Tibetan
དེ་ཡི་འཁོར་བ་ཟད་ན་མི་སློབ་ལམ། །འདི་ལའང་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་ལས་སྙིང་བོར་བཏགས། །ཞེས་པ་ནི་རིགས་ཀྱི་རྣམ་པར་བཞག་པའོ།། །།ཡང་ཅིག་ཤེས་རབ་རྒྱལ་མཚན་ལ་ཕྱག་འཚལ། །སྙིང་པོར་སངས་རྒྱས་བཞུགས་ཚུལ་འདིར་བཤད་བྱ། །དོན་དམ་སྙིང་པོ་གཏན་ལ་འབེབ་པ་ན། །གོ་བས་བློ་ཡིས་རྟོགས་ཚུལ་རྣམ་པ་གཉིས། བྲལ་འབྲས་ཆོས་སྐུ་འབྲས་བུར་སྨོས་ཅི་དགོས། །ལམ་དང་འཁོར་བའི་ཆོས་ལ་མར་འགེབས་དང༌། །གཞི་ཡི་ཆོས་ཉིད་འཁོར་བར་སྨོས་ཅི་དགོས། །ལམ་དང་འབྲས་བུ་ལ་ཡང་ཡར་སྙོག་གོ །སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་སེམས་ཅན་ཚོགས་ཞུགས་ནི། །ཚངས་པའི་སྤྲུལ་བ་ས་ལ་འབབ་པས་མཚོན། །སྐབས་འདིར་དོན་གྱི་གཙོ་བོ་འདི་ཡིན་ཏེ། །བཅོམ་ལྡན་ཤཱཀྱ་སེང་གེའི་ཆོས་སྐུ་དེ། །སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་རྒྱན་དང་ལྡན། །བདག་གི་ལུས་ངག་ཡིད་ལ་དེ་ཉིད་ཁྱབ། །ལུས་ངག་ཡིད་ནི་ལོག་སྣང་འཁྲུལ་སྣང་ཙམ། །བག་ཆགས་ཡིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་བའི་སྣང་བ་བསྐྱེད། །སྒྱུ་མའི་རྒྱུ་ལས་སྒྱུ་མའི་འབྲས་བུ་འབྱུང༌། །སྣང་ཚུལ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་གནས་ཚུལ་མིན། །བདག་ལ་ཁྱབ་པའི་ཤཱཀ་ཐུབ་ཆོས་སྐུ་དེ། །འགྲོ་ལ་སྣང་ཚུལ་མ་ཡིན་གནས་ཚུལ་ཡིན། །བདག་རང་མེད་པའི་གནས་ན་དེ་ཉིད་ཡོད། །བདག་ནི་འཁྲུལ་སྣང་དེ་ནི་མ་འཁྲུལ་བ། །བདག་ནི་རྫུན་པ་དེ་ནི་བདེན་པར་གྲུབ། །བདག་ནི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ནི་བདེ་བའི་མཆོག །བདག་ནི་མི་རྟག་དེ་ནི་རྟག་པའི་གཙོ། །བདག་ནི་ཀུན་བཏགས་དེ་ནི་ཡོངས་གྲུབ་ཡིན། །ཤཱཀ་ཐུབ་ཆོས་སྐུ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་དངོས། །སངས་རྒྱས་འཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་ དེ་ཡི་ཡིན། །སྟོབས་བཅུ་མི་འཇིགས་ལ་སོགས་ལྟ་ཅི་སྨོས། །མཚན་དཔེ་ལ་སོགས་ཡོན་ཏན་ཀུན་དང་ལྡན། །དེ་ལ་སྐུ་ཡོད་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱང་ཡོད། །སྐུ་གང་ཡིན་པ་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱང་ཡིན། །བདག་དང་བདག་ལ་བཞུགས་པའི་ཤཱཀ་ཐུབ་དང༌། །གཡའ་དང་གསེར་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ཡིན། །ན་བུན་རི་བོའི་དཔེ་ཡིས་མཚོན་པ་ཡིན། །དེ་ལ་སོགས་པ་དཔེ་ནི་མཐའ་ཡས་ཡོད། །བདག་ལ་དེ་འདྲའི་ཤཱཀ་ཐུབ་བཞུགས་པ་དེ། །བདག་གིས་མ་མཐོང་གྲོགས་ཀྱིས་མི་མཐོང་ལ། །འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱིས་མཐོང་མི་འགྱུར། །ཉན་ཐོས་སོགས་ཀྱིས་དད་པས་རྟོགས་བྱ་ཙམ། །ས་བདུན་གནས་པས་ཀྱང་ནི་མངོན་སུམ་མིན། །མཛོད་ནང་ནོར་བཞིན་ཕྱོགས་འགོ་ཐིངས་པ་ཙམ། །དག་སར་གནས་པས་ཟུར་ཙམ་འོལ་སྤྱི་ཙམ། །མཐའ་དག་མ་ལུས་གཟིགས་པ་སངས་རྒྱས་ཉིད། །ཆོས་སྐུ་དེ་ནི་གདོད་ནས་སྤྲོས་དང་བྲལ། །སྤྲོས་དང་བྲལ་ངོ་ཤེས་པས་བདེན་པར་གྲུབ། །ཅི་ཡང་མིན་
Chinese
彼之轮回尽，无学道亦然，此亦仅假立，名之为心要。再次顶礼谢饶坚赞（智幢）。 当于此宣说，佛住心要之方式，若欲决定胜义心要，则有以理解、以智慧而证悟之两种方式。 既已说离系果法身是果，何须赘言？于道与轮回之法，如覆以酥油，既已说基之法性是轮回，何须赘言？于道与果，亦向上混淆。 佛陀智慧融入众生，譬如梵天化身降临大地。此处意义之要点在于，薄伽梵释迦狮子之法身，具足佛陀一切功德之庄严，遍布于我之身语意。 身语意仅是错觉、幻觉，习气由意产生错觉之显现，如幻之因生如幻之果，仅是显现方式，而非实相。遍布于我之释迦牟尼法身，对于众生而言，非显现方式，而是实相。 于无我之境，彼即存在，我乃错觉，彼则非错觉，我乃虚假，彼则成立为真实，我乃痛苦，彼乃安乐之至极，我乃无常，彼乃常恒之主，我乃遍计所执，彼乃圆成实性。 释迦牟尼法身即是真实之佛，一切佛陀事业皆是彼之事业，何须说十力、无畏等功德，具足相好等一切功德。彼有身、语、意，身即是语，亦是意。 我与住于我之释迦牟尼，如矿渣与黄金般存在，以云雾山峰之比喻来象征，如是等等比喻无量无边。如是释迦牟尼住于我身，我未曾见，友亦未见，轮回众生皆不能见，唯有声闻等以信心略微证悟。 即使安住于七地，亦非现量，如宝藏中之财物，仅能略微触及端倪，安住于清净刹土者，亦仅能瞥见一角，完全、无余见者，唯有佛陀。法身自始即远离戏论，认识远离戏论之自性，即可成立为真实，一无所是。
English
When its cycle ends, there is also the path of no more learning. Even this is nominally designated as the essence only conventionally. This is the classification of the lineage. Again, I prostrate to Jñānadhvaja (Sherab Gyaltsen). Here, I will explain how the Buddha resides as the essence. When establishing the ultimate essence, there are two ways to realize it through understanding and intelligence. Since the result of separation, the Dharmakāya, has already been mentioned as the fruit, what need is there to elaborate? To cover the Dharma of the path and samsara with butter, what need is there to mention the Dharmatā of the ground as samsara? The path and the fruit are also mixed upwards. The Buddha's wisdom entering sentient beings is symbolized by the descent of Brahma's emanation onto the earth. The main point here is that the Dharmakāya of the Bhagavan Shakya Simha is adorned with all the qualities of the Buddha and pervades my body, speech, and mind. Body, speech, and mind are merely false appearances and illusions. Habitual tendencies create illusory appearances through the mind. From the cause of illusion arises the fruit of illusion. It is only an appearance, not the actual state. That Shakyamuni Dharmakāya that pervades me is not just an appearance for beings, but the actual state. In the state of no self, it exists. I am an illusion, while it is not. I am false, while it is established as true. I am suffering, while it is the supreme bliss. I am impermanent, while it is the lord of permanence. I am imputation, while it is perfect reality. That Shakyamuni Dharmakāya is the actual Buddha. All the Buddha's activities are its activities. What need is there to mention the ten powers and fearlessness? It is endowed with all qualities, such as the major and minor marks. It has body, speech, and mind. Whatever the body is, so are the speech and mind. I and the Shakyamuni residing within me exist like dross and gold. It is symbolized by the example of a misty mountain. There are endless examples like that. That Shakyamuni residing within me is not seen by me, nor seen by friends, nor will it be seen by all sentient beings in samsara. Only the Shravakas and others realize it slightly through faith. Even those abiding on the seventh Bhumi do not see it directly. It is like wealth in a treasury, only a slight glimpse of the beginning. Those abiding in pure realms only catch a glimpse of a corner. Only the Buddha sees it completely and without remainder. The Dharmakāya is primordially free from elaboration. By recognizing the nature free from elaboration, it is established as true. It is nothing at all.
Tibetan
པའི་སྤྲོས་བྲལ་ཞེས་བྱ་བ། །ཡིད་ལ་བྱས་ན་རྟག་ཏུ་སྤྲོས་པ་ཡིན། །ནམ་ཡང་བློས་མ་བྱས་པར་གྲོལ་འགྱུར་ན། །འཁོར་བ་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་རང་གྲོལ་འགྱུར། །དོན་སྤྱི་སྒོམ་པ་ཐམས་ཅད་རྟོག་པར་ཟད། །སྤྲོས་མེད་དངོས་ནི་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་ལྟར་བདག་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི། །ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་མཉམ་པར་བཞག་པ་བཞུགས། །རྣལ་འབྱོར་མཆོག་དང་ལྡན་པས་སངས་རྒྱས་མཐོང༌། །འདི་ཐོས་རྟོག་གེ་བ་རྣམས་ཁྲོ་ཞིང་འཁྲུག །ཚངས་པར་གྱུར་ཀྱང་ཆོས་སྤོང་ལས་ཀྱིས་བསྲེགས། །དེ་བས་གྲོང་བའི་སྐྱེ་བོ་ཕལ་བ་རུང༌། །ཇི་ལྟར་བདག་ལ་ཤཱཀྱའི་རྒྱལ་པོ་ཡི། །ཡེ་ཤེས་སྐུ་དེ་བཞུགས་པ་ཇི་བཞིན་དུ། །ཕ་མ་ཕུ་ནུ་འཁོར་གཡོག་ཀུན་ལའང་ཡོད། །གཉེན་ལ་དེ་ཡོད་དགྲ་ལ་དེ་ཡོད་དེ། །ལྷ་དང་དམྱལ་བ་དུད་འགྲོ་ཀུན་ལའང་ ཡོད། །འགྲོ་དྲུག་སེམས་ཅན་ཀུན་ལའང་དེ་འདྲ་བཞུགས། །བྱུང་དང་འབྱུང་འགྱུར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལའང༌། །ལྷ་མོ་སྒྱུ་འཕྲུལ་སྲས་དེ་རྟག་ཏུ་བཞུགས། །རྣལ་འབྱོར་ཅན་འགས་དེ་དག་སོ་སོར་མཐོང༌། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱིས་གཟིགས་ན་ཐམས་ཅད་གཅིག །བདག་ལ་བཞུགས་པའི་གཽ་ཏམ་དེ་ཁོ་ན། །སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པར་བཞུགས་པ་ཡིན། །གཞན་ལ་བཞུགས་པའི་བཅོམ་ལྡན་བདེ་གཤེགས་ལས། །གཞན་པ་བདག་ལའང་མེད་དེ་ངོ་བོ་གཅིག །ཆོས་སྐུ་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་འདི། །དེ་ཡི་ཁོངས་སུ་ཆུད་པར་གྱུར་ན་ཡང༌། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ནང་ན་དེ་མཆོག་ཕྱིར། །གཙོ་དང་གཅེས་པའི་དོན་གྱི་སྙིང་པོ་ཡིན། །ཤེས་བྱ་ཀུན་ལ་ཉེ་རིང་མེད་ཕྱིར་དང༌། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་གནས་ཚུལ་གཅིག་ཕྱིར་དང༌། །སེམས་ལས་གཞན་དུ་ཕྱི་རོལ་མེད་ཕྱིར་དང༌། །སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སེམས་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། །བདག་ལ་བཞུགས་པའི་ཉི་མའི་གཉེན་མཆོག་དེ། །བརྟན་གཡོ་སྲིད་ཞི་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་ཡིན། །བགྲོད་བྱ་ལམ་ལྔ་ས་བཅུ་ཀུན་ལ་ཁྱབ། །བསྒོམ་བྱ་བྱང་ཕྱོགས་ཕར་ཕྱིན་ཀུན་ལ་ཁྱབ། །ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀུན་ལ་ཁྱབ། །རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་བདེན་པ་རྣམ་བཞི་དང༌། །རགས་དང་ཕྲ་བ་མཚན་མཚོན་གཞི་གསུམ་སོགས། །ཀུན་གྱི་སྲོག་དང་དྭངས་མར་འདི་ཉིད་བཞུགས། །ཤཱཀྱའི་རིགས་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་ཆོས་སྐུ་དེ། །བཅོམ་ལྡན་འོད་སྲུང་ཆོས་སྐུའང་དེ་ཁོ་ན། །རྣམ་གཟིགས་མར་མེ་མཛད་ཀྱིའང་དེ་ཁོ་ན། །འདས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཆོས་སྐུ་དེ། །བཅོམ་ལྡན་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་ཆོས་སྐུ་ཡིན། །བདེ་གཤེགས་གཽ་ཏམ་ཆེན་པོའི་ཆོས་སྐུ་ལས། །འདས་པའི་སངས་རྒྱས་ཆོས་སྐུ་གཞན་ཡོད་མིན། །འོ
Chinese
名为“离戏”。若以意念作意，则恒常是戏论。若从不以分别念作意而得解脱，则轮回器情一切皆自解脱。修习总相一切皆是分别念的终结。无戏论之实乃自明智慧。如是于我，如来即是释迦牟尼佛，安住于等持之中。具足殊胜瑜伽者得见佛。闻此，耽著思辨者嗔怒而扰乱。纵成梵天亦被舍法之业所焚毁。故宁为村野之庸人。如我心中，释迦王之智慧身如何安住，父母兄弟眷属一切亦如是。亲友有之，仇敌亦有之。天与地狱，畜生一切亦有之。六道众生一切亦如是安住。过去与未来一切众生亦如是。幻化天女之子恒常安住。瑜伽士等各别见之。佛陀亲见则一切皆一。于我心中安住之乔达摩，即是周遍安住于一切众生心中者。于他者心中安住之薄伽梵善逝，于我亦无有其他，乃同一体性。此法身甚深广大，种类繁多，纵然容纳于其中，然于一切法中此为最胜，故为最主要与珍贵之义之精髓。于一切所知无有亲疏之别，且一切法之体性皆一，且心外无有他物，且心之法性周遍于心。于我心中安住之太阳之殊胜亲友，周遍于有寂一切。所行之五道十地一切周遍。所修之菩提分法波罗蜜多一切周遍。蕴、界、处一切周遍。十二缘起、四谛，粗细名相等三者等，一切之命与精华即此安住。释迦种姓之明点法身，即是薄伽梵迦叶佛之法身。即是毗婆尸佛、燃灯佛之法身。过去诸佛之法身，即是薄伽梵释迦牟尼佛之法身。除善逝大乔达摩之法身外，无有其他过去诸佛之法身。
English
Called "Freedom from Elaborations." If done with intention, it is always elaboration. If one is liberated without ever doing it with conceptual thought, then all of samsara, container and contents, will be self-liberated. Meditating on general meanings is all just the end of conceptual thought. The actual non-elaboration is self-aware wisdom. Thus, in me, the Thus-Gone One is Shakyamuni, abiding in equipoise. One endowed with supreme yoga sees the Buddha. Hearing this, those who cling to speculation become angry and agitated. Even if one becomes Brahma, one is burned by the karma of abandoning the Dharma. Therefore, it is better to be an ordinary person in a village. Just as the wisdom body of the King of the Shakyas abides in me, so it is in all parents, siblings, and retinues. It is in relatives, it is in enemies. It is also in gods, hell beings, and animals. It abides in all six kinds of sentient beings. The son of the goddess of illusion always abides in all sentient beings, past and future. Some yogis see them separately. If the Buddha himself sees, everything is one. That very Gautama who abides in me abides pervading all sentient beings. There is no other Bhagavan Sugata abiding in others that is different from me; it is the same essence. Although this vast and diverse Dharmakaya is contained within it, it is the most supreme among all dharmas, therefore it is the essence of the meaning of being the most important and precious. Because there is no near or far in all that is knowable, and because the nature of all dharmas is one, and because there is nothing external other than the mind, and because the dharmata of the mind pervades the mind. That supreme friend of the sun who abides in me pervades all of existence and peace. It pervades the five paths and ten bhumis to be traversed. It pervades all the bodhipaksa dharmas and paramitas to be meditated upon. It pervades all the skandhas, dhatus, and ayatanas. This abides as the life and essence of all, such as the twelve links of dependent origination, the four truths, the three bases of gross and subtle signs, and so on. That Dharmakaya of the bindu of the Shakya lineage is also the Dharmakaya of Bhagavan Kashyapa. It is also that of Vipashyin and Dipankara. The Dharmakaya of all the Buddhas of the past is the Dharmakaya of Bhagavan Shakyamuni. There is no other Dharmakaya of the Buddhas of the past other than the Dharmakaya of the great Sugata Gautama.