Tibetan
རྒྱལ་སྲིད་དམ་པའི་ཆོས་ལ་འགོད་པར་བཞེད་དེ་རྒྱལ་པོ་ཉིད་ཀྱང་དགེ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་བསྐུལ། རང་གིས་ཀྱང་སྐྱེད་མོས་ཚལ་གྱི་དབུས་སུ་ལྷ་ཁང་དང་དགེ་འདུན་གྱི་གནས་བྱས། མཐའ་མཆོད་རྟེན་གྱིས་བསྐོར། ལྕགས་རི་རིམ་པ་མང་པོ་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་སློབ་དཔོན་གྱི་གཡོག་ཏུ་གྱུར་པ་གཅིག་ནི་རྒྱལ་པོའི་ཡིག་མཁན་བྱེད་ལ། གཉིས་ནི་བློན་པོར་གཏོགས་པ་ཡོད་པས་དེ་རྣམས་ངན་སེམས་སྐྱེས་ཏེ། ཡུལ་འཁོར་འདི་རྣམས་རང་ཅག་གསུམ་གྱིས་བདག་གིར་བྱ་བའི་ཐབས་བྱའོ་ཞེས་ལྐོག་ཏུ་བགྲོས་ནས་དུས་ལན་གཅིག་ཡིག་མཁན་དེས་རྒྱལ་པོ་ལ། པདྨ་ཨ་བ་བྷ་སི་འདི་ནི་ངེས་པར་རྒྱལ་སྲིད་བྱེད་པར་འདོད་དེ། འདི་ཉིད་དང་འདིའི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ན་གནས་པའི་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་སྟོང་ཙམ་ཡོད་པ་ཡང་དགྲ་ཐབས་ལ་མཁས་ཤིང་གཡུལ་དུ་དཔའ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དེ་ཡང་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་བསྒྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྫུ་བར་བྱས་མོད་ཀྱི། དོན་དུ་ནི་ལྕགས་རི་བརྟན་པོས་བསྐོར་བ་སོགས་རྒྱལ་པོ་དང་འཐབ་པའི་དོན་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱས། རྒྱལ་པོས་བློན་པོ་རྣམས་ལ་དྲིས་པས་ཀྱང་བློན་པོ་གཉིས་པོ་དེས་བསྒྲགས་པའི་རྐྱེན་དང་ཕྲག་དོག་གི་དབང་གིས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་ན། རྒྱལ་པོས་བློན་པོ་དེ་རྣམས་དམག་ཚོགས་དང་བཅས་པ་བཏང་ངོ༌། །དེ་སྐབས་ཨུ་རྒྱན་ན་རྒྱལ་པོ་རྣམས་བྲམ་ཟེ་དང་དགེ་སྦྱོང་དང་པཎྜི་ཏ་གསོད་པའི་ཁྲིམས་ནི་མེད་པས་མདུན་ན་འདོན་ཁྱོད་དང་ཁྱོད་ཀྱི་མཆོད་གནས་དགེ་འདུན་རྣམས་ཡོ་ བྱད་བོར་ལ་རང་ཉིད་ཡུལ་གཞན་དུ་སོངས་ཤིག་ཅེས་རྒྱལ་པོའི་བཀའ་བརྗོད་པས་དགེ་འདུན་རྣམས་སོང་ངོ༌། །སློབ་དཔོན་ཡང་དེ་ལྟར་འགྲོ་བ་ལ། བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་མ་བསད་ན་ཕྱིས་རང་ཅག་ལ་གནོད་པ་འོང་ཟེར་ནས་གཤེད་མ་མང་པོ་བཏང༌། དེ་དག་གིས་སློབ་དཔོན་ཞགས་པ་དང་ལྕགས་སྒྲོག་གིས་བཅིངས་པའི་ཚེ་རིག་སྔགས་ཀྱི་མཐུས་ཞགས་པ་རྣམས་བཅད། ལྕགས་སྒྲོག་རྣམས་བཅག མཚོན་ཆ་རྣམས་བསྣུན་པས་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་སྐུ་ལ་གནོད་པ་མེད་ཅིང་མཚོན་ཆ་རྣམས་དུམ་བུ་མང་པོར་ཆག མེ་ལ་བསྲེགས་པས་ཀྱང་མ་ཚིག་ཆུ་ལ་འཕངས་པས་བྱེའུ་ཟུལ་བྱེད་ཅིང་སོང༌། གཡང་སར་འཕངས་པས་ཀྱང་མ་གནོད། ས་བྲུས་ནས་བསྐུངས་པས་ཀྱང་ཐག་རིང་པོར་ས་ཕུག་ནས་སོང་སྟེ་བཟུང་ཡང་མ་ཐུབ་བོ། །དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྲོང་ཁྱེར་རྣམས་སུ་མ་སོང་སྟེ། ཡུལ་གཞན་གྱི་དུར་ཁྲོད་ནས་དུར་ཁྲོད་དུ་རྒྱུ་ཞིང་སྤྱོད་ལ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་འདྲེ་དང་སྲིན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་གྲོ
Chinese
希望将王位安置于神圣的佛法之中，国王自己也劝勉行广大善业。自己也在花园中央建造寺庙和僧侣的住所，周围环绕着佛塔，并建造了许多层铁栅栏。当时，一位作为导师仆人的人担任国王的文书，另有两人是大臣，他们心生恶意，秘密商议说：“我们三人要设法将这些地方据为己有。”有一次，文书对国王说：“莲花阿瓦巴瓦斯（པདྨ་ཨ་བ་བྷ་སི་，梵文天城体：padma avabhāsa，梵文罗马拟音：padma avabhāsa，莲花光）必定想要统治王国。他自己和住在他花园里的约一千名出家人都精通作战，而且都是战场上的勇士。虽然假装把花园改造成寺庙，但实际上建造坚固的铁栅栏等，都是为了与国王作战。”国王询问大臣们，由于那两个大臣的宣扬和嫉妒，所有大臣也都附和着说。国王派遣那些大臣率领军队前往。当时，在乌仗那（Uḍḍiyāna）国王们没有杀害婆罗门、苦行者和班智达的法律，国王下令说：“前导者你和你的供养处僧众，丢弃财物，自己到其他地方去吧。”僧众们离开了。导师也打算那样离开，大臣们说：“如果不杀了他，以后会给我们带来危害。”于是派出了许多刽子手。当那些人用绳索和铁链捆绑导师时，凭借明咒的力量，绳索都被斩断，铁链都被摧毁，用武器击打时，导师的身体没有受到伤害，武器却碎成了许多块。用火焚烧也烧不着，扔进水里像鸟一样潜入水中而去。扔下悬崖也没有受到伤害。挖地埋藏，也能从很远的地方挖地道逃走，即使抓住也无法抓住。之后，导师没有进入城市，而是在其他地方的墓地之间游荡。墓地里的鬼怪和罗刹都成了朋友。
English
Wishing to establish the kingdom in the sacred Dharma, the king himself also encouraged the performance of great virtuous deeds. He himself built a temple and a residence for monks in the center of the garden, surrounded by stupas, and constructed many layers of iron fences. At that time, one who served as a servant of the teacher was the king's scribe, and two others were ministers. They developed evil intentions and secretly conspired, saying, "We three must find a way to take possession of these lands." On one occasion, the scribe said to the king, "Padma Avabhasa (པདྨ་ཨ་བ་བྷ་སི་，梵文天城体：padma avabhāsa，梵文罗马拟音：padma avabhāsa，Lotus Light) certainly desires to rule the kingdom. He himself and the approximately one thousand ordained monks residing in his garden are skilled in warfare and are all warriors on the battlefield. Although he pretends to transform the garden into a temple, in reality, building strong iron fences and so on is for the purpose of fighting against the king." When the king inquired of the ministers, due to the proclamation and jealousy of the two ministers, all the ministers also spoke in agreement with them. The king sent those ministers along with an army. At that time, in Uḍḍiyāna, there was no law for kings to kill Brahmins, ascetics, and paṇḍitas, so the king proclaimed, "O leader, you and your monastic community of veneration, abandon your belongings and go to another land." The monastic community departed. The teacher also intended to leave in the same way, but the ministers said, "If we do not kill him, he will bring harm to us later." So they sent many executioners. When those executioners bound the teacher with ropes and iron chains, by the power of the vidyā-mantra, the ropes were cut, the iron chains were destroyed, and when weapons were struck, the teacher's body was not harmed, but the weapons were broken into many pieces. When burned with fire, he was not burned; when thrown into water, he dove into the water like a bird and went away. When thrown off a cliff, he was not harmed. When buried after digging a hole, he tunneled through the earth for a long distance and escaped, and even when captured, he could not be held. After that, the teacher did not go to the cities, but wandered and practiced from charnel ground to charnel ground in other lands. The ghosts and rakshasas of the charnel grounds became friends.
Tibetan
གས་བྱས་ཏེ། སྔར་གྱི་རྒྱལ་པོའི་ཡིག་མཁན་དང༌། བློན་པོ་དང་གཤེད་མ་དེ་དག་ཞག་བདུན་གྱི་ཁོངས་སུ་ལ་ལ་ཁང་ཁྱིམ་ཚིག་ནས་ཤི། ལ་ལ་རང་སྲོག་རང་གིས་བཅད་དེ་གཅིག་ཀྱང་མ་ལུས་སོ། །རྒྱལ་པོ་ཡང་སྦྲུལ་གདུག་པས་ཟིན་ཏེ་དུས་ལས་འདས། དེ་ནས་ཀྱང་སློབ་དཔོན་དུར་ཁྲོད་དེ་དག་ཏུ་ཡུན་རིང་དུ་གནས་ནས་འབྱུང་པོ་དང་སྲིན་པོ་དང་ཤ་ཟ་དང་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་མཐུ་ཆེན་རྣམས་དང་གྲོགས་བཤེས་སུ་གྱུར། རིག་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་ལ་བརྩོན་པར་བྱས་པས་ཁམས་གསུམ་རྣམ་རྒྱལ་དང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཐམས་ཅད་ཞལ་གཟིགས་ཤིང་གསུང་ཐོས། ནག་པོ་ཆེན་པོ་དང་མ་མོ་བདུན་སོགས་དང་མི་ལབ་པ་བཞིན་དུ་བྱེད། ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་གདུག་པ་ཅན་ཐམས་ཅད་བྲན་དུ་འཁོལ། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དྲག་སྔགས་འབུམ་ཕྲག་བརྒྱ་ལ་དབང་ཐོབ་བོ། །དེ་སྐབས་མི་མ་ཡིན་མཐུ་ཆེན་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འཛམ་བུའི་གླིང་ན་གདོད་ནས་གྲུབ་པའི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཡོད་པ་རྣམས་སུ་ཡང་སྔགས་བཟླས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་ཡང་ཡང་བྱོན། དེ་དག་ཏུ་གདོད་ནས་ གྲུབ་པའི་ལྷའི་སློབ་དཔོན་བརྒྱད་དང་ཡང་མཇལ། ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་རེ་རེ་བསྒྲུབས་སོ། །དེ་ཡང་དུར་ཁྲོད་གྷོ་ར་ཨནྡྷ་ཀ་ར་ན་སློབ་དཔོན་དྷ་ནུ་སྐྲྀ་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་གནས། རལ་གྲིའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབས། དུར་ཁྲོད་ཚང་ཚིང་འཁྲིགས་པར་སློབ་དཔོན་སའི་བུ་ཞེས་བྱ། དངོས་གྲུབ་རིལ་བུའོ། །དུར་ཁྲོད་འབར་བ་འཁྲིགས་པར་སློབ་དཔོན་ཉི་མའི་བུ་ཞེས་བྱ། དངོས་གྲུབ་མིག་སྨན་ནོ། །དུར་ཁྲོད་འཇིགས་བྱེད་ཐོད་པར་སློབ་དཔོན་ཨ་མྲྀ་ཏ་པྲ་བྷ། དངོས་གྲུབ་མཆིལ་ལྷམ། དུར་ཁྲོད་ཨཊྚཊྚ་ཧ་ས་ན་སློབ་དཔོན་ཤི་བཾ་ཀ་ར། དངོས་གྲུབ་ནད་མཐའ་དག་འཇོམས་པའི་སྨན། དུར་ཁྲོད་དཔལ་གྱི་ནགས་སུ་སློབ་དཔོན་བ་ར་རུ་ཙི་སྟེ་མཆོག་སྲེད། དངོས་གྲུབ་འཆི་བ་མེད་པའི་བཅུད་ལེན། དུར་ཁྲོད་ཅ་ཅོ་ཅན་དུ་སློབ་དཔོན་གཅེར་བུ། དངོས་གྲུབ་གཏེར་གྱི་བུམ་པ། དུར་ཁྲོད་གཏུམ་དྲག་ཏུ་སློབ་དཔོན་ངན་སྤོང༌། དངོས་གྲུབ་གསེར་འགྱུར་རྩིའོ། །དེ་རྣམས་ཐོབ་པས་རིག་པ་འཛིན་པར་ནི་གྱུར། ད་ནི་སྤྱོད་པ་སྤྱད་དེ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་ལ། མནལ་ལམ་དུ་སངས་རྒྱས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་མཐོང་ཞིང་མངོན་ཤེས་མེད་པར་དྲག་ཤུལ་དཔའ་བོའི་ལས་ཀྱིས་ནི་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ལ་ཤིན་ཏུ་བར་དུ་གཅོད་པ་ཡིན་ཞིང༌། ཁྱོད་ཀྱི་འདི་ཙམ་གྱིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ
Chinese
于是，从前的国王的文书和大臣以及刽子手那些人在七天之内，有的房屋烧毁而死，有的自己结束了自己的生命，一个也没有留下。国王也被毒蛇缠绕而去世。之后，导师长久地住在那些墓地里，与鬼怪、罗刹、食肉者和空行母等有大神力者结为朋友。精勤于明咒的念诵，因此面见了三界胜者和阎罗王等所有金刚忿怒尊，听到了他们的声音。像与黑大天和七母等说话一样。役使所有的龙和凶猛的夜叉为奴仆。获得了世间和出世间的百万种猛咒的自在。那时，与非人有大神力者们一起，在瞻部洲原本就有的八大尸陀林中，也以念诵咒语的神通力反复前往。在那些地方也见到了原本就有的八位天神导师。各自修成了共同的成就。也就是，在尸陀林霍拉安达卡拉纳，名叫导师达努斯克里塔的人居住。修成了宝剑的成就。在茂密丛生的尸陀林里，名叫导师萨伊布扎。成就是药丸。在燃烧茂盛的尸陀林里，名叫导师尼玛布扎。成就是眼药。在恐怖骷髅的尸陀林里，导师阿姆利塔普拉巴。成就是靴子。在阿吒吒哈萨纳尸陀林里，导师希瓦姆卡拉。成就是能摧毁一切疾病的药物。在吉祥森林的尸陀林里，导师瓦拉茹吉，也就是至上欲。成就是不死甘露。在嘈杂的尸陀林里，导师裸体者。成就是宝藏的宝瓶。在极度凶猛的尸陀林里，导师恶弃。成就是点金术药。获得了这些，就成了持明者。现在想，要行持行为而获得成佛。在梦中，无量光佛说：没有见到真如，没有神通，以勇猛的行为会严重阻碍想要的成就。你仅凭这些大手印
English
Then, the former king's scribes, ministers, and executioners, within seven days, some died from their houses burning down, and some ended their own lives, leaving no one behind. The king was also seized by venomous snakes and passed away. Thereafter, the teacher stayed in those charnel grounds for a long time, becoming friends with powerful beings such as spirits, demons, flesh-eaters, and dakinis. He diligently practiced the recitation of vidya-mantras, and as a result, he beheld all the Vajra Wrathful Deities, including the Victorious One of the Three Realms and Yama, and heard their voices. He interacted with beings like the Great Black One and the Seven Mothers as if conversing with people. He subjugated all the nagas and fierce yakshas as servants. He gained mastery over hundreds of thousands of fierce mantras of both the mundane and supramundane realms. At that time, together with powerful non-human beings, he repeatedly visited the eight great charnel grounds that had existed since the beginning of time in Jambudvipa, using the power of mantra recitation. In those places, he also met the eight divine teachers who had been there since the beginning. He accomplished one common siddhi from each of them. Specifically, in the charnel ground of Ghora Andhakaraṇa, lived a teacher named Dhanuskrita. He accomplished the siddhi of the sword. In the densely overgrown charnel ground, lived a teacher named Sai-buja. His siddhi was the pill. In the blazing and overgrown charnel ground, lived a teacher named Nima-buja. His siddhi was the eye medicine. In the terrifying skull charnel ground, lived a teacher named Amritaprabha. His siddhi was the boots. In the Aṭṭaṭṭahāsana charnel ground, lived a teacher named Shivamkara. His siddhi was the medicine that destroys all diseases. In the charnel ground of the Glorious Forest, lived a teacher named Vararuci, also known as Supreme Desire. His siddhi was the elixir of immortality. In the noisy charnel ground, lived a teacher named Naked One. His siddhi was the treasure vase. In the extremely fierce charnel ground, lived a teacher named Nganpong. His siddhi was the alchemical substance for transmuting gold. Having obtained these, he became a vidyadhara. Now he thought, 'I will practice conduct and attain Buddhahood.' In a dream, Buddha Amitabha said, 'Without seeing Suchness and without clairvoyance, the actions of a fierce hero will greatly obstruct the desired siddhis. Your Great Seal with just this much...