Tibetan
ཅིག་པུ་རང་དབང་ཅན་དེ་འདྲ་མེད་ཀྱང༌། སྤྱིར་ང་བདག་ཙམ་ཞིག་རྫས་གྲུབ་དང་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད། འདི་ལ་བདག་ལྟའི་སྐྱོན་གྱིས་དངོས་སུ་ཐར་བའི་ལམ་མེད་ན་ཡང༌། དཀོན་མཆོག་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ཞིང༌། ཐར་འདོད་ཀྱི་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་ཡོད་པས། རིམ་པས་ཐར་པ་འཐོབ་པའི་སྐལ་བ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་འདི་ནི་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་བཀར་འདོད་ཅིང༌། མདོ་སྡེ་རྣམས་དགོངས་པ་ཅན་དང༌། དྲང་དོན་གསུངས་པ་མང་བས། ལྟ་གྲུབ་རྣམས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུགས་བཞིན་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འདོད་ལ། བསྟན་བཅོས་ཀྱང་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ་ངོས་འཛིན་ཏོ།། །།མདོ་སྡེ་བ་ནི། གོང་དུ་བཤད་པའི་ཆོས་དེ་རྣམས་ ལས། འདུས་མ་བྱས་དང་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་ནི་བཏགས་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པས་བདེན་པར་མེད་ཅིང༌། གཟུགས་སོགས་ལ་རགས་རྒྱུན་དང་ཤེས་པ་ལ་རྒྱུན་བདེན་པར་མ་གྲུབ། འདས་མ་འོངས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱང་བཏགས་ཡོད་ཙམ་ཡིན་ལ། ད་ལྟར་བའི་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་དང་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་ཙམ་ཆ་མེད་བདེན་གྲུབ་ཡིན། མིག་གིས་གཟུགས་མི་མཐོང་མིག་ཤེས་ཀྱིས་ཀྱང་གཟུགས་དངོས་སུ་མི་མཐོང་སྟེ། མིག་ཤེས་ཀྱིས་མཐོང་བ་དེ་ནི་མིག་ཤེས་ཉིད་ལ་གཟུགས་སྣང་ཤར་བ་དེ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་གྲགས་པ་ཤེས་པར་གྱུར་པ་དེ་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་རྣམ་པ་འཆར་བ་དེ་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་གཟུགས་སོགས་ཕྱི་རོལ་ཡོད་པར་འདོད་དོ། །མངོན་པ་སྡེ་བདུན་སོགས་ནི་བཀའ་མ་ཡིན་ཞིང༌། བྱེ་བྲག་བཤད་པ་སོགས་བསྟན་བཅོས་ལ་འཁྲུལ་བ་ཡོད་པས་གྲུབ་མཐའ་ནི་མདོ་སྡེ་དང་བསྟུན་དགོས་པར་འདོད་དོ། །གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་སྡེ་འདི་གཉིས་ཀས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཆེད་དུ་གསུངས་པའི་སྡེ་སྣོད་འདི་རྣམས་ཁོ་ན་ཡིན་ཞིང༌། ཤེར་ཕྱིན་དཀོན་བརྩེགས་ཕལ་ཆེན་སོགས་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོར་གྲགས་པ་འདི་ཀུན་ནི་རྒྱལ་བའི་བཀའ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ནི་གང་ཟག་གི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཡིན་གྱི་གསུང་རབ་ཐ་དད་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་གང་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་དེ་ཀུན་དང་ཐེག་ཆེན་འགོག་པ་ནི་གྲུབ་མཐའ་ནོར་འཁྲུལ་གྱི་སྐྱོན་ཡིན་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པ་སོགས་གཞན་རྣམས་ནི་རང་ས་དེར་མ་ནོར་བ་ཡིན་ནོ།། །།སེམས་ཙམ་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་རྣམས་རྨི་ལམ་གྱི་གཟུགས་སོགས་ལྟར་ཤེས་པ་ཉིད་དང་ དེར་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི། ཕྱི་རོལ་ན་དེ་ལྟར་སྣང་བ་མེད་དེ་དཔེར
Chinese
虽然没有唯一的自由自在者，但总的来说，我认为“我”仅仅是事物和真实存在的。虽然由于我执的过错，实际上没有解脱的道路，但皈依了三宝，并且具有想要解脱的，从各方面发起的戒律、闻思修三种行为，因此逐渐成为具有获得解脱的幸运者。分别说者认为，《阿毗达磨七论》是佛语，并且认为经部是有密意的，宣说了许多不了义，因此必须按照论典的规矩来承认见解，并且认为论典就是《大毗婆沙论》。经部师则认为，在上面所说的那些法中，无为法和不相应行是假立的，仅仅是分别假立的，因此不是真实存在的，并且色等粗大的相续和识的相续不是真实成立的。过去和未来的法也仅仅是假立的，只有现在的微尘和识的刹那才是无分真实存在的。眼睛看不到色，眼识也看不到真实的色，眼识所看到的是眼识本身显现的色相，那被认为是色的形象，是识所认识到的。然而，显现形象的那个，具有形象的创造者，认为色等外境是存在的。《阿毗达磨七论》等不是佛语，并且《大毗婆沙论》等论典有错误，因此宗义必须与经部相符。这两个宗义派别都认为，佛陀的教言仅仅是为声闻所说的这些律藏，而《般若》、《宝积》、《大集》等被称为大乘经典的，都不是佛陀的教言。大乘和小乘是人的行为的差别，而不是经典的不同。他们这样说。他们所认为的真实存在的一切，以及对大乘的否定，都是宗义错误的过失，而人无我和刹那生灭等其他方面，在他们各自的立场上是没有错误的。唯识宗则认为，色等外境，就像梦中的色等一样，仅仅是识，并且仅仅是显现为识，在外境中没有那样显现的，例如
English
Although there isn't a single, independent being, generally, I consider "I" to be merely substantial and truly existent. Although due to the fault of self-grasping, there isn't actually a path to liberation, having taken refuge in the Three Jewels, and possessing the discipline, study, contemplation, and meditation motivated by the desire for liberation, one gradually becomes fortunate enough to attain liberation. The Vaibhashikas consider the Seven Treatises of Abhidharma to be the Buddha's words, and they consider the Sutra Pitaka to be intentional, with many statements of provisional meaning. Therefore, they believe that views must be accepted according to the rules of the treatises, and they identify the treatises with the Great Commentary (Mahavibhasha). The Sautrantikas, on the other hand, believe that among the dharmas mentioned above, unconditioned phenomena and non-associated compositional factors are merely imputed, and therefore not truly existent. Furthermore, they believe that the coarse continuum of form and the continuum of consciousness are not truly established. Past and future dharmas are also merely imputed, and only the present moment's atom and the moment of consciousness are indivisible and truly existent. The eye does not see form, and eye consciousness does not see actual form. What eye consciousness sees is the appearance of form in eye consciousness itself, which is known as the aspect of form, which is what consciousness recognizes. However, they believe that the external form and other objects that create the appearance of the aspect exist. The Seven Treatises of Abhidharma are not the Buddha's words, and the Great Commentary and other treatises have errors, so the tenets must conform to the Sutra Pitaka. Both of these tenet systems believe that the Buddha's teachings are only those Vinaya Pitakas spoken for the sake of the Shravakas, and that all the sutras known as Mahayana sutras, such as the Prajnaparamita, Ratnakuta, and Mahasamghata, are not the Buddha's words. The difference between Mahayana and Hinayana is the difference in the actions of individuals, not the difference in scriptures. That's what they say. All that they consider to be truly existent, and their denial of the Mahayana, are faults of erroneous tenets, while their non-self of persons and momentary destruction, among other things, are not mistaken in their respective positions. The Mind-Only school believes that external objects such as form, like the forms in dreams, are merely consciousness and only appear as such. They do not appear as such externally, for example,
Tibetan
་ན་གཟུགས་ལ་མཚོན་ན། མིག་གི་དབང་པོར་གྲགས་པ་ཡང༌། མིག་གྀ་རྣམ་པར་སྣང་བའི་སེམས་ཡིན་པས། མིག་རང་མཚན་པ་ཞིག་མེད་ལ། གཟུགས་སུ་གྲགས་པ་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་སེམས་ཡིན་པས་གཟུགས་རང་མཚན་པ་མེད་ཅིང༌། དེ་དག་ལས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེས་པར་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་པས། གསུམ་ཀར་ཡང་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ནི་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཞིང་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་རྫས་གཅིག་པས། མིག་ཤེས་ཀྱིས་གཟུགས་མཐོང་བ་ནི་རང་གིས་རང་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ཞིང༌། གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་འཆར་བའི་རྒྱུ་ཤེས་པ་ལས་གཞན་ཕྱི་རོལ་ཏུ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་གཟུགས་སུ་གྲུབ་པ་ནི་གཏན་ནས་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པའི་ངོར་མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་ཞེས་སོགས་འདོད་ཀྱང་དཔྱད་ན་གཟུགས་ནི་མ་གྲུབ། གཟུགས་སུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་བདེན་པར་གྲུབ་བོ། །དེས་ན་འདི་ནི་རྣམ་ཤེས་སོགས་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་བདེན་པར་གྲུབ་ལ། ཡུལ་ཕྱི་རོལ་ན་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་བ་གཟུང་ཆ་དང༌། རིག་པ་ནང་ན་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་བ་འཛིན་ཆ་སྟེ་དེ་གཉིས་འཁྲུལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ལ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྤངས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནྀ་བདེན་པར་འདོད་དོ། །ཞེས་འདོད་པས་གཟུང་ཆ་དང་འཛིན་ཆ་གཉིས་ཐ་དད་དུ་མ་གྲུབ་པས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་གོ་ཆོད་པ་དང༌། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རང་ངོ་ཙམ་ཡེ་ཤེས་སུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཙམ་པ་ཁོང་གི་རང་ལུགས་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་བཀག་པར་རློམ་ཡང་གྲུབ་མཐའ་གོང་མས་གཞལ་ན། གཟུང་འཛིན་བཀག་པར་ མ་སོང་སྟེ་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་མེད་པ་ཙམ་ཞིག་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཀྱང་འཛིན་པ་རང་ངོས་ནས་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པར་སོང་བས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་འདིས་འདོད་པའི་གཟུགས་སོགས་ཕྱི་དོན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་བདེན་གྲུབ་དང༌། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་ལྡོག་ཙམ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་འདོད་པ་དང༌། འཛིན་པའི་ངོ་བོ་རྣམ་ཤེས་ཉིད་ལ་མི་འདོད་པར་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་ལས་ཐ་དད་པར་སྣང་བའི་ཆ་ཙམ་ལ་འདོད་པ་ནི་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ལ་གཞན་རྣམས་མ་ནོར་པའོ།། །།དབུ་མ་པ་ལ་དབུ་མ་ཕལ་པ་དང༌། དབུ་མ་ཆེན་པོ་གཉིས་ཀྱི་ཕལ་པ་ནི་བོད་ཡུལ་འདིར་རང་སྟོང་དུ་གྲགས་ཤིང་རྒྱ་བོད་གཉིས་ཀར་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཞེས་གྲགས་པ་སྟེ། སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང༌། ལེགས་ལྡན་དང༌། རྣམ་གྲོལ་སྡེ་དང༌། ཞི་བ་འཚོ་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་སོ། །དེ་དག་ལ་གྲུབ་མཐའ་ནང་སེལ་མི་འདྲ་བ་མང་ཡང༌། ཐམས་ཅད་མཐུན་པར་
Chinese
对于色法来说，被称为眼睛的根，是眼睛所显现的心。因此，眼睛没有自性。被称为色法的也是色法所显现的心，因此色法没有自性。仅仅是从这些产生眼识的显现。因此，认为三者是不同的，是错误的。因为在识的本体上，它们是同一实体的。眼识看到色法，就是自己看到自己。除了作为色法显现之因的识之外，在外面创造显现的，作为色法成立的，是根本没有的。然而，在未经观察和分析的层面，会认为眼睛看到色法等等，但如果进行分析，色法是不成立的。显现为色法的识，是真实成立的。因此，这指的是所有识的本体都是真实成立的。而外境显现为存在于外面的所取分，以及觉性显现为存在于里面的能取分，这两者是错误的，因此没有能取和所取二者。舍弃能取和所取二者的识，被认为是真实的。因为这样认为，所以所取分和能取分二者没有成立为不同的，因此能取和所取二者不存在。并且，仅仅是自性的识被认为是智慧。虽然唯识宗自认为已经遮止了能取和所取，但如果用更高的宗派来衡量，并没有遮止能取和所取，仅仅是承认了能取和所取不是不同的实体。虽然承认了这一点，但却变成了承认能取本身是存在的。这样一来，他们所认为的显现为外境的色法等，其显现的识是真实成立的。并且，仅仅是识的本体的另一面，被认为是无能取和所取的智慧。以及，不认为能取的本体就是识本身，而是认为仅仅是显现为与显现为外境的识不同的部分，这是错误的，而其他的则没有错误。对于中观派来说，有中观浅显派和中观深奥派两种，浅显派在藏地被称为自空，并且在汉藏两地都被称为主张无自性。这是佛护论师、静命论师及其追随者的观点。虽然他们之间有许多不同的宗义内部区分，但所有人都一致
English
Regarding form, what is known as the eye faculty is the mind that appears as the eye. Therefore, the eye has no self-nature. What is known as form is also the mind that appears as form, so form has no self-nature. It is merely the appearance of eye consciousness arising from these. Therefore, the perception that all three are different is mistaken, as they are of the same essence in the nature of consciousness. When eye consciousness sees form, it is seeing itself. Other than consciousness, which is the cause of the appearance of form, there is absolutely no form that exists externally as a creator of appearances. However, without examination or analysis, one might assume that the eye sees form, etc., but upon examination, form is not established. The consciousness that appears as form is truly established. Therefore, this refers to the fact that the essence of all consciousnesses, such as consciousness, is truly established. The apprehended aspect, which appears as if it exists externally, and the apprehending aspect, which appears as if it exists internally, are both mistaken. Therefore, there is no duality of apprehended and apprehending. Consciousness that has abandoned the duality of apprehended and apprehending is considered to be true. Because they believe this, the apprehended and apprehending aspects are not established as different, thus the duality of apprehended and apprehending is resolved. Furthermore, the mere self-nature of consciousness is considered to be wisdom. Although the Mind-Only school claims to have refuted the apprehended and apprehending, when measured by higher philosophical systems, they have not refuted the apprehended and apprehending. They merely acknowledge that the apprehended and apprehending are not different entities. However, by acknowledging this, they end up acknowledging that the apprehending itself exists. Thus, according to their view, the appearances of form, etc., as external objects, and the consciousness that appears, are truly established. Moreover, the mere opposite aspect of consciousness is considered to be wisdom free from apprehended and apprehending. And, the aspect of apprehending is not considered to be consciousness itself, but rather only the part that appears different from the consciousness that appears as an object, which is a mistake, while the other aspects are not mistaken. As for the Madhyamaka school, there are two types: the lesser Madhyamaka and the greater Madhyamaka. The lesser is known in Tibet as "self-emptiness" and is known in both China and Tibet as asserting the absence of inherent existence. This is the system of Buddhapalita, Lekden, Vimuktisena, Shantarakshita, and their followers. Although they have many different internal distinctions in their philosophical tenets, they all agree