Tibetan
སྒོམས་པའི་སངས་རྒྱས་དེའི་སྒྲིབ་གཡོགས་བྲལ་བ་ཙམ་ཡིན་པས་བྲལ་འབྲས་ཞེས་བྱ་ཞིང༌། ལམ་ཡང་དེའི་བྲལ་རྒྱུ་ཞེས་རྒྱུ་འབྲས་བཏགས་པ་ ཙམ་ཡིན་གྱི་དངོས་མ་ཡིན་ནོ། །བྲལ་འབྲས་འདི་ཡང་མངོན་པ་ནས་བཤད་པའི། བྲལ་བ་བློ་ཡིས་ཟད་པའོ། །ཞེས་པའི་སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་མ་ཡིན་གྱི། གཟུངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་པོས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། གདོད་ནས་ཟད་པས་དེ་ཕྱིར་ཟད་ཅེས་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དོན་དམ་པའི་བྲལ་འབྲས་དང་འགོག་བདེན་ཡིན་ནོ། །ལམ་གྱི་མཐུས་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པ་ཡིན་པས་བློས་ཟད་པ་དང་དོན་གཅིག་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། སྒྲིབ་པ་ནི་ཆོས་དབྱིངས་ངོས་ནས་སྤངས་པ་མ་ཡིན་གྱི། གང་ཟག་གི་ངོས་ནས་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱ་མཁན་གྱི་གང་ཟག་དེ་ཉིད་ལ་བློས་ཟད་པའི་བྲལ་བ་ཐོབ་བོ་ཞེས་ཐ་སྙད་ཙམ་ཐོབ་ཀྱང༌། ཆོས་དབྱིངས་ལ་གདོད་མ་ནས་དྲི་མས་མ་གོས་པའི་ཕྱིར་བློ་ཡིས་གསར་དུ་ཟད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཆོས་ཉིད་ལ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཁྱབ་པའི་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དོན་དམ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཡང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་འདི་ཉིད་འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཞིང༌། འདི་ཁོ་ན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་གནས་ལུགས་དང༌། འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བའི་མྱོང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེན་པར་གྲུབ་ལ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟག་བརྟན་ཐེར་ཟུག་གོ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་མཚན་དཔེ་སོགས་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་བཞུགས་པ་འདི་གསང་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་མཐའ་དག་ལས་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་གསུངས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་ཅེས་ཀྱང་བྱ་གཟུང་འཛིན་ཞེས་ཀྱང་བྱ། འཁྲུལ་བའི་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་མདོར་ན་སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་གང་གིས་ཀྱང་ཡོངས་གྲུབ་དེ་ལ་མ་གོས་ཤིང༌། མ་གོས་པ་དེ་ཡང་ ཀུན་རྫོབ་དེ་དངོས་གནས་ལ་ཡོད་ཀྱང་ཆོས་དབྱིངས་ལ་གོས་མ་ཐུབ་པར་སོ་སོར་ཐ་དད་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཀུན་རྫོབ་ནི་འཁྲུལ་བའི་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་པས། གནས་ལུགས་ལ་རི་བོང་རྭ་བཞིན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གོས་རྒྱུ་མེད་ནས་མ་གོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡོངས་གྲུབ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་ནམ་ཡང་མི་སྟོང་ལ། གཞན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་གདོད་ནས་སྟོངས་པའི་ཕྱིར། ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་བདེན་པ་དེ་ནི་གཞན་སྟོང་ཡིན་གྱི་རང་སྟོང་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་རྣམས་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟེང་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་ཀྱང་སྟོང་པ་དང་དོན་དམ་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཁོ་ནས་
Chinese
修习的佛陀只是去除了遮蔽，因此称为离系果。道也是离系的因，只是假立因果，并非真实。此离系果也并非《俱舍论》中所说的“离系为慧断”，不是分别抉择灭。如《持世王请问经》所说：“从初即灭故，是故名为灭。”如是才是胜义的离系果和灭谛。如果认为以道的威力断除障碍，与慧断意义相同，那么，障碍并非从法界角度断除，而是从补特伽罗的角度断除。因此，证悟成佛的补特伽罗获得慧断之离系，只是假立名言而已。因为法界从原始以来就未被垢染所染污，所以不是以智慧新断除。因此，法性中周遍平等性的无二智慧，如来藏以佛陀的功德胜义谛一切庄严，远离一切戏论却具足一切智慧之相，此即是不变的圆成实性，此唯是不颠倒的实相，是圣者智慧无谬的体验对境，因此是真实成立且无有变异，是常恒坚固的。如来藏具足相好等功德安住，此于一切密宗续部中以多种名相宣说。世俗也称为能取所取，也称为错乱的显现，总之，无论显现声响的任何法，都不能染污圆成实性，而未被染污，也不是说世俗在实相中存在，却无法染污法界而各自独立存在，不是这样的。因为世俗只是错乱的显现，对于实相而言，如兔角般不成立，因此没有可染之物，所以才未被染污。因此，圆成实性如来藏，自性从未空，而他空是由于从原始以来就空掉了世俗。圆成实性胜义谛是他空，而非自空。因此，世俗诸法在他性上空的基础上，自性也空，而胜义谛唯是他性。
English
The Buddha of meditation is merely the removal of obscurations, hence it is called the result of separation. The path is also the cause of separation, merely imputing cause and effect, not truly. This result of separation is also not the separate analysis cessation mentioned in the Abhidharma, "Separation is the exhaustion by wisdom." As stated in the Sutra Requested by King Dhāraṇīśvara, "From the beginning it is exhausted, therefore it is called exhaustion." Thus, it is the ultimate result of separation and the truth of cessation. If one thinks that obscurations are abandoned by the power of the path, and that it becomes the same as exhaustion by wisdom, then obscurations are not abandoned from the perspective of the dharmadhātu, but from the perspective of the individual. Therefore, the individual who attains enlightenment obtains the separation of exhaustion by wisdom, but it is merely a nominal designation. Because the dharmadhātu has not been stained by defilements from the beginning, it is not newly exhausted by wisdom. Therefore, the non-dual wisdom that pervades equality in the nature of reality, the tathāgatagarbha adorned with all the ultimate qualities of the Buddha, free from all elaboration yet possessing all aspects of wisdom, this is the unchanging great perfection. This alone is the undeluded reality, and because it is the unerring experience of the wisdom of the noble ones, it is truly established and unchanging, and is constant, stable, and enduring. This tathāgatagarbha, abiding with qualities such as marks and signs, is taught in various ways in all the tantric scriptures. It is also called conventional, also called grasper and grasped, also called deluded appearance. In short, no phenomenon of appearance and sound stains the perfected reality. And the non-staining is not that the conventional exists in reality, but cannot stain the dharmadhātu and exists separately. It is not like that. Because the conventional is merely a deluded appearance, it is not established in reality like a rabbit's horn, therefore there is nothing to be stained, so it is unstained. Therefore, the perfected reality, the tathāgatagarbha, is never empty of its own nature, but is empty of others because it has been empty of the conventional from the beginning. The perfected reality, the ultimate truth, is empty of others, not empty of itself. Therefore, all conventional phenomena are empty of others, and on top of that, they are also empty of themselves, while the ultimate is only the nature of others.