Tibetan
་གཉིས་ལ་ལྟ་བའི་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བར་གསུང་བས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་སྟོང་པ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ལྟར་ན། ཉན་ཐོས་ཀྱི་མདོ་རྣམས་ངེས་དོན་ཤས་ཆེ་ཞིང༌། ཤེར་ཕྱིན་ཙམ་མ་གཏོགས་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ་འབྱམས་ཀླས་པ་རྣམས་དྲང་དོན་འབའ་ཞིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ལ་དྲང་ངེས་གོ་ལོག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །གཞན་སྟོང་འདི་བཀའ་ཐ་མར་མ་ཟད། བར་པའི་ཡང་དགོངས་པ་ཡིན་པ་པར་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་བྱམས་ཞུས་ཀྱི་ལེའུར། མཚན་ཉིད་གསུམ་ཁས་བླངས་ཕྱིན། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པར་འདོད་ན། མཚན་ཉིད་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་བྱས་པ་དགོས་མེད་དུ་འགྱུར་བ་དང༌། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས་ཀྱང༌། ཇི་སྐད་བཤད་བཞིན་དོན་མིན་བཅོམ་ལྡན་དགོངས་པ་ཤིན་ཏུ་ཟབ། །ཅེས་པའང་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་ཚིག་གིས་དངོས་བསྟན་ཙམ་མཐར་ཐུག་གི་ངེས་དོན་དུ་བཟུང་རྒྱུ་མིན་པའི་དོན་དུ་སྣང་བས། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་གི་ཀུན་བརྟགས་དང་གཞན་དབང་གཉིས་བདེན་མེད་དུ་གསུངས་ནས། ཡོངས་གྲུབ་ལ་རེ་ཞིག་བཏང་སྙོམས་སུ་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །དབུ་སེམས་གཉིས་ལ་མདོ་སྡེ་ཐ་དད་དུ་མེད་པར་ནི་འདོད་དེ། མདོ་སྡེ་གཅིག་ལ་དགོངས་པ་འགྲེལ་ལུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཙམ་ཡིན་པས་འདི་ལ་མི་འཐད་པ་མེད་དེ། བྱེ་མདོ་གཉིས་ལ་ཡང་མདོ་སྡེ་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་དགོངས་ པ་ལེན་ལུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་པའི་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པ་མང་དུ་བྱུང་ཕྱིན་ཆད་ན། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་པོ་ཏི་ཡོད་མེད་ལ་མ་རེག་ཅིང༌། གླེགས་བམ་ཡོད་ཀྱང་བོད་དུ་འགྱུར་ནི་མི་དགོས་ཏེ། དགོས་ན་ཉན་ཐོས་སྡེ་བ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་ནང་ནས་གོས་དམར་སྡེ་བ་མ་གཏོགས། གཞན་རྣམས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དང་མདོ་སྡེ་བའི་གཞུང་ལུགས་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་བོད་ན་མི་འདུག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པར་མི་འགྱུར་རམ། དེས་ན་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་སྤྱིར་མདོ་སྡེ་བའི་བསྟན་བཅོས་མ་ཡིན་ཞིང༌། ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་ཆོས་སྐད་ཟར་ཟུར་ཙམ་ལས་གྲུབ་མཐའ་རྫོགས་པར་མེད་པ་དང༌། མདོ་སྡེ་བའི་ལྟ་བའི་རྣམ་གཞག་ཙམ་བྱུང་བས་དེ་ཡོད་པར་འགྱུར་ན། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་བདེན་གྱི་ལྟ་བའི་རྣམ་གཞག་བྱུང་བས་སེམས་ཙམ་གྱི་གཞུང་ཡང་ཡོད་པར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར། གཞན་ཡང་འཁོར་ལོ་བར་པ་ངེས་དོན་དང༌། ཐ་མ་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་པའི་མདོའི་ལུང་ཡང་མེད་ཅིང༌། དགོངས་འགྲེལ་དུ་བར་པ་དྲང་དོན་དང་ཐ་མ་ངེས་དོན་དུ་གསུངས་པས་དྲང་ངེས་སོ་སོར་ཕྱེ་ཞི
Chinese
据说，对这二者的看法差异极大。因此，按照自空者的观点，声闻部的经典大多是了义，除了《般若经》之外，所有广大的大乘经典都只是不了义，这样大小乘的了义和不了义就颠倒了。他空不仅是最后的教诲，而且是中间的密意，在《般若经》的《慈氏请问品》中，既然承认了三种自性，如果认为一切法都没有真实性，那么建立三种自性就变得没有意义了。在《经庄严论》中也说：“如是所说非真义，薄伽梵之意甚深。”这似乎也表明，《般若经》的经文仅仅是直接显示，不应被视为最终的了义。因此，宣说了从色到一切种智之间的诸法之上的遍计所执和依他起二者无有真实性，而对圆成实则暂时保持中立。认为中观和唯识二者之间没有不同的经典，而是同一部经典在解释方法上的差异，因此这没有不合理之处。就像毗昙部和经部之间也没有不同的经典，只是在理解密意的方式上有所不同一样。一般来说，自从出现许多持有唯识宗一切皆真实的宗派之后，是否接触过论典的文本并不重要，即使有文本也不需要翻译成藏文。如果需要的话，那么除了十八部声闻部派中的赤衣部派之外，其他部派的三藏和经部的论典也会消失，因为它们不在藏地。难道不会这样说吗？因此，《释量论》总的来说不是经部的论典，即使是，也只有一些佛教术语，并没有完整的宗派体系。如果仅仅因为出现了经部的观点体系就认为它存在，那么在所有瑜伽行派的论典中都出现了唯识宗一切皆真实的观点体系，为什么不认为唯识宗的论典也存在呢？此外，也没有经典依据表明第二转法轮为了义，第三转轮不了义。在《解深密经》中，第二转轮被说成不了义，第三转轮为了义，因此了义和不了义是分开的。
English
It is said that the difference in viewing these two is extremely large. Therefore, according to the view of the Rangtongpas (emptiness of self), the Sutras of the Shravakas are mostly of definitive meaning, and all the vast Mahayana Sutras, except for the Prajnaparamita Sutra, are only of provisional meaning. Thus, the definitive and provisional meanings of the Great and Small Vehicles are reversed. This Shentong (emptiness of other) is not only the final teaching, but also the intention of the intermediate. In the chapter of Maitreya's Questions in the Prajnaparamita Sutra, since the three natures are acknowledged, if it is thought that all dharmas have no reality, then establishing the three natures becomes meaningless. It is also said in the Ornament of the Sutras: "What is said is not the true meaning, the Bhagavan's intention is very profound." This also seems to indicate that the words of the Prajnaparamita Sutra are merely directly shown and should not be regarded as the ultimate definitive meaning. Therefore, it is said that the imagined and dependent natures on the dharmas from form to omniscience are without reality, while the perfected nature is temporarily left in neutrality. It is believed that there are no different Sutras between Madhyamaka and Chittamatra, but only differences in the way the intention is explained in the same Sutra, so there is no disagreement on this. Just as there are no different Sutras between the Abhidharma and Sutra schools, but only differences in the way the intention is understood. In general, since many schools holding the Chittamatra's view of everything as truly existent have appeared, it does not matter whether or not the texts of the treatises have been touched. Even if there are texts, there is no need to translate them into Tibetan. If it is necessary, then except for the Red Garment sect among the eighteen Shravaka schools, the Tripitaka and Sutra school doctrines of the others will also disappear, because they are not in Tibet. Wouldn't it be said that way? Therefore, the Pramanavarttika (Commentary on Valid Cognition) is generally not a Sutra school treatise, and even if it is, it only has some Buddhist terms and does not have a complete sectarian system. If it is considered to exist simply because the view system of the Sutra school has appeared, then the view system of everything as truly existent has appeared in all Yogacara treatises, so why wouldn't the Chittamatra treatises also be considered to exist? Furthermore, there is no Sutra citation indicating that the second turning of the wheel of Dharma is of definitive meaning and the third turning is of provisional meaning. In the Samdhinirmocana Sutra, the second turning is said to be of provisional meaning and the third turning is of definitive meaning, so the definitive and provisional meanings are separated.
Tibetan
ང༌། དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་དུ་བཀྲལ་བས་མདོ་སྡེ་འདི་ཉིད་ཀྱང་དགོངས་པ་ཅན་དུ་འགྲེལ་དགོས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་དང༌། རང་ཕྱོགས་ལ་དྲང་ངེས་དགོངས་པ་ཅན་དུ་ཕྱེ་བའི་མདོའི་ལུང་མེད་བཞིན་དུ། གཞན་ལུགས་ཀྱི་ལུང་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དབང་ཆེ་བའི་སྤྱོད་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་རིག་ཚོགས་སུ་རང་སྟོང་གསུངས་ཀྱང༌། བསྟོད་ཚོགས་སུ་གཞན་སྟོང་གསུངས་པའྀ་ཕྱིར་ཕྱོགས་གཉིས་ཆར་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ཞིང༌། གཞན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་དང་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྤྱིར་པཎྜི་ཏ་མཆོག་ཡིན་ཡང༌། རྒྱན་ དྲུག་གི་ནང་དུ་ཚུད་པ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་པ་འཛིན་པར་ལུང་བསྟན་པ་ཐོབ་པའི། ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཕྱོགས་གླང་ཆོས་གྲགས་དང་དོ་བརྡོ་བའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཞིང༌། ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ནི་མདོ་སྡེ་དྲང་ངེས་འབྱེད་པར་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་བསྟན་ལ། དབྱིག་གཉེན་འབུམ་སྡེ་དགུ་བཅུ་གོ་དགུ་ཐུགས་ལ་བཞུགས་པ་དང༌། དབྱིག་གཉེན་ཕྱོགས་གླང་ཆོས་སྐྱོང་རྣམས་ལ། ཟླ་བ་གྲགས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་རང་ལས་མཁས་ཤིང་གསན་རྒྱ་ཆེ་བ་དང༌། ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་དག་པ་བྱིན་པའི་ཕྱིར། ཟླ་གྲགས་སོགས་ཀྱི་ལུང་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་འགོག་པ་ནི་གཟུ་ལུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུང་ངོ༌། །གཞན་ཡང་གྲུབ་མཐའི་སྟེང་ནས་ཕྱོགས་འདི་གཉིས་ལ་དགག་སྒྲུབ་ཤིན་ཏུ་མང་བར་འདུག་ནའང་ཡེ་གེ་མངས་པར་འགྱུར་ཞིང༌། རེ་ཞིག་གཟིགས་མི་བདེ་བར་སྣང་བས་མ་བྲིས་ལགས་ལ། དེ་ལ་རང་སྟོང་གི་དོན་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་ཞིང་བདེན་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་སྟོང་ཡིན་ཞེས་འདོད་པའི་དོན་ཡིན་ལ། གཞན་སྟོང་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པས་རང་སྟོང་ཡིན་ཡང༌། དོན་དམ་གྱི་དབྱིངས་ནི་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་ལ། འོན་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་ནི་ཡིན་ཏེ་གཞན་གཟུང་འཛིན་སོགས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་ནི་གཞན་སྟོང་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཞེད་པའི་དོན་ཡིན་པས་ཀུན་རྫོབ་རང་སྟོང་ཡིན་པ་ལ་མཐུན་ཡང༌། དོན་དམ་རང་སྟོང་དུ་བཞེད་མི་བཞེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། །ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་ཡང་འཇོག་ལུགས་མི་འདྲ་སྟེ། རང་སྟོང་པ་རྣམས་ནི་འཁོར་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་འདི་ ལྟར་སྣང་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་བདེན་པར
Chinese
而且，如果因为解释为不了义而必须将此经也解释为不了义，那就太过分了；在自己一方没有分判了义和不了义的经文依据的情况下，说其他宗派的经文是不了义，这仅仅是逞强的行为而已；虽然龙树在理聚中说了自空，但在赞聚中说了他空，因此随顺双方；其他如善巧慧和月称等，虽然总体上是班智达中的殊胜者，但未包括在六庄严中，没有得到受记为秉持佛陀教法的，不是与无著兄弟、陈那、法称相抗衡的境地；特别是圣者无著，佛陀亲自授记为分判经了义和不了义者，世亲心中住有九十九万部论典，世亲、陈那、法护等人，也被月称和智藏等认为比自己贤善且听闻广博，并印可为大车，因此，依靠月称等的言论来遮破无著兄弟是不公正的，如是说。另外，从宗派的立场上，对这两方的辩驳非常多，但因为文字繁多，而且暂时看起来不方便阅读，所以没有写。其中，自空的意义是，世俗和胜义的一切法，以自己的自性空且无有真实，因此认为一切法是自空，这就是所谓的自空。他空则是，世俗的一切法，以无有真实的自性而空，因此是自空，然而，胜义的法界是真实成立的，因此不以自己的自性而空，然而，是空性，因为空于其他能取所取等一切戏论，因此胜义是他空。因为是这样认为的意义，所以在世俗是自空上是一致的，不同之处在于是否认为胜义是自空。世俗和胜义的安立方式也不同，自空者们认为，被轮涅所摄的一切法，如此显现的是世俗，而这些法无自性，这即是胜义谛。
English
Moreover, if this sutra must also be interpreted as provisional because it is interpreted as provisional, then it is too much; in the absence of scriptural basis for distinguishing definitive and provisional in one's own camp, saying that the scriptures of other schools are provisional is merely an act of coercion; although Nagarjuna spoke of self-emptiness in the collection of reasoning, he spoke of other-emptiness in the collection of praises, thus following both sides; others such as Sagacious Wisdom and Chandrakirti, although generally excellent among the panditas, are not included in the Six Ornaments, have not been prophesied to uphold the Buddha's teachings, and are not in a position to compete with the brothers Asanga, Dignāga, and Dharmakīrti; especially the noble Asanga, who was personally prophesied by the Buddha to distinguish between definitive and provisional sutras, and Vasubandhu, who had ninety-nine hundred thousand treatises in his mind, and Vasubandhu, Dignāga, and Dharmapāla, were also regarded by Chandrakirti and Jñānagarbha as more virtuous and learned than themselves, and were approved as great chariots, therefore, it is unjust to refute the brothers Asanga based on the words of Chandrakirti and others, so it is said. In addition, from the standpoint of philosophical tenets, there are very many refutations and affirmations of these two sides, but because the text is too long, and it seems inconvenient to read for the time being, I have not written it. Among them, the meaning of self-emptiness is that all phenomena of the conventional and ultimate, are empty of their own nature and without truth, therefore, it is believed that all phenomena are self-empty, which is the so-called self-emptiness. Other-emptiness is that all phenomena of the conventional are empty of their own nature without truth, therefore, it is self-empty, however, the ultimate realm of reality is truly established, therefore, it is not empty of its own nature, however, it is emptiness, because it is empty of all elaborations such as the apprehended and the apprehender, therefore, the ultimate is other-empty. Because it is the meaning of this view, it is consistent that the conventional is self-empty, and the difference lies in whether or not the ultimate is considered self-empty. The way of establishing the conventional and the ultimate is also different, the self-empty ones believe that all phenomena encompassed by samsara and nirvana, what appears in this way is the conventional, and these phenomena are without self-nature, which is the ultimate truth.