Tibetan
མཐོང་གི་རྣམ་བཞག་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་ནས་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་བར་དུ་ཤེས་པའི་སྒོའམ་མཚོན་བྱེད་ཡིན་པས་བློ་གྲོས་ཟབ་མོའི་སྒོ་ཞེས་བྱའོ། །རིགས་མི་མཐུན་པའི་དངོས་པོ་གཞན་ལས་ལོག་པའི་ལྡོག་པ་ཆིག་རྐྱང་སྤྱི། གཞན་དང་རིགས་མཐུན་ལས་ཀྱང་ལོག་པའི་ལྡོག་པ་ཉིས་ཚོགས་བྱེ་བྲགམི་སྣང་བ་ལས་ལྡོག་པའི་སྣང་ཙམ་སྤྱི། གཞན་དང་ས་སོགས་རིགས་མཐུན་ལས་ཀྱང་ལོག་པའི་ལྡོག་པ་ཉིས་ཚོགས་ཆུ་ལྟ་བུ་བྱེ་བྲགདེས་ན་རང་གི་ལུགས་ལ་ནི། བལྟ་བྱའམ་སྣང་གཞི་གང་ཡིན་ཞེ་ན། གཞི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་དམ། མཁན་པོ་བསྟན་འཕེལ་ཚང་གིས། གཞི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་གསུངས། གཞན་ཁྲ་གླིང་སྒར་བས། ཆོས་ཉིད་དེ་འཇོག་གསུངས། ༈ དེ་ལྟར་སྣང་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་ལ། ཞེས་སྐབས། སྤྱི་གཞི་དེ་ཉིད་རྟོགས་ན་གདོད་མའི་བཙན་ས་ཟིན། མ་རྟོགས་ན་རྒྱུ་གསུམ་རྐྱེན་བཞིའི་དབང་གིས་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཏེ་ཁམས་གསུམ་དུ་མགོ་འཁོར། རྟོགས་ན་ནི། རྫོགས་སངས་སྐུ་ནི་འཕྲོ་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་དབྱེར་མེད་ཕྱིར་དང་། །རིགས་ཡོད་ཕྱིར་ན་ལུས་ཅན་ཀུན། །རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོ་ཅན། །ཅེས་རྒྱུད་བླ་མ་ལས་ཇི་སྙེད་གསུངས་པའི་དོན་འཕགས་ལམ་ཐོབ་དུས་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་གྱུར་ནི་རེད། མཐར་ཐུག་གི་སྐུ་གསུམ་སྟོན་པའི་སྐུར་བཞེངས། ཡེ་ཤེས་རང་སྣང་གི་སྟོན་འཁོར་ངེས་པ་ལྔ་ལྡན་ནོ། ༈ །དབུ་མར་ཁས་ལེན་ཡོད་མེད་བཤད་པའི་སྐབས་སུ། སྔ་རབས་པས་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བས་མཐར་ཐུག་སྤྲོས་པའི་དྲྭ་བ་མ་ལུས་པ་དབྱིངས་སུ་ནུབ་པའི་མཚན་གཞི་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་ལྟ་བུ་དབང་བཙན་དུ་བྱས་ནས་ཁས་ལེན་མེད་ཟེར། ཐ་སྙད་སྣང་བའི་རྣམ་བཞག་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཆོས། ས་དང་ལམ་གྱི་རྣམ་བཞག་ཐམས་ཅད་འཇིག་རྟེན་གྲགས་སྡེའི་ངོར་ཙམ་ཡིན་གསུངས། ཕྱི་རབས་པས་རྣམ་པ་ཀུན་དུ་ཁས་ལེན་ཡོད་ཚུལ་བཞེད། སྔ་འགྱུར་བའི་རིང་ལུགས་ལ་ནི། མི་ཕམ་རིན་པོ་ཆེས། རགས་པ་བརྡའི་དབུ་མའམ་ཤན་འབྱེད་ལམ་གྱི་དབུ་མའམ་སྣང་ཚུལ་ཐ་སྙད་འཕགས་པའི་རྗེས་ཐོབ་མན་ཆད་གནས་སྐབས་སྣང་ཚུལ་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཚད་མ་གཉིས་པོའི་རྙེད་དོན་བདེན་གཉིས་སོ་སོར་ཀུན་རྫོབ་དུ་ཡོད་ལ་དོན་དམ་དུ་མེད་ཅེས་པའི་ཁས་བླངས་ཡོད། མཐར་ཐུག་ཟུང་འཇུག་འབྲས་བུའི་དབུ་མའམ་ཕྲ་བ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དབུ་མའམ་གནས་ལུགས་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་དོན། ཡུལ་ཅན་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་པའི་ངོར། སྤྲོས་པའི་དྲྭ་བ་མ་ལུས་
Chinese
由于见解的分类是从波罗蜜多乘到密咒金刚乘的认知之门或象征，因此被称为甚深智慧之门。与不同类的事物相异的单方面反体总相。与同类事物相异的双重集合别相。与不显现相异的显现总相。与土地等同类事物相异的双重集合，如水一般的别相。因此，就自宗而言，什么是应观察或显现的所依呢？是基显空双运，真俗二谛无别吗？堪布丹贝曾说：基什么都不是。另有卡林噶尔巴说：安立为法性。总之，对于各种显现方式，如果证悟了总基，就占据了原始的要塞。如果未证悟，则受制于三因四缘而在轮回中漂泊，于三界中迷转。如果证悟了，如《宝性论》中所说：圆满佛陀之身是为利众生而示现，以及法性无有差别，以及具有佛性，因此一切有情众生，恒时具有如来藏。如是等等，在获得圣道时，法界和智慧就会显现。最终将三身建立为导师之身。智慧自显的导师眷属具有五种决定。关于中观宗有无承认的辩论中，旧派认为，中观应成派将最终的戏论之网全部融入法界的特征，如圣者的等持一般，作为权威，因此说没有承认。世俗显现的分类，基道果之法，地道之分类全部都是世间共称而已。新派认为，在一切情况下都有承认。关于旧译派的宗义，麦彭仁波切说：粗分的表诠中观或区分道的宗义，或显现的世俗，圣者后得位以下，暂时的显现世俗中，二量所证悟的真俗二谛各自在世俗中存在，但在胜义中不存在，有这样的承认。最终的俱生果位中观或细分法性的中观或实相大中观之义。在有境各自的自证智慧中，对法界进行直接观照时，一切戏论之网
English
Since the classification of views is the door of knowledge or symbol from the Paramita Vehicle to the Mantra Vajra Vehicle, it is called the door of profound wisdom. The single reversal general characteristic that differs from other objects of different types. The dual aggregate specific characteristic that also differs from things of the same type. The mere appearance general characteristic that reverses from the invisible. The dual aggregate that also differs from things of the same type, such as earth, is a specific characteristic like water. Therefore, according to one's own system, what is to be observed or the basis of appearance? Is it the basis appearance emptiness union, the indivisibility of the two truths? Khenpo Tenzin Phel said: The basis is nothing at all. Others, the Kharling Garba, said: Establish it as the nature of reality. In short, for various appearances, if one realizes the general basis, one seizes the original stronghold. If one does not realize it, one wanders in samsara under the influence of the three causes and four conditions, and one revolves in the three realms. If one realizes it, as it is said in the Uttaratantra: The perfect Buddha body is manifested for the benefit of beings, and the nature of reality is without difference, and because it has the Buddha-nature, all sentient beings constantly have the Tathagatagarbha. Thus, when the noble path is attained, the dharmadhatu and wisdom will manifest. Ultimately, the three bodies are established as the body of the teacher. The teacher's entourage of self-appearing wisdom has five certainties. In the debate about whether or not the Madhyamaka school has acceptance, the old school believes that the Madhyamaka Prasangika school takes the characteristic of the ultimate network of elaboration, which is entirely absorbed into the dharmadhatu, such as the samadhi of the noble ones, as the authority, and therefore says that there is no acceptance. The classification of worldly appearances, the Dharma of the basis, path, and result, and the classification of the grounds and paths are all merely worldly conventions. The new school believes that there is acceptance in all cases. Regarding the doctrine of the Ancient Translation School, Mipham Rinpoche said: The coarse symbolic Madhyamaka or the doctrine of distinguishing the path, or the appearance of the mundane, below the subsequent attainment of the noble ones, in the temporary appearance of the mundane, the two truths, which are realized by the two valid cognitions, exist separately in the mundane, but do not exist in the ultimate, there is such an acceptance. The meaning of the ultimate union result Madhyamaka or the subtle nature of reality Madhyamaka or the reality great Madhyamaka. In the self-awareness wisdom of each subject, when directly seeing the dharmadhatu, the entire network of elaboration
Tibetan
པ་དབྱིངས་སུ་ནུབ་པས་ཁས་ལེན་བརྗོད་བྱའི་ཡུལ་ལས་འདས་པས་ན་མཐར་ཐུག་ཟུང་འཇུག་དབུ་མ་ཆེན་པོར་ཁས་ལེན་མེད་གསུངས། སྣ༷ང་ཚུལ༷་ལ། ཐ་སྙད་བདེན་གཉིས་སོ་སོར་ཡང་ཁས་ལེན་ཡོད་དེ། ཞེས་སྣང་སྟོང་རེས་འཇོག་གྱི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་པ་ནི། ཟུང་འཇུག་རྟོགས་པ་ལ་འཇུག་པའི་སྒོ་ཙམ་ཡིན། ཚད་མ་གཉིས་པོའི་རྙེད་དོན་ཀྱིས་ཤེས། བཟུང་དུས་ཅིག་ཤོས་བཏང་བ་མ་གཏོགས་ཅིག་ཆར་དུ་བཟུང་མི་ནུས་པས་གཅིག་སྣང་གཅིག་གིས་མི་སྣང་། གཅིག་མཐོང་གཅིག་གིས་མི་མཐོང་ནི་རེད། མདོར་ན་ཡོད་རྟོག་མེད་རྟོག་གམ་ཡོད་མཐའ་མེད་མཐའ་གཉིས་གང་རུང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་སྐབས་ཤན་ལེགས་པར་ཕྱེད་པ་ནི། མི་ཕམ་རིན་པོ་ཆེའི་ཁྱད་ཆོས་སོ། །ལ་ལས་གནས་སྐབས་ལམ་གྱི་དབུ་མ་ལ་མཐར་ཐུག་གི་དབུ་མ་བཏགས་པ་དང་། མེད་དགག་ལ་སྤྲོས་བྲལ་བཏགས་ཚུལ་ཡོད་དོ་གསུངས། །ཐ་སྙད་སྣང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་རིག་ངོ་ན་རང་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པའི་ཆོས་གཅིག་ཀྱང་མི་སྲིད་པས་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནས་བཟུང་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་སྟོང་རྟེན་འབྱུང་གི་རང་བཞིན། ཆོས་ཅན་གྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མི་འདའ་བས་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་ངེས་ཤེས་དེའི་ངང་དུ་མཉམ་བཞག་ངོ་བོའི་དབྱིངས་ལ་ཤར་ཆ་འགག་མེད་ཞིག་འཆར་རྒྱུ་འདི་མཐའ་བཞིའི་འཛིན་སྟངས་མེད་པའི་འབྲས་རྟགས་ཡིན། ཤེས་རབ་ལམ་གྱི་དབུ་མ་ལས་འཕགས་པའི་ཁྱད་ཆོས་གཅིགགང་ཅི་ཤར་བ་ཐམས་ཅད་མཉམ་བཞག་གི་རང་དུས་དེར་ཤར་གྲོལ་རྗེས་མཐུད་མེད་པར་གྲོལ་རྒྱུ་འདི། གང་ཟག་དེའི་ཤེས་རྒྱུད་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་ལྟ་བ་ཡང་དག་པས་ཁྱབ་ནིའི་འབྲས་རྟགས་ཡིན་པས། ཁྱད་ཆོས་གཉིས་རྫོགས་ཆེན་གྱི་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་གྱི་ལྟ་བར་རྡོ་གྲུབ་ཆེན་རིན་པོ་ཆེས་གསུངས། སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་ལྟ་བ་དེའི་ངང་དུ་འདས་པའི་རྟོག་པ་ཤར་ནས་རང་སར་གྲོལ་ན། འདས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཞལ་མཇལ་བ་དང་ཁྱད་མེད། ད་ལྟའི་མཚན་འཛིན་གྲོལ་ན་ད་ལྟའི་སངས་རྒྱས། མ་འོངས་པའི་རྟོག་པ་གྲོལ་ན་མ་འོངས་འབྱུང་འགྱུར་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་མཇལ་བའི་ཕན་ཡོན་ཡོད་ཚུལ་འབྲུག་པ་རིན་པོ་ཆེས་གསུངས། དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ནི་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཉམས་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་གཏན་ལ་ཕབས་ནས་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་རང་བཞིན་དུ་བཟུང་ཤེས་ན། དལ་འབྱོར་རྙེད་དཀའི་སྙིང་པོ་མཐར་ཐུག་ཆོས་གཟུགས་གཉིས་རེད། སྣང་སྟོང་ནི་ཚོགས་གཉིས་ཟུ
Chinese
由于落入边际，因此说最终双运中观大是不承认可以被言语表达的事物。就显现方式而言，名言和胜义各自都有承认，以显现和空性交替的方式进行修持，这仅仅是进入证悟双运的门。通过两种量获得理解。除了抓住一个时放弃另一个之外，不能同时抓住两个，因此一个显现时另一个不显现，一个可见时另一个不可见。简而言之，就是有分别念或无分别念，或者是有边和无边二者之一。因此，能够清楚区分暂时和究竟的情况，是麦彭仁波切的特点。有些人将暂时道的中观称为究竟的中观，并将无遮诠释为离戏论。所有名言显现的法，在以理智分析究竟谛时，没有一个法不是以其自身体性而空的，因此从甚深空性开始，就是显空双运、空性缘起的自性。所有有法之显现皆不离法性之界，因此在显空双运的定解中，于等持自性之界中无间断地生起觉性，这是没有四边执着的果相。智慧道的中观殊胜之处之一：无论显现什么，都在等持的自性中显现解脱，没有后续的延续。这是因为那人的意识流完全被显空双运的见解所遍及的果相。这两个特点被多智钦仁波切称为大圆满的生起之处，三地的见解。在显空双运的见解中，如果过去的分别念生起并自然解脱，那么与见到过去诸佛没有区别。如果现在的执着解脱，就是现在的佛。如果未来的分别念解脱，那么就有见到未来诸佛的利益，这是竹巴仁波切所说。三世诸佛是智慧觉性的特殊体验。如果能确定一切法并将其视为显空双运的自性，那么暇满难得之精髓就是究竟的法身和色身二者。显空是二资粮
English
Since it falls into extremes, it is said that the ultimate union of the Great Madhyamaka does not acknowledge things that can be expressed by words. As for the way things appear, there is acknowledgment in both the conventional and ultimate truths. Meditating in the manner of alternating appearance and emptiness is merely a gateway to entering the realization of union. Understanding is gained through the two valid cognitions. One cannot grasp both at the same time except by abandoning one when grasping the other, so when one appears, the other does not appear; when one is visible, the other is not visible. In short, it is either conceptual thought or non-conceptual thought, or one of the two extremes of existence and non-existence. Therefore, the ability to clearly distinguish between temporary and ultimate situations is a characteristic of Mipham Rinpoche. Some call the Madhyamaka of the temporary path the ultimate Madhyamaka, and some interpret non-affirming negation as freedom from elaboration. All phenomena of nominal appearance, when analyzed with intelligence in the ultimate truth, there is not a single phenomenon that is not empty of its own nature. Therefore, starting from the profound emptiness, it is the nature of appearance-emptiness union, emptiness-dependent arising. Since all appearances of phenomena do not go beyond the realm of the nature of reality, in the certainty of appearance-emptiness union, the unobstructed arising of awareness in the realm of the nature of equanimity is the result of not having the four extremes of grasping. One of the special features that is superior to the Madhyamaka of the path of wisdom: whatever arises, it arises and is liberated in the nature of equanimity at that time, without subsequent continuation. This is because the mindstream of that person is completely pervaded by the view of appearance-emptiness union. These two characteristics are called the place of arising of Dzogchen, the view of the three realms, by Dodrupchen Rinpoche. In the view of appearance-emptiness union, if past conceptual thoughts arise and are naturally liberated, then there is no difference from seeing the Buddhas of the past. If present clinging is liberated, it is the present Buddha. If future conceptual thoughts are liberated, then there is the benefit of seeing the Buddhas of the future, as Drogpa Rinpoche said. The Buddhas of the three times are special experiences of wisdom awareness. If one can ascertain all phenomena and regard them as the nature of appearance-emptiness union, then the essence of the precious human rebirth is the ultimate Dharmakaya and Rupakaya. Appearance and emptiness are the two accumulations.