Tibetan
ཅད་དུ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་ལས་མ་འདས་པར་རྟོགས་པས། རྟག་ཏུ་བསྒོམ་པ་དང་འགྲོགས་པར་ འདུག་པ་ལ། དོན་ལ་སེམས་མ་བསྟོར་མ་འགགས་ན་སྒོམ་མི་སྟོར་མི་འགག་པར་འདུག་སྟེ་སྙམ་པ་འོང་། ཡེ་གནས་ཀྱི་ལྟ་བ་དེ་ཡིན་གསུངས་སོ། །དམ་པ་ལ། སྒོམ་པའི་གདམས་ངག་ཅིག་ཞུས་པས། སྒོམ་ པ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་འབྲལ་མ་མྱོང་ཡང་། དབང་པོ་ཡང་རབ་མ་ཡིན་པ་ལ་རྟོག་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར། གོམས་པར་བྱར་ཡོད། ཡང་རབ་བསྒོམ་མི་དགོས་སམ་ཞུས་པས། ཡང་རབ་ནི་བླ་མས་སེམས་ཀྱི་ ངོ་སྤྱད་པ་ཉིད་ན་ཡུལ་སེམས་འདྲེས་ནས་འགྲོ་བས། གོམས་པའི་སྦྱོར་བས་ཕྱིས་བསླབ་མི་དགོས་ཏེ་ངོ་བོར་གནས་པ་ཡིན་གསུངས། ཡང་རབ་མ་ཡིན་པས་ཙུག་བགྱི་ཞུས་པས། ངོ་བོ་ངོ་སྤྲད་པ་དེ་བསྒོམ་པ་ནི་སྦྱོར་ དངོས་རྗེས་གསུམ་ཡོད་ལ། དང་པོ་ནི་ཡིད་དང་མཐུན་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ་སྟན་བདེ་བ་ལ། བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་ལྔ་ཚང་བ། ལུས་ཅི་བདེ་བར་འདུག་ལ། རྩ་བའི་བླ་མ་དང་རྒྱུད་པའི་བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་གདབ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་མེད་པ་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འཁོར་བ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ལ། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡང་སྡུག་བསྔལ ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་པ་ལས་སེམས་ཅན་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་དུ་མི་འགྲོར་ཐང་ པ་ལས། སེམས་ཅན་རང་བཞིན་སྣང་བའི་ཉེས་པ་གློ་བུར་བའི་དབང་དུ་སོང་བ་འདི་དག་ཤིན་ཏུ་སྙིང་རྗེ་བས། འདི་དག་གི་དོན་དུ་བདག་གིས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱས་ལ། སེམས་ཅན་གྱི་ཉེས་པ་ རྣམ་རྟོག་སྦྱང་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམ་མོ། །དངོས་གཞིའི་འཇུག་གནས་ལྡང་ཤེས་པ་གསུམ་ཡིན། དང་པོ་ནི། ལུས་སེམས་ཁོང་གློད་དེ། སྔར་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་ཞིང་ངོ་ཤེས་པའི་དོན་དེ་ལ་ལྷན་གྱིས་ ༄༅། །བཞག་ལ། དེ་ནས་སེམས་མི་བཅོ་མི་སྤྲོ་མི་བསྡུ་བར་རང་ལུགས་སུ་བཞག །རང་སོར་བཞག །རང་བབས་སུ་བཞག་པས། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་མཐོང་བ་སྐྱེའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ ལྟར་བཞག་པས་མཐོང་བ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ། བདེ་བ་སྟོང་པ་གསལ་བ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་བཟང་པོ་འོང་སྟེ། དེ་འདྲ་བ་དེས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཚུལ་གྱིས། མ་བྱིང་མ་རྨུགས་པ་དང༌། མི་རྒོད་མི་ འཐོར་བར་བཞག་གོ །གལ་ཏེ་བྱིང་རྒོད་བྱུང་ནའང་སྐྱོན་དུ་མི་བལྟ། སྤང་བར་མི་བྱ་བར་རྟོག་པ་དེ་རང་གི་སྟེང་དུ་ལེགས་པར་གཏད་ལ་བཞག་གོ །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་བྱིང་རྒོད་སྤོང་བར་འདོད་ན། ཐག་པ་ལ་ སྦལ་དུ་འཁྲུལ་ནས་འབྲོས་པ་དང་འདྲ་བར། རྣམ་རྟོག་དེ་སྤང་བར་དཀའོ། །གསུམ་པ་ནི།
Chinese
因此，认识到未曾超出乐、明、无分别的境界，恒常安住于与禅修相伴的状态中。实际上，如果心不散乱、不间断，就会生起“禅修也不会散乱、不会间断”的想法。据说这就是本然安住的见地。我向一位圣者请教禅修的窍诀，他回答说：虽然禅修从未与心的本性分离，但为了遣除对于根器不敏锐者而言的分别念的障碍，还是需要通过串习来达成。我又问：那么，对于根器敏锐者来说，就不需要禅修了吗？他回答说：对于根器敏锐者来说，上师指示心性之时，就已经达到境与心相融的状态，所以之后就不需要通过串习来学习了，因为他们安住于本性之中。我又问：那么，对于根器不敏锐者来说，应该如何做呢？他回答说：指示心性之后，禅修分为加行、正行、后行三个阶段。首先，在与心意相合的地方，铺设舒适的坐垫，具备禅定的五个支分，身体舒适地安住，向根本上师和传承上师祈祷。思维一切众生没有痛苦，心的自性已经从轮回中解脱，而且心的本性也已经从痛苦中解脱，因此不应让众生受痛苦的支配。众生本性显现的过患，是由于受到突发性的影响，这实在是太可悲了。为了这些众生的利益，我一定要获得金刚萨埵的果位，并且净化众生的过患和分别念。正行分为入座、安住、起座三个阶段。首先，放松身心，将之前已经确定和认识的心性，任其自然安住。然后，不强制、不放纵、不收摄心，让心自然安住，保持原状，保持本位，这样就能生起对心性的证悟。其次，像这样安住时，就会生起对心性的证悟，以及乐、空、明、无分别的良好体验。以这种状态，以周遍一切事物的方式，不沉没、不昏沉，不散乱、不掉举地安住。如果出现沉没或掉举，也不要看作是过失，不要试图断除，而是要将分别念好好地安住在它自身之上。如果不是这样，而是想要断除沉没和掉举，就像将绳子误认为蛇而逃跑一样，很难断除分别念。第三，
English
Therefore, realizing that it does not go beyond bliss, clarity, and non-conceptualization, one constantly dwells in a state accompanied by meditation. In reality, if the mind is not distracted or interrupted, the thought will arise that "meditation will also not be distracted or interrupted." It is said that this is the view of naturally abiding. I asked a holy person for the essential instructions on meditation, and he replied: Although meditation has never been separated from the nature of the mind, in order to dispel the obscurations of conceptualization for those who are not sharp in their faculties, it is still necessary to practice through familiarization. I then asked: Then, for those who are sharp, is meditation not necessary? He replied: For those who are sharp, when the lama points out the nature of the mind, they have already reached the state where the object and mind are blended, so there is no need to learn through familiarization later, because they abide in the nature. I then asked: Then, what should those who are not sharp do? He replied: After pointing out the nature of the mind, meditation is divided into three stages: preliminary, main practice, and concluding practice. First, in a place that is agreeable to the mind, lay out a comfortable cushion, possessing the five branches of meditation, sit comfortably, and pray to the root lama and the lineage lamas. Think that all sentient beings are without suffering, that the nature of mind is already liberated from samsara, and that the nature of mind is also liberated from suffering, so sentient beings should not be dominated by suffering. The fault of sentient beings' nature appearing is due to being affected by sudden influences, which is truly pitiful. For the benefit of these sentient beings, I must attain the state of Vajrasattva and purify the faults and conceptualizations of sentient beings. The main practice is divided into three stages: entering, abiding, and rising. First, relax the body and mind, and let the nature of mind, which has been previously identified and recognized, abide naturally. Then, do not force, indulge, or gather the mind, but let the mind abide naturally, remain as it is, and remain in its natural state, so that the realization of the nature of mind will arise. Second, when abiding in this way, the realization of the nature of mind, as well as the good experiences of bliss, emptiness, clarity, and non-conceptualization, will arise. In this state, in a way that pervades all things, abide without sinking or dullness, and without agitation or scattering. If sinking or agitation occurs, do not regard it as a fault, and do not try to eliminate it, but rather place the conceptualization well upon itself and abide. If it is not like this, but you want to eliminate sinking and agitation, it is like mistaking a rope for a snake and running away, it is difficult to eliminate conceptualization. Third,
Tibetan
ལས་དང་པོ་པས་མཉམ་བཞག་ཡུན་ཐུང་བར་བྱ། བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དགྲ་མེད་པ་ལ་དགའ། སྒོམ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ བསྔོས་ལ་ལྡང་ངོ༌། །དེས་སྒོམ་པ་དང་མ་འཁོན་པར་བཟང་གྱེས་བྱས་པས། ཕྱིས་སྒོམ་སྙིང་འདོད་ཅིང་མི་སྐྱོ་བ་དང་། མཇུག་བླ་མའི་ཡོན་ཏན་དང་། རྗེས་ཁམས་བདེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཡོད་པའོ། །བྱིང་བ་དང་རྒོད་ པ་གཉིས་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་མཉམ་སྟེ། རང་བཞིན་སྣང་བའི་རྟོག་པ་སྐྱེའོ། །དེའི་ཚེ་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ལ་གཏད་པས་རང་རང་གི་ངོ་བོ་ཀུན་ཏུ་སྣང་བ་འཆར་རོ། །ད་ནི་མཇུག་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་མཉམ་ལས་ཀྱི་དུས་ སུ༑ འདོད་པ་བརྟེན་པ་སྤྱོད་པ་དང་བསྲེ་བ་ནི། རང་བཞིན་སྣང་བའི་རྟོགས་པ་མི་འགྱུར་བར་ཉིན་མཚན་ཕྲིལ་ཕྲིལ་གནས་ནུས་ན། བསྒོམ་བརྟན་ཅིང་རབ་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །མཉམ་པ་ལས་ལངས་ན་འང་མཉམ་ བཞག་གི་ཉམས་བདེ་སྟོང་གསལ་ལ་མི་རྟོག་པ་མེར་མེར་འོང་ན་བརྟན་པའི་རྟགས་སོ། །དམ་པ། དེ་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་སུ་སྤྱོད་ལམ་ཙུག་བགྱི་ཞུས་པས། ཀུན་དགའ། རོ་སྙོམས་ཡུལ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། ངང་གིས་འཇུག་པ་དང༌། གསལ་བར་འཇུག་པ་དང་། དྲག་པོར་འཇུག་པ་དང་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ནི། དབེན་པའི་གནས་སུ་གཅིག་པུར་འགྲོ་བ་དང་། འདུག་པ་དང་། ཟ་བ་དང་། འཆག་པ་དང༌། སྨྲ་ བ་དང་། གླུ་ལེན་པ་དང་། གར་བྱེད་པ་ལས་སོགས་པ་ལ་འཇུག་ཅིང་བདེ་སྟོང་གསལ་བའི་ཉམས་དང་མ་བྲལ་ཅིང་། ངོ་བོ་ཉིད་རང་གི་སེམས་སུ་བསླབ་པར་བྱའོ། །གསལ་འཇུག་ནི། དབེན་པའི་སར་བསྒོམ་ མི་བསྒོམ་མེད་པར་བདེ་སྟོང་གསལ་བ་ལ་གནས་ཀྱང་། གཞན་དང་འདྲེས་ནས་ཉམས་མི་གསལ་བར་གྱུར་ན། ཆགས་སྡང་མི་སྐྱེ་བའི་གྲོགས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་པར་བྱའོ། །དྲག་འཇུག་ནི། རྐྱེན་དྲག་པོ་དང་ ཕྲད་པའི་ཚེ། ཆགས་སྡང་སྐྱེ་བའི་མི་དང་གྲོང་ཁྱེར་དུ་བདེ་སྟོང་གི་ཉམས་བརྟན་པར་བྱ་བ་ལ་བསླབ་བོ། །དེ་ནས་ཅིར་སྣང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་གནོད་པར་བདེ་སྟོང་ལ་གནས་ན། ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་རྟོགས་པ་ ༄༅། །བརྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ལྟ་བསྒོམ་སྣང་སྲིད་ཅིག་ཏུ་འདྲེས་ཤིང་བརྟན་པར་འགྱུར་རོ་གསུངས་སོ། ། ༈ ཉམས་སུ་བླངས་པའི་དྲོད་རྟགས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་། དམ་པ་ཞུས་པས། ཀུན་ དགའ༑ དང་པོ་སེམས་ཟིན་པའི་ཉམས་དང་གཅིག །ཟིན་པ་དེ་བརྟན་པའི་ཉམས་དང་གཉིས། བརྟན་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཉམས་དང་གསུམ་འབྱུང་གསུངས། དེའི་དོན་ཞུ་དང་བྱས་པས། དེ་གསུམ་ཀ་ལ་འཇུག་ ལྡོག་གཉིས་གཉིས་ཡོད། དང་པོ་སེམས་ཟིན་པའི་དུས་ཀྱི་འཇུག་པའི་ཉམས་ནི། མཉམ་བཞག་ལ་བདེ་སྟོང་གསལ
Chinese
对于初学者，禅定时间应该短。 喜欢没有昏沉和掉举的敌人。 为了禅修者的利益， 发愿后起身。 这样，通过与禅修和谐相处，好好地分开， 之后，渴望禅修的精髓而不厌倦， 最后，具有上师的功德， 之后，具有身体舒适的功德。 昏沉和掉举 两者在心的本质上是平等的， 自性显现的念头生起。 那时，安住在自性本身上，各自的本质都会显现。 现在，最后，具有证悟者在共同工作的时候， 将欲望、依赖和行为混合在一起是： 如果自性显现的证悟不改变，能够日夜持续不断地安住， 那么，禅修就会稳固且变得殊胜。 从禅定中起身时，如果禅 定的体验，乐空明，以及无分别念清晰地生起，那就是稳固的征兆。 圣者， 当这种情况发生时，请问应该如何行持？ 根嘎（人名）。 应该进入味等性之境， 有自然进入、 明晰进入和 猛烈进入这三种方式。 第一种是： 在寂静的地方独自一人行走、 坐着、 吃饭、 散步、 说话、 唱歌和跳舞等等，进入这些行为，并且不离开乐空明的体验， 应该在自己的心中修习自性。 明晰进入是： 在寂静的地方，无论禅修与否，都安住在乐空明之中， 如果与他人混杂后，体验变得不清晰， 那么，应该与不生起贪嗔的朋友一起安住。 猛烈进入是： 当遇到强烈的境缘时， 应该在生起贪嗔的人和城市中，修习稳固乐空的体验。 之后，无论显现什么都不会造成伤害，安住在乐空之中， 证悟一切都是心， ༄༅། །就是稳固的。 据说，见、修、显现和存在会融合为一并变得稳固。 ༈ 如何出现修习的暖相？ 圣者问道。 根 嘎。 首先是心被抓住的体验，其次是被抓住的体验变得稳固，第三是稳固达到究竟的体验。 当被问及这些的意义时， 回答说： 这三种都有进入 和返回两种情况。 首先，在心被抓住的时候，进入的体验是： 在禅定中，乐空明。
English
For beginners, the meditation time should be short. Rejoice in the absence of the enemy of dullness and agitation. For the benefit of meditators, After making aspirations, rise. Thus, by parting well without being at odds with meditation, later, desiring the essence of meditation without getting tired, finally, having the qualities of the guru, and afterwards, having the qualities of bodily comfort. Dullness and agitation both are equal in the nature of mind, thoughts of self-appearing arise. At that time, by entrusting to that very nature, the appearance of the nature of each and every one will arise. Now, finally, those who have realization, at the time of working together, Mixing desire, reliance, and behavior is: If the realization of self-appearing does not change and can abide continuously day and night, then meditation will be stable and become excellent. Even when rising from meditation, if the experience of meditation, bliss-emptiness-clarity, and non-conceptualization arise clearly, that is a sign of stability. Holy one, when that happens, what kind of conduct should be done? Kunga (person's name). One should enter the realm of equal taste, There are three ways: entering naturally, entering clearly, and entering forcefully. The first is: Going alone to a secluded place, sitting, eating, walking, speaking, singing, and dancing, etc., entering into these activities, and without separating from the experience of bliss-emptiness-clarity, one should train in the nature of one's own mind. Clear entry is: In a secluded place, whether meditating or not, even if one abides in bliss-emptiness-clarity, if the experience becomes unclear after mixing with others, then one should abide together with friends who do not generate attachment and aversion. Forceful entry is: When encountering strong circumstances, one should train in stabilizing the experience of bliss-emptiness in people and cities where attachment and aversion arise. Afterwards, if one abides in bliss-emptiness without being harmed by whatever appears, realizing that everything is mind, ༄༅། །that is stable. It is said that view, meditation, appearance, and existence will merge into one and become stable. ༈ How do the signs of warmth from practice arise? The holy one asked. Kun ga. First, there is the experience of the mind being grasped, second, the experience of being grasped becoming stable, and third, the experience of stability reaching completion. When asked about the meaning of these, it was answered: All three of these have both entering and returning. First, at the time of the mind being grasped, the experience of entering is: In meditation, bliss-emptiness-clarity.