Tibetan
ན་པའི་དང་། སྤྲུལ་པའི་དང་། རིགས་མ་ངེས་པའི་དང་། ངེས་ པའི་ཉན་ཐོས་སོ། །དང་པོ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་དང་ལྡན་ལ། ཉན་ཐོས་དང་ལྟ་བ་མཐུན་པ་ཕྱིན་ གྱི་གཟུང་འཛིན་བདེན་པར་འདོད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་གདུལ་བའི་དོན་སྤྲུལ་པ་གནས་བརྟན་ རབ་འབྱོར་ལྟ་བུ་རྣམས་སོ། །རང་སངས་རྒྱས་ལ་ཡང་། བསེ་རུ་ལྟ་བུ་དང་། ཚོགས་ན་སྤྱོད་ པ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བའོ། །ཐེག་པ་བླ་ན་མེད་པའི་སྐབས་ལྟར་ན། གནས་སྐབས་ཐེག་པ་ གསུམ་གྱི་ངེས་པར་འབྱུང་ཞིང་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཐར་ཐུག་ཡིན། ཐེག་པ་གཅིག་གི་འབྲས་བུ་ 1-450 གནས་པར་བཞེད་པ་ནི་ངེས་པའོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཀུན་ཤེས་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པའོ། །ཟག་པ་ དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་མེད་པའོ། །ཞེས་ པ་གསུམ་དང་། བདེན་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རྨོངས་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ ནི་ཉན་རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་ཀུན་ཤེས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། འདུ་བྱེད་ཉེ་བར་ཞི་ བའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་འཁྲིད་པར་མཛད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ནི་བསྡུད་པའི་དོན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལམ་ཤེས་ཀྱི་བྱང་སེམས་ཀྱི་བཞེད་དོན་མཛད་པ་ལ། གང་ཟག་གང་གིས་ཐབས་ གང་གིས། འབྲས་བུ་གང་སྒྲུབ་པར་མཛད་པའོ། །དང་པོ་ནི། འགྲོ་ལ་ཕན་པར་འགྱུར་བའི་ དོན་དངོས་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་གནས་པའི་ཤེར་ཕྱིན་བརྗོད་པར་བྱ་བའོ། །འདི་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ ལེའུའི་ཚོགས་ཀྱི་མདོ་རྣམས་ནི་བརྗོད་པར། བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་འདི་དག །ཕན་ཚུན་ བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་འབྲེལ་བའོ། །དེ་ནས་ཆོས་སྤྱོད་བཅུའི་རིམ་པས་ལམ་ ལ་འཇུག་ཅིང་སློབ་པ་ནི་དགོས་པའོ། །སྦྱོར་བ་བཞིའི་ངོ་བོ་ཤེར་ཕྱིན་ཟབ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་ རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་ ཐོབ་ཅིང་། མཛད་པ་འཕྲིན་ལས་དང་བཅས་པ་ནི་དགོས་པའི་དགོས་པའོ། །རྩོད་ལན་ནི། རྣམ་པ་མཁྱེན་པའི་ལམ་མཁྱེན་ཉིད་ལམ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ ཏེ་གང་གི་ཕྱིར། བདེ་བླག་ཏུ་ནི་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྩོམ་པའི་དགོས་པ་ཡིན། ཞེས་འགྲེལ་ལོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ལམ། སྐྱོབ་པ་ཉིད་གཟིགས་ལམ་ གསུངས་པ་དང་། སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡུམ་རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས་གསུམ་འདི་ལས་བཤད་པ་ གང་ཡིན་པའི་དོན་བྱང་སེམས་ལས། གཞན་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་པ་ཉན་རང་སོགས་ཀྱི་རྟོགས་ ཤིང་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་གང་ཡིན་ན། ཆོས་སྤྱོད་བཅུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མདོའི་དོན་ནི། ཚིག་ 1-451 ལེའུར་བྱས་པ་འདི་ཐོས་པ་ལས། དཀའ་ཚེགས་ཆུང་ངུས་མདོའི་དོན་མི་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་ ལ་བཞག་ནས། མདོ་རྒྱན་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེ། །བློ་ལྡན་ཉིད་དང་
Chinese
声闻（梵文：Śrāvaka）有四种：随信行声闻，随法行声闻，不定种姓声闻，以及决定种姓声闻。 第一种是具有发心（梵文：bodhicitta），且与声闻的见解相同，执着于胜义谛的能取和所取为实有。 第二种是为了调伏众生而示现的化身，如尊者大迦叶（梵文：Mahākāśyapa）等。 对于独觉佛（梵文：Pratyekabuddha），也有如犀牛角独觉（Khaggavisāṇa-kappa）和合群独觉等分类。 如果按照无上大乘（梵文：Anuttarayāna）的观点，那么声闻、独觉、菩萨三乘都是为了最终的解脱，一切最终都将归于一乘（梵文：ekayāna）的果位，这就是决定种姓。 第二，所谓‘一切智’，指的是一切有为法（梵文：saṃskṛta-dharma）皆是无常（梵文：anitya）。 一切有漏法（梵文：sāsrava-dharma）皆是痛苦（梵文：duḥkha）。 一切法（梵文：sarva-dharma）皆是无我（梵文：anātman）。 通过这三者以及四圣谛（梵文：ārya-satya）的道理，对于一切法都没有迷惑的智慧，就是声闻和独觉的智慧，也就是一切智。 第三，引导众生进入寂灭涅槃（梵文：nirvāṇa）的，就是佛陀的教法，这是总摄的含义。 第二，关于菩萨（梵文：bodhisattva）的道智（梵文：mārga-jñāna），指的是什么人通过什么方法证得什么果位。 首先，为了利益众生，需要宣说八事（梵文：aṣṭavastu）所依止的般若波罗蜜多（梵文：Prajñāpāramitā）。 宣说此理的经典章节，其所诠释的内容和能诠释的语言，这两者之间是能诠释和所诠释的关系。 之后，通过十法行（梵文：daśa-dharmacaryā）的次第进入修行之路，这就是目的。 通过四种加行（梵文：prayoga）的体性，依靠甚深般若波罗蜜多的瑜伽（梵文：yoga）和无分别智（梵文：nirvikalpa-jñāna），从而获得远离一切障碍的法身（梵文：dharmakāya）果位，以及与其相应的利他事业，这就是目的的目的。 辩论的回答是：已经宣说了遍智道（梵文：sarvākāra-jñatā-mārga）、道智等，并非没有，因为容易生起分别念，这就是造论的目的。 解释说：遍智道的修行方法，以及救护者（佛陀）的见道（梵文：darśana-mārga）都已经宣说了，从宣说佛母（般若波罗蜜多）的广、中、略三种经典中所阐述的意义，菩萨可以领悟，而那些执着于相（梵文：nimitta），如声闻和独觉等，没有证悟和体验到的内容是什么呢？ 十法行的自性就是经典的意义，听闻这些以章节形式组成的经典，以较小的努力就能将经典的内容牢记在心，如《现观庄严论》（梵文：Abhisamayālaṃkāra）所说：‘菩萨摩诃萨（梵文：bodhisattva-mahāsattva），具有智慧……’
English
There are four types of Śrāvakas (Hearers): those who follow faith, those who follow the Dharma, those of uncertain lineage, and those of definite lineage. The first are those who possess bodhicitta (the mind of enlightenment) and share the views of the Śrāvakas, clinging to the reality of the grasper and the grasped in ultimate truth. The second are emanations manifested for the purpose of taming beings, such as the venerable Mahākāśyapa. For Pratyekabuddhas (Solitary Buddhas) as well, there are distinctions such as the Khaggavisāṇa-kappa (rhinoceros-horn-like) and those who practice in groups. According to the view of Anuttarayāna (the Unsurpassed Vehicle), the three vehicles of Śrāvakas, Pratyekabuddhas, and Bodhisattvas are all for ultimate liberation, and all will eventually abide in the fruit of Ekayāna (the One Vehicle), which is the definite lineage. Secondly, 'Sarvajñatā' (all-knowingness) refers to the fact that all saṃskṛta-dharmas (conditioned phenomena) are anitya (impermanent). All sāsrava-dharmas (defiled phenomena) are duḥkha (suffering). All dharmas (phenomena) are anātman (without self). Through these three and the principles of the four ārya-satyas (noble truths), the wisdom without confusion regarding all dharmas is the wisdom of Śrāvakas and Pratyekabuddhas, which is Sarvajñatā itself. Thirdly, that which leads beings to nirvāṇa (cessation of suffering) is the teaching of the Buddha, which is the meaning of compilation. Secondly, regarding the Bodhisattva's mārga-jñāna (path-wisdom), it refers to what kind of person attains what fruit through what method. Firstly, for the benefit of beings, it is necessary to proclaim the Prajñāpāramitā (Perfection of Wisdom) that relies on the aṣṭavastu (eight topics). The chapters of scriptures that proclaim this principle, the content they explain, and the language that explains it, are related as the explicandum and the explicans. After that, entering the path of practice through the order of the daśa-dharmacaryās (ten practices), that is the purpose. Through the nature of the four prayogas (applications), relying on the yoga (union) of the profound Prajñāpāramitā and nirvikalpa-jñāna (non-conceptual wisdom), one obtains the dharmakāya (body of truth) fruit, free from all obscurations, and the corresponding altruistic activities, which is the purpose of the purpose. The answer to the debate is: the path of sarvākāra-jñatā (all-aspects-knowingness), mārga-jñāna (path-wisdom), etc., have already been proclaimed, it is not that they do not exist, because it is easy to arise conceptual thoughts, that is the purpose of writing the treatise. The explanation is: the method of practicing the path of sarvākāra-jñatā, and the darśana-mārga (path of seeing) of the protector (Buddha) have already been proclaimed, from the meaning explained in the extensive, intermediate, and concise scriptures of the Buddha-mother (Prajñāpāramitā), Bodhisattvas can understand, but what is it that those who cling to nimitta (signs), such as Śrāvakas and Pratyekabuddhas, have not realized and experienced? The nature of the ten practices is the meaning of the scriptures, hearing these scriptures composed in chapters, with little effort, one can firmly hold the content of the scriptures in mind, as the Abhisamayālaṃkāra (Ornament of Clear Realization) says: 'Bodhisattva-mahāsattva (great being of enlightenment), possessing wisdom...' --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
གསལ་བའི་མཆོག །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་བཅུ་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་བློ་ དང་ལྡན་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མདོ་རྣམས་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་མདོའི་དོན་རྟོགས་པར་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ༄། །འཇུག་བྱ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རང་བཞིན་མངོན་རྟོགས་བཤད་པ། གསུམ་པ་འཇུག་བྱ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་མངོན་རྟོགས་བཤད་པ་ལ་གསུམ། བསྡུས་དོན་ལུས་རྣམ་གཞག་དང་། ཚིག་དོན་ཡན་ལག་རྒྱས་བཤད་དང་། བསྡུས་དོན་གཞན་ དང་གཞན་བཤད་པའོ། ། ༈ བསྡུས་དོན་ལུས་རྣམ་གཞག དང་པོ་ལ་གཉིས། ལུས་མདོར་བསྟན་པ་དང་། ལུས་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ནི་ཞེས་པ་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་དེ་རྣམས་བརྒྱད་ཀྱི་བར་རོ། །དེ་ ལྟར་དངོས་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་ཤེར་ཕྱིན་འཆད་པ་ལ། སོ་སོའི་དོན་དང་དེ་དག་གི་ངེས་པ་བསམ་ པའོ། །དང་པོ་ལ་བརྒྱད། དང་པོ་རྣམ་མཁྱེན་ལ་གསུམ། མཚན་ཉིད་དབྱེ་བ་ས་མཚམས་སོ། །དང་པོ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པ་སྟེ། རང་བཞིན་ནམ་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱི་རྟོགས་ པ་གང་ཞིག་དོན་གཉིས་མཐར་ཐུག་པའོ། ། གཉིས་པ་ནི་སྟོབས་བཅུའོ། །ཡེ་ཤེས་བཞི་ལ་ སོགས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་རྣམ་མཁྱེན་དང་། ཆོས་སྐུ་དང་། ཤེར་ཕྱིན་ལ་སོགས་པ། ཆོས་ ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའོ། །གཉིས་པ་ལམ་ཤེས་ལ་ མཚན་ཉིད་དབྱེ་བ་ས་མཚམས་སོ། །དང་པོ་ནི། ལམ་གསུམ་རང་བཞིན་མེད་པར་མངོན་ སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་ཞིག་སྨིན་རྫོགས་མ་སྦྱངས་པར་ཡང་དག་པའི་མཐའ་མངོན་ དུ་མི་བྱེད་པར་གཞན་དོན་བྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་པ་མཉམ་བཞག་དང་། ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པ་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། 1-452 གསུམ་པ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་ས་ཁོ་ན་ཡོད་པ་ལ། རྗེས་མཐུན་པ་མཁྱེན་པ་གཞན་གཉིས་ ནའང་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་ཀུན་ཤེས་ལ། མཚན་ཉིད་དབྱེ་བ་ས་མཚམས་སོ། །དང་པོ་ནི། གང་ ཟག་གི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་གྱི་རྟོགས་པ་གང་ཞིག་སྤངས་ཉེ་ཚེ་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ ནི། ཉན་རང་གི་ལམ་གཉིས་སམ། ཐེག་དམན་གྱི་ལམ་ལྔའོ། །གསུམ་པ་ནི་ཉན་རང་གི་ས་ཁོ་ ན་ན་ཡོད་ཅིང་རྗེས་མཐུན་པ་མཁྱེན་ནས་གཞན་གཉིས་ནའང་ཡོད་དོ། །བཞི་པ་རྣམ་རྫོགས་ ལ་གསུམ་ལས། མཚན་ཉིད་ནི། སྤྱིར་འདིར་སྨོས་སྦྱོར་བ་ཙམ་ནི་མཁྱེན་གསུམ་ཐོས་བསམ་ གྱི་ཤེས་པའི་དོན་བསྡུས་དེ་སྒོམ་པ་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་རྣམ་ཀུན་ནི། མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་ བསྡུས་ནས་སྒོམ་པ་གང་ཞིག །དབང་དུ་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བའོ། །དབྱེ་བ་ནི་ལམ་ལྔའོ། །མཚན་ ཉིད་པ་དང་བཏགས་པ་བ་གཉིས་སོ། །ས་མཚམས་ནི། རྟག་པར་སྦྱོར་བ་ནི། ཚོགས་ལམ་ ནས་རྒྱུན་མཐའི་བར་ན་ཡོད་ཅིང་། རྣམ་རྫོགས་དངོས་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཡོད་དོ། ། ལྔ་པ་རྩེ་སྦྱོར་ལ། མཚན་ཉིད་ད
Chinese
具备‘明智之最’等十六种名称的智慧之人（指菩萨），仅仅通过阅读经文就能领悟经文的含义。 入行论著的自性现观释 第三，阐述入行论著的自性现观，分为三部分： 总义纲要，词义支分广释，以及其他总义的阐述。 总义纲要 第一部分分为两点：纲要的简要说明和纲要的详细解释。第一点是： 从‘般若波罗蜜多是’到‘法身及彼等八者’。如此讲解八种事物的般若波罗蜜多，需要思考各自的含义及其确定性。第一部分分为八点。第一点是现观，分为三点：体性、分类和界限。第一点是诸法之相，即对自性或法性的直接证悟，达到二利的究竟。 第二点是十力，以及四种智慧等。 第三点是现观、法身和般若波罗蜜多等，以法性的方式遍及轮回和涅槃的一切法。 第二点是道智，分为体性、分类和界限。第一点是：直接证悟三道无自性的智慧，在未成熟和未圆满修习之前，不会显现真正的边际，而是利益他人。 第二点是：如所有智的等持和如量智的后得智。 第三点是：仅存在于菩萨地，而随顺智也存在于其他二智中。 第三点是尽智，分为体性、分类和界限。第一点是：直接证悟人无我的智慧，会导致舍弃和接近死亡。 第二点是：声闻和独觉的二道，或小乘的五道。 第三点是：仅存在于声闻和独觉地，而随顺智也存在于其他二智中。 第四点是遍智，分为三点。体性是：一般来说，此处所说的加行仅仅是三种智慧（闻、思、修）的含义的集合，并加以修习。特别是，一切相是：集合三种智慧的相，并加以修习，是能自在的加行。分类是五道，分为体性和假立性两种。界限是：恒常的加行存在于资粮道到有学道的尽头之间，而真实的遍智存在于佛地。 第五点是顶加行，体性是
English
The wise one who possesses the sixteen names beginning with 'Supreme Clarity' (referring to a Bodhisattva), will understand the meaning of the scriptures simply by reading them. Explanation of the Nature of the Treatise on Entering (into the Path) through Manifest Realization Third, explaining the manifest realization of the nature of the treatise on entering (the path), which is divided into three parts: A summary of the general meaning, a detailed explanation of the meaning of the words and branches, and an explanation of other general meanings. Summary of the General Meaning The first part is divided into two points: a brief explanation of the outline and a detailed explanation of the outline. The first point is: From 'Prajnaparamita is' to 'Dharmakaya and those eight'. Thus, when explaining the Prajnaparamita of the eight objects, it is necessary to contemplate the meaning of each and their certainty. The first part is divided into eight points. The first point is Omniscience, which is divided into three points: nature, classification, and boundary. The first point is the aspect of all phenomena, which is the direct realization of selflessness or the nature of phenomena, reaching the ultimate of the two benefits. The second point is the Ten Powers, and the Four Wisdoms, etc. The third point is Omniscience, Dharmakaya, and Prajnaparamita, etc., which pervade all phenomena of samsara and nirvana in the manner of the nature of phenomena. The second point is Path Knowledge, which is divided into nature, classification, and boundary. The first point is: the wisdom that directly realizes the selflessness of the three paths, and before it is matured and fully practiced, it will not manifest the true extreme, but will benefit others. The second point is: the wisdom of Suchness Knowing in meditative equipoise and the wisdom of the Knowing of the Extent in subsequent attainment. The third point is: it exists only in the Bodhisattva ground, while the corresponding wisdom also exists in the other two wisdoms. The third point is Knowledge of All, which is divided into nature, classification, and boundary. The first point is: the wisdom that directly realizes the selflessness of the person, which will lead to abandonment and approaching death. The second point is: the two paths of the Hearers and Solitary Realizers, or the five paths of the Lesser Vehicle. The third point is: it exists only in the ground of Hearers and Solitary Realizers, while the corresponding wisdom also exists in the other two wisdoms. The fourth point is Complete Knowledge, which is divided into three points. The nature is: generally speaking, the application mentioned here is merely the collection of the meanings of the three wisdoms (hearing, thinking, and meditation), and practicing them. In particular, all aspects are: collecting the aspects of the three wisdoms and practicing them, which is the application of being in control. The classification is the five paths, divided into two types: nature and imputation. The boundary is: constant application exists from the path of accumulation to the end of the path of learning, while true Complete Knowledge exists in the Buddha ground. The fifth point is Peak Application, the nature is: --------------------------------------------------------------------------------