Tibetan
སྦལ་གྱི་རྐང་སྟབས་སོ། །དེ་ཉིད་ལས་པུས་མོ་གཉིས་མདུན་དུ་ཅུང་ཟད་ཕྱོགས་པ་ནི་བྱ་རོག་གི་འདུག་སྟངས་སོ། །རྐང་པ་ཕྱོགས་གཅིག་པུས་མོ་འབུར་བ་དང༌། ཕྱོགས་གཅིག་རྒྱབ་ཏུ་བཏེགས་ནས་ལུས་ཅུང་ཟད་མདུན་དུ་འདུད་པ་ནི། བུང་བའི་རྐང་སྟབས་སོ། །ཏཎྜ་བའི་རྐང་སྟབས་ནི། དེང་སང་གར་སྟབས་སུ་གྲགས་པ་སྟེ། འདི་ལ་གཅིག་བརྐྱང་པའི་བརླ་ལ་གཅིག་ཤོས་ཀྱི་རྐང་མཐིལ་སྦྱོར་བར་བཤད་པ་ནི། མི་རྣམས་གར་བྱེད་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། རྡེག་འཆོས་པར་གྱུར་གྱི་དོགས་པས་སོ། །ལྷ་སྐུ་འདྲི་བ་ལ་དེ་ལྟར་མི་མཛེས་ཏེ། དེས་ན་སྔོན་བྲིས་འབུར་ཁུངས་མ་རྣམས་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན། ཞབས་གཅིག་གི་སོར་རྩེའམ་བྲང་པས་གདན་མནན་ཅིང༌། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཞབས་སོར་བྱིན་པའི་དབུས་དང༌། རྟིང་པ་བརླའི་ཕྱོགས་ལ་བསྟན་ཀྱང༌། བརླ་དང་རྟིང་པ་མ་རེག་པར་བྱ་ཞིང༌། ཞབས་གཉིས་ཀར་ལྷོད་ཉམས་སུ་བྱས་པས་ཤིན་ཏུ་མཛེས་ཤིང་བག་ཆགས་པར་འགྱུར་རོ། །བུང་བའི་དྲ་བ་དང་རྐང་གཅིག་པ་ཞེས་གར་གྱི་གཞུང་ཚད་ལྡན་ལས་ཐ་དད་པར་གསུངས་ཀྱང༌། འདིར་འཕགས་ཡུལ་དང་བལ་པོའི་བཟོ་བོ་རྣམས་ལ་སྔོན་དུས་གྲགས་པ་ལྟར་བཀོད་ཅིང༌། གཞན་ཡང་མིའི་ལུས་ཀྱི་གར་བྱེད་ཚུལ་དང༌། ལྷའི་རྣམ་པ་འགོད་ཚུལ་མི་འདྲ་བའི་སྐབས་ཡོད་པས། མཐའ་གཅིག་ཏུ་གང་ཡིག་དང་བསྟུན་མི་དགོས་སོ། །ཤེར་ཕྱིན་སེར་མོ་ཕྱག་བཞི་མ་དང༌། ཁྲོ་གཉེར་སྤྱན་མ་སོགས་དམིགས་བསལ་གསུངས་པའི་སྐབས་མ་གཏོགས། ལྷ་མོ་རྣམས་ལ་རལ་ལྕོག་དང་གར་ཞྭ་ལྟ་བུའི་ཐོར་ཚུགས་ཀྱི་དཔྲོག་ཞུ་མི་བྱ་སྟེ། དབུ་སྐྲ་གཡས་སམ་གཡོན་དུ་བཅིངས་པ་དང་གཉིས་ཀར་བཅིངས་པ་དང༌། ལྟག་པར་བཅིངས་པ་དང་ཕྱེད་བཅིངས་ཕྱེད་གྲོལ་ལ་སོགས་པ་བྱ་ལ། དཔངས་སུ་ཇི་ལྟར་རིང་ཡང་སོར་ལྔ་ལས་ལྷག་པ་མི་བྱ་ཞིང༌། རྒྱ་ཁྱོན་ཆེར་སྐྱེད་དེ་ཟླུམ་ཟླུམ་པོ་དང་སྒོར་སྒོར་པོར་བྱའོ། །ཡང་ན་འཕྱང་ཞིང་བཅིངས་པ་ཞེས་བྱ་བ། རྩ་བ་མ་བཅིངས་ཤིང་རྩེ་མོ་རྣམས་རྒྱབ་ཏུ་བཅིངས་པ། རིན་པོ་ཆེའི་ཏོག་གིས་སྤྲས་པ། མཐོང་ཆའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། དཔུང་པ་གཡས་གཡོན་གྱི་མཐར་མངོན་པ་སྟེ། སྔོན་གྱི་མཁས་པའི་ལག་རྗེས་ལ་བལྟའོ། །གསང་འདུས་འཇམ་རྡོར་ལ་སོགས་པ་རང་འདྲའི་ཡུམ་དུ་བཤད་པ་རྣམས་ལ། རང་འདྲ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐོར་ཚུགས་དགོས་སམ་སྙམ་ན་མི་དགོས་ཏེ། བུད་མེད་ཀྱི་རྟགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ནུ་འབུར་དང་འདྲའོ། །གཞན་ཡང་ལྷ་རྒྱན་ལྡན་རྣམས་ལ། ཕྱིས་ཀྱི་བོད་རྣམས་འདྲི་བ་རྒྱན་སྦོམ་ཞིང་རགས་ལ་མང་བས་ཐག་ཐུག་ཏུ་འགྱུ
Chinese
这是蛙步。从蛙步演变而来，双膝稍微朝前的是乌鸦的坐姿。一只脚膝盖突出，另一只脚向后抬起，身体稍微向前倾斜，这是蜜蜂的步法。坦达瓦的步法，就是现在所说的舞步。对此，有人解释说，将一条腿伸直，另一条腿的脚底贴在伸直腿的大腿上，这是就人们跳舞的情况而言的，因为担心会发生碰撞。如果用来描绘神像，那样就不美观了。因此，应该像古代绘画和浮雕的原始版本中那样，一只脚的脚尖或脚背压在座垫上，另一只脚的脚趾放在莲花座的中央，脚后跟朝向大腿，但不要让大腿和脚后跟接触。两只脚都放松，这样会非常美观且令人印象深刻。虽然舞蹈的经典著作中说蜜蜂的网和一只脚的姿势是不同的，但这里是按照古代印度和尼泊尔工匠的说法来描绘的。此外，人的身体跳舞的方式和神灵的形象描绘方式有时会有所不同，因此不必完全按照文字来做。 除了《般若波罗蜜多经》中的黄色四臂佛母和忿怒母等特殊情况外，不要给女神们戴像发髻和舞帽之类的发饰头饰。可以把头发向左或向右梳，或者梳成两个发髻，或者在脑后梳成一个发髻，或者梳成半梳半披的样子。无论头发有多长，都不要超过五指宽，而且要尽量扩大宽度，使其呈圆形或球形。或者，可以做成“悬垂而束”的发型，即发根不束，发梢在脑后束起，用珍宝装饰，从视觉效果上来看，要让它显现在左右肩膀的末端，这是参考古代大师的风格。对于密集金刚和妙音金刚等被描述为与其自身相似的明妃，有人可能会想，因为她们与其自身相似，所以是否需要发髻，答案是不需要，因为她们是女性的象征，就像乳房一样。此外，对于装饰华丽的神灵，后来的藏族人在描绘时，装饰品往往又粗又大又多，以至于显得拥挤。
English
This is the frog stance. Evolving from that, the two knees slightly facing forward is the crow's sitting posture. One leg with the knee protruding, and the other leg raised back, with the body slightly leaning forward, is the bee's stance. The Taṇḍava stance is what is known as the dance stance nowadays. Regarding this, it is explained that one leg is stretched out and the sole of the other foot is placed on the thigh of the stretched leg, which is in the context of people dancing, because of the fear of collisions. It is not beautiful to depict deities in that way. Therefore, as it appears in the original versions of ancient paintings and reliefs, one foot's toe or instep should press on the cushion, and the toes of the other foot should be in the center of the lotus seat, with the heel pointing towards the thigh, but without the thigh and heel touching. Both feet should be relaxed, which will be very beautiful and impressive. Although the classical texts of dance say that the bee's web and the one-legged posture are different, here it is depicted according to what was known in ancient times by Indian and Nepalese craftsmen. Furthermore, the way the human body dances and the way the image of the deity is depicted may sometimes be different, so it is not necessary to strictly follow the text. Except for special cases such as the Yellow Four-Armed Prajñāpāramitā and the Wrathful Mother, do not give goddesses headdresses like hair buns and dance hats. The hair can be tied to the left or right, or tied in two buns, or tied at the back of the head, or half tied and half loose. No matter how long the hair is, it should not exceed five fingers in length, and the width should be maximized to make it round or spherical. Alternatively, it can be made into a "hanging and tied" hairstyle, where the roots are not tied and the ends are tied at the back, adorned with jewels, and from a visual perspective, it should appear at the ends of the left and right shoulders, which is based on the style of ancient masters. For those described as consorts similar to themselves, such as Guhyasamāja and Mañjuvajra, one might wonder if they need a hair bun because they are similar to themselves, but the answer is no, because they are symbols of femininity, like breasts. Furthermore, for deities with elaborate ornaments, later Tibetans often depict them with ornaments that are thick, coarse, and numerous, to the point of being crowded.
Tibetan
ར་བ་མི་འདྲི་སྟེ། སྦོམ་ཕྲ་དང་མང་ཉུང་འཚམ་པར་བྲིའོ། །དེ་ལ་རིན་པོ་ཆེའི་དཔྲཽག་ཞུ་ནི། བང་རིམ་རིམ་པ་གསུམ་མམ་བཞི་དང་ལྡན་པ། བང་རིམ་རེ་རེ་བཞིན་རྩེ་ཕྲན་མང་དུ་ཡོད་པ། རྩེ་མོ་རྡོ་རྗེའམ་རིན་པོ་ཆེས་བརྒྱན་པ། མགོ་ལ་ཞྭ་ལྟར་གོན་རྒྱུ་ཡིན་པས། རྩེ་ཕྲན་ཅན་ལ་དབུ་སྐྲ་ཐོར་ལྕོག་མི་མཐོང་ཞིང༌། དབུ་སྐྲ་གྲོལ་བའི་ཟར་བུ་དཔུང་པར་ འཕྱང་བ་སོགས་ནི་མ་བཀག་གོ །རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་ཅན་ལ་དབུ་རྒྱན་མ་གཏོགས་དཔྲཽག་ཞུ་འདི་མེད་ལ། དབུ་རྒྱན་ཡང་རྩེ་ཕྲན་གྱི་རྣམ་པ་མ་འཆུགས་པ་དགོས་ཀྱི། པ་ཏྲ་དང་ནོར་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཅི་ཡིན་མེད་པའི་ཟར་ཟིར་མི་འདྲི་ཞིང༌། ཕྱག་གདུབ་དཔུང་གདུབ་སྙན་རྒྱན་མགུལ་རྒྱན་སོགས་གོ་བར་ཟད་ལ། སེ་མོ་དོ་ནི་སྐུའི་སྐེད་པ་ཙམ་དུ་སླེབ་པའི་འཕྲེང་བ་ཡིན་ལ། འདི་ལ་དོ་ཤལ་བྱེད་པ་ཟེར། རིན་པོ་ཆེའི་དོ་ཤལ་ལ་ཕལ་ཆེར་ཕྲག་ཤལ་དུ་བྱ་བ་དང༌། སྐེ་ལ་དཀོན་པའང་ཡོད་ལ། རྐང་གདུབ་བྱིན་པར་འཆིང་བ་དང༌། བོལ་གོང་དུ་འཆིང་བ་གཉིས་ཡོད་པ་ལ་ལྷ་མོ་རྣམས་ལ་གཡེར་ཀའི་ཕྲེང་བ་ཅན་དུ་བྱེད། འོག་པག་ཞེས་པ་སྐ་རགས་ཀྱི་རྒྱན་ཡིན་ཅིང༌། དེ་ལས་དྲ་ཕྱེད་འཕྱང་བ་སྨད་རྒྱན་དུ་གྲགས་པ་ཡིན་ནའང༌། བལ་པོ་དང་བོད་པ་རྣམས་གར་བྱེད་པའི་སྨད་རྒྱན་ཁྲོམ་ཤོགས་རྒྱང་རྒྱག་ལྷུར་ལེན་པ་ལྟར་དྲ་ཕྱེད་མཐུག་ལ་རིང་པ་འདི་ལྟ་བུ་མི་བྱ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དྲ་ཕྱེད་འདྲ་བ་བྱ་ལ། རུས་རྒྱན་ཡིན་ན་སྲོག་ཤིང་རུས་འཕྲེང་རིང་བ་རྩེ་མོ་ལ་དྲིལ་བུ་གཡེར་ཁ་དཔྱངས་པ་དང༌། རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་ལ་ནི་འོག་པག་ཉིད་ལ་དྲིལ་ཆུང་འཕྱང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྔོན་གྱི་རི་མོ་བ་རྣམས་ན་རེ། རྣ་རྒྱན་མགུལ་རྒྱན་ལག་གདུབ་གསུམ། །བརྗི་བརྗི་འདྲ་ཅིག་འདོད་པ་ཡིན། །དབུ་རྒྱན་དཔུང་རྒྱན་རྐང་གདུབ་སྐྱེད། །ཡང་ཡང་འདྲི་ཅིག་འདོད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ཕྱག་མཚན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ། རལ་གྲི་ཁྲུ་གང་བ་སོགས་ཆ་ཚད་ངེས་པ་ཅན་རྒྱ་གཞུང་འགའ་རེ་ནས་བཤད་པ་ཡོད་ཀྱང༌། ངེས་པར་དགོས་པ་མ་ཡིན་ལ། ངོས་འཛིན་ཅུང་ཟད་བཤད་ན། དང་པོའི་རྡོ་རྗེ་ནི་རྡོ་རྗེ་དམར་པོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྭ་བཞི་དབུས་རྭ་ལ་ཨེན་མ་རེག་ ཙམ་ཡིན་ལ། ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་ནི་རྭ་བཞི་པོ་ཤིན་ཏུ་ཁ་འགྱེས་པ་ཡིན་ཅིང༌། གང་ནི་དབྱུག་པ་དཀར་པོ་རིང་པོ་རྩེ་མོ་ཏོག་ཅན་རྩེ་སྦོམ་པོ་ཞིག་ཡིན་ལ། སྐྱེ་བ་ལྔ་པའི་དུང་ནི་དུང་དཀར་གཡས་འཁྱིལ་ལོ། །མདུང་དང་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པ་མང་པོ་ཞིག་རྒྱ་བོད་གཉིས་བཀོད་པ་མི་མཐུན་ཡང༌། རང
Chinese
不要询问比例，粗细和多少要适中地画。关于珍宝头冠，要有三层或四层，每一层都有许多小尖，顶端用金刚杵或珍宝装饰，像帽子一样戴在头上。有小尖的头冠不会露出散乱的头发，披散在肩膀上的发辫等不作限制。发髻式发型没有头冠，只有头饰，头饰的形状也要保持小尖的样式，不要有帕atra和诺布等莫名其妙的装饰。手镯、臂钏、耳环、项链等都是常见的。塞莫多是一种长度到腰部的念珠，被称为“多夏”。珍宝项链大多用作肩饰，也有少数用作颈饰。脚镯有两种，一种系在脚踝上，另一种系在胫骨上，女神们通常佩戴带有铃铛的脚镯。奥巴是指腰带的装饰，从腰带垂下来的半网状装饰被称为下裙，但不要像尼泊尔和藏族舞蹈中常见的厚重而长的下裙那样，而是要做成类似于坛城的半网状。如果是骨饰，则用长长的骨念珠，顶端悬挂铃铛。如果是珍宝装饰，则在奥巴上悬挂小铃铛。以前的画师们说：耳环、项链、手镯这三样，想要画得相似。头饰、臂钏、脚镯这三样，想要反复询问。关于法器的区别，有些汉文典籍中记载了剑长一肘等确定的尺寸，但并非必须如此。简单介绍一下：最初的金刚杵是红色的，四面有角，中间的角稍微接触。忿怒金刚杵的四个角则张开得很大。嘎（གང་）是一种白色的长手杖，顶端有圆形的装饰，顶端较粗。第五世的法螺是右旋白海螺。矛和剑等很多器物的绘制方式在汉藏两地有所不同，但
English
Do not ask about proportions; draw the thickness, thinness, quantity, and size appropriately. Regarding the precious crown, it should have three or four tiers, each tier having many small points. The tips are adorned with a vajra or jewels. Since it is worn on the head like a hat, the hair should not be visible through the small points, and loose braids hanging on the shoulders are not restricted. Those with braided hairstyles do not have this crown, only head ornaments. The shape of the head ornaments must also maintain the appearance of small points; do not ask about meaningless decorations like patra and norbu. Bracelets, armlets, earrings, necklaces, etc., are common. Semodo is a rosary that reaches the waist, and it is called "doshal." Precious necklaces are mostly used as shoulder ornaments, and a few are used as neck ornaments. There are two types of anklets: one is tied to the ankle, and the other is tied to the shin. Goddesses usually wear anklets with strings of bells. Ogpak is a decoration for the belt, and the half-net hanging from it is known as the lower garment. However, do not make it thick and long like the lower garments commonly seen in Nepalese and Tibetan dances; instead, make it similar to the half-net of a mandala. If it is a bone ornament, use a long bone rosary with a bell hanging at the top. If it is a precious ornament, hang small bells on the ogpak itself. The former painters said: "Earrings, necklaces, and bracelets, I want to draw them similarly. Head ornaments, armlets, and anklets, I want to ask about them repeatedly." Regarding the differences in ritual implements, some Chinese texts mention specific measurements such as a sword being one cubit long, but this is not necessary. To briefly introduce them: The initial vajra is red with four horns, the middle horn slightly touching. The wrathful vajra has four horns that are widely spread apart. Gang (གང་) is a long white staff with a round decoration at the top, the top being thicker. The conch of the Fifth is a white right-spiraling conch shell. The drawing methods for spears, swords, and many other objects differ between China and Tibet, but