Tibetan
པ་སྤྱི་ཡི་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་ཟབ་མོའི་ཕྱོགས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། འདི་དག་ཏུ་རང་བཞིན་གསུམ་དང་ཕྱི་དོན་མ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཀྱང་དེ་ཙམ་ཞིག་གིས་སེམས་ཙམ་པའི་གཞུང་ཁོ་ནར་འགྱུར་བའི་ངེས་པ་མེད་དེ། དབུ་མའི་དགོངས་པ་ཡང་ཆོས་སྐད་དེ་དག་གི་ཚུལ་གྱིས་བཞག་པ་ཙམ་ལ་འགལ་བ་མེད་པ་ནི། ལང་གཤེགས་ལས། ཆོས་ལྔ་རང་བཞིན་གསུམ་དང་ནི། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་དང་། །བདག་མེད་དོན་གྱི་རྣམ་གཉིས་པོར། །ཐེག་ཆེན་མཐའ་དག་བསྡུས་པ་ཡིན། །ཞེས་ཆོས་སྐད་འདི་དག་ཐེག་ཆེན་མཐའ་དག་གི་སྤྱི་སྡོམ་དུ་གསུངས་པ་དང་། ཡུམ་གྱི་དགོངས་པ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་མདོ་བྱམས་ཞུས་ན་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་གྱི་ཆོས་སྐད་འདི་དག་བསྟན་པ་སོགས་ཀྱིས་དངོས་སུ་གསལ་ལ། སེམས་ཙམ་པའི་འདོད་གཞུང་བཞིན་གཉིས་སྟོང་གི་ཤེས་པ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་མི་འདོད་པའི་འོས་མེད་ཀྱི་ཚིག་ཟིན་དང་རིགས་པ་གང་ཡང་མི་སྣང་བས་ན། ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བར་ཐེག་པ་སྤྱི་ཡི་དགོངས་འགྲེལ་དུ་བཤད་པ་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཡང་མེད་པར་མ་ཟད་གཞུང་གི་བབ་དེ་ལྟར་གནས་པས་ན། དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་འདི་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་རྒྱ་ཆེ་བའི་རྣམ་བཞག་སྟོན་པའི་གཞུང་དང་། ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་འདི་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་དབུ་མ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་དང་མཐུན་པར། ཟབ་མོའི་མདོ་སྡེ་ཀུན་གྱི་བརྗོད་བྱའི་སྙིང་པོ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་གཏན་ལ་འབེབ་པའི་གཞུང་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པས་ན་འདི་དང་རྒྱུད་བླ་གཉིས་བཀའ་རྒྱ་དམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྒྱ་གར་དུའང་ཕྱིས་སུ་དཔེ་རྒྱུན་མ་བྱུང་བའི་ཚེ། མངའ་བདག་མཻ་ཏྲི་པས་མཆོད་རྟེན་ཞིག་གི་སེར་ཀ་ནས་འོད་བྱུང་བ་གཟིགས་པ་དེ་ནས་ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་དང་རྒྱུད་བླ་མ་གཉིས་ཀྱི་དཔེ་བྱུང་སྟེ་སླར་འཕེལ་བ་ཡིན་པས། ཞ་མ་ལོ་ཙཱ་བ་སེང་གེ་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་དཔེ་འདི་འགྱུར་ཞུས་མཛད་པའི་ཚེ། པཎྜི་ཏས་ཤོག་ལྡེབ་རེ་རེ་བཞིན་གནང་ནས་འདི་ཆུད་མ་ཟོས་པར་གྱིས། དེས་བཀའ་དམ་པས་རྒྱུན་དཀོན་ཕྱིར་འདི་མེད་སོང་ན་རྗེ་བཙུན་བྱམས་པ་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་སྐུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཙིགས་སུ་མཛད་པར་གསུངས་པ་ལྟར། ལྟ་བའི་ངེས་གསང་སྟོན་པའི་ཟབ་དོན་ཡིན་པས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བ་ཀུན་གྱིས་ལྟ་བ་འདི་ལྟར་རྟོགས་དགོས་པས་དབུ་སེམས་སུ་ཡི་ལུགས་སུ་བཀྲལ་ཀྱང་མི་རུང་བ་མེད་མོད། དཔེར་ན་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་དབུ་སེམས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོ་རང་
Chinese
是为指示共同之广大与深奥之方面，于此等之中，虽广泛显示了三自性与外境不成立之理，然仅凭此等亦无必定成为唯识宗之论典之定规，中观之意趣亦以彼等法相之方式安立亦无相违，如《楞伽经》云：“五法三自性，八识之聚，无我义之二种相，一切大乘皆摄于此。”如是说此等法相为一切大乘之总纲，且于阐明般若波罗蜜多经之意趣之《慈氏请问经》中，亦有显示三自性之法相等等，实属明显。以唯识宗之宗义而言，既无不欲二取之识成立为实有之必要之词句，亦无理路，故不应偏袒，而于宣说为共同大乘之意趣解释，则毫无过失，不仅如此，以论典之体势亦如是安住故。故《辨中边论》是为显示三乘道之广大行相之论典，而《辨法法性论》是与二谛双运之中观瑜伽行派之方式相符，是为甚深之经部一切所说之精要，即为决断无分别智之论典。因此，由于极其深奥，故此论与《宝性论》二者，以极秘密之方式，于印度亦于后来未出现抄本流传之时，自在弥勒巴见一佛塔之柱子发出光芒，自此出现了《辨法法性论》与《宝性论》二者之抄本，从而得以重新弘扬。故当夏玛译师僧伽胜幢翻译校对《辨法法性论》之抄本之时，班智达逐页给予，并说：“勿使此论虚耗，以此乃极秘密之教言，以此若已消失，则圣者弥勒于赡部洲亦将示现涅槃。”如是郑重其事地说道。如是，由于是开示见解之甚深密意，故一切大乘行者皆须如是了悟此见解，故即便阐释为中观或唯识之宗派亦无不可。譬如般若波罗蜜多经，中观与唯识之论师们各自……
English
It serves to indicate the broad and profound aspects of the common ground. Although these extensively demonstrate the three natures and the non-establishment of external objects, there is no certainty that they will become exclusively Mind-Only treatises merely by that much. There is no contradiction in establishing the intent of Madhyamaka in the manner of those Dharma terms. As the Laṅkāvatāra Sūtra states: "The five dharmas and three natures, the eight aggregates of consciousness, and the two aspects of selflessness, all Mahāyāna is contained within these." Thus, these Dharma terms are said to be the general summary of all Mahāyāna. Moreover, in the Maitreya-paripṛcchā Sūtra, which clarifies the intent of the Prajñāpāramitā Sūtras, the Dharma terms of the three natures are also taught, and so on, which is actually clear. According to the tenets of the Mind-Only school, there are no necessary statements or reasoning that would prevent the consciousness of duality from being established as truly existent. Therefore, without being biased, there is no fault in explaining it as an interpretation of the common Mahāyāna intent. Moreover, the structure of the treatise remains as such. Therefore, the Madhyāntavibhāga is a treatise that shows the broad aspects of the path of the three vehicles, and the Dharmadharmatāvibhāga is in accordance with the manner of the Madhyamaka Yogācāra school, which unites the two truths. It is the essence of all the profound sūtras, namely, the treatise that establishes non-conceptual wisdom. Therefore, because it is extremely profound, this treatise and the Uttaratantra were kept as extremely secret teachings. In India, when copies of these texts were not available later on, Lord Maitrīpa saw light emanating from a pillar of a stupa, and from that, copies of the Dharmadharmatāvibhāga and the Uttaratantra appeared, and thus they were propagated again. Therefore, when the translator of Zha-ma, Sengé Gyaltsen, was translating and editing the copy of the Dharmadharmatāvibhāga, the Paṇḍita gave him the pages one by one, saying, "Do not let this treatise be wasted. This is an extremely secret teaching. If this is lost, then Lord Maitreya will also show parinirvāṇa in Jambudvīpa." He said this with great emphasis. Thus, because it reveals the profound secret of the view, all Mahāyāna practitioners must understand this view in this way. Therefore, even if it is explained according to the Madhyamaka or Mind-Only schools, there is nothing wrong with that. For example, the Prajñāpāramitā Sūtras, the Madhyamaka and Mind-Only teachers each...
Tibetan
རང་གི་བཞེད་གཞུང་དུ་བཀྲལ་ཀྱང་གཞུང་དེའི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་དབུ་མར་གནས་པ་ལྟར། གཞུང་འདི་ཡང་སེམས་ཙམ་གྱི་ལྟ་བ་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་སུ་བཞེད་མཁན་ཡང་། རང་བློའི་རྩལ་དང་སྦྱར་ཏེ་དེ་ལྟར་བཤད་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་ལ། འོན་ཀྱང་དོན་དུ་གཞུང་འདིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཟབ་དོན་མཐར་ཐུག་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཅི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་གསལ་བར་སྟོན་པས་ན། ཟབ་མོའི་མདོ་སྡེ་མཐའ་དག་གི་སྤྱི་འགྲེལ་དུ་འགྲོ་ཞིང་། ཀུན་རྫོབ་ཆོས་ཅན་གྱི་འདོད་ཚུལ་སེམས་ཙམ་དང་མཐུན་ལ། དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་འདོད་ཚུལ་དབུ་མ་དང་མཐུན་པས་མཐར་ཐུག་གི་དགོངས་པ་དབུ་མར་གནས་ཤིང་དབུ་སེམས་ཟུང་འཇུག་གི་ཚུལ་གྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལྟ་བའི་གནད་སྟོན་པའི་ཚུལ་དུ་གོ་ཞིང་བཤད་ན་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་གཏིང་ཕྱིན་པར་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས། ༈ བོད་སྔ་རབས་པ་ཞེས་པའི་སྐབས། ཆོས་རྒྱལ་ཁྲི་སྲོང་ལྡེ་བཙན་གྱི་བློན་པོ་རྔོག་ཆེན་པོ་བྱ་བ་དེའི་བརྒྱུད་པ། ཡར་འབྲོག་དོའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཚོ་ཆེན་པོའི་འགྲམ་དུ་གྲོང་ཆགས་པའི་སྔགས་རྙིང་མ་བའི་དགེ་བཤེས་རྡོ་རྗེ་གཞོན་ནུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྲས་ལྔ་བྱུང་བའི། ཆེ་བ་རྔོག་ལེགས་པའི་ཤེས་རབ། གཉིས་པ་ཀླུ་ཁྲི། གསུམ་པ་ཀླུ་བྱང་། བཞི་པ་ཆོས་སྐྱབས། ལྔ་བ་ཐུབ་པ་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ལས། རྔོག་ལེགས་ཤེས་ཀྱི་དབོན་པོ་རྔོག་ལོ་ཆེན་པོ་དེ་ནི། ཆོས་སྐྱབས་ཀྱི་སྲས་སུ་ས་མོ་ཕག་གི་ལོ་ལ་འཁྲུངས། དེ་ནས་ལོ་བཅོ་བརྒྱད་སོང་བ་ན་ཁ་ཆེར་བྱོན་ཏེ། པཎྜི་ཏ་སཛྫ་ན་དང་། བ་ར་ཧེ་ཏ་བྷ་ཏྲ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་ཙམ་བསྟེན། ཁ་ཆེར་ལོ་བཅུ་བདུན་སྦྱངས་པ་མཛད་ནས་ཆུ་ཕོ་སྤྲེའུ་སུམ་ཅུ་རྩ་ལྔ་པ་ལ་སླར་བོད་དུ་བྱོན། བོད་དུ་ཡང་པཎྜི་ཏ་འབུམ་ཕྲག་གསུམ་པ་དང་སུ་མ་ཏི་ཀཱིརྟིིཿསོགས་ལ་ཆོས་མང་དུ་གསན། འདི་ཡིས་འགྱུར་མཛད་པའི་ཚད་ནི་གྲོ་ལུང་པས། དམ་ཆོས་བསྒྱུར་ལ་མངའ་བརྙེས་པས། །རྒྱལ་ཡུམ་གཉིས་དང་བསྟན་བཅོས་གཞུང་། །འབུམ་ཕྲག་གཅིག་དང་ཁྲི་ཕྲག་གསུམ། །སྟོང་ཕྲག་བདུན་ཅུ་ལྷག་བཅས་བསྒྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་དེའོ། དེ་ལ་སློབ་མའི་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་ཡོད་མོད། སྲས་ཀྱི་ཐུ་བོ་བཞི་ནི། གསུང་རབ་ཀུན་ལ་མཁས་པ་གྲོ་ལུང་པ་བློ་གྲོས་འབྱུང་གནས། ཕར་ཕྱིན་ལ་མཁས་པ་འབྲེ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་འབར། དབུ་མ་ལ་མཁས་པ་ཁྱུང་རིན་ཆེན་གྲགས། དངོས་ཀྱི་གདན་ས་པ་ཞང་ཚེ་སྤོང་ཆོས་ཀྱི་བླ་མ་དང་བཞིའོ། །གྲོ་ལུང་བའི་སྲས་ཀྱི་ཐུ་བོ་བཞི་ནི། ཟུར་ཆོས་པ་སྐུ་འབུམ་གྱི
Chinese
如同将自己的见解阐释，而该论典的究竟意趣在于中观一样。此论典也被认为是阐述唯识观点的论著，即使有人结合自己的智慧而如此宣说，也没有矛盾。然而，实际上此论典清晰地展示了大乘甚深究竟的无分别智慧是如何的，因此，它成为了所有甚深经部的总释。世俗谛的观点与唯识相符，而胜义谛的观点与中观相符，因此，究竟的意趣在于中观，以中观与唯识双运的方式来理解和阐述大乘的见地要点，这样就能透彻地阐释大论典的意趣。如是说。 ༈ 关于“西藏早期”的说法。 指的是赤松德赞法王的臣子，名为饶大士的后裔。 在雅砻多吉岭外的大湖边建立村庄的宁玛派格西多吉坚努有五个儿子。 长子饶列巴协饶，次子鲁赤，三子鲁江，四子曲嘉，五子图巴多吉。 其中，饶列协的侄子饶译师，是曲嘉的儿子，生于土阴猪年。 十八岁时前往克什米尔，依止了班智达萨迦那和瓦拉黑塔巴扎等六位左右的智者。 在克什米尔学习了十七年，在水阳猴年三十五岁时返回西藏。 在西藏也向班智达百万三巴和苏玛底吉尔提等学习了很多佛法。 关于他翻译的数量，格隆巴说： 因为精通翻译圣法， 翻译了二部《母经》和论著， 一百万和三万， 还有七千多。 这就是所说的。 他有无量的弟子， 其中四个主要的儿子是： 精通所有经论的格隆巴洛哲炯内， 精通般若的哲钦波西饶沃， 精通中观的琼仁钦扎， 以及实际的住持香策彭曲吉喇嘛。 格隆巴的四个主要儿子是： 祖尔曲巴古本。
English
Just as explaining one's own views, while the ultimate intention of that treatise lies in Madhyamaka. This treatise is also considered a text that expounds the view of Cittamatra, and even if someone explains it that way by combining it with their own intelligence, there is no contradiction. However, in reality, this treatise clearly shows what the ultimate profound wisdom of the Great Vehicle, non-conceptual wisdom, is like. Therefore, it becomes a general commentary on all the profound sutras. The view of conventional reality agrees with Cittamatra, while the view of ultimate reality agrees with Madhyamaka. Therefore, the ultimate intention lies in Madhyamaka, and understanding and explaining the key points of the Great Vehicle's view in the manner of the union of Madhyamaka and Cittamatra will thoroughly explain the intention of the great treatise. Thus it is said. ༈ Regarding the term "early Tibetans." It refers to the lineage of Ngok Chenpo, the minister of King Trisong Detsen. Geshe Dorje Zhonnu of the Nyingma school, who established a village on the shore of the great lake outside Yarok Do, had five sons. The eldest was Ngok Lekpai Sherab, the second was Lu Tri, the third was Lu Jang, the fourth was Cho Kyab, and the fifth was Thubpa Dorje. Among them, Ngok Lotsawa Chenpo, the nephew of Ngok Lek She, was born as the son of Cho Kyab in the Earth Female Pig year. At the age of eighteen, he went to Kashmir and relied on about six scholars, including Pandit Sajjana and Varaheta Bhatra. After studying in Kashmir for seventeen years, he returned to Tibet in the Water Male Monkey year, at the age of thirty-five. In Tibet, he also received many teachings from Pandit Bumpak Sumpa and Sumati Kirti, etc. Regarding the extent of his translations, Drolungpa said: Because he was proficient in translating the Holy Dharma, He translated two "Mother Sutras" and treatises, One million and thirty thousand, Plus more than seventy thousand. That is what was said. He had countless students, among whom the four main sons were: Drolungpa Lodro Jungne, who was learned in all the scriptures, Dre Chenpo Sherab War, who was learned in Prajnaparamita, Khyun Rinchen Drak, who was learned in Madhyamaka, And Zhang Tse Pong Chokyi Lama, who was the actual abbot. The four main sons of Drolungpa were: Zur Chopa Kubum.