Tibetan
་ཤར་དུ་ཕྱྭ་བས་ཚད་མ། ལྷོར་རྒྱ་མཆིང་རུ་བས་བྱམས་ཆོས། ནུབ་ཏུ་རིན་ཚུལ་གྱིས་མངོན་པ། བྱང་དུ་ཡོན་ཏན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འདུལ་བ་འཆད་དོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་སློབ་བརྒྱུད་མཁས་པ་གནམ་གྱིས་ས་བཀབ་པ་ལྟ་བུ་རིམ་པར་བྱོན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་གྲྭ་མང་དུ་བཙུགས་ཏེ་བོད་ཡུལ་རིག་པའི་འབྱུང་གནས་གསང་ཕུ་ནེའུ་ཐོག་ཅེས་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའོ། །གངས་པ་ཤེའུ་དང་། ཁྱུང་རི་གཉིས་ཀྱི་སློབ་མ་སྟོད་ལུང་རྒྱ་དམར་བ་བྱང་ཆུབ་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲེ་ཤེར་གྱི་སྲས་ཀྱི་ཐུ་བོ་ཨར་བྱང་ཆུབ་ཡེ་ཤེས་སོ། །གྲོ་ལུང་པ་སོགས་ཀྱི་སློབ་མ་ཕྱྭ་པ་ཆོས་ཀྱི་སེང་གེ་ལ། སློབ་མ་སེང་ཆེན་བརྒྱད། ཇོ་སྲས་བཞི། ཤེས་རབ་ཅན་བཞིའོ། །སེང་ཆེན་བརྒྱད་ནི། གཙང་ནག་པ་བརྩོན་འགྲུས་སེང་གེ། དན་ཕག་པ་སྨྲ་བའི་སེང་གེ། བྲུ་ཤ་བསོད་ནམས་སེང་གེ། རྨ་བྱ་རྩོད་པའི་སེང་གེ། རྩགས་དབང་ཕྱུག་སེང་གེ། མྱང་བྲན་ཆོས་ཀྱི་སེང་གེ། ལྡན་མ་དཀོན་མཆོག་སེང་གེ། གཉལ་པོ་ཡོན་ཏན་སེང་གེའོ། །ཁ་ཅིག་གཙང་པ་འཇམ་དཔལ་སེང་གེའང་ཟེར། ཇོ་སྲས་བཞི་ནི། འཁོན་ཇོ་སྲས་རྩེ་མོ། རྔོག་ཇོ་སྲས་ར་མོ། ཁུ་ཇོ་སྲས་ནེ་ཙོ། གཉོས་ཇོ་སྲས་དཔལ་ཡེའོ། །ཤེས་རབ་ཅན་བཞི་ནི། འགར་དབང་གྲུབ། ཀོང་པོ་འཇག་ཆུང་། ལྷོ་པ་སྒོག་ཟན། པར་བུ་བ་དང་བཞིའོ། །ཕྱྭ་བས་ཚད་མ་བསྡུས་པ་ལ་སོགས་མཛད་དེ་ཀློག་པ་བ་རྣམས་ཀྱི་བསྡུས་པ་ཞེས་པའང་འདི་ནས་དར་རོ། །གཙང་ནག་པ་དང་རྨ་བྱ་པ་ཕལ་ཆེར་མ་གཏོགས་པས་རང་རྒྱུད་པའི་སྲོལ་བཟུང་། གཞན་ཡང་ཀརྨ་པ་དུས་མཁྱེན་དང་། ཕག་གྲུ་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་གཉིས་ཀྱིས། རྒྱ་དམར་བ་དང་། ཕྱྭ་པ་ཆོས་ཀྱི་སེང་གེ་ལ་ཆོས་གསན་པ་དང་། ས་ཆེན་ཀུན་དགའ་སྙིང་པོས། ཁྱུང་རིན་ཆེན་གྲགས་པ་ལས་དབུ་ཚད་གསན། སློབ་དཔོན་བསོད་ནམས་རྩེ་མོས། ཕྱྭ་པ་ཆོས་སེང་ལས་དབུ་མ། ས་པཎ་གྱིས། རྨ་བྱ་བྱང་བརྩོན་དང་། མཚུར་སྟོན་གཞོན་སེང་ལས་ཚད་མ། རྩགས་པ་དབང་ཕྱུག་སེང་གེ་ལས་གྲུབ་མཐའ་གསན། ༈ ཐལ་འགྱུར་བ་ལོ་ཙཱ་བ་བ་ཚབ་ཉི་མ་གྲགས་པ་ནི། འཕན་ཡུལ་ན་བ་ཚབ་སྟོད་སྨད་གཉིས་ཡོད་པའི་སྟོད་པ་ཡིན། ཁ་ཆེར་བྱོན་ཏེ་སཛྫ་ནའི་སྲས་གཉིས་སོགས་པཎྜི་ཏ་མང་པོ་ལ་ཆོས་གསན་ཏེ་ལོ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་དུ་སྦྱང་བ་མཛད་ནས་བོད་དུ་རྩ་འཇུག་བཞི་གསུམ་སོགས་ཀྱི་འགྲེལ་བ་ཟླ་བས་མཛད་པའི་རིགས་རྣམས་བསྒྱུར། འཕན་ཡུལ་དུ་ཕེབས། དབུ་མའི་འཆད་ཉན་ལེགས་པར་བཙུགས། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་གཞུང་ལུགས་འཆད་རྩོད་རྩོམ་གསུམ་གྱི་ལམ་སྲོལ་ཆེན་པོ་ཕྱེས་ཤིང་
Chinese
東方有 Phya-ba 的量論，南方有 rGya-mChims-ru-ba 的慈氏法，西方有 Rin-tshul 的俱舍論，北方有 Yon-tan-shes-rab 講說律藏。這些的師承弟子，如天空覆蓋大地般依次出現的那些人，建立了眾多講經院，因此西藏地方被廣泛稱為學術的發源地桑浦內鄔托。噶當巴·謝鄔和瓊日二者的弟子是托隆嘉瑪爾瓦·絳曲扎巴。艾謝的長子是阿爾·絳曲耶謝。卓隆巴等的弟子 Phya-pa Chos-kyi Senge（法獅子），有八大獅子，四大喬賽，四大智者。八大獅子是：藏那巴·尊追僧格，丹帕巴·斯瓦威僧格，竹夏·索南僧格，瑪嘉·佐貝僧格，擦旺秋僧格，娘扎·確吉僧格，丹瑪·貢秋僧格，聶波·雲丹僧格。有些人也說是藏巴·蔣貝僧格。四大喬賽是：昆·喬賽孜莫，俄·喬賽拉莫，庫·喬賽內措，聶·喬賽貝耶。四大智者是：噶爾·旺哲，康波·嘉瓊，洛巴·索贊，帕布瓦等四位。Phya-ba 著作了《量論總集》等，因此讀書人所說的「總集」也由此開始流行。除了藏那巴和瑪嘉巴之外，大多數人堅持自續派的傳統。此外，噶瑪巴·都松欽巴和帕竹多傑嘉波二人，曾向嘉瑪爾瓦和Phya-pa Chos-kyi Senge（法獅子）聽法，薩欽·貢噶寧布曾向瓊·仁欽扎巴學習因明，索南孜摩論師曾向Phya-pa Chos-seng學習中觀，薩班曾向瑪嘉·強尊和蔡敦·雲僧學習量論，向擦巴·旺秋僧格學習宗義。偉大的翻譯家塔爾久瓦·洛扎瓦·瓦擦尼瑪扎巴，是安域的瓦擦上下兩部分中的上部人。他前往喀什米爾，向薩迦那的兩個兒子等眾多班智達聽法，修學了二十三年，之後回到西藏，翻譯了月稱所著的《入根本慧論》四部和《中觀四百論》三部等的注釋。他前往安域，完善地建立了中觀的講修制度，開創了吉祥月稱論典講說、辯論、著作三大傳統的先河。
English
In the east, Phya-ba had logic; in the south, rGya-mChims-ru-ba had Maitreya's teachings; in the west, Rin-tshul had the Abhidharma; in the north, Yon-tan-shes-rab taught the Vinaya. The disciples in their lineages, appearing in succession like the sky covering the earth, established many teaching monasteries, and thus the Tibetan region became widely known as the source of learning, Samye Neu-thog. The disciples of Gangpa She'u and Khyunri were To-lung Gya-mar-wa Jangchub Drakpa. The eldest son of E-sher was Ar Jangchub Yeshe. Phya-pa Chos-kyi Senge (Law Lion), a disciple of Dro-lung-pa and others, had eight great lions, four Jo-sras, and four wise ones. The eight great lions were: Tsang Nagpa Tsondru Senge, Danpakpa Smawai Senge, Drusha Sonam Senge, Majya Tsopai Senge, Tsak Wangchuk Senge, Nyangdren Choskyi Senge, Denma Konchok Senge, and Nyalpo Yonten Senge. Some also say Tsangpa Jampal Senge. The four Jo-sras were: Khon Jo-sras Tsempo, Ngog Jo-sras Ramo, Khu Jo-sras Netso, and Nyos Jo-sras Palye. The four wise ones were: Gar Wangdrub, Kongpo Jagchung, Lhopa Sogzan, and Parbuwa. Phya-ba composed the "Collected Topics on Logic," and from this, the term "Collected Topics" used by readers became popular. Except for Tsang Nagpa and Majyapa, most adhered to the tradition of Svatantrika. Furthermore, Karmapa Dusum Khyenpa and Pagdru Dorje Gyalpo both listened to the Dharma from Gya-mar-wa and Phya-pa Chos-kyi Senge (Law Lion), Sachen Kunga Nyingpo learned Pramana from Khyun Rinchen Drakpa, Lopon Sonam Tsemo learned Madhyamaka from Phya-pa Chos-seng, and Sakya Pandita learned Pramana from Majya Jangtson and Tsurton Zhon-seng, and learned tenets from Tsakpa Wangchuk Senge. The great translator Thalgyurwa Lotsawa Ba-tsab Nyima Drakpa was from the upper part of Ba-tsab in Phenyul, where there are two parts, upper and lower. He went to Kashmir and listened to the Dharma from many panditas, including the two sons of Sajjana, studying for twenty-three years. Then he returned to Tibet and translated the commentaries on the four root texts and the three texts of the Madhyamakavatara composed by Chandrakirti. He went to Phenyul and well established the system of teaching and practice of Madhyamaka, initiating the great tradition of explaining, debating, and composing the treatises of glorious Chandrakirti.
Tibetan
། གངས་ཅན་ལྗོངས་ཀྱི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་དེ་ལས་གྱེས། སློབ་མ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས། གཙང་པ་སར་སྦོས། རྨ་བྱང་ཆུབ་ཡེ་ཤེས། དར་ཡོན་ཏན་གྲགས། ཚིག་ལ་མཁས་པ་གངས་པ་ཤེའུ། དོན་ལ་མཁས་པ་གཙང་པ་འབྲེ་སྒུར། གཉིས་ཀ་ལ་མཁས་པ་རྨ་བྱ་བྱང་བརྩོན། གཉིས་ཀ་ལ་མི་མཁས་པ་ཞང་ཐང་སག་པ་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་གནས་རྣམས་ལ་བ་ཚབ་ཀྱི་བུ་བཞི་ཞེས་གྲགས། དེ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་དབུས་གཙང་དུ་དབུ་མའི་བཤད་པ་དར་བའོ། །ཕྱྭ་པའི་སློབ་མ་རྨ་བྱ་བྱང་བརྩོན་གྱིས་བ་ཚབ་ལ་དབུ་མ་སོགས་གསན། ཞང་ཐང་སག་པས་ནི། ཐང་སག་བཏབ་ནས་དབུ་མའི་འཆད་ཉན་ལེགས་པར་མཛད་དོ། ། ༈ ལྡེབ་བཞི་པའི་སྐབས། དོན་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཤེས་རབ་རལ་གྲི་ལས། །དངོས་པོར་དམིགས་དང་དངོས་མེད་དམིགས། །གཉིས་སུ་དམིགས་དང་གཉིས་མིན་དམིགས། །ཇི་ལྟར་དམིགས་ཀྱང་དམིགས་པ་སྟེ། །དམིགས་པས་གང་བཟུང་བདུད་ཀྱི་ནི། །སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ཞེས་མདོ་ལས་གསུངས། །ཞེས། དངོས་པོར་དམིགས་པ་དང་། དེ་བཀག་པའི་དངོས་མེད་དུ་དམིགས་པ་དང་། དངོས་པོ་དངོས་མེད་གཉིས་སུ་དམིགས་པ་དང་། གཉིས་ཀ་མིན་པར་དམིགས་པ་སོགས་ཇི་ལྟར་དམིགས་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བ་ཡོད་པས་དམིགས་པ་སྟེ། དམིགས་པས་དངོས་མེད་དང་དངོས་པོ་སོགས་གང་ཞིག་བཟུང་ཡང་བདུད་ཀྱི་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ཞེས་འཇམ་དཔལ་རྣམ་པར་རོལ་པའི་མདོ་དང་། ལངྐར་གཤེགས་པའི་མདོ་སོགས་ལས་གསུངས་སོ། ༈ །གློག་སྒྲོན་ལས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་ཀུན་བྱང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་བརྟགས་ཉམས་དགའ་ཙམ་དུ་སྣང་ཡང་། དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པས། གང་སྣང་བའི་གཟུགས་སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པས་གཟུགས་སྟོང་པ་དང་། གནས་སྐབས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྣང་བ་མ་འགག་པར་ཤར་བས་སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་དང་། སྣང་ཙམ་ཉིད་ན་ངོ་བོ་སྟོང་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་པས་གཟུགས་ལས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་གཞན་མ་ཡིན་པ་དང་། ངོ་བོ་སྟོང་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་པས་གཟུགས་སོགས་སུ་སྣང་བས་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་གཟུགས་གཞན་མ་ཡིན་པ་སྟེ་སྟོང་ཉིད་བཞི་སྦྱོར་གྱི་དགོངས་པ། འཕགས་པ་ཀླུས། ཀུན་རྫོབ་དང་ནི་དོན་དམ་དག །སོ་སོའི་ཆར་ནི་ཤེས་གྱུར་ཏེ། །གང་དུ་ཡང་དག་འདྲེས་གྱུར་པ། །ཟུང་དུ་འཇུག་པར་དེ་བཤད་དོ། །ཞེས་གསུངས། ༈ མི་ཕམ་རིན་པོ་ཆེས། མཉམ་པ་ཉིད་ལ་ངེས་པ་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བའི་དབང་དུ་ན། ལས་དང་པོ་པས་གཅིག་དུ་བྲལ་སོགས་སྟོང་ཉིད་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཚུལ་བཞིན་བརྟགས་ཚེ། བུ
Chinese
所有雪域（西藏）的应成派中观论者都由此分出。弟子们当中，有藏巴萨波、玛绛秋吉益西、达云丹扎，精通词句的有岗巴谢吾，精通义理的有藏巴哲郭，二者皆精通的有玛嘉绛尊，二者皆不精通的有香塘萨巴益西炯涅，这些人被称为瓦擦的四个儿子。依靠他们，卫藏地区的中观讲说得以弘扬。帕巴的弟子玛嘉绛尊从瓦擦处听闻了中观等法。香塘萨巴则建立了塘萨，很好地进行了中观的讲修。 ༈ 第四页时，《义理决择慧剑》中说： “于实有执著及于无实执， 于二执著及于非二执， 无论如何执著皆为执， 执著所取皆为魔之境， 经中如是说。” 即，于实有执著，以及遮破它的于无实有执著，以及于实有无实二者执著，以及于非二者执著等，无论如何执著，都有心的动摇，故为执著。以执著而取无实与实有等任何事物，都是魔的行境，如《文殊师利游戏经》和《楞伽经》等中所说。 ༈ 《电灯论》中说：由缘起力而生起的一切世俗法，未经观察时，仅显现为悦意，但胜义中无自性成立。因此，所显现的色等一切法，以自性空故，色即是空；暂时缘起的显现不灭而生起，故空性即是色；仅是显现之际，本体未离空性，故空性亦非异于色；本体未离空性，故显现为色等，故色亦非异于空性，此为空性四合一之意。圣者龙树说： “世俗与胜义，各自之分知， 何处真实融合，彼说为双运。” ༈ 米庞仁波切说：若于平等性渐次生起定解，则初学者以一异离等成立空性的理性能如理观察时，
English
All Madhyamaka-Prasaṅgikas in the land of snows (Tibet) branched out from this. Among the disciples were Tsangpa Sarbo, Ma Jangchub Yeshe, Dar Yönten Drak, Gangpa She'u who was skilled in words, Tsangpa Dregur who was skilled in meaning, Ma Ja Jangtzön who was skilled in both, and Zhangtang Sakpa Yeshe Jungne who was not skilled in either. These were known as the four sons of Watsap. Relying on them, the explanation of Madhyamaka flourished in Ü-Tsang (Central Tibet). Ma Ja Jangtzön, a disciple of Phawa, heard Madhyamaka and other teachings from Watsap. Zhangtang Sakpa, for his part, established Tangsak and excellently engaged in the teaching and learning of Madhyamaka. ༈ In the context of the fourth page, from the "Sword of Wisdom Deciding the Meaning": "Attachment to the real and attachment to the unreal, Attachment to the two and attachment to the non-two, However one attaches, it is attachment, Whatever is grasped by attachment Is the domain of the demon, So it is said in the sutra." That is, attachment to the real, and attachment to the unreal that refutes it, and attachment to both the real and the unreal, and attachment to neither of the two, etc. However one attaches, there is movement of the mind, so it is attachment. Whatever is grasped by attachment, whether it is the unreal or the real, is the domain of the demon, as it is said in the Sutra of Mañjuśrī's Play and the Laṅkāvatāra Sūtra, etc. ༈ In the "Electric Lamp": Although all the phenomena of conventional truth that arise due to dependent origination appear merely pleasing to the mind without investigation, in ultimate truth, they are not established by their own nature. Therefore, all phenomena such as the form that appears are empty of inherent existence, so form is emptiness; and the appearance of dependent origination arises without ceasing, so emptiness is form; and at the very moment of appearance, the essence does not move from emptiness, so emptiness is not other than form; and because the essence does not move from emptiness, it appears as form, etc., so form is not other than emptiness. This is the meaning of the union of the four emptinesses. The noble Nāgārjuna said: "Conventional and ultimate, Knowing their separate divisions, Where they are truly mingled, That is explained as union." ༈ Mipham Rinpoche said: If certainty in equality arises gradually, then when a beginner properly investigates with the reasoning that establishes emptiness, such as one and many, separation, etc.,