Tibetan
གོང་གི་ས༷་ལ༷་རིན༷་ཆེན༷་གསེར་གྱི་གཟུགས༷་ཡོད༷་པ་ཇི༷་ལྟ༷་བར༷་གློ༷་བུར༷་ཉོན༷་མོངས༷་དྲི༷་མས༷་བསྒྲིབས༷་པ༷་ཡི༷་སེམས༷་ཅན༷་རྣམས༷་ལ༷་དཔེ་དེ༷་བཞིན༷་དུ། ཁམས༷་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་འདི༷་གནས༷་སོ། །ཞེས་དང་། སངས༷་རྒྱས༷་ཡེ༷་ཤེས༷་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སེམས༷་ཅན༷་གྱི་ཚོགས༷་ལ་ཞུགས༷་ཤིང་གནས་པ་ནམ་ཞིག་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་འཕྲོ་བའི་ཕྱིར༷་དང་། རང༷་བཞིན༷་དྲི༷་མེད༷་ཆོས་ཉིད་དེ༷་ནི༷་འཁོར་འདས་གཉིས༷་ལ་ཁྱད་མེད༷་དེ༷། སངས༷་རྒྱས༷་རིགས༷་གདོད་ནས་དག་པ་དེ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ལ༷་དེ༷་འབྲས༷་སངས་རྒྱས་སུ་ཉེར༷་བཏགས༷་ཕྱིར༷་འགྲོ༷་ཀུན༷་སངས༷་རྒྱས༷་སྙིང༷་པོ༷་ཅན༷་དུ༷་གསུངས༷་སོ། །ཞེས་དང་། རང་བཞིན་གསུམ་གང་ཞེ་ན། སྙིང་པོ་འདི༷་ཡི༷་རང༷་བཞིན༷་ནི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཆོས༷་ཀྱི་སྐུ༷་དང༷་། གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་དེ༷་བཞིན༷་ཉིད༷་དང༷་། སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པའི་རིགས༷་ཀྱང༷་སྟེ༷་གསུམ་མོ། །ཞེས་དང་། གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ལ་ལྟོས་ནས་ཁམས་དེ་དྲི་མས་མ༷་དག༷་པའི་སྐབས་དང་། མ༷་དག༷་དག༷་པ༷་གཉིས་ལྡན་གྱི་སྐབས་དང༷་། ཤིན༷་ཏུ༷་རྣམ༷་པར་དག༷་པའི་གནས་སྐབས་ན་གོ༷་རིམ༷་བཞིན༷་དུ་སེམས༷་ཅན༷་དང་། བྱང༷་ཆུབ༷་སེམས༷་དཔའ༷་དང་༷། དེ༷་བཞིན༷་གཤེགས༷་པ༷་ཞེས༷་པའི་མིང་གསུམ་གྱིས་བརྗོད༷་ཅིང་བསྟན་ཏོ༷། །ཞེས་གསུངས། ༈ ལྡེབ་བཅུ་བཞིའི་སྐབས། འཇམ་དཔལ་གནས་པའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པས་གསུངས་པ། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱང་མི་དམིགས། བྱིས་པའི་ཆོས་དང་དགྲ་བཅོམ་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་མི་དམིགས་སོ། །ནམ་མི་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ་ན་མི་རྟོག་གོ །ཀུན་ཏུ་མི་སྤྱོད་དོ། །དེ་སྤྱོད་པ་མེད་ལ། སྤྲོས་པ་མེད་ཅིང་ཉེ་བར་ཞི་བ་སྟེ། ཡོད་དོ་ཞེས་ཁས་མི་ལེན། མེད་དོ་ཞེས་ཁས་མི་ལེན། ཡོད་ཀྱང་ཡོད་ལ་མེད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་ཁས་མི་ལེན། ཡོད་པའང་མ་ཡིན་མེད་པའང་མ་ཡིན་ཞེས་དེ་སྐད་ཀྱང་ཁས་མི་ལེན་ཏོ། །ནམ་ཁས་མི་ལེན་པ་དེ་ནི་དམིགས་པ་མེད་དོ། །དེ་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་སེམས་མེད་ཅིང་སེམས་དང་བྲལ་ཏེ་གནས་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དགེ་སྦྱོང་གི་ཆོས་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཚུལ་འདི་བཤད་པ་ན་འཁོར་དེའི་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་འདི་སྐད་ཅེས། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་མི་བལྟའོ། །མི་མཉན་ཏོ། །འཇམ་དཔལ་གང་དུ་གནས་པའི་ཕྱོགས་དེ་ཡང་སྤང་བར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པས་སྟོན་པ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་བཞིན་དུ་ཀུན
Chinese
就像上面说的，如同萨拉珍宝黄金之像，突然被烦恼垢染所遮蔽一样，对于这些众生来说，这个自性清净的界就存在着。并且，为了何时能显现佛陀的智慧法身进入并安住于众生之中，以及自性无垢的法性在轮涅二者之间没有差别，为了使本来清净的佛性显现，因此将那个结果称作佛陀，所以说一切众生都具有佛陀的精华。并且，什么是三种自性呢？这个精华的自性是自生智慧法身，以及不改变的那样，还有能成就佛陀的种性，这三种。并且，相对于暂时的垢染来说，有那个界被垢染所染污的时候，以及不净和净二者兼具的时候，以及完全清净的时候，按照次第，用众生、菩萨和如来这三个名称来称呼和表示。这样说了。༈ 第十四页的时候，《文殊师利所住经》中，文殊师利童子所说：对于孩童们也不执着，对于孩童的法和阿罗汉的法也不执着。什么时候不执着，那个时候就不分别。完全不使用。那个没有使用，没有戏论并且寂静，存在也不承认，不存在也不承认，存在也存在不存在也不存在也不承认，存在也不是不存在也不是那样也不承认。什么时候不承认，那个就是没有执着。那个脱离一切执着，没有心并且脱离心，以无处可住的方式安住于修行的法中。当宣说这个方式的时候，那个眷属的五百比丘从座位上站起来这样说：不要看文殊师利童子，不要听闻，文殊师利所住的那个方向也要抛弃。那是因为什么呢？像这样文殊师利童子在导师显现的时候，
English
Just as mentioned above, like the precious golden image of Sara, suddenly obscured by the defilements of afflictions, for these sentient beings, this self-nature pure realm exists. And, in order to manifest when the wisdom Dharmakaya of the Buddha enters and abides in sentient beings, and that the nature of reality, which is self-nature without defilement, has no difference between samsara and nirvana, in order to manifest the originally pure Buddha-nature, therefore that result is called Buddha, so it is said that all sentient beings have the essence of the Buddha. And, what are the three natures? The nature of this essence is the self-born wisdom Dharmakaya, and that which does not change, and also the lineage that can accomplish Buddhahood, these three. And, relative to temporary defilements, there is the time when that realm is defiled by defilements, and the time when both impurity and purity are present, and the time when it is completely pure, in order, the three names of sentient beings, Bodhisattvas, and Tathagatas are used to call and indicate. It is said like this. ༈ At the time of page fourteen, in the Sutra of the Abode of Manjushri, what Manjushri the Youth said: One does not cling to children, nor does one cling to the Dharma of children and the Dharma of Arhats. When one does not cling, at that time there is no discrimination. Completely unused. That is without use, without elaboration and peaceful, existence is not acknowledged, non-existence is not acknowledged, existence exists and non-existence does not exist is not acknowledged, existence is not and non-existence is not is not acknowledged. When one does not acknowledge, that is without clinging. That is free from all clinging, without mind and free from mind, abiding in the Dharma of practice in a way that has nowhere to abide. When this method was proclaimed, the five hundred monks of that retinue stood up from their seats and said: Do not look at Manjushri the Youth, do not listen, the direction in which Manjushri abides should also be abandoned. Why is that? Like this, when Manjushri the Youth appeared as the teacher,
Tibetan
་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཏུ་སྟོན་པས་ཆོས་མ་ཡིན་པ་སྨྲའོ་ཞེས་བརྗོད་ནས། བདག་ཅག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་དོ་སྙམ་ནས་དོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཤཱ་རིའི་བུས། འཇམ་དཔལ་ལ་སྨྲས་པ། དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་མི་སྙན་པ་ཟེར་ཞིང་སོང་ངོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་འདི་སྐད་ཅེས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་མི་བལྟའོ། །མི་མཉན་ཏོ། །འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་གང་དུ་གནས་པའི་ཕྱོགས་དེ་ཡང་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །ཤཱ་རིའི་བུ། དེ་དག་གིས་ཚིག་དེ་ལེགས་པར་སྨྲས་པ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་སུ་མེད་དོ། །གང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཅིང་དམིགས་སུ་མེད་པ་དེ་ལ་བལྟ་བའམ་མཉན་པར་མི་ནུས་སོ། །འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ཕྱོགས་གང་ན་གནས་པའི་ཕྱོགས་དེ་ཡང་སྤང་བར་བྱ་ཞེས་པ་ཡང་། འཇམ་དཔལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་ན། གང་དེའི་གནས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་དོ། །དགེ་སློང་དེ་དག་འཇམ་དཔལ་གྱིས་བསྟན་པ་དེ་ཐོས་ནས་སླར་ཡང་དེར་ཕྱིར་ལོག་སྟེ། འཇམ་དཔལ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྟན་པ་བདག་ཅག་གིས་མི་ཤེས་སོ། །འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། དགེ་སློང་དག་ལེགས་སོ། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་སྟོན་པའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱ་བ་སྟེ། དགེ་སློང་དག་འདི་ལ་ནི་ཀུན་ཤེས་པར་བྱ་བ་མེད། རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བ་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་འདི་ནི་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་ཅིང་གཡོ་བ་མེད་པ་ལ་འཆི་འཕོ་བ་མེད་དོ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པས། དགེ་སློང་བཞི་བརྒྱ་ནི་ལེན་པ་མེད་པར་ཟག་པ་རྣམས་ལས་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་ལོ། །བརྒྱ་ནི་སེམས་ཆེར་འཁྲུགས་ནས། ལུས་དེས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་ངུ་འབོད་དུ་སྐྱེས་ཀྱང་། ཆོས་འདི་ཐོས་པས་མྱུར་དུ་དེ་ལས་ལྡང་ནས། དགའ་ལྡན་པའི་ལྷ་རྣམས་དང་སྐལ་པ་མཉམ་པར་སྐྱེས་ནས་བྱམས་པའི་འདུས་པ་དང་པོར་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་པར་ལུང་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་དང་། ལྷའི་བུ་བློ་གྲོས་རབ་གནས་ཀྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་གྱིས། རིགས་ཀྱི་བུའམ་བུ་མོ་གང་དག་བདག་དང་སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་བརྟེན་པ་གང་གིས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ཅིག་ལ། ཇི་སྲིད་
Chinese
然后（他们）说，（你）以一个体性显示烦恼和完全的清净，（你）说的是非佛法。我们认为我们已经在世尊所说的法和律中实践了梵行，然后就离开了。然后，舍利子对文殊说：五百比丘从座位上站起来，说了难听的话然后离开了。文殊说：这五百比丘这样说，他们不看文殊童子，也不听（他的话）。他们说，文殊童子所住的那个方向也应该抛弃，说得好啊，说得好啊！舍利子，他们说这些话是说得对的。为什么呢？因为文殊童子不是存在的，是无所缘的。凡是不存在的、无所缘的，就不能看也不能听。文殊童子所住的那个方向也应该抛弃，这也是因为文殊不存在，是无所缘的，那么他的住处也是不存在的，是无所缘的。那些比丘听到文殊的开示后，又回到了那里，（说）文殊，你所开示的我们不明白。文殊说：比丘们，好啊！这就是导师声闻弟子的行为。比丘们，对于这个，没有什么需要完全了解的，没有什么需要分别了解的。为什么呢？因为，法的体性是以不住的方式安住的。它不是存在的，是无所缘的，没有动摇，没有死亡和迁移等等。这样说之后，四百比丘在没有执取的情况下，心从诸漏中解脱。一百比丘心大为激动，以那个身体生于大号叫地狱，但因为听闻了这个法，迅速从那里出来，与兜率天的天人们同等，生在那里，在弥勒的第一次集会中被授记获得阿罗汉果。以及，在天子善慧所请问的经中，文殊说：善男子或善女子，如果有人执着于我见和有情见，那么他所供养的如恒河沙数一样多的圆满正等觉佛陀以及比丘僧团，直到
English
Then (they) said, (you) show afflictions and complete purification as a single entity, (you) are speaking non-dharma. We think we have practiced Brahmacharya in the Dharma and Vinaya spoken by the Blessed One, and then they left. Then, Shariputra said to Manjushri: Five hundred monks stood up from their seats, said unpleasant things, and then left. Manjushri said: These five hundred monks said this, they do not look at Manjushri Kumara, nor do they listen (to his words). They said that the direction in which Manjushri Kumara dwells should also be abandoned, well said, well said! Shariputra, they spoke those words correctly. Why? Because Manjushri Kumara is non-existent, he is without an object of reference. Whatever is non-existent and without an object of reference cannot be seen or heard. The direction in which Manjushri Kumara dwells should also be abandoned, this is also because Manjushri does not exist, he is without an object of reference, then his dwelling place is also non-existent, he is without an object of reference. After hearing Manjushri's teachings, those monks returned there again, (saying) Manjushri, we do not understand what you have taught. Manjushri said: Monks, good! This is the behavior of the Shravakas of the teacher. Monks, regarding this, there is nothing to be fully understood, nothing to be separately understood. Why? Because the nature of Dharma abides in a non-abiding manner. It is non-existent, without an object of reference, without movement, without death and migration, and so on. After saying this, four hundred monks, without grasping, their minds were completely liberated from the outflows. One hundred monks were greatly agitated, and with that body were born in the Great Howling Hell, but because they heard this Dharma, they quickly arose from there, became equal to the gods of Tushita, were born there, and were prophesied to attain Arhatship in Maitreya's first assembly. And, in the Sutra Requested by the Son of God, Suprabha, Manjushri said: Sons or daughters of good family, if someone clings to the view of self and the view of sentient beings, then the perfect and complete Buddhas and the Sangha of monks that he offers, as many as the sands of the Ganges River, until