及，通过止观，达到远离对欲望的执着的方法。 第二，学习胜观的方法有四：胜观的集合的阐述，胜观的详细分类，修习胜观的方法，以及通过修习达到胜观的程度。 第一部分有三：正确区分正义和不了义，解释龙树（Nāgārjuna）的意图是如何产生的，以及确定空性的见解的方法。 这部分有两个方面：进入真如的次第，以及真实地确定真如。 这部分有三个方面：确定理证所要破斥的对象，用他论或自论来破斥它，以及通过破斥，见解在相续中产生的过程。 第一部分有三个方面：必须正确认识所要破斥的对象的原因，驳斥不认识所要破斥的对象而进行破斥的其他宗派的观点，以及确定自己宗派所要破斥的对象的方法。 第二，驳斥不认识所要破斥的对象而进行破斥的其他宗派的观点，分为两部分：驳斥对所要破斥的对象的认识过于宽泛，以及驳斥对所要破斥的对象的认识过于狭隘。 第一部分分为两部分：陈述观点，以及证明该观点不合理。 这部分分为两部分：证明该宗派遮蔽了中观（Madhyamaka）不共的特点，以及证明所提出的妨害不能成立。 第一部分分为三部分：确定中观的特点，该宗派如何遮蔽这些特点，以及中观派如何回答。 第二，证明所提出的妨害不能成立，分为四个方面：通过辨别理证是否经得起推敲来破斥，因此无法成立妨害；通过辨别量是否成立来破斥，因此无法成立妨害；通过辨别是否属于四句生来破斥，因此无法成立妨害；以及证明破斥事物存在与否等四句，不能作为妨害。 第三，确定自己宗派所要破斥的对象，分为三部分：确定直接要破斥的对象，说明这些破斥是否适用于所要破斥的对象，以及说明是否将胜义的差别应用于所要破斥的对象。 第二，用他论或自论来破斥所要破斥的对象，分为两部分：确定他论和自论的含义，以及他们遵循谁的观点来在相续中产生见解。 第一部分分为两部分：驳斥他论，以及建立自论。 第一部分分为两部分：陈述观点，以及驳斥该观点。 这部分分为四个方面：驳斥第一种观点，驳斥第二种观点，驳斥第三种观点，驳斥第四种观点。 第二，建立自论分为两部分：自
English
And, the way to rely on Śamatha (calm abiding) to become detached from desire. Second, the way to train in Vipaśyanā (insight meditation) has four aspects: showing the collection of Vipaśyanā, the detailed divisions of Vipaśyanā, the way to meditate on Vipaśyanā, and the extent to which Vipaśyanā is accomplished through meditation. The first has three aspects: correctly identifying the provisional and definitive meanings, how the intention of Nāgārjuna arose, and the way to establish the view of emptiness. This has two aspects: the order of entering into Suchness, and the actual establishment of Suchness. This has three aspects: identifying the object to be refuted by reasoning, whether that refutation is done by consequentialism (Prasaṅga) or autonomy (Svātantrika), and how the view arises in the mindstream based on that action. The first has three aspects: the reason why the object to be refuted must be well identified, refuting the other's system of refuting without identifying the object to be refuted, and the way to identify the object to be refuted in one's own system. Second, refuting the other's system of refuting without identifying the object to be refuted has two parts: refuting the identification of the object to be refuted as being too broad, and refuting the identification of the object to be refuted as being too narrow. The first has two parts: stating the assertion, and showing that it is not reasonable. This has two parts: showing that the system blocks the uncommon characteristics of Madhyamaka, and showing that the stated harms do not hold. The first has three parts: identifying the characteristics of Madhyamaka, how that system blocks them, and how the Madhyamikas respond to that. Second, showing that the stated harms do not hold has four aspects: refuting by examining whether reasoning can withstand scrutiny, thus not being able to establish harm; refuting by examining whether valid cognition is established, thus not being able to establish harm; refuting by examining whether it is a fourfold origination, thus not being able to establish harm; and showing that refuting all four possibilities of things existing or not existing, etc., cannot be a harm. Third, identifying the object to be refuted in one's own system has three aspects: identifying the object to be refuted in reality, how those refutations apply or do not apply to the objects to be refuted, and explaining whether or not to apply the distinction of ultimate truth to the object to be refuted. Second, whether that refutation of the object to be refuted is done by consequentialism or autonomy has two parts: identifying the meaning of consequentialism and autonomy, and following whose views do they generate the view in the mindstream. The first has two parts: refuting the other's system, and establishing one's own system. The first has two parts: stating the assertion, and refuting that. This has four aspects: refuting the first system, refuting the second system, refuting the third system, refuting the fourth system. Second, establishing one's own system has two parts: self- --------------------------------------------------------------------------------