Tibetan
སྟོང་ཐུན་སེང་གེའི་ང་རོའི་ཉེར་མཁོའི་བར་ལྡེབ་ཕྱོགས་བསྡུས། སྟོང་ཐུན་སེང་གེའི་ང་རོའི་ཉེར་མཁོའི་བར་ལྡེབ་ཕྱོགས་བསྡུས། ལྡེབ་གཉིས་པའི་རྒྱབ། ལུང་གི་ཚད་མ་དང་ཡིད་ཆེས་རྗེས་དཔག་དོན་གཅིག་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ལུང་ཚད་མ་དང་། དཔྱད་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ལུང་གཉིས་དོན་གཅིག་ཡིན་ལ། དེ་ལ་མཐོང་བ་མངོན་གྱུར་ལ་མངོན་སུམ་ཚད་མས་མི་གནོད་པ་དང་། མི་མཐོང་བ་ལྐོག་གྱུར་ལ་རྗེས་དཔག་ཚད་མས་མི་གནོད་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ལ་ལུང་སྔ་ཕྱི་དང་མི་འགལ་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ། བརྒྱད་སྟོང་པ་ལྟ་བུའི་ལུང་དེས་འདི་ནི་གཟུགས་སོ་ཞེས་སོགས་མངོན་གྱུར་བསྟན་པའི་དོན་དེ་ཉིད་རང་གིས་མངོན་སུམ་གྱིས་དེ་ལྟར་ཡིན་མིན་དཔྱད་ནས་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་ལ་ཚད་མས་གནོད་པ་མེད་པ་དང་། གཉིས་པ། སྒྲ་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་སོགས་ལྐོག་གྱུར་བསྟན་པའི་དོན་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་ཡིན་མིན་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་གིས་དཔྱད་ནས་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་དང་། གསུམ་པ། སྦྱིན་པས་ལོངས་སྤྱོད་ཁྲིམས་ཀྱིས་བདེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་བསྟན་པའི་དོན་དེ་ཉིད་ལ་ལུང་རང་གིས་དངོས་བསྟན་ཤུགས་བསྟན་དང་གོང་འོག་འགལ་མི་འགལ་བརྟགས་ནས་འགལ་བའི་གནོད་པ་མེད་པར་མཐོང་བའི་ལུང་དེ་ལུང་ཚད་མ་དང་དཔྱད་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ལུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་ཚད་མའི་མཚན་གཞི་ནི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་ལྟ་བུའོ། ༈ །ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ། བསམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ། བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ། ཐོས་པ་འཆད་ཉན་བྱ་བ་དང་། བསམ་པ་ལ་རིགས་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་ལེགས་པར་དཔྱད་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་རིགས་པ་བཞི་ནི། བྱ་བ་བྱེད་པའི་རིགས་པ། ལྟོས་པའི་རིགས་པ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པ། འཐད་པས་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་དང་བཞིའོ། །དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྒྱུ་འབྲས་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་ཇི་ལྟ་བར་རྟོགས་པ་དང་། དོན་དམ་པར་དེ་གསུམ་རང་བཞིན་མེད་པའི་རྣམ་ཐར་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་ཤེས་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་རྒྱུ་འབྲས་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་དུ་བཞག་པ་དེ་ནི་ཐ་སྙད་དཔྱོད་པའི་སྐབས་ཀྱི་རིགས་པ་གསུམ་ཡིན་ལ། དོན་དམ་པར་ནི་རྡོ་རྗེ་གཟེག་མའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་དཔྱད་ན་རྒྱུ་གང་གིས་འབྲས་བུ་གང་བསྐྱེད་པ་མི་དམིགས་ལ། ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག་གིས་དཔྱད་ན་འབྲས་བུ་རྣམས་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་ཏེ་སྐྱེ་བ་ཡང་མེད་ཅིང་། གཅིག་དུ་བྲལ་སོགས་ཀྱི་རིགས་པས་དཔྱད་ན། སྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཡང་མི་འགྲུབ་པས། རྒྱུ་མཚན་མ་མེད
Chinese
空吞狮吼之必要的中间页汇集。 空吞狮吼之必要的中间页汇集。 第二页背面。 如同圣言量和可信的后比量意义相同一样，圣言量和以三种观察清净的圣言二者意义相同。对此，对于所见的显现，现量不损害；对于不可见的隐蔽，后比量不损害；对于极隐蔽，不与前后圣言相违背。其中，第一，如八千颂般的圣言，对于“此乃色”等等所显现的意义，自己以现量观察是否如此，如果如此，则量不损害。第二，声音无常等等所显现的隐蔽意义，以实势后比量观察是否如此，如果如此，则不损害。第三，布施带来享受，戒律带来安乐等等所显现的极隐蔽意义，观察圣言自身所直接显示、间接显示以及前后是否相违背，如果没有相违背的损害，则所见的圣言是圣言量，并且是以三种观察清净的圣言的缘故。圣言量的例子是《般若波罗蜜多经》。 ༈ 。闻所生慧，思所生慧，修所生慧。闻是讲闻之事，思是以四种理路善加观察之事。即四种理路为：作用理，观待理，法性理，以理成立之理四种。其中，在世俗中，要如实通达因、果、自性这三者；在胜义中，要知道这三者是无自性的三种解脱的自性。如此安立因、果、自性三者，是名言观察时的三种理路。在胜义中，如果以金刚屑的理证来观察，则任何因产生任何果都不可得。如果以有无生灭来观察，则果并非观待因产生。如果以一异离等理路来观察，则坚硬等等的自性任何也不成立。无有理由。
English
A collection of necessary intermediate pages for the Empty Roar of the Lion. A collection of necessary intermediate pages for the Empty Roar of the Lion. Back of page two. Just as scriptural authority and reliable inference are of the same meaning, so too are scriptural authority and scripture purified by three examinations of the same meaning. In this regard, direct perception does not harm what is seen and manifest; inference does not harm what is unseen and obscure; and for what is extremely obscure, there is no contradiction with earlier and later scriptures. First, the scriptures such as the Eight Thousand Verse Prajnaparamita Sutra, regarding the meaning of what is manifested, such as "this is form," etc., one examines for oneself through direct perception whether it is so, and if it is so, then the valid cognition does not harm it. Second, the meaning of what is obscure, such as "sound is impermanent," etc., one examines through factual inference whether it is so, and if it is so, then it does not harm it. Third, regarding the meaning of what is extremely obscure, such as "generosity brings enjoyment, discipline brings happiness," etc., one examines whether the scripture itself directly or indirectly indicates, and whether there is contradiction between the preceding and following, and if there is no harm of contradiction, then the scripture that is seen is scriptural authority and is scripture purified by three examinations. An example of scriptural authority is the Prajnaparamita Sutra. ༈. The wisdom arising from hearing, the wisdom arising from thinking, the wisdom arising from meditation. Hearing is the activity of teaching and listening, and thinking is the activity of examining well through the four types of reasoning. These four types of reasoning are: the reasoning of action, the reasoning of dependence, the reasoning of the nature of phenomena, and the reasoning of establishment through reason. In the relative, one must realize the three—cause, effect, and essence—as they are. In the ultimate, one must know that these three are the nature of the three liberations of selflessness. Thus, the establishment of cause, effect, and essence is the three types of reasoning in the context of conventional analysis. In the ultimate, if one analyzes with the vajra sliver reasoning, then it is not seen which cause produces which effect. If one analyzes with existence, non-existence, arising, and ceasing, then effects do not arise in dependence on causes. If one analyzes with the reasoning of one and many, separate, etc., then none of the essences, such as hardness, are established. There is no reason.
Tibetan
་པ། འབྲས་བུ་སྨོན་པ་མེད་པ། ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །འཐད་སྒྲུབ་ལ་མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་གཉིས། མངོན་སུམ་ལ་དོན་དམ་མངོན་སུམ། ཀུན་རྫོབ་མངོན་སུམ། རྗེས་དཔག་ལའང་། ཀུན་རྫོབ་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ། དོན་དམ་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ་གཉིས། མཐར་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྟོགས་པ་ན་མཐར་ཕྱིན་པའོ། ། ༈ ལྡེབ་གསུམ་པའི་སྐབས། ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་འགྲེལ་པ་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་རྣམ་འབྱེད་ལས། དེ་ཡང་རྒྱལ་བའི་སྲས་པོ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་མི་ལོ་བཅུ་གཉིས་སུ་རྗེ་བཙུན་བྱམས་པ་བསྒྲུབས་པའི་མཐར་ཞལ་མངོན་སུམ་དུ་བསྟན་ནས་དགའ་ལྡན་ལྷའི་གནས་སུ་ཁྲིད་དེ། རྒྱལ་བའི་བཀའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་འགྲེལ་བའི་བསྟན་བཅོས་རྒྱན་གཉིས་འབྱེད་གཉིས་རྒྱུད་བླ་མ་སྟེ་ཆོས་ལྔ་བསྟན་པ་འདི་ལ། མཁས་པ་ཁ་ཅིག་གིས་ལྔ་ག་བསྟན་བཅོས་དཀྱུས་གཅིག་གི་ཚུལ་དུ་བཞེད་ལ། ཡང་ཁ་ཅིག་གིས་ཐེག་གསུམ་དང་ཐེག་གཅིག་ངེས་དོན་དུ་བཤད་པ་སོགས་མཐར་ཐུག་གི་བསྟན་བྱ་མི་མཐུན་པས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུས་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་དེ་བཀག་ནས། རང་ལུགས་བཀའ་སོ་སོའི་དགོངས་འགྲེལ་དུ་བཞེད་ལ། དེ་ལ་ཡང་ཐོག་མཐའ་གཉིས་དབུ་མ་དང་། བར་མ་གསུམ་སེམས་ཙམ་གྱི་དགོངས་འགྲེལ་དུ་བཞེད་པ་དང་། མདོ་རྒྱན་ཁོ་ན་སེམས་ཙམ་གྱི་གཞུང་དང་། གཞན་བཞི་དབུ་མར་བཞེད་པ་དང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དབུ་མ་དང་། གཞན་བཞི་སེམས་ཙམ་དུ་བཞེད་པ་དང་། ཡང་ཁ་ཅིག་གིས་ལྔ་ག་སེམས་ཙམ་གྱི་དགོངས་པར་གནས་པ་དང་། ཡང་ལྔ་ག་དབུ་མའི་དགོངས་པར་གནས་པར་བཞེད་པ་སོགས་ཡོད་ཀྱང་། དོན་ལ་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ནི་བཀའ་བར་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དགོངས་འགྲེལ་དང་། རྒྱུད་བླ་མ་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་ངེས་དོན་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་བསྟན་པའི་མདོ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་འགྲེལ་དུ་རྩོད་པ་མེད་པར་གྲུབ་ཅིང་། དེ་གཉིས་ཀས་མཐར་ཐུག་རིགས་གཅིག་དང་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་འདོད་ལ་དབུ་མའི་དོན་དུ་དགོངས་པ་མཐུན་པ་ཉིད་དོ། །མདོ་སྡེ་རྒྱན་ནི་སྔ་མ་དེ་གཉིས་ཀྱི་བཤད་བྱའི་མདོ་ལས་གཞན་པའི་མདོ་སྡེ་ཕལ་མོ་ཆེའི་དོན་ཕྱོགས་གཅིག་བསྡེབས་པའི་དགོངས་འགྲེལ་ཡིན་ལ། དེར་རིགས་དང་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་པར་བསྟན་པ་སོགས་ཕལ་ཆེར་སེམས་ཙམ་གྱི་མདོ་སྡེའི་དགོངས་པ་གཙོ་བོར་འགྲེལ་བར་གསལ་ལོ། །འབྱེད་གཉིས་པོ་འདི་ནི་ཐེག་
Chinese
没有希求的果，本体是空性，以解脱三门的自性而安住，这是胜义的法性。成立正量有现量和比量两种。现量有胜义现量和世俗现量。比量也有世俗比量和胜义比量两种。最终，当无别二谛各自成为自证的行境，证悟法界时，就达到究竟。 листопад 第三页时。 在辨别法与法性的科判的解释《智慧光明辨别》中说： 往昔圣者无著菩萨十二年中修持慈尊，最终慈尊显现真容，将其迎请至兜率天，宣说了阐释所有佛语密意的论典，即二庄严、二分别、续部总义，这五法。 一些智者认为这五部论典是一个整体。还有一些人认为，由于三乘和一乘的究竟教义不同，因此否定了将这些论典视为一体的观点。 自宗则认为，这些论典各自阐释了佛语的密意。其中，最初和最后的两部论典阐释了中观的密意，中间的三部阐释了唯识的密意。或者认为，《经庄严论》本身是唯识宗的论典，其余四部是中观宗的论典。或者认为，《现观庄严论》是中观宗的论典，其余四部是唯识宗的论典。还有一些人认为，这五部论典都安住于唯识的密意中，还有人认为五部都安住于中观的密意中。 但实际上，《现观庄严论》是中间法轮般若波罗蜜多的密意解释，《宝性论》是最后法轮了义如来藏的诸经的密意解释，这是没有争议的。这两部论典都认为究竟的种姓是一种，乘也是一种，并且在中观的意义上观点一致。 《经庄严论》是对前两部论典所诠释的经部之外的大多数经部的意义进行归纳的解释。其中，对于种姓和乘是否确定为一等问题没有明确说明，因此，很明显，它主要解释了唯识宗经部的密意。 这二分别
English
The fruit without aspiration, the essence being emptiness, abiding in the nature of the three doors of liberation, is the ultimate reality of Dharma. For valid cognition, there are two: direct perception and inference. Direct perception has ultimate direct perception and conventional direct perception. Inference also has two: conventional inference and ultimate inference. Ultimately, when the two truths are inseparable, each being the object of self-awareness, and one realizes the Dharmadhatu, it is the ultimate. ༈ In the context of the third leaf. In the commentary on the chapter distinguishing Dharma and Dharmata, "Distinguishing the Light of Wisdom": Furthermore, the noble son of the Victorious Ones, the venerable Asanga, after practicing Maitreya for twelve years, finally had a direct vision of him, who then led him to the abode of the gods in Tushita. There, he taught the five dharmas: the treatises that explain the intention of all the Victorious Ones' teachings, namely, the two ornaments, the two distinctions, and the Uttaratantra. Some scholars consider these five treatises as a single continuous text. Others argue that because the ultimate teachings of the three vehicles and the one vehicle are different, the idea of considering these treatises as a single body is refuted. The proponents of our own system consider them as commentaries on the individual teachings of the Buddha. Among them, the first and last two are considered commentaries on Madhyamaka, and the middle three are considered commentaries on Cittamātra. Alternatively, only the Sūtrālaṃkāra is considered a Cittamātra text, and the other four are considered Madhyamaka. Or, the Abhisamayālaṃkāra is considered Madhyamaka, and the other four are considered Cittamātra. Some also hold that all five abide in the intention of Cittamātra, while others hold that all five abide in the intention of Madhyamaka. However, in reality, it is undisputed that the Abhisamayālaṃkāra is a commentary on the middle turning of the wheel of Dharma, the Prajñāpāramitā, and the Uttaratantra is a commentary on the sutras that teach the definitive meaning of the Tathāgatagarbha of the final turning of the wheel of Dharma. Both of these agree that the ultimate lineage is one and the vehicle is one, and that their views are in accordance with the meaning of Madhyamaka. The Sūtrālaṃkāra is a commentary that compiles the meanings of most of the sutras other than those explained by the previous two. There, it is not definitively stated whether the lineage and vehicle are one, and so on. Therefore, it is clear that it mainly explains the intention of the Cittamātra sutras. These two distinctions