Tibetan
་ནི་མ་གསུང་ལ། དུས་འཁོར་སྦྱོར་དྲུག་པ་རྣམས་སྟོང་གཟུགས་ཀྱི་རེ་ཁ་ནག་པོ་ཞེས་ཟེར། རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་སྙིང་ཐིག་རྣམས་སུ་ནི་འདི་ཡི་དོན་དང་ཉམས་སུ་ལེན་ཐབས་ཁོ་ན་ཡིན་པ་སྟེ། འདི་ཡི་མིང་རིག་གདངས་རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་ཞིང་། རང་གི་རིག་པའི་གདངས་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ་འཆར་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཉི་མ་ཡོད་སར་ཆུ་ཕོར་བ་གང་བཞག་ན་དེའི་འོད་གདངས་ཐོག་གི་གདུང་མཚམས་ལ་སྐྱ་འཁྱིལ་ལེ་འཆར་ཞིང་། ཆུ་ཕོར་བསྒུལ་ན་དེ་ཡང་འགུལ། ཆུ་མ་འགུལ་ན་དེ་ཡང་མི་འགུལ་བ་དང་མཚུངས། རྒྱུད་ལས། རིག་པ་རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད། །ཕྲ་ཞིང་རྟ་རྔའི་མདུད་པ་འདྲ། །བར་བར་ཐིག་ལེ་ཡུངས་འབྲུ་ཙམ། །དེ་ཡང་འགྲོ་འོང་དག་དང་བཅས། །ལུ་གུ་རྒྱུད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས། རྫོགས་ཆེན་འོད་གསལ་ཐོད་རྒལ་གྱི་ཉམས་ལེན་ཀུན་ཀྱང་གཙོ་བོ་འདི་བརྟན་དགོས། འདིས་ནི་རང་རིག་འདི་ཡེངས་ཤོར་མ་ཤོར་གྱི་ཚོད་བཟུང་བ་ཡིན་ཏེ། སེམས་མ་ཡེངས་ན་ཁོ་ཡང་ལྷམ་མེར་སྡོད་ཅིང་སེམས་འགྱུ་ན་ཁོ་རང་ཡང་འགྲོ་བས་ཁོ་འགྲོ་བའི་རྗེས་སུ་མ་འབྲང་བར། མིག་དང་སེམས་གཉིས་ཀ་རང་ཚོད་བཟུང་དགོས་པ་ཡིན། རྒྱུད་སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་མཐོང་བར་འདོད་ན་རིག་པ་རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་ལ་ལྟོས་ཤིགསངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་དང་དབྱེར་མེད་པར་འདོད་ན་རིག་པ་རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་དང་མ་བྲལ་བར་གྱིས་ཤིགཅེས་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་ཡོད་པས་འགྲོ་འདུག་སྤྱོད་ལམ་ཅི་བྱེད་ཀྱང་རང་ཚོད་ཟིན་ཙམ་ལ་རྒྱུན་དུ་འབད་པ་ནི་ཉམས་ལེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡིན་པས་ཐུགས་ལ་བཞགས་པར་ཞུ། ཐུགས་དམ་སྐོར་གྱི་ཆར་སྤྱིར་ནི། སྒོམ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་འདི་ལ་ལན་གཅིག་བོགས་བསྐྱེད་ཐོན་ཐུབ་པ་ཞིག་དང་། མཚན་མོའི་རྨི་ལམ་དང་འོད་གསལ་སོགས་ཟིན་ཐུབ་པ་ཞིག་བྱེད་རྒྱུ་ཡིན་ན། གནས་སྐབས་ཚེ་འདིའི་བྱ་བྱེད་དང་གཏན་ནས་འདྲེས་མི་དགོས་པར་མི་མེད་ལུང་སྟོང་ཁོ་ན་འགྲིམ་ཞིང་དཀའ་སྤྱད་དང་སྨྲ་བཅད། འདག་སྦྱར་སོགས་ལ་མི་ཚེ་གཅིག་དྲིལ་ཞིག་ཐུབ་ན། བོགས་སྐྱེད་མེད་ཐབས་མེད་ལ། ངེད་རང་རྣམས་ལྟོ་གོས་དང་བྱ་བྱེད་གཞན་དང་བསྒྲགས་ཤིང་མིའི་ཁ་ཡ་བྱེད་དགོས་མཁན་ལ་ཐུགས་དམ་ཀྱི་བོགས་དང་རྩལ་ཐོན་པ་ནམ་ཡང་དཀའ་ལ། འོན་ཀྱང་དུས་དང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ། འགྲོ་འདུག་ཟ་ཉལ་སྨྲ་བརྗོད་སོགས་དང་ཕྱག་བསྐོར་ཁ་ཏོན་བཟླས་བརྗོད་ཅི་དང་ཅི་བྱེད་པའི་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ། རིག་པའི་རང་ངོ་དེ་ཉིད་རྗེན་ཅེར་རེ་བར་ངོས་ཟིན་པ་ཞིག་ལ་གཅིག་ཏུ་དྲིལ་ཞིང་། གནས་སམ། འགྱུའམ། བདེ་སྡུག་བཟང་ངན་ལ་སོགས་གང་དང་གང་ལྟར་འཆར་ཡང་། དེ་ཚེ་དེ་ལ་བརྟགས་དཔྱད་དང་རྗེས་འབྲང་དགག་སྒྲུབ་སོགས་གཏན་ནས་མི་བྱ་བར། དེ་དག་ངོས་ཟིན་མཁན་གྱི་རིག་པ་རྗེན་པ་ཁོ་རང་ལ་སྒོམ་གྱི་སྙིང་པོ་བྱ་ཞིང་གལ་ཏེ་རྣམ་རྟོག་འོག་འགྱུ་ལ་འབྱམས་སོང་ནའང་། སླར་ངོས་ཟིན་ཙ་ན། ཟིན་པ་དེ་ཀའི་ཐོག་ཏུ་རང་སར་བཞག་པ་ལས། དགག་སྒྲུབ་གཞན་མི་དགོས། ཡེངས་སོང་བ་མ་ཚོར་བ་ལྟ་བུ་བྱུང་ན་བྱིང་སྐྱོན་ཡིན་པས་རིག་པ་གསལ་ངར་བཏོན། ཡང་གཞན་གྱི་ལབ་བརྗོད་སོགས་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་ཡེངས་སོང་ན་དྲན་རིག་ཤུགས་ཆེ་རུ་བཏང་ནས་རང་ཚོད་ཐུབ་པར་བྱ། མདོར་ན་རིག་པ་རང་ངོ་ཤེས་རུང་གི་ངང་ལས་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་མ་བརྗེད་མ་འཁྲུལ་བ་ཞིག་དགོས། དེ་མ་ཡིན་པར་བྱ་བྱེད་དང་སྨྲ་བརྗོད་ཀྱི་སྐབས་སུ་དྲན་རིག་བསྐུར། དྲན་རིག་སྐྱོང་དུས་བྱ་བྱེད་གཞན་མི་ལྕོགས་ན་སྒོམ་དེ་ནམ་ཡང་ལྷག་མཐོང་དངོས་ཀྱི་རང་ངོ་མ་མཐོང་བར་ཞི་གནས་ལ་སོང་བའི་རྟགས་ཡིན་ལ། ལར་ཕྱག་ཆེན་ལ་སྒོམ་གྱི་དངོས་གཞི་དྲན་པ་ཁོ་ན་ལ་མཛད་པ་དང་། རྫོགས་ཆེན་ལ་རིག་མ་རིག་ཁོ་ན་ལ་སྒོམ་ཡིན་མིན་གྱི་སོ་མཚམས་ཕྱེ་བ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་དྲན་པ་སྐྱོང་བ་དེ་ལ་བཅོས་མའི་ཅུང་ཟད་གྲིམ་ཉམས་གཅིག་དགོས་ཤིང་ཡེངས་ཀྱི་དོགས་པས་སེམས་ཁྲལ་ལྟ་བུ་བྱེད་མཁན་དེ་ཀ་རྣམ་རྟོག་ཡིན། རྫོགས་ཆེན་ལུགས་ཀྱི་གང་སྣང་ཐམས་ཅད་ལ་དགག་སྒྲུབ་མེད་པའི་ངང་ལས་ཤར་བ་ངོ་ཤེས་མཁན་དེ་ལ་རང་རིག་ཟེར་བ་ཡིན། རང་རིག་དེ་དང་མ་བྲལ་བ་གཅིག་པུས་ཆོག་པ་མ་གཏོགས་ཡེངས་ཀྱི་དོགས་པའམ། དྲན་པ་ཆེད་དུ་བཟུང་མི་དགོས་པར་རང་ངོ་རིག་ན་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་སྒོམ་ཡིན། རང་ངོ་མ་རིག་ན་གནས་པ་བརྟན་པོ་འཁོར་ཡུག་ཏུ་སོང་ཡང་སྒོམ་མིན་ཏེ། ཉམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐུགས་དམ་གྱི་སྙིང་པོ་ནི་རང་རིག་རང་ངོ་ཤེས་པ་གཅིག་པུ་ལ་འབད་འཚལ་ཞིང་། བཟླས་བརྗོད་ནི་དེ་སྔ་ཕན་ཆད་གང་མཛད་ཡོད་ན་ད་རུང་ཡང་དེ་ཀ་ལ་དྲིལ་བ་ལེགས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ལྷ་ཐམས་ཅད་དོན་ལ་དབྱེར་མེད་ཡིན་ཚེ། སྤང་ལེན་འདམ་ཁ་མང་པོ་གཏན་ནས་མི་དགོས། ལྷ་གཅིག་འགྲུབ་ན་ཀུན་འགྲུབ་པར་མདོ་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་མཐུན་པར་གསུངས་སོ། །སླད་དུའང་རང་གི་གེགས་སོགས་ལ་སླེབས་ཚེ་ཡང་། འཇིག་རྟེན་པ་ཞིག་ཡིན་ན་རིམ་གྲོ་དང་ཚེ་སྒྲུབ་སོགས་ཐབས་གཞན་དགོས་མོད་ཀྱང་། སྤྱིར་ཆོས་པ་དང་ཁྱད་པར་སྒོམ་ཅན་ལ་གེགས་དང་སྲི་ངན་སོགས་ཀྱིས་གཟབ
Chinese
没有说。时轮六支瑜伽中称之为虚空形的黑色线条。大圆满心髓中，这只是它的意义和修持方法。它的名字叫做觉性音韵金刚连珠。自己的觉性音韵显现在感官的境域中。例如，在有太阳的地方放一满碗水，太阳的光芒就会在碗的光线上显现出蓝色的光圈。移动水碗，它也会移动。水不移动，它也不会移动。经中说：觉性金刚连珠，细微如马尾结。间隔如芥子般，且伴有来回动。这是连珠的特征。所有大圆满光明妥噶的修持，主要都要稳固这个。这能把握住自性觉是否散乱。心不散乱，它也会明亮地停留。心若动摇，它也会动，不要跟随它的动摇。眼睛和心都要把握住。在《狮子吼圆满经》中说：如果想见到一切佛的身，就看觉性金刚连珠。如果想和一切佛的心无二无别，就不要离开觉性金刚连珠。等等，有详细的说明。所以，无论行住坐卧做什么，只要把握住自己，持续努力，就是所有修持的精髓，请铭记于心。关于闭关方面，一般来说，如果想在这种禅修方面一次性能产生效果，并且能够掌握夜晚的梦境和光明等等，那么暂时就完全不要和今生的俗事混杂，只去无人山谷，进行苦行和禁语，闭关等等，如果能将一生都投入其中，就一定能产生效果。我们这些人，为了生计和衣食，和其他俗事混杂，并且需要应酬他人，想要闭关产生效果和力量是很难的。但是，在任何时间和情况下，无论行住坐卧、吃饭睡觉、说话等等，以及磕头转经、念诵等等，无论做什么的时候，都要赤裸裸地显露出觉性的本面。
English
It is not said. In the Kalachakra Six-Branch Yoga, it is called the black line of the empty form. In the Great Perfection Heart Essence, this is only its meaning and method of practice. Its name is called Rigpa Dang Dorje Lugu Gyud (awareness sound Vajra continuous line). One's own awareness sound appears in the realm of the senses. For example, if you place a full bowl of water where the sun is, the sun's rays will appear as a blue halo on the light of the bowl. If you move the water bowl, it will also move. If the water does not move, it will not move either. The tantra says: Awareness Vajra continuous line, subtle like a knot in a horse's tail. The intervals are like mustard seeds, and it is accompanied by going and coming. This is the characteristic of the continuous line. All the practices of Great Perfection Light Thogal must mainly stabilize this. This is to grasp whether self-awareness is distracted or not. If the mind is not distracted, it will stay bright. If the mind wavers, it will also move, do not follow its movement. Both the eyes and the mind must be grasped. In the Lion's Roar Perfection Sutra, it says: If you want to see the body of all Buddhas, look at the awareness Vajra continuous line. If you want to be inseparable from the mind of all Buddhas, do not be separated from the awareness Vajra continuous line. And so on, there are detailed explanations. Therefore, no matter what you do, whether walking, staying, sitting, or lying down, as long as you grasp yourself and continue to strive, it is the essence of all practices, please keep it in mind. Regarding retreats, in general, if you want to be able to produce results once in this meditation practice, and be able to grasp the dreams of the night and the clear light, etc., then temporarily do not mix with the mundane affairs of this life at all, only go to uninhabited valleys, practice asceticism and silence, retreats, etc., if you can devote your whole life to it, you will definitely be able to produce results. For those of us who are mixed with livelihood and clothing, and other mundane affairs, and need to deal with others, it is difficult to produce results and power in retreat. However, at any time and in any situation, whether walking, staying, sitting, lying down, eating, sleeping, speaking, etc., and prostrations, circumambulations, recitations, etc., whenever you do anything, you must nakedly reveal the face of awareness.
Chinese
将已经认识到的东西归纳为一个整体。无论出现什么情况，是安住，还是变化，是快乐痛苦，是好是坏等等。那时，完全不要对它们进行分析、追随、否定或肯定。而是将认识到这些东西的赤裸觉性本身作为禅修的核心。如果散乱到念头的流动中，再次认识到时，就在认识到的那一刻保持原样，不需要其他否定或肯定。如果出现没有察觉到散乱的情况，那就是昏沉的过失，所以要使觉性清晰明朗。此外，如果因为他人的言语等原因而散乱，就要加强正念和觉知，以便能够控制自己。总之，需要从觉性能够认识自己本性的状态中，不忘不乱地完成一切行为。如果不是这样，在行动和言语时分散正念，而在培养正念时又无法兼顾其他行为，那么这种禅修永远无法见到实相胜观的自性，而只是陷入了止的境界。一般来说，大手印将正念作为禅修的根本，而大圆满则将觉与不觉作为是否是禅修的分界线。这两者的区别在于，培养正念需要稍微做作的努力，而那种因为担心散乱而感到焦虑的人，本身就是一种念头。大圆满的观点认为，能够认识到一切显现都在无有取舍的状态中生起的那种觉性，就叫做自性觉性。只要不离开这种自性觉性就足够了，不需要担心散乱，也不需要特意保持正念，只要认识到自性，所有的念头都是禅修。如果不能认识自性，即使安住稳定，环境适宜，也不是禅修，只是一种体验的差别而已。因此，修行的核心就是努力认识自性觉性。至于念诵，如果以前有念诵的习惯，那么现在仍然专注于此为好。因为智慧本尊在本质上没有区别，所以完全不需要太多的取舍选择。正如经续一致所说，成就一个本尊，就等于成就一切。以后，当自己遇到障碍等情况时，如果是一般世俗之人，则需要仪轨和长寿法等其他方法，但一般来说，修行人和特别是禅修者，要警惕障碍和邪祟等。
English
Summarize what has been recognized into one whole. Whatever arises, whether it is abiding, or changing, whether it is happiness or suffering, good or bad, etc. At that time, do not analyze, follow, negate, or affirm them at all. Instead, take the naked awareness that recognizes these things as the essence of meditation. If you are scattered into the flow of thoughts, when you recognize it again, just leave it as it is at the moment of recognition, without needing any other negation or affirmation. If there is a situation where you do not notice that you have been scattered, that is the fault of dullness, so make the awareness clear and sharp. Furthermore, if you are scattered due to the words of others, etc., strengthen mindfulness and awareness so that you can control yourself. In short, it is necessary to accomplish all actions without forgetting or being confused from the state where awareness can recognize its own nature. If it is not like that, if you scatter mindfulness during actions and speech, and if you cannot attend to other actions while cultivating mindfulness, then this meditation will never see the self-nature of true insight, but will only fall into a state of calm abiding. In general, Mahamudra takes mindfulness as the basis of meditation, while Dzogchen separates awareness and non-awareness as the boundary between whether it is meditation or not. The difference between these two is that cultivating mindfulness requires a slightly artificial effort, and the one who feels anxious because of worrying about being scattered is itself a thought. The Dzogchen view is that the awareness that can recognize that all appearances arise in a state of non-acceptance and non-rejection is called self-awareness. It is enough to not be separated from this self-awareness, there is no need to worry about being scattered, and there is no need to deliberately maintain mindfulness. If you recognize your own nature, all thoughts are meditation. If you do not recognize your own nature, even if you abide stably and the environment is suitable, it is not meditation, it is just a difference in experience. Therefore, the essence of practice is to strive to recognize self-awareness. As for recitation, if you have a habit of reciting in the past, then it is good to still focus on that now. Because wisdom deities are essentially undifferentiated, there is absolutely no need for too much acceptance and rejection. As the sutras and tantras unanimously say, accomplishing one deity is the same as accomplishing all. In the future, when you encounter obstacles, etc., if you are an ordinary worldly person, you will need other methods such as rituals and longevity practices, but in general, practitioners and especially meditators, should be wary of obstacles and evil spirits, etc.