Tibetan
དི་ལས་བྱུང་འདུགའདི་ཡི་དུས་རིག་པའི་རང་ངོ་འཕྲོད་ན་སྲིད་གསུམ་ཀ་དག་གི་ལྟ་བ། ཁམས་གསུམ་ཡོངས་གྲོལ་གྱི་སྒོམ་པ། ཕྱོགས་ལས་རྣམ་རྒྱལ་གྱི་སྤྱོད་པ། སྐུ་གསུམ་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ། དེ་ལས་མི་འདའ་བའི་དམ་ཚིག་ཅེས་འདི་ཡི་དུས། ལྟ་བའི་གནས་དགསྒོམ་པའི་རྨང་ཞིགསྤྱོད་པའི་ལ་དོར་ནས་གང་སྣང་ཅི་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པའམ་ཆོས་ཉིད་རོལ་བས་རྐང་རྗེས་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར། འགུལ་སྤྱོད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ། བཟའ་བཏུང་ཚོགས་འཁོར་གྱི་རང་བཞིན། ཚོགས་ཆེན་ཡེ་རྫོགས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་པས། བཟང་རྟོག་ཤར་ཡང་མཐའ་གྲོལ་ཀློང་ཡངས། ངན་རྟོག་ཤར་ཡང་རང་ཤར་རང་གྲོལ། ཕྱིའི་སྣང་བ་མ་སྤང་སྣང་ཐོག་ནས་གྲོལ་བ་བྱེའུ་ཁྲས་ཁྱེར་བ་ལྟ་བུ། ནང་འགྱུ་བ་མ་སྤང་འགྱུ་ཐོག་ནས་གྲོལ་བ་ཆུ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་ལྟ་བུ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། གང་ཤར་བསྒོམ་དུ་མ་ཤེས་ན། །གང་བསྒོམ་སྡུག་གི་སྣོན་པ་ཡིན། །གསུངས་པའི་གནད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ངོ་བོ་སྟོང་ཉམས་ངར་ཆ་དང་ལྡན་པ། རང་བཞིན་གསལ་ཉམས་སངས་ཆ་དང་ལྡན་པ། ཐུགས་རྗེའི་རིག་ཉམས་གྲོལ་ཆ་དང་ལྡན་ན་ངོ་བོ་མི་རྟོག་ཀྱང་གསལ་ཆ་མ་འགག་པས་གཟུགས་མེད་ཁམས་ལས་གྲོལ། ཐུགས་རྗེས་རིག་ཀྱང་མི་འཕྲོ་བས་འདོད་ཁམས་ལས་གྲོལ་ཡོད་པས། གནད་འདི་ལ་གོ་མྱོང་རྟོགས་གསུམ་རེ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་བ་མ་གཏོགས། གནས་ན་དྭངས་ཆ་མེད་ན་ཞི་གནས་ཀྱི་སྙིགས་མ། གསལ་ན་ལྷོད་ཆ་མེད་ན་གསལ་འཛིན་གྱི་འཆིང་བ། འགྱུ་ན་གྲོལ་ཆ་མེད་ན་འཁྲུལ་བའི་རྗེས་སྙོགས་ཡིན་པས་ཀུན་གཞི་དང་ཆོས་སྐུ། སེམས་དང་རིག་པའི་ལ་ཤན་ལེགས་པར་ཕྱེས་ཏེ་གོ་ལོ་ཐོས་ལོ་མང་པོ་ཞིག་མི་བྱེད་པར་གནད་ནས་ཟིན་ངེས་རེ་བྱེད་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་མ་གཏོགས་བར་དུ་དགེ་བ་དངོས་གཞི་དམིགས་མེད་འདི་ཤན་འབྱེད་ཀྱི་མན་ངག་དང་མི་ལྡན་པར་ཉམས་སུ་ལེན་འདོད་པ་ནི་འཁྲུལ་བ་ལས་ཀྱང་ཉིང་འཁྲུལ་བྱེད་པ་ཡིན་པས་གཟབ་འཚལ། ༈ དམ་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་མཇུག་སྡུད་ནི་བསྔོ་བ་དང་སྨོན་ལམ་ཡིན་ཏེ། བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། ཇི་ལྟར་ཆུ་ཐིགས་རྒྱ་མཚོ་ཆེ་ནང་ལྷུང་། །རྒྱ་མཚོ་མ་ཟད་བར་དུ་དེ་མི་འཛད། །དེ་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཡོངས་བསྔོས་དགེ་བ་ཡང་། །བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་བར་དུ་དེ་མི་འཛད། །ཞེས་གསུངས་པས། དང་པོ་བསྔོ་བ་ནི་འཁོར་གསུམ་ལ་བདེན་ཞེན་གྱི་དམིགས་པ་མེད་པའི་ངང་ནས་བསྔོ་དགོས་ཀྱང་། དེ་མཚན་ཉིད་པ་ནི་ས་ཐོབ་ཀྱི་སེམས་དཔའ་མ་གཏོགས་རང་ཅག་ལྟ་བུའི་སོ་སྐྱེས་བའམ་ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་ལམ་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན། དེས་ན་རྗེས་མཐུན་ལྟར་བསྔོས་ན་འཁོར་གསུམ་དམིགས་མེད་ཀྱི་བསྔོ་བ་དང་མཉམ་པ་ཡིན་པས། དངོས་གཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ངར་ཤུགས་སམ་རྒྱ་མ་རལ་གོང་དུ་མདུན་གྱི་ནམ་མཁར་བསྔོ་བའི་དཔང་པོར་ཕྱོགས་བཅུའི་རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པ་ཚོགས་ཞིང་ལྟར་གསལ་བའམ། ཡང་ན་སྐབས་འདིར་གུ་རུ་རིན་པོ་ཆེ་ཀུན་འདུས་ནོར་བུའི་ལུགས་སུ་སྔར་ལྟར་གསལ་བཏབ་པའི་མདུན་དུ་སྡུག་བསྔལ་གཏོང་ལེན་ནི། གླང་ཐང་པས། མདོར་ན་དངོས་སམ་བརྒྱུད་པ་ཡིས། །ཕན་བདེ་མ་རྣམས་ཀུན་ལ་འབུལ། །མ་ཡི་གནོད་དང་སྡུག་བསྔལ་ཀུན། །གསང་བས་བདག་ལ་ལེན་པར་ཤོག ། གསུངས་པ་ལྟར་རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པའི་ཐུགས་རྗེ་བྱིན་རླབས་དང་། བདག་གིས་དཀར་པོ་དགེ་བའི་ལས་བསགས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་བདག་གི་བདེ་སྐྱིད་བདེ་བའི་དངོས་པོ་དགེ་རྩ་རྒྱུ་འབྲས་དང་བཅས་པ། ཅིག་བགོ་བཤའ་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པར་འོད་དཀར་པོའི་རྣམ་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐིམ་པར་བསམ། སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་འབྲས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་འོད་ནག་པོའི་རྣམ་པས་རང་གི་སྙིང་ནང་དུ་བདག་འཛིན་གྱི་ངོ་བོ་ཐིག་ལེ་དུད་ཁའི་མདོག་ཅན་གསལ་བ་ལ་ཐིམ་ནས། སླར་ཐིག་ལེ་དང་བཅས་པ་བདག་མེད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་དྭངས་པར་བསམ་ནས་དལ་ཅིག་མཉམ་པར་བཞགདེ་ནས་མདོ་སྡུད་པ་ལས། སྟོང་གསུམ་རི་རབ་སྲང་ལ་གཞལ་བས་ཚད་བཟུང་རུང་། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་དགེ་བ་དེ་ནི་དེ་ལྟ་མིན། །ཞེས་གསུངས་པས། ཡ་གི་སོ་སྐྱེས་ཉན་རང་ནས་སློབ་མི་སློབ་ཀྱི་ལམ་ལ་གནས་པའི་རང་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་དུས་གསུམ་དུ་བསགས་པའི་དགེ་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བྱས་ནས། ད་ནི་དགེ་རྩ་གཞན་དོན་དུ་བསྔོ་རན་པ་ཡིན་ཞེས་ཚོགས་ཞིང་ལ་དགོངས་གསོལ་ལམ་སྙན་གསན་དབབ་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས། ད་རེས་ཐུན་གཅིག་གི་དགེ་བ་འདིས་མཚོན་རང་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་དུས་གསུམ་དུ་བསགས་པ་དང་། བསགས་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་དགེ་རྩ་རྒྱུ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ཏེ་ཡར་བླ་མ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་མཆོད་པ་ཕུལ། དེ་ནས་ཡར་མཆོད་པ་ཕུལ་བའི་བསོད་ནམས་དང་བཅས་པ། སུ་ཡི་ཆེད་དུ་བསྔོ་ན་ནམ་མཁའི་མཐའ་དང་མཉམ་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བླ་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་གང་དུ་བསྔོ་ན་མཐའ་གཉིས་ལ་མི་གནས་པའི་ཆོས་དབྱིངས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་གནས་དང་། ཚུལ་ཇི་ལྟར་བསྔོ་ན། འཁོར་གསུམ་ལ་བདེན་ཞེན་གྱི་དྲི་མས་མ་བསླད་པར་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་
Chinese
此乃由此而生。此之時，若能契合覺性之自面，則三有本淨之見，三界圓滿解脫之修，所向皆勝之行，三身任運成就之果。此乃不離彼之誓言之時。見之處佳，修之基穩，行之取捨，於一切所顯所用，皆為智慧之嬉戲或法性嬉戲，足跡乃微塵壇城，動用乃智慧之手印，飲食乃會供之自性，乃大圓滿之意。善念生起亦邊解脫，界廣大。惡念生起亦自生自解脫。外之顯現不捨，於顯現上解脫，如鳥雀攫取般。內之流動不捨，於流動上解脫，如水上繪畫般。如是云：「若不識何顯為修持，則修持成痛苦之增上。」此乃所說之要點。是故，本質空性，具猛厲之相；自性光明，具清明之相；大悲之覺性，具解脫之相。若本質不分別，然光明不滅，則從無色界解脫。以大悲而覺，然不散亂，則從欲界解脫。故於此要點，了知、體驗、證悟三者極為重要。若住而無清明，則成止住之糟粕；若明而無寬鬆，則成執明之束縛；若動而無解脫，則成追逐迷亂之跡。故善分阿賴耶與法身，心與覺性之界限，莫做多年之聞思，而於要點上把握，定解而修持。若不具辨別之口訣，而欲修持此無有分別之真實善法，則成於迷亂上之更迷亂，故當謹慎。༈ 聖法修持之結尾乃迴向與發願。如《慧海所問經》云：「如水滴落入大海中，大海未盡彼不盡，如是迴向菩提善，未得菩提彼不盡。」故首先迴向，當於無有對三輪之真實執著之狀態下迴向，然此乃登地菩薩之行，如我等凡夫或
English
This arose from that. At this time, if one recognizes the self-face of awareness, it is the view of the three realms being primordially pure, the meditation of complete liberation from the three realms, the conduct of being victorious in all directions, and the fruition of the three kayas being spontaneously accomplished. This is the time of the samaya that does not stray from that. Abandoning the basis of view, the foundation of meditation, and the acceptance and rejection of conduct, whatever appears and whatever is used are all the play of wisdom or the play of dharmata, footprints are mandalas of colored dust, movements are mudras of wisdom, food and drink are the nature of tsokhor, and it is the intention of the Great Perfection. Even when good thoughts arise, they are liberated at the edge, vast expanse. Even when bad thoughts arise, they arise and liberate themselves. Not abandoning outer appearances, liberation occurs on the basis of appearances, like a bird carrying something away. Not abandoning inner movements, liberation occurs on the basis of movements, like drawing lines on water. As it is said: "If you do not know how to practice whatever arises, then whatever you practice is an increase of suffering." This is the point of what was said. Therefore, if the essence is emptiness, possessing the quality of intensity; the nature is clarity, possessing the quality of purity; and the compassion of awareness possesses the quality of liberation, then even though the essence is non-conceptual, the quality of clarity is not obstructed, so one is liberated from the formless realm. Even though one is aware with compassion, it does not scatter, so one is liberated from the desire realm. Therefore, it is extremely important to have understanding, experience, and realization of this key point. If there is no clarity when abiding, it is the dregs of shamatha. If there is no relaxation when clear, it is the bondage of clinging to clarity. If there is no liberation when moving, it is following after delusion. Therefore, properly distinguish between the alaya and the dharmakaya, and the boundaries of mind and awareness. Do not engage in much hearing and thinking, but grasp the key point and practice with certainty. If one wants to practice this non-conceptual, genuine virtue without possessing the instructions for distinguishing, it is even more deluded than delusion, so be careful. ༈ The conclusion of practicing the holy Dharma is dedication and aspiration. As it says in the Sutra Requested by Lodrö Gyatso: "Just as a drop of water falls into the great ocean, it will not be exhausted until the ocean is exhausted. Likewise, the virtue dedicated to enlightenment will not be exhausted until enlightenment is attained." Therefore, first, dedication should be done in a state free from clinging to the truth of the three spheres. However, that is the characteristic of a bodhisattva who has attained the bhumis, not like ordinary beings like us or those who are gathering accumulations.
Chinese
不是寻常道路的境界。因此，如果按照顺应的方式回向，就与三轮无缘的回向相同。在正行的禅定力量或余势未消散之前，于前方的虚空中，为了回向的见证，将十方诸佛菩萨如会供田般观想清楚，或者此时按照莲花生大师普集宝（咕噜仁波切 ཀུན་འདུས་ནོར་བུ།）的仪轨，如前一样观想清楚，于其面前进行痛苦的施受： 朗塘巴尊者（གླང་ཐང་པ།）说：“总而言之，以直接或间接的方式，将利益安乐献给一切母亲。愿母亲的损害和痛苦，我秘密地承受。” 如是所说，以诸佛菩萨的慈悲加持，以及我积累的白色善业的福德力，我的安乐、安乐之事物、善根及其因果等，不是像分东西一样，而是观想成白色的光芒融入一切众生。观想那些众生的痛苦、因果、习气等，化为黑色的光芒融入自己心中，融入我执的本体，即一个冒着烟的黑色明点中，然后观想明点和合融入无我的法界中，稍作安住。 之后，《集经》（མདོ་སྡུད་པ་）中说：“三千世界须弥山，可用秤量知其量，随喜善根之功德，彼则无法如是量。” 因此，从凡夫声闻缘觉，到安住于有学无学道的自他众生，对于他们在过去、现在、未来所积累的善根，随喜之后，现在是回向善根利益他众的时候了，首先向会供田禀告或陈白，现在以这次一座的善根为代表，将自他众生在过去、现在、未来所积累的，以及对于积累所随喜的善根、因果等全部汇集起来，向上供养上师三宝。 之后，向上供养的福德等，为了谁而回向呢？为了与虚空无边的所有众生获得无上智慧的果位；在何处回向呢？在不住二边的法界不可思议之处；以何种方式回向呢？不被三轮执着的污垢所染污，诸佛菩萨
English
It is not a realm of ordinary paths. Therefore, if dedicated in accordance with what is suitable, it is the same as the dedication of the three spheres without objectification. Before the strength or momentum of the main samadhi dissipates, in the space in front, as witnesses to the dedication, visualize the Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions clearly like a merit field. Or, at this time, according to the tradition of Guru Rinpoche Kundu Norbu, visualize it clearly as before, and in front of it, perform the exchange of suffering and happiness: Langtangpa said: "In short, directly or indirectly, offer benefit and happiness to all mothers. May all the harm and suffering of mothers be secretly taken by me." As it is said, through the compassion and blessings of the Buddhas and Bodhisattvas, and through the power of the merit of accumulating white virtuous deeds, my happiness, objects of happiness, roots of virtue, and their causes and effects, etc., are not like dividing things, but contemplate them dissolving into all sentient beings in the form of white light. Contemplate the suffering, causes, effects, and habitual tendencies of those sentient beings dissolving into your own heart in the form of black light, dissolving into the essence of self-grasping, which is a smoky black bindu, and then contemplate the bindu and everything dissolving into the selfless realm of reality, and rest calmly for a moment. Then, in the Condensed Sutra, it is said: "The three thousand worlds, Mount Meru, can be measured by scales, but the merit of rejoicing in virtue is not like that." Therefore, from ordinary beings, Shravakas, and Pratyekabuddhas, to oneself and others who abide on the paths of learning and non-learning, after rejoicing in the virtue accumulated by them in the past, present, and future, now is the time to dedicate the roots of virtue for the benefit of others. First, inform or report to the merit field, and now, taking this one session's virtue as representative, gather together all the roots of virtue, causes, and effects accumulated by oneself and others in the past, present, and future, and the roots of virtue, causes, and effects of rejoicing in the accumulation, and offer them upwards to the Guru and Three Jewels. Then, to whom should the merit of offering upwards be dedicated? For all sentient beings as infinite as space to attain the fruit of unsurpassed wisdom; where should it be dedicated? In the inconceivable place of the Dharmadhatu that does not abide in the two extremes; how should it be dedicated? Without being defiled by the stain of clinging to the three spheres as real, the Buddhas and Bodhisattvas.