Tibetan
དགོངས་པ་ཡིན་པས་དབྱིངས་གཙོ་བོར་མི་འདོད་གསུངས། ཀློང་སྡེ་བས་དབྱིངས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆ་དེ་གཙོ་བོར་བཞེད་པ་ཆོས་ཅན་རང་ངོ་ནས་སྟོང་པ། ཆོས་ཉིད་གཞན་ངོ་ནས་སྟོང་པ་ཡིན། རྟོག་ཚོགས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དཔེར་ན་ལྷ་མཛེས་པའི་རྒྱན་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་སེམས་སྡེ་ལྟར་སྦྱོང་བར་མི་བྱེད་གསུངས། དེ་གཉིས་ཀྱི་དགོངས་པས་ནི། དབྱིངས་རིག་ཟུང་འཇུག་དང་རང་གྲོལ་གྱི་གནད་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་གསུངས་སོ། །མན་ངག་སྡེ་བས་ངོ་བོ་ཀ་དག་ཡེ་སྟོང་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་བརྗོད་དུ་མེད་པ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གདངས་འགགས་པ་མེད་པ་ཟང་ཐལ་ཕྱི་ནང་མེད་པའི་རང་བཞིན་དེ་གཉིས་ཡེ་གདོད་མ་ནས་དབྱེར་མེད་ཟུང་འཇུག་ཆེན་པོར་བཞུགས་ཡོད་པའི་གནས་ལུགས་རྟོགས། ཐུགས་རྗེ་གདངས་ལས་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་རང་གྲོལ་ཡིན་པའི་མཚང་རིགརིག་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་ཀློང་ན་ལྟ་བ་དང་སྒོམ་པ་སྤྱོད་པ་གསུམ་པོ་ཡང་མདའ་དང་འབེན་ལྟ་བུ་མི་དགོས་པར་དེ་ཚེ་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་གསུམ་གྱི་མཐའ་སྟོང་། སྐུ་གསུམ་འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་རིག་པ་རྟོགས་པས་འབྲས་བུ་ལ་ཡིད་སྨོན་མི་འདུགརིག་སྟོང་ཀློང་ན་ངོ་ཚ་མེད་ཀྱང་གཞན་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་ངོ་ཚ་དགོས། དེ་དུས་གྲུབ་མཐའི་ཞེ་འདོད་ཟད་ཀྱང་ཆོས་རང་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་དགོས་སོ། །རིག་སྟོང་གི་ལྟ་བ་རྟོགས་རུང་གདུལ་བྱའི་ཁམས་དབང་དང་འཚམས་པར་ཆོས་སྟོན་ནུས་དགོས། ཐུགས་རྗེ་ཤར་ཆ་ནས་མ་རིག་པའི་དབང་དུ་འགྲོ་སྲིད་པས་དབེན་པའི་གནས་བསྟེན་དགོས་གསུངས་སོ། ༈ །ཀུན་གཞི་དང་ཆོས་སྐུའི་ཤན་འབྱེད་ནི། ཆོས་སྐུ་ནི་ཡེ་སྟོང་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་རང་གདངས་འགགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་གང་དུའང་གྲུབ་པ་མེད་པས་དཔེར་ན་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་ཡིན་གསུངས་སོ། །གཞི་སྣང་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཆ་ལས་སྒྲ་འོད་ཟེར་གསུམ་ཤར་བ་ལ། ཐུགས་རྗེ་རིག་གདངས་ལས་རྟོག་པ་སྔ་མ་འགགས་པའི་ངོ་མི་ཤེས་པའི་ཆ་རྟོག་མེད་དེ་ཀུན་གཞི་ལུང་མ་བསྟན་ཡིན། གཅིག་ནའང་སེམས་སེམས་བྱུང་ཕྲ་རག་ཐམས་ཅད་མཆེད་པའི་རྟེན་ཡིན། བར་དུ་འཛིན་པའི་ལམ་ཡིན། མཐར་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་སྣོད་ཡིན་པས་དཔེར་ན་གྲུ་སྐོ་ལྟ་བུ་ཡིན། ཀུན་གཞི་ལ་དབྱེ་ན། ཡེ་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི། སྦྱོར་བ་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི། བག་ཆགས་ལུས་ཀྱི་ཀུན་གཞི། བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཀུན་གཞི། ཡེ་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཀུན་གཞི་དང་མི་འདྲ་སྟེ། ཀུན་གཞི་ཀུན་གྱི་གཞི་ཡིན་ཏེ། །རྣམ་པར་བྱང་བའི་གཞི་མའང་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། ༈ །གཞི་དང་འབྲས་བུ་ཤན་འབྱེད་ནི། འཆི་བའི་ཚེ་ཐིམ་རིམ་རྣམས་རྫོགས་ནས་གཞི་ཡི་འོད་གསལ་ཤར། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཡིན་པས་ཡེ་ཤེས་ཡོན་ཏན་གྱི་རྩལ་མ་རྫོགས། སེམས་ཅན་ཡིན་པས་འཁྲུལ་བ་མ་བྱུང་། འཁོར་འདས་གཉིས་ཀ་འཆར་རུང་གི་ནུས་པ་ཡོད་པས་ཐོག་མའི་སྤྱི་གཞི་ཡང་ཡིན་གཞིའི་སྦུབ་ཀྱང་ཟེར། དེ་ལས་ལྡང་ཚེ་གཞི་སྣང་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཆ་ལས་སྒྲ་འོད་ཟེར་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་བའི་ཚེ་ཐུགས་རྗེ་རིག་གདངས་ཀྱིས་རང་སྣང་ཡིན་པར་ཤེས་ནས་ཁྱད་ཆོས་དྲུག་གི་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་ནས། ཕྱི་གསལ་ཀྱི་སྣང་ཆ་དང་ཕྱི་གསལ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཉིས་ཤེལ་འོད་ནང་དུ་ལྡོག་པ་ལྟར་གཞི་ཀ་དག་གི་དབྱིངས་སུ་ནུབ་པའི་ཚེ། དེ་ཕན་ཆད་མ་དག་པའི་སྣང་བ་གང་ཡང་མི་འཆར། རྒྱུ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་གཏན་ཟད་དུ་སོང་ནས་དཔེར་འབྲུམ་ནད་བྱང་བའི་སྐྱེས་བུ་ལྟ་བུ། འབྲས་བུ་དེ་ཉིད་སྟོན་གནམ་གཡའ་དང་བྲལ་བ་ལྟར་ཀ་དག་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཀློང་ན་ནང་གསལ་ཐིམ་ལ་མ་རྨུག་པའི་ཕྲ་བའི་ཡེ་ཤེས་མ་འགགས་པར་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ནང་གསལ་དུ་གནས་པ་ལ་འབྲས་བུ་ཞེས་བུམ་སྐུ་ཡང་ཟེར། དེ་ལས་སྐུ་གསུམ་སྟོན་པའི་སྐུར་བཞེངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཚེ་སྒོ་གཉིས་ཀྱང་ཐུགས་རྗེའི་མཁྱེན་ཆ་མི་འགགས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་འཁྲུལ་སྣང་མཁྱེན་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གདངས་ལས་གཟུགས་སྐུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་སྐུར་བཞེངས་པ་ཡིན་གསུངས་སོ། ༈ །ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཤན་འབྱེད་ནི། ད་ལྟ་ལམ་དུས་སུ་ཤན་འབྱེད་ཀྱིས་ཤན་ཕྱེ་ལ། ལ་བཟླས་ལ་བཟླས་པས་གཞི་ཀ་དག་གི་རིག་པ་ངོ་སྤྲད། རིག་པ་མཚན་ཉིད་པ་ངོ་འཕྲོད་པས་མཉམ་བཞག་གི་སྐབས་རླུང་སེམས་དག་པའི་གཞི་ཀ་དག་གི་ཡེ་ཤེས་དེ་དང་འབྲས་བུའི་དུས་ནང་གསལ་ཕྲ་བའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་རྟོགས་བྱའི་ངོ་བོ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྐབས། རླུང་སེམས་དང་འགྲོགས་པས་འཁོར་བའི་ཆོས་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཐམས་ཅད་སྣང་། དབྱིངས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཐར་མ་ཕྱིན་པ་ཡིན། འབྲས་དུས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཁམས་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུའི་འཆར་གཞིར་དབྱིངས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཐར་ཕྱིན་ནས་དག་པ་ཁོ་ན་སྣང་། ༈ བར་དོ་ལྷ་ཡི་ཤན་འབྱེད་ནི། ཐོད་རྒལ་བས་ཆོས་ཉིད་བར་དོར་སྒྲ་འོད་ཟེར་གསུམ་ཤར་བའི་ཚེ་རང་སྣང་ཡིན་པར་ངོ་ཤེས། ཤེས་ཐོག་ཏུ་གནས། གནས་ཐོག་ཏུ་གྲོལ། ཀ་དག་གདོད་མའི་གཞི་རུ་བཙན་ས་ཟིན་ནས་གཟུགས་སྐུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་སྐུར་བཞེངས་རང་སྣང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་རུ་སངས་རྒྱས་པའོ། །བསྐྱེད་རིམ་པས། བར་དོ་རུ་བག་ཆགས་བཟང་པོ་གོམ་
Chinese
因为是那个见解，所以说不以法界为主。 龙钦巴学派认为，法界离戏的那个部分是主要的，有法自身空，法性他性空。 各种念头和烦恼，比如天女美丽的装饰品一样，所以说不像心部那样去修。 他们两者的见解是，没有证悟法界明智双运和自解脱的关键。 诀窍部认为，本体本来清净，原始空性，离戏，不可言说。 智慧的光芒不间断，通彻内外无别的自性，那两者从原始以来就安住于无别的双运大之中，证悟这个道理。 从慈悲的光芒中无论显现什么都是自解脱的征相。 在明空双运的界中，见、修、行三者也不需要像箭和靶子一样，那个时候见修行的边际空尽。 证悟三身无离别的觉性，所以不贪求果。 在明空界中虽然没有羞耻，但是为了守护他人需要羞耻。 那个时候宗派的贪执穷尽，但是需要执持各自的宗派。 即使证悟了明空的见解，也需要能够与所化众生的根器和意乐相应地说法。 因为慈悲显现的部分可能会成为无明的控制，所以说需要依止寂静的地方。 区分阿赖耶和法身是：法身是原始空性，离戏，自光不间断的智慧，它在任何地方都不成立，所以比如大海一样。 从基显任运的部分显现声音、光明、光芒三者时，从慈悲明智的光芒中，不认识前一个念头止息的那个部分，无念就是阿赖耶，是无记。 即使是一个，也是心和心所细微和粗大的一切生起的所依。 是中间执着的道路。 是最终成熟的容器，所以比如船坞一样。 阿赖耶的分类是：本义的阿赖耶，加行义的阿赖耶，习气身的阿赖耶，习气各种各样的阿赖耶。 本义的阿赖耶与习气的阿赖耶不同，阿赖耶是一切的基，也是完全清净的基。 这样说的。
English
Because it is that view, it is said that the dharmadhatu is not considered primary. The Longdé school considers the part of the dharmadhatu that is free from elaboration to be primary, phenomena are empty from their own side, and dharmata is empty from the other side. Various thoughts and afflictions are like the beautiful ornaments of a goddess, so it is said that they are not purified like in the Mind School. Their two views are that they have not realized the key point of the union of dharmadhatu and rigpa and self-liberation. The Instruction School considers the essence to be primordially pure, originally empty, free from elaboration, and inexpressible. The radiance of wisdom is uninterrupted, the nature of transparency without inner or outer, those two have been abiding in the great union inseparable from the very beginning, realizing this truth. Whatever arises from the radiance of compassion is a sign of self-liberation. In the realm of the union of rigpa and emptiness, the three of view, meditation, and action are also not needed like an arrow and a target, at that time the extremes of view, meditation, and action are exhausted. Realizing the rigpa of the three kayas inseparable, so there is no desire for the result. Although there is no shame in the realm of rigpa and emptiness, shame is needed to protect others. At that time, the attachment to sectarianism is exhausted, but it is necessary to hold one's own sect. Even if the view of rigpa and emptiness is realized, it is necessary to be able to teach the Dharma in accordance with the disposition and inclination of the disciples to be tamed. Because the part of compassion that arises may become the control of ignorance, it is said that it is necessary to rely on a solitary place. The distinction between the alaya and the dharmakaya is: the dharmakaya is originally empty, free from elaboration, the wisdom of uninterrupted self-radiance, it is not established anywhere, so it is like the ocean. When the three of sound, light, and rays arise from the spontaneously present part of the ground appearance, from the radiance of compassion and rigpa, the part that does not recognize the cessation of the previous thought, non-thought is the alaya, which is unindicated. Even if it is one, it is the basis for all subtle and coarse mind and mental factors to arise. It is the path of clinging in the middle. It is the vessel for ultimate maturation, so it is like a dock. The classifications of alaya are: the alaya of essential meaning, the alaya of application meaning, the alaya of habitual body, the alaya of various habits. The alaya of essential meaning is different from the alaya of habits, the alaya is the basis of all, and it is also the basis of complete purification. It is said like that. Distinguishing the basis and the result
Chinese
您是，死亡时，消融次第全部圆满后，基位的光明生起。那是佛，因此智慧功德的力量没有圆满。是众生，因此没有产生错觉。因为具有轮回和涅槃二者皆可显现的能力，所以也是最初的总基，也叫基位的泡影。从那之中升起时，从基位显现任运自成的部分，声音、光、射线三种相状显现之时，以大悲觉性能认识到是自显，从而区分六种特征的差别。外明的显现部分和外明辨别的意识二者，如水晶光芒中倒影一般，融入基位原始清净的法界之时。从那以后，任何不净的显现都不会产生。原因和种子全部耗尽，比如麻风病痊愈的人一样。果位如同秋天的天空晴朗无云一般，在原始清净离戏的虚空中，内明融入而不昏暗的微细智慧不间断，以无分别的方式内明而住，这叫做果位，也叫宝瓶身。从那之中，显现三身的形象而成就。那时，二门也以大悲的觉知力不间断，了知众生的错觉显现。从智慧的光芒中，显现化身和报身二种色身的形象，这样说的。现在是区分道和果的差别。现在在道位时，以区分来分开。反复修持，反复修持，从而认识基位原始清净的觉性。觉性认识到自性，因此在入定的时刻，气脉明点的清净基位原始清净的智慧，和果位时内明微细的智慧二者，在所证悟的体性上没有差别。但在后得的时刻，因为与气脉明点相伴随，所以轮回的法蕴、处和界全部显现。法界的功德没有达到究竟。果位时的佛的法界，如大海一般的显现，法界的功德达到究竟，只有清净显现。现在是区分中阴本尊。妥噶行者在法性中阴时，声音、光、射线三种显现之时，认识到是自显。安住于认识之上。在安住之上解脱。在原始清净的本基上稳固，从而显现化身和报身二种色身的形象，在自显报身中成佛。生起次第者，在中阴时，善妙的串习
English
You are, at the time of death, after all the stages of dissolution are complete, the clear light of the ground arises. That is the Buddha, therefore the power of wisdom and qualities is not complete. It is sentient beings, therefore no delusion arises. Because it has the ability for both samsara and nirvana to appear, it is also the original general ground, also called the bubble of the ground. When it arises from that, from the spontaneously accomplished part of the ground appearance, when the three aspects of sound, light, and rays appear, with compassionate awareness, knowing that it is self-appearance, thereby distinguishing the differences of the six characteristics. The appearing part of external clarity and the consciousness that discerns external clarity, like reflections in crystal light, dissolve into the sphere of the ground of original purity. From then on, no impure appearances will arise. The cause and seeds are all exhausted, like a person cured of leprosy. The result is like the autumn sky, clear and cloudless, in the space of original purity, free from elaboration, the subtle wisdom of inner clarity dissolves without obscuration, remaining inwardly clear in a non-conceptual manner, this is called the result, also called the vase body. From that, the form that shows the three bodies is manifested. At that time, the two gates also, with the uninterrupted compassionate awareness, know the deluded appearances of sentient beings. From the radiance of wisdom, the forms of the two types of form bodies, the nirmanakaya and sambhogakaya, are manifested, it is said. Now is the distinction between the path and the fruit. Now, at the time of the path, separate by distinguishing. Repeatedly practice, repeatedly practice, thereby recognizing the awareness of the ground of original purity. Awareness recognizes its own nature, therefore at the time of meditative equipoise, the pure ground of original purity of the winds and mind, and the subtle wisdom of inner clarity at the time of the fruit, the two, in the nature of what is to be realized, there is no difference. But at the time of post-meditation, because it is accompanied by the winds and mind, all the aggregates, elements, and sense bases of samsara appear. The qualities of the dharmadhatu have not reached the ultimate. The dharmadhatu of the Buddha at the time of the fruit, like an ocean-like appearance, the qualities of the dharmadhatu reach the ultimate, only purity appears. Now is the distinction of the deities of the bardo. The togal practitioner, in the bardo of dharmata, when the three appearances of sound, light, and rays arise, recognizes that it is self-appearance. Abides upon recognition. Liberates upon abiding. Is firm in the original ground of original purity, thereby manifesting the forms of the two types of form bodies, attains Buddhahood in the self-appearing sambhogakaya. The generation stage practitioner, in the bardo, the good habitual patterns