Tibetan
་འཇོག་སྟེ། དོན་དམ་དེ་ཡང་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཙམ་ལ་འཇོག །གཞན་སྟོང་བ་རྣམས་ནི་དངོས་པོ་དངོས་མེད་གཟུང་འཛིན་སོགས་གཉིས་སྣང་གིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ལ། དོན་དམ་པའི་དབྱིངས་གཉིས་སྟོང་གི་ཡེ་ཤེས་རང་རིག་པ་ནི་དོན་དམ་དུ་འཇོག་པས། དོན་དམ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ཙམ་ལ་མི་འཇོག་པར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་སྤྲོས་པས་དབེན་པའི་རིག་པ་ལ་འཇོག །སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ཙམ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ནི་བེམ་སྟོང་དང་ཆད་སྟོང་ཡིན་པར་འདོད། དེས་ན་རང་སྟོང་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་མེད་དགག་དང་དངོས་མེད་ལ་འཇོག །གཞན་སྟོང་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་དངོས་པོ་ཡིན་པ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་གསར་དུ་འདུས་བྱས་པ་མ་ཡིན་པ། སྔ་ཕྱི་ཐམས་ཅད་འགྱུར་བ་མེད་ལ་རྟག་བརྟན་གཡུང་དྲུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆད་མཐར་མི་འགྱུར། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རྟག་པའི་མཐར་མི་འགྱུར་བ་ཚིག་གིས་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་ཤིང༌། རྣམ་རྟོག་གིས་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བཞག་ཏུ་མེད་པས་རྟོག་གེའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་དང༌། སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མྱོང་བྱ་ཡིན་པར་བཞེད་དོ། །དེས་ན་མཚན་ཉིད་གསུམ་ཀ་ལ་ལས་གཞན་དབང་ནི་འཁྲུལ་སྣང་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། ཀུན་བརྟགས་དེ་ལ་སྣང་བའི་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཞིང༌། ཡོངས་གྲུབ་ནི་ཤེས་པ་དེ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་འཁྲུལ་བས་སྟོང་ཞིང་རང་རིག་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པ་འདི་ཡིན་པས། ཀུན་བརྟགས་བརྡའ་དང་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བཞག་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་གཏན་ནས་མེད་པ་དང༌། གཞན་དབང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་དོན་དམ་དུ་མེད་པ་དང༌། ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པ་སྟེ། ཀུན་བརྟགས་ མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང༌། གཞན་དབང་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང༌། ཡོངས་གྲུབ་གཟུང་འཛིན་གྱི་ངོ་བོར་མེད་པས་དོན་དམ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའོ། །དེས་ན་རང་སྟོང་ལྟར་ན་ཆོས་དེ་དང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འདོད་མོད་ཀྱང༌། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་དེ་དང་དེའི་ངོས་ནས་སྟོང་ཉིད་དུ་མི་འཇོག་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆ་ནས་བུམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ཡང་འདོད་མོད། ཀུན་རྫོབ་བུམ་པ་རང་གི་ཆ་དེ་སྟོང་ཉིད་དུ་མི་འདོད་དེ། བདེན་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོད་པས་སོ། །གཞན་སྟོང་བ་རྣམས་ནི་སྟོང་ཉིད་ལ་དོན་དམ་བདེན་པའི་མ་ཁྱབ་སྟེ་ཀུན་བརྟག་ནི་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་དང༌། གཞན་དབང་ནི་ཡོད་པའི་སྟོང་ཉིད་དང༌། ཡོངས་གྲུབ་ནི་རང་བཞིན་སྟོང་ཉིད་དུ་བཞེད་པས་གཞི
Chinese
安立，胜义谛也安立为远离一切戏论的。他空宗则认为，包含在能取所取等二取显现的一切法都是世俗，而胜义谛的界、二空之智慧、自证则安立为胜义谛，因此，胜义谛不安立为仅仅是远离戏论，而是安立为远离能取所取二取戏论的觉性。仅仅是远离戏论如同虚空一般，被认为是顽空和断空。因此，自空宗的胜义谛安立为无遮和非实有。他空宗的胜义谛是实有，不是由因缘新造作的，前后一切都不变，因为是常恒永固，所以不会堕入断边。因为远离一切戏论，所以不会堕入常边，超越了言词所能表达的范围，由于分别念无法确定“就是这样”，所以超越了思辨的范围，并且被认为是各自自证智慧的体验处。 因此，对于三自性来说，遍计所执是具有错乱显现的识，依他起是显现于其上的错乱，圆成实是此识空离能取所取二取的错乱，且不空离自证的体性。因此，遍计所执除了是名言和假立之外，根本不存在，依他起在世俗中存在，但在胜义中不存在，圆成实在胜义中存在。遍计所执的自性是无自性性，依他起的生是无自性性，圆成实因为不是能取所取的体性，所以是胜义无自性性。 因此，按照自空宗的观点，由于法和它的自性不存在，所以认为一切法都是空性，然而，并不认为世俗的法从它自身方面来说是空性。例如，瓶子从无自性的角度来说，也被认为是瓶子的空性，但并不认为世俗瓶子自身的方面是空性，因为存在二谛成为一体等过失。他空宗则认为，空性并不遍及胜义谛，遍计所执是不存在的空性，依他起是存在的空性，圆成实则被认为是自性空性，所以，基
English
is established. The ultimate truth is also established as being just free from all elaborations. Those who hold other-emptiness assert that all phenomena included in dualistic appearances such as objects, non-objects, and grasping-and-appearance are conventional. The wisdom of self-awareness, which is the sphere of ultimate truth and emptiness, is established as the ultimate truth. Therefore, the ultimate truth is not established as merely being free from elaborations, but rather as the awareness that is devoid of the elaborations of grasping and appearance. That which is merely free from elaborations, like the sky, is considered to be inert emptiness and nihilistic emptiness. Therefore, the ultimate truth of those who hold self-emptiness is established as negation and non-existence. The ultimate truth of those who hold other-emptiness is a real entity, not newly created by causes and conditions. Since it is unchanging in all times, and is eternal, stable, and everlasting, it does not fall into the extreme of nihilism. Because it is free from all elaborations, it does not fall into the extreme of eternalism. It transcends the realm of expression by words, and because conceptual thought cannot ascertain "it is like this," it transcends the realm of speculation. It is considered to be the object of experience of the wisdom of individual self-awareness. Therefore, for all three natures, the dependent is the consciousness with illusory appearances, the imputed is the illusion that appears on it, and the thoroughly established is that this consciousness is empty of the illusion of grasping and appearance, and is not empty of the nature of self-awareness. Therefore, the imputed is completely non-existent except for being merely designated by terms and conventions, the dependent exists conventionally but does not exist ultimately, and the thoroughly established exists ultimately. The characteristic of the imputed is the lack of inherent existence, the arising of the dependent is the lack of inherent existence, and the thoroughly established is the lack of inherent existence because it is not the nature of grasping and appearance. Therefore, it is the ultimate lack of inherent existence. Therefore, according to the view of self-emptiness, since the phenomenon and its inherent existence do not exist, it is asserted that all phenomena are emptiness. However, it is not asserted that the conventional phenomenon is emptiness from its own side. For example, a pot is also considered to be the emptiness of the pot from the perspective of lacking inherent existence, but it is not asserted that the conventional pot itself is emptiness, because there would be faults such as the two truths becoming one. Those who hold other-emptiness assert that emptiness does not pervade the ultimate truth. The imputed is the emptiness of non-existence, the dependent is the emptiness of existence, and the thoroughly established is considered to be the emptiness of inherent nature. Therefore, the basis
Tibetan
་གྲུབ་ན་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པའི་ཁྱབ་པ་འཆའ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་སྟོང་པ་རྣམས་ནི་གཞི་གྲུབ་ན་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཁྱབ་མཐའ་མི་འཆའ་ཞིང༌། སྟོང་ཉིད་དོན་དམ་གཅིག་པ་དང་རང་སྟོང་ཉིད་ཡིན་ན་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དབྱིངས་ཙམ་པོ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་འདོད། གཞན་སྟོང་པ་རྣམས་དེ་ལས་ཟློག་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཤེས་རིག་གི་ཆ་ནས་འཇོག །དོན་དམ་གྱི་དབྱིངས་དེ་ནི་གཅིག་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པ་རིགས་པའི་ལམ་ལས་འདས་པ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དང་མི་འདྲ་བས་རིགས་པ་དེས་གནོད་པ་མེད་དེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་དངོས་མེད་རྣམས་ནི་ངོ་བོས་མེད་ཅིང༌། དངོས་པོ་རྣམས་ནི་དུས་དང་ཕྱོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཡིན་པས་རིགས་པ་དེ་འཇུག་ལ། གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་ཕྱོགས་དུས་ཀྱི་མ་བསྡུས་པས་རིགས་པ་དེ་མི་འཇུག་སྟེ། ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་སྐད་ཅིག་མང་པོར་དབྱེ་པ་དང༌། སྐད་ཅིག་དེའི་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་དཔྱོད་པ་སོགས་ ནི་ཡེ་ཤེས་དེ་དུས་ལས་འདས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་དུས་གསུམ་གང་ཡང་མེད་པས་དེའི་སྐད་ཅིག་སོགས་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། རིག་པ་དེའི་རྩ་བ་སྟོང་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་དེ་རྟེན་འབྲེལ་དུ་ཡང་མི་བཞེད་དོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་ལ་རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས། རིག་པ་ལ་རང་རིག་དང་གཞན་རིག །སྟོང་པ་ལ་རང་སྟོང་དང་གཞན་སྟོང༌། ཆོས་ལ་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་སོགས་ཞིབ་མོར་ཕྱེ་ནས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་འདོད་པ་དང༌། གཟུགས་སྐུ་གདུལ་བྱ་གཞན་སྣང་གིས་བསྡུས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་པར་བཞེད་པ་དང༌། སེམས་སྤྲོས་བྲལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པར་མ་ཟད། སེམས་ཀྱི་གསལ་བ་མ་འགགས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ངོ་བོས་གནས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ། མཚན་དཔེ་གསལ་རྫོགས་ཡོན་ཏན་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད། མངོན་གྱུར་གསར་ཐོབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡོད་པར་མི་འདོད་པས་སྤྱིར་སེམས་ཅན་ཙམ་སངས་རྒྱས་སུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མེད། སེམས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཡིན་པ་དང༌། ཆོས་ཉིད་དེ་སྤྲོས་བྲལ་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་གསལ་ཆ་མ་འགགས་པ་ལ་བཞེད་འདིར་ཟག་མེད་ཀྱི་སེམས་རྒྱུན་མདོ་ནས་བཤད་པས་ཀྱང་གྲུབ། སེམས་ཅན་དང་སངས་རྒྱས་གཉིས་ཀ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ལ་འཇོག །བེམ་ཤེས་གཉིས་ཚོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་གནས་ལ་བེམ་ཤེས་གཉིས་ཚོགས་པ་དང་དེ་འདྲ་མི་སྲིད་པ་སོགས་ཀྱིས་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་དག་ལ་སོགས་པ
Chinese
一旦成立，就认为具有是空性的遍。因此，自空者们，如果基础成立，就不认为具有空性的遍，并且认为空性是胜义一体，如果是自空性，就是远离戏论的法界，具有遍。他空者们与此相反，从智慧的角度安立胜义空性的主要部分。胜义的法界是远离一和多的，超越理性的道路。与世俗的法不同，因此理性不会造成损害。因为世俗的无实法在本体上是无有的，而事物是被时间和方位所包含的，因此理性可以介入。而无二的智慧是不被方位时间所包含的，因此理性不能介入。因为智慧可以被分为许多刹那，并且分析刹那的初中后等，因为智慧是超越时间的。因为它没有任何三时，因此它的刹那等在所知境中是不可能的。理性的根本是空性，同样，也不认为胜义是缘起。因此，对于知识来说，有识和智慧；对于理性来说，有自证和它证；对于空性来说，有自空和他空；对于法来说，有有法和法性等，详细区分后，认为一切显现都是心，并且认为色身是被调伏者和他显现所包含的，而不是佛。不仅认为心是远离戏论的佛因，而且认为心的明分不灭，一切佛的功德都以无别的方式存在，因此在有情的心相续中，以具足三十二相和八十随好，以及圆满的功德，六十二功德所庄严的佛的功德，以无别的方式存在。因为不认为是以新获得的显现方式存在，所以总的来说，不会有过分推论有情本身就是佛的过失。有情的心性是佛，并且认为心性是被远离戏论所区分的明分不灭。此处也通过经部所说的无漏心相续来成立。有情和佛都安立在心的相续上。色法和识不是集合体，因为事实上色法和识的集合体以及类似的情况是不可能的。因此，对于这些等等
English
Once established, it is considered to have the pervasion of being emptiness. Therefore, those who hold self-emptiness do not consider the pervasion of emptiness to be established if the basis is established. And they consider that emptiness, the ultimate truth, is one, and if it is self-emptiness, it is the realm of reality that is free from elaboration, possessing pervasion. Those who hold other-emptiness are the opposite of this, establishing the main part of ultimate emptiness from the aspect of wisdom. That ultimate realm of reality is beyond the path of reasoning, being free from one and many, etc. It is not the same as conventional phenomena, so reasoning does not cause harm. Because conventional unreal phenomena are non-existent in their essence, and objects are contained by time and direction, reasoning can enter. But non-dual wisdom is not contained by direction and time, so reasoning cannot enter. Because wisdom can be divided into many moments, and analyzing the beginning, middle, and end of that moment, etc., because wisdom is beyond time. Because it does not have any of the three times, its moments, etc., are impossible in the knowable. The root of reasoning is emptiness, and likewise, they do not consider the ultimate truth to be dependent origination. Therefore, for knowledge, there are consciousness and wisdom; for reasoning, there are self-awareness and other-awareness; for emptiness, there are self-emptiness and other-emptiness; for dharma, there are entities and suchness, etc. After distinguishing in detail, they consider all appearances to be mind, and they consider the form body to be included by those to be tamed and other appearances, not the Buddha. Not only do they consider the mind, free from elaboration, to be the cause of the Buddha, but also that the clarity of the mind is unceasing, and all the qualities of the Buddha abide inseparably. Therefore, in the mindstream of sentient beings, the qualities of the Buddha, adorned with the thirty-two marks and eighty minor marks, and complete with the sixty-two qualities, exist inseparably. Because they do not consider it to exist in the way of newly acquired manifestation, there is no fault of over-inferring that sentient beings themselves are Buddhas in general. The suchness of sentient beings is the Buddha, and they consider the unceasing clarity that is distinguished by freedom from elaboration. Here, it is also established by the sutras that speak of the uncontaminated mindstream. Both sentient beings and Buddhas are established on the mindstream. Form and consciousness are not aggregates, because in reality, the aggregation of form and consciousness and similar things are impossible. Therefore, for these and so on.