Tibetan
་པའོ། །དབུ་མ་ནི་སྟོང་འཛིན་གྱི་འདུ་ཤེས་སམ། འཛིན་སྟངས་མ་ཉམས་པ་ལྕགས་སྐུད་བསྒྲིམ་པ་ལྟ་བུ་དགོས་ཞེས་པ་དང་ཁྱད་པར་ཡོད། གཉིས་པ་དངོས་གཞི་རིག་པའི་རང་ངོ་སྤྲད་པ་ལ། སྣང་བ་ཡུལ་གྱི་བློ་ཅན་དང་། རིག་པ་རང་སྣང་གི་བློ་ཅན་གཉིས་ལས། དང་པོ་སྣང་བ་ཡུལ་གྱི་བློ་ཅན་ནི། རིག་པ་ཐད་ཀར་ལམ་དུ་ཁྱེར་མི་ནུས་པས། རྟོག་པ་གང་སྐྱེས་ཐམས་ཅད་དྲན་པས་བཟུང་ནས། མ་བཅོས་པར་བཞག་པ་ལ་འགྱུ་བ་གནས་དག་གི་དགོངས་པ་བསྐྱངས་པ་ཡིན། དེ་ལ་མཚན་བཅས་དང་། མཚན་མེད་ཀྱི་ཞི་གནས་གཉིས། དང་པོ་མཚན་བཅས་ཀྱིས་མཚན་མ་ཨཱཿདཀར་ལ་སེམས་བཟུང་བ། རྣམ་རྟོག་གཏོར་བ་ཡི་གེ་ཕཊ་ལ་སེམས་བཟུང་བ། ཁྲོ་བོ་དགྱེས་པའི་གད་མོ་ཡི་གེ་ཧ་ལ་སེམས་བཟུང་བ་དང་། འདེད་པ་ཧཱུྃ་ལ་སེམས་བཟུང་བ་སོགས་ལ་བསླབ། མཚན་མེད་ཀྱི་རྫོགས་རིམ་ནི། སྣང་སྲིད་བླ་མར་འཆར་བའི་བསྐྱེད་རིམ་དང་། ཐུགས་ཡིད་དབྱེར་མེད་འདྲེས་པའི་རྫོགས་རིམ་གཉིས་ལ་བསླབས་ནས། ངོ་སྤྲོད་པ་སོགས་ཡིན་པའོ། །གཉིས་པ་རིག་པ་རང་སྣང་གི་བློ་ཅན་ནི། བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་གྱི་ལྟ་བའི་སྟེང་ནས་ངོ་སྤྲད་པས། རིག་པ་རྐྱང་འདེད། ཡེ་ཤེས་ལམ་བྱེད། ཡེ་ཤེས་རྗེན་འདེད་བྱས་ནས་རིག་ངོ་སྐྱོང་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །རིག་པ་ངོ་སྤྲད་པ་ལ། རིག་པ་ངོས་འཛིན་ཚུལ་དང་། དེ་ཉིད་སྐུ་གསུམ་དུ་ངོ་སྤྲད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ངོས་འཛིན་ཚུལ་ནི། བྱིན་རླབས་འཕོ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་ངོ་སྤྲད་པ། གནས་ལུགས་ལྟ་བའི་སྟེང་དུ་ངོ་སྤྲད་པ། ཉམས་མྱོང་སྒོམ་པའི་སྟེང་དུ་ངོ་སྤྲད་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་དབྱིངས་མཛོད་ལེའུ་དགུ་པར་གནད་ལ་མ་བརྟེན་པར་ངོ་སྤྲད་ཚུལ་དང་། གནད་ལ་བརྟེན་ཏེ་ངོ་སྤྲད་ཚུལ་དྲུག་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དེ་ཉིད་སྐུ་གསུམ་དུ་ངོ་སྤྲད་པ་ལ་གཞི་བཤད་པ། གཞི་སྣང་བཤད་པ། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་གྲོལ་ཚུལ་བཤད་པ། མ་དག་སེམས་ཅན་གྱི་འཁྲུལ་ཚུལ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཞི་བདུན་སྐྱོན་ཅན་དུ་བསྟན་པ་དང་། བྱེ་བྲག་བླ་མེད་རང་གཞུང་གི་གཞི་བཤད་པ་དང་གཉིས། དང་པོ་གཞི་བདུན་སྐྱོན་ཅན་དུ་བཤད་པ་ནི། དང་པོ་གཞི་ཀ་དག་ཏུ་འདོད་པ་ཅན་ནི། གཞི་ནི་རང་བཞིན་གདོད་ནས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་སྨྲ་བ་ལས། ཡེ་གདངས་འགག་པ་མེད་པའི་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་སྣང་ཆ་མ་བཟུང་བའོ། །ངོ་བོ་སྟོང་པའི་ཆ་ནས་འཐད་ཀྱང་། ཀ་དག་སྟོང་རྐྱང་དེ་ལ་མ་རིག་པ་མི་ལྡན་པས་འཁོར་བ་མ་གྲུབ། ཡེ་ཤེས་མེད་པས་མྱང་འདས་མི་སྲིད་དེ་ཆད་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་རྟོག་མེད་ཤུ
Chinese
。中观是指执空的观念吗？与“保持不减的执持，如同拧紧铁丝”的说法有所不同。第二，正行是认识觉性的自性，分为显现为境之智者和觉性自显之智者两种。首先，显现为境之智者，由于无法直接将觉性带入道用，因此，对于所生起的任何念头，都以正念抓住，并保持不加改造的状态，从而修持动、住、净的意境。这又分为有相和无相的止观两种。首先，有相是以有相的明点阿（藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：阿）来系住心，以摧毁分别念的字帕（藏文：ཕཊ，梵文天城体：फट，梵文罗马拟音：phaṭ，汉语字面意思：啪）来系住心，以忿怒尊喜悦的笑声的字哈（藏文：ཧ་，梵文天城体：ह，梵文罗马拟音：ha，汉语字面意思：哈）来系住心，以及以驱逐的吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）来系住心等来进行修习。无相的圆满次第，则是修习将显现世间观为上师的生起次第，以及心意无别融合的圆满次第，从而进行认识等等。其次，觉性自显之智者，是从生处、住处、去处三者的见解之上进行认识，从而能够进行觉性直指、智慧开路、智慧赤裸直指，从而能够修持觉性之自性。认识觉性，分为认识觉性的方式和将觉性认识为三身两种。首先，认识的方式，有通过加持力转移来认识，在安住实相的见解之上来认识，在经验修行的基础上认识等等，这些在法界宝藏论第九品中，可以从不依赖要诀的认识方式和依赖要诀的六种认识方式中了解。其次，将觉性认识为三身，分为宣说基、宣说基之显现、宣说普贤王如来的解脱方式、宣说未净众生的迷乱方式。首先，又分为宣说基的七种过失和分别宣说无上自宗的基两种。首先，宣说基的七种过失是：第一种，认为基是本来清净者，说基是自性从本以来就远离一切戏论的自性，却没有抓住不间断的原始光明任运自成的显现部分。虽然从本体空性的角度来说是合理的，但是，由于本来清净的空性本身不具备无明，因此无法成立轮回。由于没有智慧，因此涅槃也不可能存在，这样就会变成断灭论。念头没有力量。
English
. Is Madhyamaka the concept of holding onto emptiness? It differs from the saying, "Maintaining an undiminished grasp, like twisting iron wire." Secondly, the main practice is to introduce the nature of awareness itself, which is divided into two types of minds: those with appearances as objects and those with awareness as self-appearance. Firstly, those with appearances as objects cannot directly bring awareness into the path. Therefore, whatever thoughts arise, they are all grasped with mindfulness and left uncorrected, thereby cultivating the contemplation of movement, abiding, and purification. This is further divided into two types of shamatha: with signs and without signs. Firstly, with signs, one trains in holding the mind on the white syllable Ah (藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：阿) with signs, holding the mind on the syllable Phat (藏文：ཕཊ，梵文天城体：फट，梵文罗马拟音：phaṭ，汉语字面意思：啪) to destroy conceptual thoughts, holding the mind on the syllable Ha (藏文：ཧ་，梵文天城体：ह，梵文罗马拟音：ha，汉语字面意思：哈) of the wrathful deity's joyful laughter, and holding the mind on the syllable Hum (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽) for expulsion, and so on. The completion stage without signs involves training in the generation stage of perceiving samsara and nirvana as the guru, and the completion stage of the mind and wisdom being inseparably mixed, thereby introducing awareness, and so on. Secondly, those with awareness as self-appearance are introduced from the perspective of the three origins, abodes, and destinations, thereby enabling the direct pointing out of awareness, the path-making of wisdom, and the naked direct pointing out of wisdom, thus enabling the cultivation of the nature of awareness. Introducing awareness is divided into the way of recognizing awareness and introducing it as the three kayas. Firstly, the way of recognizing it includes recognizing it through the power of the transference of blessings, recognizing it on the basis of the view of abiding in reality, and recognizing it on the basis of experiential meditation. These can be understood from the ninth chapter of the Dharmadhatu Treasury, from the way of introducing it without relying on key points and the six ways of introducing it relying on key points. Secondly, introducing it as the three kayas involves explaining the ground, explaining the appearance of the ground, explaining the way of liberation of Samantabhadra, and explaining the way of delusion of impure sentient beings. Firstly, this is further divided into showing the seven flaws of the ground and separately explaining the ground of the unsurpassed self-doctrine. Firstly, the seven flaws of the ground are explained as follows: The first, those who consider the ground to be primordially pure, say that the ground is of a nature that is primordially free from all elaborations, but they do not grasp the spontaneously accomplished appearance aspect of the unceasing primordial luminosity. Although it is reasonable from the aspect of the emptiness of essence, since the primordially pure emptiness itself does not possess ignorance, samsara cannot be established. Since there is no wisdom, nirvana is impossible, and thus it would become annihilationism. Thoughts have no power.
Tibetan
ལ་གྱི་སྟོང་པ་ཞིག་ལ་དམིགས་ནས་བསྒོམ་པ་ནི་རྫོགས་ཆེན་གྱི་སྤྱི་འབྱམས་གཤིས་ཤོར་གྱི་གོལ་སར་བསྟན་པའོ། །གཉིས་པ་གཞི་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་ནི། འཁོར་འདས་གཉིས་ཀ་གཞི་ལ་ལྷུན་གྲུབ་པར་འདོད་པའོ། །དེ་ཡང་གདངས་འགགས་མེད་ཀྱི་རྩལ་སྣང་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བའི་ཆ་ནས་འཐད་ཀྱང་། མཐའ་གཅིག་ཏུ་དེ་ལྟར་འདོད་ན། ཡོད་པ་རྟག་པའི་དངོས་པོ་སོ་སོར་འགྱུར་བས། གཞི་མ་སྤངས་བར་འཁོར་བ་སྤང་མི་ནུས། ཚོགས་རྫོགས་པ་སོགས་ཀྱིས་མྱང་འདས་རྟོགས་མི་སྲིད། སེམས་རྒྱུད་གཅིག་ལ་འཁོར་འདས་གཞི་མཐུན་དུ་མི་སྲིད་དོ། །གསུམ་པ་གཞི་མ་ངེས་པར་འདོད་པ་ནི། གཞི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་འཁོར་འདས་གང་དུའང་འགྱུར་རུང་བས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་པར་འདོད་པའོ། །དེ་ཡང་གཞི་སྤྲོས་བྲལ་ལ་འཁོར་འདས་མ་གྲུབ་པའི་ཆ་ནས་མ་ངེས་པ་འཐད་ཀྱང་། རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་དོན་ལ་མ་ངེས་ན། དྲི་མ་དག་ཀྱང་མ་དག་པར་ལྡོག་པའམ་མ་དག་ཀྱང་དག་པའི་རང་བཞིན་དུ་འཐད་པར་འགྱུར་ཏེ་ས་ཟིན་མེད་པས་འཁོར་འདས་འཆོལ་བར་འགྱུར་རོ། །བཞི་པ་གཞི་ངེས་པ་དོན་གྱི་དངོས་གཞི་འདོད་པ་ནི། གཞི་རང་བཞིན་འདུས་མ་བྱས་འཕོ་འགྱུར་མེད་པ་ཞིག་ཏུ་འདོད་པའོ། །དེ་ཡང་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་མེད་སྣང་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་གཞི་ངེས་མེད་ཡིན་པར་འཐད་ཀྱང་། རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་དེ་ལྟར་འདོད་ན། འཁོར་བ་སྣང་མི་སྲིད་ལ། མྱང་འདས་གཞི་ལ་ངེས་པར་ཡོད་ན་ལམ་ལ་མི་ལྟོས་པར་འགྱུར་རོ། །ལྔ་བ་གཞི་ཅིར་ཡང་བསྒྱུར་དུ་བཏུབ་པར་འདོད་པ་ནི། གཞིའི་རང་བཞིན་ལ་རྐྱེན་འཇུག་པས་དེ་འཁོར་འདས་གང་དུའང་བསྒྱུར་རུང་བར་འདོད་པའོ། །དེ་ཡང་གཞི་ལས་གཞི་སྣང་འཆར་བ་ན། ངོ་ཤེས་མ་ཤེས་ལས་གྲོལ་འཁྲུལ་དུ་འགྱུར་བ་ལ་བསྒྱུར་བའི་ཐ་སྙད་ཙམ་འཐད་ཀྱི། གཞིའི་ངོ་བོ་བསྒྱུར་དུ་ཡོད་པར་འདོད་ན། བསྒྱུར་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཞིག་འདོད་དགོས། དེ་ལྟར་ན་རྟག་པ་ཡིན་ན་བསྒྱུར་དུ་མི་རུང་། མི་རྟག་པ་བསྒྱུར་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲུག་པ་གཞི་ཅིར་ཡང་ཁས་བླང་དུ་བཏུབ་པ་ནི། གཞི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འདི། འཁོར་འདས་དང་ཡོད་མེད་སོགས་གང་ཡང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་གང་རུང་རུང་ཁས་བླང་དུ་བཏུབ་ན། གྲོལ་གཞི་ཡང་འཁྲུལ་གཞི་དང་། འཁྲུལ་གཞི་གྲོལ་གཞིར་ཁས་བླང་དགོས་ཤིང་། རི་རྭ་དང་མོ་གཤམ་གྱི་བུས་ཀྱང་འཁོར་འདས་བྱེད་པར་ཁས་བླང་དགོས་སོ། །བདུན་པ་གཞི་སྣ་ཚོགས་སུ་འདོད་པ་ནི། གཞི་ལས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་པ་འཆར་བས་ཆོས་དེ་རྣམས་གཞིའི་ཆོས་ཉིད་དོ་ཞེས་འདོད་པའོ། །ལྷུན
Chinese
观想虚空，这被指出是证悟大圆满时，普遍存在的偏离正道的歧途。第二种是认为基是任运自成：认为轮回和涅槃都在基上任运自成。这从光明无碍的自性显现各种现象的角度来看是合理的。如果完全这样认为，那么存在就会变成永恒的实体。如果不舍弃基，就无法舍弃轮回。通过圆满资粮等，不可能证悟涅槃。一个心续中不可能同时存在轮回和涅槃的共同基础。第三种是认为基是不确定的：认为基，也就是心的自性，可以变成轮回或涅槃中的任何一个，因此完全是不确定的。这从基是离戏论，轮回和涅槃没有成立的角度来看，认为不确定是合理的。如果无论如何，在意义上是不确定的，那么清净也会变成不清净，或者不清净也会变成清净的自性，因为没有确定的界限，轮回和涅槃就会混淆。第四种是认为基是确定的，是意义的真实基础：认为基是自性，非造作，不变异的。这从基是暂时的，没有垢染显现的角度来看，认为基是确定的，是合理的。如果无论如何都这样认为，那么轮回就不会显现。如果涅槃确定存在于基上，那么就不需要道了。第五种是认为基可以变成任何东西：认为基的自性受到因缘的影响，因此可以变成轮回或涅槃中的任何一个。这从基中显现基的现象时，从认识或不认识中变成解脱或迷惑的角度来看，说变成只是一个名称而已。如果认为基的自性是可以改变的，那么就必须认为有一个可以改变的实体。如果是常法，就不能改变。如果是无常法，就不需要改变。第六种是认为基可以承认任何东西：如果基，也就是心的自性，可以完全承认轮回、涅槃、存在、不存在等任何东西，那么解脱的基也必须承认是迷惑的基，迷惑的基也必须承认是解脱的基。石女的儿子也必须承认能做轮回和涅槃。第七种是认为基是多种多样的：认为从基中显现出各种轮回和涅槃的法，因此这些法就是基的法性。
English
Meditating by focusing on an empty space is pointed out as a common deviation that loses the essence of Dzogchen. The second is to consider the ground as spontaneously accomplished: to consider both samsara and nirvana as spontaneously accomplished on the ground. This is reasonable from the perspective that the unobstructed radiance manifests as various appearances. However, if one absolutely thinks so, existence will turn into separate, eternal entities. Without abandoning the ground, one cannot abandon samsara. It is impossible to realize nirvana through the completion of accumulations, etc. It is impossible for samsara and nirvana to have a common basis in one mindstream. The third is to consider the ground as undetermined: to consider that the nature of the ground, which is the mind, can transform into either samsara or nirvana, and therefore is absolutely undetermined. This is reasonable from the perspective that the ground is free from elaboration and samsara and nirvana are not established. However, if it is undetermined in meaning in every way, then purity will revert to impurity, or impurity will become the nature of purity, and because there is no fixed boundary, samsara and nirvana will become confused. The fourth is to consider the ground as fixed, the actual basis of meaning: to consider the ground as self-nature, uncompounded, and unchanging. This is reasonable from the perspective that the ground is a temporary appearance without adventitious defilements. However, if one absolutely thinks so, samsara will not appear, and if nirvana is definitely present on the ground, then it will become independent of the path. The fifth is to consider the ground as capable of being transformed into anything: to consider that the nature of the ground is influenced by conditions, and therefore can be transformed into either samsara or nirvana. This is reasonable from the perspective that when the appearance of the ground arises from the ground, the term transformation is merely a designation for becoming liberation or delusion from recognition or non-recognition. If one thinks that the nature of the ground can be transformed, then one must think that there is an entity that can be transformed. If it is permanent, it cannot be transformed. If it is impermanent, it does not need to be transformed. The sixth is to consider the ground as capable of being affirmed as anything: If the ground, which is the nature of the mind, can be affirmed as anything at all, such as samsara, nirvana, existence, non-existence, etc., in every way, then the basis of liberation must also be affirmed as the basis of delusion, and the basis of delusion must also be affirmed as the basis of liberation. Even the son of a barren woman must be affirmed as capable of creating samsara and nirvana. The seventh is to consider the ground as diverse: to consider that various phenomena of samsara and nirvana arise from the ground, and therefore these phenomena are the nature of the ground.