Tibetan
ཏེ། དད་པ་དང༌། བག་ཡོད་པའོ། །དད་པའི་ཆོས་སྐོར་གྱི་ནང་ཚན་ནས་ཐོག་མར་དད་པ་ཇི་ལྟར་སྒོམ་པའི་ཚུལ་ནི། རྒྱལ་བས་སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་དང༌། །གཏོང་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྷ་རྗེས་དྲན་པ་དང༌། །རབ་ཏུ་བཀའ་སྩལ་དེ་དག་སོ་སོ་ཡི། །ཡོན་ཏན་ཚོགས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བགྱི། །རྒྱལ་བས་འཁོར་རྣམས་ལ། སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང༌། ཆོས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང༌། དགེ་འདུན་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང༌། གཏོང་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང༌། ལྷ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་རྣམ་པ་དྲུག་པོ་བསྒོམ་པར་གྱིས་ཤིག །ཅེས་བཀའ་སྩལ་བར་མཛད་པ་ཡིན་ཅིང། དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན། ཆོས་ཀྱི་ཕན་ཡོན། དགེ་འདུན་གྱི་ཡོན་ཏན། སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན། འདོད་པ་དང་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་གནས་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན། རྒྱུ་དགེ་བ་སྤྱད་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་དེ་དག་སོ་སོའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དྲན་པར་བྱེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཡིན་ ནོ། །འདོད་པ་དང་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་ནི་སྔོན་གྱི་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་མངོན་ཤེས་དང་ལྡན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་བྱ་བ་ལེགས་ཉེས་གང་བྱེད་རྣམས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དམ་པའི་ཆོས་ཚུལ་བཞིན་མ་བསྒྲུབས་ན་ལྷ་རྣམས་ཀྱང་ཁྲེལ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་ནས་དཔང་པོར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །དད་པ་དེ་ཡང་གང་ཟག་ལ་དད་པ་དང༌། ཆོས་ལ་དད་པ་གཉིས་སུ་འདུ་བ་ལས། སངས་རྒྱས་དང་དགེ་འདུན་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་གང་ཟག་སྐྱེས་བུ་ལ་དད་པ་ཡིན། ཆོས་གཏོང་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྷ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ལ་དད་པ་ཡིན་ཏེ་ཆོས་རྗེས་དྲན་ནི། ཆོས་ལ་དད་པ་ངོ་བོ་དང༌། གཏོང་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་གཉིས་ལ་དད་པ་ནི་ཉམས་ལེན་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ནང་ནས་དེ་གཉིས་ལ། སྒེར་དུ་དད་པ་ཡིན། ལྷ་རྗེས་དྲན་ཡང་དེའི་རྒྱུ་དགེ་བ་ལ་དད་པས་ཆོས་ལ་དད་པའི་ནང་དུ་འདུས་སོ། །དད་པ་དང་ལྡན་པའི་སྤྱོད་པ་བཤད་པ་ལས། ཐོག་མར་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་ལམ་བཅུ་ལ་གནས་དགོས་པར་སྟོན་པ་ནི། དགེ་བའི་ལས་ལམ་བཅུ་པོ་ལུས་དང་ནི། །ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་བརྟེན་བགྱི་ཞིང༌། །ཆང་རྣམས་ལས་བཟློག་དེ་བཞིན་དགེ་བ་ཡི། །འཚོ་བ་ལ་ཡང་མངོན་པར་དགེས་པར་མཛད། །སྲོག་གཅོད་པ། མ་བྱིན་པར་ལེན་པ། འདོད་པའི་ལོག་པར་གཡེམ་པ་སྟེ་ལུས་ཀྱི་ ལས་གསུམ། རྫུན། ཕྲ་མ། ཚིག་རྩུབ། ངག་འཁྱལ་ཧེ་ང
Chinese
彼，是信仰和谨慎。信仰的法类中，首先是如何修习信仰之理：胜者（佛陀）说，佛、法、僧和布施、戒律、天神随念，如此善说，各自以功德之聚随念。胜者对眷属们说：应修习随念佛、随念法、随念僧、随念布施、随念戒律、随念天神这六种。这样教导，也就是佛陀的身语意的功德，法的利益，僧的功德，布施和戒律的利益，欲界和色界的天神们所住之处、身体、受用三者的功德，从行善之因所生，以及那些各自的功德之聚如何存在，并随之忆念，即是随念。欲界和色界的天神，是往昔善业之果，具有神通，能亲眼见到世间所作善恶诸事，因此若不如法修持圣法，天神也会感到羞愧。出家人则随念并作为见证。信仰也分为对人和对法两种，随念佛和僧是对补特伽罗（人）的信仰。随念法、布施、戒律、天神是对法的信仰，即随念法是对法的信仰之本体，而对布施和戒律的信仰，是修行证悟之法中对二者的个别信仰。随念天神也因信仰其善因，而归属于对法的信仰之中。讲述具有信仰之行，首先是展示必须安住于十善业道：十善业道，身语意，恒常依止行，远离诸酒类，如是善妙之，生活亦欢喜。杀生、不予而取、欲邪行，是身体的三种业。妄语、离间语、恶语、绮语……
English
That is faith and carefulness. Among the categories of faith, the first is how to cultivate faith: The Victorious One (Buddha) said, "Buddha, Dharma, Sangha, and generosity, discipline, deities, mindfulness, thus well spoken, each with a collection of merits, remember accordingly." The Victorious One said to the retinue, "You should cultivate the six types of mindfulness: mindfulness of the Buddha, mindfulness of the Dharma, mindfulness of the Sangha, mindfulness of generosity, mindfulness of discipline, and mindfulness of the deities." Thus taught, that is, the qualities of the Buddha's body, speech, and mind, the benefits of the Dharma, the qualities of the Sangha, the benefits of generosity and discipline, the qualities of the abodes, bodies, and enjoyments of the deities of the desire and form realms, arising from the cause of practicing virtue, and how those respective collections of qualities exist, and remembering accordingly, is mindfulness. The deities of the desire and form realms are the result of past virtuous deeds, possessing clairvoyance, able to directly see the good and bad deeds done in the world, therefore, if the holy Dharma is not practiced properly, the deities will also feel ashamed. The ordained ones remember and take them as witnesses. Faith is also divided into faith in persons and faith in the Dharma. Mindfulness of the Buddha and the Sangha is faith in individuals. Mindfulness of the Dharma, generosity, discipline, and deities is faith in the Dharma, that is, mindfulness of the Dharma is the essence of faith in the Dharma, and faith in generosity and discipline is individual faith in those two among the practices of realization. Mindfulness of the deities, also because of faith in their virtuous cause, is included in faith in the Dharma. Explaining the conduct of having faith, the first is to show that one must abide in the ten paths of virtuous action: The ten paths of virtuous action, body, speech, and mind, always rely on and practice, refrain from all kinds of alcohol, likewise, be delighted in virtuous livelihood. Killing, taking what is not given, sexual misconduct, are the three actions of the body. Lying, divisive speech, harsh speech, idle chatter...
Tibetan
ག་གི་ལས་བཞི། རྣབས་སེམས། གནོད་སེམས། ལོག་ལྟ་སྟེ་ཡིད་ཀྱི་ལས་གསུམ་མོ། །དེ་ལྟར་མི་དགེ་བ་བཅུ་ཡིད་གྱིས་སྤངས་ཤིང་ལུས་ངག་གི་བྱ་བས་དེ་ལས་ལོག་པར་བྱས་ཏེ་མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤངས་པའི་ལས་ལམ་བཅུ་པོ་ལུས་དང་ནི་ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་དུས་སུ་བརྟེན་ཅིང་སྡིག་པ་སྤང་བ་ལ་གནས་པར་བྱེད་པ་དང༌། དེར་མ་ཟད་ཆང་གིས་མྱོས་ན་བག་མེད་པར་གྱུར་ཏེ་མི་དགེ་བའི་ལས་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ལས་ཀྱང་བཟློག་པ་དང༌། དཀོན་མཆོག་གི་དཀོར་ལ་སོགས་པ་ལོག་པའི་འཚོ་བ་དང་མི་ལྡན་པ་ནི་དགེ་བའི་འཚོ་བ་སྟེ་དེ་དག་ལ་ཡང་མངོན་པར་དགྱེས་པར་མཛོད་ཅིག །དེའི་རྗེས་སུ་སྦྱིན་པ་ལ་སློབ་ཚུལ་ལ་སྦྱིན་པ་གཏོང་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན། གཏོང་བའི་ཡུལ། སྦྱིན་པ་ཇི་ལྟར་གཏོང་བའི་ཚུལ་གསུམ་སྟོན་པ་ནི། ལོངས་སྦྱོད་གཡོ་བ་སྙིང་པོ་མེད་མཁྱེན་ནས། །གེ་སློང་བྲམ་ཟེ་བཀྲེན་དང་བཤེས་རྣམས་ལ། །སྦྱིན་པ་ཚུལ་བཞིན་བསྩལ་བགྱི་ཕ་རོལ་ཏུ། །སྦྱིན་ལས་གཞན་པའི་གཉེན་མཆོག་མ་མཆིས་སོ། །ལོངས་སྤྱཽད་རྣམས་ནི་ངེས་པར་མི་བརྟན་ཅིང་གཡོ་བ་འབྲལ་བ་དང་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། འཇིག་ཅིང་འགྱུར་བ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ལོངས་སྤྱོད་བཅངས་པས་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་ཕན་པ་སོགས་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། ངེས་པར་འབྲལ་བ་དང་ཚིམ་པ་མེད་པས་སྙིང་པོ་མེད་པ་ཡིན་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་སྦྱིན་པར་བཏང་ན། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གཞན་དུ་འབྱོར་པ་བདེ་སྐྱིད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འབྱུང་བའི་ཕན་ཡོན་ཡོད་པ་མཐོང་བའི་སྦྱིན་པ་གཏོང་དགོས་པ་ཡིན་ཅིང༌། སྦྱིན་པའི་ཡུལ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཞིང་དགེ་སློང་སོགས་དང༌། ཁྱིམ་གནས་ཆོས་བཞིན་དུ་སྤྱཽད་པ་བྲམ་ཟེ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཞིང་བཀྲེན་པ་དང་ནད་པ་ལ་སོགས་པ། ཕན་འདོགས་ཀྱི་ཞིང་ཕ་མ་དང་མཛའ་བཤེས་དྲིན་གཟོ་འོས་པ་རྣམས་ཕན་ཡོན་ཆེ་བའི་ཡུལ་གཙོ་བོར་སྨོས་པ་དང༌། སྦྱིན་པ་གཏོང་བས་ཚུལ་བསམ་པ་དང་སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་དག་པ་དགོས་པ་ལས། བསམ་པ་ཡུལ་མཆོག་རྣམས་ལ་གུས་པ་དང༌། དམན་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་ཕན་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླངས་པ་དང༌། སྤྱཽད་པ་གུས་པར་གཏོང་བ། དུས་སུ་བབས་པར་གཏོང་བ། རན་པར་གཏོང་བ་ནི་སྦྱིན་ཡུལ་དང་འཕྲོད་མཐུན་པར་གཏོང་བའི་སྦྱིན་པ་ཚུལ་ལུགས་རྣམ་དག་བཞིན་དུ་བསྩལ་བར་བགྱིའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྦྱིན་པ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བཏང་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ་བདེ་འབྲས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕན་ཡོན་དང་ལྡན་པས་གཉེན་གྱི་མཆོག་མཚུངས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ཇི་ལྟར་བསླབ་པའི་
Chinese
何为业？贪心、害心、邪见，此乃意之三业。如是，以意舍弃十不善业，以身语之行为远离之，从而舍弃十不善业之道，身语意三门恒时依止，安住于舍弃罪恶，不仅如此，若因饮酒而昏昧放逸，则将趋入不善业，故当远离之。不以盗用三宝之物等邪命为生，应以正命为生，亦当对此等生起欢喜。其后，学习布施之法，即宣说布施之因、布施之境、如何布施之理三者：知晓受用动摇无实义，于僧侣婆罗门贫与友等，如理布施我当行，来世布施之外无胜亲。受用诸物必定无常动摇，终将离散坏灭，不仅坏灭变异，执持受用亦无益于来世，必定离散且永不满足，故知其无有实义。 若能布施受用，则见其具有于来世获得圆满安乐之利益，故应行布施。布施之境，功德之田如僧侣等，居家如法行持之婆罗门，痛苦之田如贫者病人等，饶益之田如父母亲友等，皆是应报恩之境，此乃主要宣说利益广大之境。以清净之意乐与行为行布施，意乐上，当以恭敬之心对待殊胜之境，以慈悲利他之心对待下劣之境，行为上，恭敬布施，适时布施，如理布施，即是与布施境相合之布施，我等当如是行持如理如法的布施。如是如理行持布施，则具足于来世圆满安乐之果之利益，是无与伦比之殊胜亲友。如何学习戒律？
English
What are the actions? Greed, harmful thoughts, and wrong views are the three actions of the mind. Thus, abandon the ten non-virtuous actions with the mind, and turn away from them with the actions of body and speech. Thus, the ten paths of abandoning the ten non-virtuous actions are constantly relied upon by body, speech, and mind, and one abides in abandoning sins. Moreover, if one becomes intoxicated and reckless due to drinking alcohol, one will engage in non-virtuous actions, so one should also refrain from these. Not living by wrong livelihood, such as stealing the property of the Three Jewels, but living by right livelihood, and also rejoicing in these. After that, the method of learning to give is to show the three reasons for giving alms, the object of giving, and how to give alms: Knowing that enjoyment is moving and meaningless, to monks, Brahmins, the poor, and friends, I will give alms properly, in the next life there is no better relative than giving. Enjoyments are certainly impermanent and moving, separating and decaying. Not only do they decay and change, but holding on to enjoyments is not beneficial in other lives. Because it is certain to separate and never be satisfied, it is meaningless. If one gives alms, one sees that it has the benefit of obtaining abundant happiness and well-being in the next world, so one should give alms. The object of giving is the field of merit, such as monks, Brahmins who live at home according to the Dharma, the field of suffering, such as the poor and the sick, and the field of benefiting, such as parents and friends, who are worthy of gratitude. These are the main objects of great benefit that are mentioned. Giving alms requires pure intention and behavior. In terms of intention, one should respect the superior objects and arouse compassion and altruism towards the inferior objects. In terms of behavior, giving respectfully, giving at the right time, and giving appropriately are giving that is in harmony with the object of giving. We should practice giving alms in a proper and pure manner. Giving alms in this way has the benefit of producing abundant happiness in the next world and is an incomparable and excellent friend. How to learn ethics?